Wstęp

Bardzo się cieszę, że opowieści druida zostały przetłumaczone na język polski.

Formuła i długość takich krótszych utworów dają mi dużo radości. Jest to dla mnie sposób na wypełnianie białych plam między powieściami i na powiedzenie czegoś więcej o moim świecie i zamieszkujących je postaciach, nawet jeśli te historie nie pasują ściśle do wyznaczonej przez serię chronologii. Wydaje mi się, że wielu pisarzom takie właśnie opowieści chodzą po głowie, ale do niedawna naprawdę nie było żadnego sensownego sposobu, by mogli na nich w ogóle cokolwiek zarobić. To e-booki doprowadziły do renesansu opowiadań w każdym niemal gatunku literatury.

Krótsze formy są zarazem bliższe opowieściom, które druidzi ze starej tradycji literatury ustnej mogli snuć przy ogniskach. Po prostu pasują do Atticusa. Dlatego mam w planie jeszcze kilka opowiadań w stylu Niebezpiecznej kapliczki, tak żeby Atticus mógł zdradzić Granuaile i Oberonowi więcej sekretów ze swojej zamierzchłej przeszłości. Kto jak kto, ale on przeżył już tyle, że raczej nie grozi mi brak pomysłów.

Jestem bardzo wdzięczny moim polskojęzycznym czytelnikom za entuzjazm, z jakim przyjęli Kroniki Żelaznego Druida. Moja wizyta w Warszawie i Poznaniu, gdzie wybrałem się zbierać materiał do ósmego tomu kronik, była zdecydowanie za krótka. Mam nadzieję, że będę miał okazję znów odwiedzić Polskę, szczególnie że spotkałem tam fantastycznych ludzi, a do tego w Poznaniu jest takie miejsce, gdzie mają niesamowite menu z grogiem. Spróbowałem tylko jednego, więc muszę wrócić, żeby spróbować wszystkich. Tu, w Stanach, trudno w ogóle o grog, a co dopiero o całą grogową kartę! Choć rzadko bywam w Europie, robię co mogę, by nieść moim amerykańskim przyjaciołom odrobinę Polski. Jestem entuzjastycznym ambasadorem żubrówki oraz poezji Wisławy Szymborskiej, która zresztą bardzo dobrze brzmi w angielskim tłumaczeniu.

Niech harmonia (i kiełbasa) będzie z Wami.

Kevin Hearne

1 sierpnia, Kolorado

Grymuar jagnięcy

Cztery lata przed wydarzeniami opisanymi w Na psa urok Atticus nadal ukrywa się przed Aenghusem Ógiem w Arizonie. Co nie oznacza jednak, że jego życie nie jest skomplikowane.

Panteon egipski fascynuje mnie od zawsze, ale nie bardzo miałem jak go wprowadzić do mojej zwykłej narracji, jeśli nie liczyć wzmianek o przygodach Atticusa z przeszłości. Nie mogłem się więc oprzeć pokusie i ze szczegółami zrelacjonowałem jedną z nich.

Klan Rathskellerów

Rathskeller to w niemieckojęzycznych krajach określenie na podziemną restaurację lub bar, najczęściej znajdujące się pod ratuszem. Pisząc tę opowieść, czerpałem z baśni niemieckich, a ważnym jej elementem jest pewien napój, uznałem więc, że będzie to odpowiednie nazwisko dla jej bohaterów.

Uwolnić Kaibaba

To pierwsze opowiadanie, które napisałem w ramach świata Żelaznego Druida. Akcja toczy się kilka tygodni przed wydarzeniami z Na psa urok i chciałem wykorzystać tę okazję, by ukazać prymarną funkcję druidów: ich najważniejszym zadaniem jest chronić Ziemię przed magicznymi zagrożeniami i być zawsze gotowym jej bronić.

Próba charakteru

Mój wydawca nigdy nie prosił mnie o to opowiadanie, ale i tak je sobie napisałem i potem udało się je umieścić w elektronicznej wersji Między młotem a piorunem. W tej części Atticus wyrusza na wyprawę do Asgardu, a tymczasem Granuaile przeżywa przygodę, o której wspomina potem w tomie Zbrodnia i Kojot.

To opowiadanie było prawdziwym wyzwaniem w najlepszym tego słowa znaczeniu. Musiałem stworzyć zupełnie nowy głos dla Granuaile i tym samym lepiej poznać tę postać. Od szóstego tomu serii, czyli od Kroniki wykrakanej śmierci, Granuaile ma już własne rozdziały, praca nad tym opowiadaniem pozwoliła mi więc wypróbować, jak druidka powinna mówić w następnych książkach.

