Niedokończony eliksir nieśmiertelności Fragment

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Zajrzyj na strony

Dedykacja

* Prolog *

Część I

Tajemnicza mikstura

Sto lat później

Artur straszy

Serafina

Odkrycia

Co się stało z Serafiną?

Coraz więcej przestraszonych

Zemsta Serafiny

Stare wino czy sole trzeźwiące?

Część II

Ktoś tu wreszcie musi posprzątać!

Dom (w którym straszy) sprzedam tanio!

Nadchodzą intruzi

Dwie rodziny w jednym domu

Dziecko intruzów

Państwo $ tęsknią za miastem

Ścieżka (prawie) sama w domu

Część III