Bogini na rozdrożu

Tę opowieść Atticus snuje przy ognisku, siedząc z Granuaile i Oberonem podczas lat jej treningu gdzieś między tomami Zbrodnia i Kojot a Kĳem i mieczem. Jeśli chodzi o Szekspira, to naprawdę potrafię bez końca geekować na jego temat, toteż przygotowywanie się do tego opowiadania sprawiło mi wiele radości.

Dwa kruki i jedna wrona

Napisałem to opowiadanie, gdy skończyłem pracę nad piątym tomem kronik, Kijem i mieczem, ale chronologicznie rzecz dzieje się przed wydarzeniami z tego tomu i udało mi się potem opublikować to w takiej kolejności. Proces wydawniczy jest w wypadku dzieł elektronicznych tak szybki, że mogłem najpierw skończyć powieść, a potem napisać opowiadanie, ale i tak udało mi się je wydać trzy miesiące przed opublikowaniem książki.

W przeciwieństwie do Grymuaru jagnięcego i innych opowiadań, które mogą być czytane jako niezależne utwory, to opowiadanie stanowi integralną część kronik. Wydarzenia w nim opisane wpływają bezpośrednio na sytuacje w następnych książkach i nawet dostaję od czasu do czasu maile od czytelników, którzy nie przeczytawszy go, pytają mnie po Kijem i mieczem, czy coś ominęli.

Naganiacz dusz

To opowiadanie wydane zostało po raz pierwszy w Stanach w antologii Carniepunk. Opisuje wydarzenia, które miały miejsce zaledwie kilka tygodni po Dwóch krukach, a aluzja do nich pojawia się z kolei w tomie siódmym kronik, Nóż w lodzie.

Niebezpieczna kapliczka

Mam wielką słabość do tego opowiadania, bo przesiąknięte jest legendami o Graalu, a mam do nich podejście prawdziwego geeka. Kiedy prowadziłem lekcje na temat Ziemi jałowej T.S. Eliota, żeby ją lepiej zrozumieć (a w rezultacie lepiej o niej uczyć), zacząłem czytać o legendach o Graalu. Skończyło się na tym, że zupełnie nie mogłem przestać. Istnieje tyle rozmaitych wersji tych opowieści i pełno w nich różnych, delikatnie mówiąc, „tajemnic", które prawdę powiedziawszy, mogą się współczesnemu czytelnikowi wydawać kompletnym szaleństwem. Wiele tych przedziwnych elementów starszych wersji legend ma swoje źródło w pogańskich rytuałach. Potem zostały one przefiltrowane przez chrześcĳańskie ujęcie tematu i naprawdę trudno dotrzeć teraz przez te wszystkie warstwy do oryginalnego tekstu. Ponieważ według jednej z teorii Graalem był tak naprawdę Kocioł Dagdy, jeden z Czterech Skarbów Tuatha Dé Danann, uznałem, że to świetny pretekst, by włączyć legendy o Graalu do mojej własnej mitologii.

Poza tym, że mogłem sobie pogeekować na temat Graala, była to też okazja do ukazania ważnego momentu w życiu Atticusa. To właśnie wtedy Żelazny Druid wpada na pomysł stworzenia amuletu z zimnego żelaza i srebrnego charmsa.

Niebezpieczna kapliczka została po raz pierwszy wydana w antologii Unfettered i opowiada o zamierzchłej przeszłości Atticusa, ale jej rama narracyjna plasuje się chronologicznie w okresie nauki Granuaile, między tomem Zbrodnia i Kojot a Kĳem i mieczem.

Preludium wojny

To opowiadanie, tak jak Dwa kruki, stanowi ważny element serii. Opisuje wydarzenia rozgrywające się między Nożem w lodzie a Kołkiem na dachu, wprowadza nową postać i opowiada o tym, jak Granuaile udało się zemścić na nordyckim bogu oszustwa.

Grymuar jagnięcy

Niektórym to się dzisiaj wydaje, że starożytny Egipt był zajefajny. Wszystko przez te urocze hieroglify oraz (może w mniejszym stopniu) przez Banglesów.

Prawda jest taka, że starożytni Egipcjanie większość ludzi traktowali jak majątek ruchomy należący do klasy rządzącej, a do tego praktykowali jedną z najczarniejszych magii, jaką ktokolwiek kiedykolwiek widział. A raczej – jakiej nie widział, bo Egipcjanie naprawdę śmiertelnie poważnie traktowali swoje tajemnice. Poza tym pisali takie różne wdzięczne książeczki, jak Księga Umarłych i ilustrowane wesołymi obrazkami pozycje dla najmłodszych pod tytułem Mały skarabeuszek, co krwią srał oraz Anubis pożera serca nieposłusznych. Wcale nie żartuję. Widziałem je na własne oczy, nim cesarz Aurelian zniszczył Bibliotekę Aleksandryjską.

W tej bibliotece to w ogóle niejedno widziałem. W sumie to nawet widziałem za dużo – w szczególności kilka rzeczy, których nigdy nie powinienem był zobaczyć. To dlatego właśnie unikam teraz tego państwa jak ognia. Na moją logikę – o ile tak to mogę nazywać – jeśli ja nigdy nawet nie myślę o tym kraju, jest szansa, że i stare egipskie bóstwa nie myślą o mnie. I że zapomniały już o tych kilku tomach na temat rytuałów seksualnych i nekromancji, które im zwinąłem. Toteż wszelkie połączenia z Kairu od razu budzą we mnie nieco więcej niż cień podejrzenia. Kiedy więc odebrałem telefon w moim sklepie, a głos w uchu przedstawił się jako Nkosi Elchaszab z Egiptu, przez chwilę miałem ochotę się po prostu rozłączyć, zanim facet w ogóle powie, czego ode mnie chce.

Sytuacja wygląda w skrócie tak: dawno temu – w okresie mojego życia, który powinienem chyba nazywać „młodością", choć miałem już wtedy dobre dwieście lat – włamałem się do ściśle tajnej części Biblioteki Aleksandryjskiej. Zrobiłem to z polecenia Ogmy, jednego z bogów Tuatha Dé Danann, wyszło więc na to, że aby zadowolić zachcianki jednego boga, wkurzyłem kilku innych, tym razem z panteonu egipskiego. Nie aż tak, żeby im się chciało na mnie polować, ale w każdym razie na pewno nie byłem mile widziany na ich terytorium. Szczególnie Bastet obraziła się na mnie na dobre, tym bardziej że nie jestem specjalnym kociarzem. Ale przede wszystkim poszło o jej książkę, a w sumie to książkę jej wyznawców, która zawiera dość dosadne opisy jej „misteriów". Jest to przedziwna księga – sam pergamin zrobiony jest z kociej skóry (przy czym jakością nie ustępuje najlepszym welinom), a okładka z innej, grubszej skóry tego zwierzęcia całkiem skutecznie chroni dzieło przed pomniejszymi zaciekami. Udało mi się już kilkakrotnie uniemożliwić próby jego kradzieży. Bastet nasyłała na mnie nawet zabójców. Ale w zasadzie taką zabawę w kotka i myszkę musiałem już nieraz prowadzić w sprawie większości moich egipskich skarbów. Prawie wszystkie wyposażone były w bonusową klątwę lub inne zaklęcie, przez co przysporzyły mi więcej kłopotów niż pożytku. Teraz to już nie chciałem ich oddać z czystego uporu – żeby móc powiedzieć „Nie złapiesz mnie!" tym wszystkim starożytnym magom i bogom, którym się wydawało, że wystarczy trochę postraszyć druida, a odda im natychmiast wszystkie swoje ciężko zapracowane (czy też ciężko kradzione) woluminy. Mam zwyczaj gromadzić magiczne tomiska, tak jak smoki gromadzą skarby. I jestem gotów bronić mojej własności z podobną zawziętością.

Jednakże pan Elchaszab pytał tylko o niewinną książkę kucharską.

– Czy rozmawiam może z antykwariuszem Atticusem O'Sullivanem?

– Tak, to ja.

– Słyszałem, że jest pan w posiadaniu niezwykle rzadkich książek z Egiptu – ciągnął ze śpiewnym arabskim akcentem.

Mógłbym z łatwością przejść w tej rozmowie na arabski, ale wolałem, żeby myślał, że jestem Amerykaninem, a zatem statystycznie osobą ograniczoną do angielskiego i dwóch lat jakiegoś języka obcego w liceum.

– Dzwoni pan z Ministerstwa do spraw Starożytności? – spytałem.

W dzisiejszych czasach przyznanie się do posiadania czegokolwiek starego z Egiptu jest równoznaczne z zafundowaniem sobie wizyty facetów w ciemnych okularach.

– Nie, panie O'Sullivan. – Zachichotał zaskoczony. – Moje stosunki z ministerstwem są raczej napięte. Zresztą nie sądzę, żeby w ogóle wiedzieli o istnieniu tego akurat dzieła. I pewnie nawet nie byliby nim zainteresowani, jako że nie ma żadnego związku z faraonami. To po prostu książka napisana po koptyjsku, gdzieś z pierwszego, najwyżej drugiego wieku naszej ery. Zawiera przepisy na jagnięcinę. Ma pan może coś takiego?

Miałem. Nadałem jej roboczy tytuł Grymuar jagnięcy, bo nie miała żadnego. Nie mogłem nigdy pojąć, dlaczego książka kucharska stała w Aleksandrii na półce razem z o wiele mroczniejszymi dziełami, między innymi z tamtą właśnie kolekcją ćwiczeń erotycznych Bastet, którą po cichu nazywałem sobie Dobra kicia. Nigdy dotąd nikt mnie nie pytał o ten grymuar. Prawdę powiedziawszy, liczba osób, które nadal mówią po koptyjsku, sięga pewnie najwyżej kilku setek. Trzymałem tę książkę tylko jako ciekawostkę językową, ale sam fakt, że zainteresował się nią ten mężczyzna, budził w mojej głowie całą serię nowych pytań.

– Być może – odpowiedziałem ostrożnie. – Musiałby pan jakoś ją dookreślić, żebym wiedział, czego szukać?

– Nigdy jej nie widziałem ani nie czytałem żadnych opisów jej wyglądu. Wiem jednak że niegdyś znajdowała się w Bibliotece Aleksandryjskiej.

– A to ona nie spłonęła? – spytałem tonem Amerykanina, co to nie ma o niczym pojęcia.

– Tak, ale książka zniknęła z niej przed pożarem.

– To musi być strasznie stara. Papirus czy pergamin?

– Bardzo nietypowy pergamin.

Trafnie to ujął. Skąd tyle o niej wie?

– Pewnie jest już bardzo zniszczona. Może nawet nieczytelna. Czy to by pana nie zniechęcało do kupna?

– Nie, w żadnym razie – zapewnił mnie.

Wyszedłem zza lady z herbatami i ruszyłem w stronę regału z białymi krukami, który stał pod północną ścianą sklepu. Sprzedaż czegoś takiego mogła mi zapewnić byt na cały rok, może dwa, i mógłbym wtedy mieć gdzieś recesję. Z drugiej strony, nie bałem się, że stracę okazję. Handel starymi książkami i antykami był tylko jednym z wielu planów na powolne bogacenie się, które wypracowałem sobie w ciągu długiego życia. Innym było na przykład spokojne czekanie, aż popkultura zestarzeje się na tyle, że nabierze szlachetnej patyny czasu, a jej fizyczne wytwory tak zniszczeją, że będą potrafiły szeptać o latach świetności przed narodzeniem kupujących.

W każdym razie mój zbiór białych kruków był porządnie zabezpieczony zarówno przed światem magicznym, jak i niemagicznym. Nie musiałem jednak rozplątywać splotów i wyłączać zaklęć, żeby spojrzeć na grymuar – wystarczyło, że rzuciłem nań okiem przez kuloodporną szybkę. Stał na swoim miejscu, między innymi egipskimi cudeńkami.

– Tak, mam tę książkę. Trzynaście przepisów na jagnięcinę.

– Doskonale! – Mimo że dzielił nas przecież Atlantyk, bez trudu można było wyłapać w jego głosie niesamowitą ekscytację. – Ile? Mogę natychmiast przelać panu pieniądze.

– Nie. Tę książkę może pan kupić tylko osobiście.

Cisza po drugiej stronie.

– Nie wysyła pan książek za granicę?

– Wysyłam, ale nie teksty magiczne. Takich nie powierzam poczcie.

– Magiczne? Ależ to tylko starożytna książka kucharska.

Wierzyć się nie chciało, że teraz postanowił nagle udawać Greka.

– Panie Elchaszab, gdzie pan usłyszał o tej książce? I skąd pomysł, że to ja ją będę miał?

To prawda, że miałem właściwie monopol na magiczne księgi, ale jednak musiał się skądś o tym dowiedzieć.

– Pański sklep słynie z białych kruków – odparł, nie odpowiadając na żadne z moich pytań. – Po prostu dzwonię po wszystkich możliwych antykwariuszach.

Skończyła mi się cierpliwość. Normalni klienci nie próbują kupić starożytnych tekstów po koptyjsku, które powinny były spłonąć dawno, dawno temu.

– Żarty pan sobie ze mnie stroi? Przed chwilą sam pan powiedział, że słyszał, iż mogę ją mieć. Zatem albo wtedy pan kłamał, albo teraz. Wcale nie muszę panu sprzedawać tej książki, panie Elchaszab. Chętnie ją sobie zachowam, bo jak z pewnością obydwaj dobrze o tym wiemy, jest to jedyny istniejący egzemplarz. Jeśli chce ją pan nabyć, musi pan zrobić małą wycieczkę do Stanów i negocjować ze mną osobiście. Nie będę rozmawiał z żadnymi przedstawicielami, prawnikami, ani nawet z chowańcami.

Nie prychnął ubawiony ani nie udał, że nie ma pojęcia, co to chowaniec.

– Trochę mi to zajmie, nim dotrę na miejsce – syknął tylko urażonym tonem.

– Nigdzie się stąd nie ruszam – zapewniłem go, ale na wszelki wypadek dodałem: – Raczej.

W końcu nie miałem pojęcia, kiedy konkretnie ma zamiar się pojawić.

– W takim razie do zobaczenia – odparł i się rozłączył.

Natychmiast o nim zapomniałem i zabrałem się do przyrządzania herbatki Twórcza Nuta, bo miało akurat przyjść paru klientów na cotygodniową sesyjkę RPG, a mistrz gry lubił wypić coś mocniejszego, żeby przewyższać nieco swoich graczy. Podczas dungeon crawlu podawałem mu więc mieszankę podobną do ulubionej przez wszystkich studentów Chwili dla Mózgu. Zawsze gdy zbliżała się sesja, studenci z całego stanu walili drzwiami i oknami do mojego sklepiku i kupowali tony saszetek, żeby jakoś przetrwać te ciężkie dni, wychodząc z tradycyjnego założenia, że w jeden tydzień porządnego wkuwania spokojnie nadrobią zaległości, które się nazbierały po całym semestrze siedzenia nad kuflami zamiast nad książkami. Wieść o mojej „cholernej herbatce" – przy czym słowo „cholerna" nie wiadomo kiedy stało się pozytywnym epitetem, a zagubiło zupełnie etymologię chorobową – rozniosła się na wszystkich uniwersytetach po tym, jak pomogła jednemu studenciakowi zaliczyć egzaminy. Jego opowieść, a potem kolejne podobne sprawiły, że mój sklep nie był wśród rozbalangowanej młodzieży uniwersyteckiej znany pod swoją prawdziwą nazwą Trzecie Oko, ale nosił miano Cholernego Hipisa (patrz: „Chłopie, muszę zdać, inaczej odetną mi kasę. Chodźmy na herbatkę do Cholernego Hipisa").

Tak na marginesie – nie jestem hipisem. Ale wychodzi na to, że w dzisiejszych czasach znajomość ziół i jakiekolwiek podejście kontrkulturowe wystarczy, by zostać tak zaszufladkowanym.

Beztrosko skupiłem się więc na codziennej pracy w sklepie i w ogóle nie zaprzątałem sobie więcej głowy Egipcjaninem, póki tydzień później nie stanął na moim progu.

Gdy go przekroczył, wiedziałem od razu, że to on, bo zabezpieczenia natychmiast ostrzegły mnie, że oto w moją przestrzeń osobistą wkroczył właśnie użytkownik magii. Nic więcej jednak nie zrobiły. Nie zainstalowałem tu nigdy niczego, co niwelowałoby magię z egipskich systemów, bo ryzyko, że tu, w Arizonie, będę się musiał z nimi użerać, wydawało mi się dotąd raczej niewielkie.

Był to mężczyzna w średnim wieku z długą, zadbaną, rozdzieloną na dwa pasma brodą, która sięgała mu poniżej mostka. Każdą część brody owinął paskami skóry, tak że na samych końcach wybuchały kłębami włosów. Potężne złączone brwi ocieniały jego głęboko osadzone, nerwowo rozglądające się oczy. Włosy schował pod okrągłą białą czapeczką z tych, co trochę przypominają fez i są bardzo popularne w północnej Afryce. Kafan i spodnie też miał białe, tyle że kafan wyszywany był złotą nicią wokół szyi, na krawędzi rękawów i wokół guzików. Innymi słowy, wygląd miał wskazywać na pobożnego muzułmanina. Uznałem, że to jedynie przebranie, bo w przeciwnym razie nie powinien uruchomić moich alarmów nastawionych wyłącznie na użytkowników magii.

Rozejrzał się szybko po sklepie, ustalił, że jestem jedynym obecnym pracownikiem, i zrobił rozczarowaną minę. Podszedł do działu z herbatami.

– Przepraszam – zaczął z akcentem. – Szukam pana O'Sullivana.

– To ja.

Drgnięcie jego potężnej brwi świadczyło o zaskoczeniu. Wyglądam na dwadzieścia jeden lat, więc o wiele za młodo, żeby się na czymkolwiek znać, a już na pewno nie na rzadkich księgach. Szybko się jednak opanował.

– Doskonale! Nazywam się Nkosi Elchaszab. Rozmawialiśmy przez telefon o koptyjskiej książce z przepisami na jagnięcinę.

– A, tak, pamiętam – powiedziałem. – Pewnie chce ją pan zobaczyć.

– Tak. Jeśli rzeczywiście jest to ta książka, której szukam, myślę, że uda nam się dobić targu. – Uśmiechnął się czarująco.

– Chętnie ją panu pokażę, ale po lunchu.

Zrobił zawiedzioną minę.

– Książka nie znajduje się w sklepie – skłamałem. – Trzymam ją w bezpieczniejszym miejscu. Proszę wrócić po południu, będzie na pana czekała. Tymczasem proszę sobie pozwiedzać Tempe. Na Mill Avenue znajdzie pan wiele ciekawych sklepów i można tam dobrze zjeść.

Jego wielka brew zapadła się w środku, sygnalizując niezadowolenie właściciela, ale natychmiast się podniosła, bo przecież musiał mieć świadomość, że złością nic tu nie wskóra. Skinął mi tylko krótko głową.

– W takim razie do zobaczenia.

Odpowiedziałem podobnym gestem.

– Na razie.

Patrzyłem cierpliwie, jak wychodzi, a gdy już drzwi się za nim zamknęły, rzuciłem się do telefonu, żeby zadzwonić do jednego z moich prawników, Hala Hauka. Jako prawnik miał wtyki gdzie trzeba. A jako wilkołak miał jeszcze wtyki tam, gdzie nie trzeba. Takie wtyki i wtyczki, że normalny człowiek wolałby nawet nie wiedzieć, do jakiego gniazdka pasują. A może nawet gniazda. Os na przykład.

– Cześć, Hal. Mówi Atticus. Potrzebuję wszystkiego, co tylko dasz radę znaleźć o typku z Egiptu, który twierdzi, że się nazywa Nkosi Elchaszab… To dość pilne… Tak.

Hal zleci to prywatnemu detektywowi i zobaczą, co się da o nim znaleźć tutaj, a do tego jeszcze na pewno ma kogoś w Kairze, kto będzie mógł powęszyć też tam. Ja też miałem swoje metody docierania do prawdy i dlatego właśnie potrzebowałem trochę czasu, nim będę mógł spokojnie położyć przed tym człowiekiem mój grymuar. Na pewno nie był jedynie smakoszem na tropie kulinarnej sensacji. Współczesne przepisy na jagnięcinę są naprawdę imponujące. W głowie się nie mieści, co ci magicy z telewizji potrafią wyczarować z odrobiny galaretki miętowej i czatni z mango.

Zbliżało się już południe, gdy w końcu zamknąłem sklep i wskoczyłem na rower, żeby podjechać ten krótki kawałek do domu w Mitchell Park. Po drodze pomachałem wdowie MacDonagh. Siedziała w ogródku i trzymając w dłoni szklaneczkę Tullamore Dew, z lubością pochłaniała kolejny krwawy brytyjski kryminał. Była to naprawdę urocza staruszka z mojej ojczyzny. Czasami pomagałem jej z cięższymi pracami w ogródku, bez końca wysłuchując jej rubasznych komplementów.

– Powinieneś nosić kask i ochraniacze na kolana, kochasiu! – zawołała teraz z werandy. – Taki seksowny chłopak nie powinien paradować prawie na golasa. Nie kuś losu, he, he.

W domu powitało mnie szczekanie za drzwiami. To mój wilczarz irlandzki oświadczał wszem i wobec, że strzeże swojego terenu – to jest: nim się zorientował, że to ja. Przez specjalny splot, który stworzyłem między nami kilka lat temu, usłyszałem w głowie jego myśli:

<Atticusie, to ty?>.

No. Wpadłem tylko wrzucić coś na ząb i jeszcze po jeden drobiazg. Myślisz, że zdzierżysz sałatkę z tuńczyka na lunch?

Otworzyłem drzwi i już tam był, merdając ogonem jak szalony. Podrapałem go czule za uszami i pod brodą.

<Może jeśli odejmiesz od tego sałatkę! Dzięki temu mój oddech będzie dla kotów niczym ambrozja. Albo może raczej niczym kocimiętka>.

Przykro mi, Oberonie, ale raczej nie naćpają się twoim tuńczykowym oddechem.

<W sumie pewnie to by było trochę takie oszustwo ze strony psów, gdyby się tak dało, nie? Cóż, trudno. A możemy tego tuńczyka zagryźć plasterkiem indyka albo coś?>.

Jasne.

Otworzyłem trzy puszki z tuńczykiem – dwie dla Oberona i jedną dla siebie – i przyrządziłem szybką sałatkę z selera naciowego, szczypiorku, pokrojonych winogron i majonezu. Zapakowałem tę mieszankę między kromki świeżego chleba z paroma liśćmi sałaty rzymskiej i uznałem, że musi mi to starczyć za cały posiłek. Swoją kanapkę zabrałem do garażu, gdzie stała spora żeliwna skrzynia zamknięta na kilka sposobów. Tylko jeden z nich był tradycyjny. Była to zwykła kłódka. Dobre dziesięć minut zeszło mi na rozplataniu kolejnych zaklęć, a gdy już je zdjąłem, uniosłem wieko i wyciągnąłem pochwę z wyjątkowym mieczem w środku.

Był to Fragarach – zdecydowanie nie mylić z Fraglesami – prastary miecz faeryczny, który trafił w moje ręce równie uczciwym sposobem jak Grymuar jagnięcy. A jako że kilku irlandzkich bogów koniecznie chciało go odzyskać, wymyśliłem sobie, że najlepiej będzie kryć go w żelazie, żeby nie dało się go wywróżyć, a poza tym w ogóle lepiej za dużo się nim nie bawić. Tym razem jednak warto było zaryzykować, że wyjdzie na jaw moja kryjówka. Fragarach znaczy po irlandzku Odpowiadacz, a miecz nosi to imię ze względu na zaklęcie, które zmusza każdego namierzonego nim padalca do odpowiadania na pytania zgodnie z prawdą. Teraz pomoże mi wyjaśnić tajemnicę, która męczy mnie od stuleci.

Gdy pan Elchaszab wrócił do sklepu, grymuar już czekał na niego na ladzie. Oczy mu zabłysły zachłannie, gdy rzucił się łapczywie przeglądać książkę, „żeby ocenić jej stan", a ja tymczasem wyciągnąłem spod lady Fragaracha i wypowiedziałem słowa usidlającego zaklęcia.

– Freagroidh tu.

Egipski czarnoksiężnik zamarł w niebieskiej poświacie, która nie pozwoli mu się stąd ruszyć ani mówić nieprawdy, gdy zadam mu pytania.

– Jak cię zwą? – zacząłem.

– Nkosi Elchaszab.

Czyli tu mnie akurat nie okłamał.

– Czego szukasz?

– Zaginionej księgi Amona.

Zaraz spytam o więcej konkretów, ale po prostu nie mogłem się oprzeć, żeby nie pociągnąć dalej tego montypythonowskiego dialogu:

– Jaki... jest twój ulubiony kolor?

– Czerwony.

– Dlaczego chcesz odnaleźć tę zaginioną księgę?

– Trzynaście przepisów sprawi, że Egipt znów będzie rządził światem.

Aha, czyli jednak nie jest to całkiem zwykła książka kucharska.

– Powiedziałeś mi przedtem, że to przepisy na jagnięcinę. To co to jest tak naprawdę?

– To przepisy na odmienienie losu. Sześć różnych sposobów na odwrócenie swojego przeznaczenia. I siedem na zmienienie losu wrogów.

– I niech zgadnę. Trzynasty przepis gwarantuje śmierć wroga.

– Zgadłeś.

Hm. W każdym razie wiem już, dlaczego ta książka znajdowała się w ściśle tajnej części biblioteki.

– A po co potrzebna jest w tych przepisach jagnięcina?

– Nie jest potrzebna w żadnym.

Tu mnie zażył.

– Ale przecież w każdym kolejnym przepisie wymieniona jest jako składnik. – Przecież umiem czytać po koptyjsku, na litość boską.

– Nie. Chodzi tylko o to, że nim zacznie się wykonywać dany przepis, trzeba złożyć ofiarę z jagnięcia. To dla Amona.

Bogowie niejedyni! Krwawa ofiara mająca umożliwić ci zabicie wroga, wzbogacenie się czy cokolwiek innego zdecydowanie klasyfikowała grymuar jako książkę z ciemnej strony mocy. A ten typek już się nie mógł doczekać, kiedy ją dorwie w swoje łapska.

– Skąd się dowiedziałeś o tej książce? – spytałem.

– Pracowałem dla Ministerstwa do spraw Starożytności. Na wykopalisku w Aleksandrii odkryliśmy kilka lat temu pewne zapiski, w których wzmiankowano o grymuarze. Jasno z nich wynikało, że książka zniknęła z biblioteki jeszcze przed Aurelianem. A jej istnienie potwierdzała wzmianka w innym dziele, które niedawno odkryłem.

– Skąd się dowiedziałeś, że trzeba poświęcić jagnię i tak dalej?

– Z opisów znajdujących się w tekstach najpotężniejszego egipskiego czarnoksiężnika. Nazywał się Nebwenenef i to on napisał ten grymuar.

Oczy mi trochę wyszły na wierzch. Przełknąłem z trudem. Jest coś, czego każdy druid uczy się od swojego archdruida – to historia powstania druidów. I w niej właśnie pojawia się Nebwenenef. To czarnoksiężnik, który pięć tysięcy lat temu zabił żywiołaka Sahary. Tylko że grymuar był z pierwszego, albo może nawet drugiego wieku. Jak by go miał niby napisać, skoro nie żył już wtedy prawie od trzech tysięcy lat?

– Gdzie znalazłeś te teksty?

– Pod moim domem.

– Były tam zakopane?

– Tak.

– Kto jeszcze je widział?

– Nikt.

I bogom dzięki.

– Wiesz, kim jestem? – spytałem, a było to dość ważne pytanie i bynajmniej nie pobrzmiewała w nim pogróżka. Jeśli ten facet wie o mnie za dużo, będę się musiał natychmiast stąd zmywać.

– Jesteś Atticus O'Sullivan, antykwariusz specjalizujący się w białych krukach.

– Czy to wszystko, co o mnie wiesz?

– Wygląda na to, że znasz się trochę na magii. Ale nie bardzo wiem, jak dobrym jesteś magikiem ani jakiego rodzaju.

Może nie wszystko jeszcze stracone.

– Jak się dowiedziałeś, że mogę mieć tę księgę?

– Od diabelca, którego wezwałem z Czwartego Kręgu Piekielnego.

To przeważyło szalę. Choć oznaczało też, że pewnie raczej jestem tu bezpieczny. Diabelec z pewnością trafił już z powrotem do piekła i nikomu nie miał czasu powiedzieć, gdzie się ukrywam i kim jestem, bo inaczej ten typek by tu teraz w ogóle przede mną nie stał.

– Bawisz się więc we wszelkiego rodzaju czarną magię, nie tylko egipską?

– Tak.

– A ten diabelec to co konkretnie ci o mnie powiedział?

– Powiedział, że jesteś w posiadaniu zaginionej księgi Amona i że myślisz, iż to książka kucharska. Powiedział też, że twoja magia jest chyba ziemskiego pochodzenia.

Jeśli sprytny diabelec. Zgrabnie przemilczał, że jestem druidem.

– Co jeszcze powiedział?

– Że masz świetne zabezpieczenia, ale rzadko rzucasz zaklęcia ofensywne. Prawie nigdy.

To też była prawda. Kiedy już musiałem przejść do ofensywy, to zwykle zdawałem się na Fragaracha.

– Pytanie hipotetyczne. Gdybyśmy znajdowali się dawno, dawno temu w odległej galaktyce, czy próbowałbyś zostać Lordem Sithów?

– Nie wiem, co to takiego.

– Lordowie Sithów potrafią strzelać światłem z dłoni i zanosić się histerycznym chichotem, gdy ich wrogowie zmieniają się na ich oczach w kupkę popiołu.

Egipcjanin się rozpromienił.

– Brzmi nieźle. Tak, chętnie.

Więcej już nie musiałem o nic pytać. Grzecznym, acz stanowczym ruchem wyrwałem mu grymuar i położyłem na nim dłoń. Potem dopiero zdjąłem z faceta zaklęcie Fragaracha i zniżyłem miecz.

– Przykro mi, ale ta książka nie jest na sprzedaż.

Zamrugał rozpaczliwie.

– Nie jest na sprzedaż? Ale przecież powiedział pan, że mam przyjechać negocjować.

– Negocjacje nie stanowią gwarancji zakupu.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Klan Rathskellerów

Dostępne w wersji pełnej

Uwolnić Kaibaba

Dostępne w wersji pełnej

Próba charakteru

Dostępne w wersji pełnej

Bogini na rozdrożu

Dostępne w wersji pełnej

Dwa kruki i (jedna) wrona

Dostępne w wersji pełnej

Naganiacz dusz

Dostępne w wersji pełnej

Niebezpieczna kapliczka

Dostępne w wersji pełnej

Preludium wojny

Dostępne w wersji pełnej

Źródła

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Iron Druid Short Stories Collection

Copyright © 2015 by Kevin Hearne

Grimoire of the Lamb © 2013; Clan Rathskeller © 2011; Kaibab Unbound © 2011; A Test of Mettle © 2011; Goddess at the Crossroads © 2015; Two Ravens and One Crow © 2012; The Demon Barker of Wheat Street © 2013; The Chapel Perilous © 2013; A Prelude to War © 2015

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2016

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Małgorzata Chwałek

Opracowanie graficzne serii i okładki

AFISZ

Jacek Pietrzyński

Ilustracja na okładce

© Gene Mollica

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Tarcza Gai, wyd. I, Poznań 2016)

ISBN 978-83-8062-776-5

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com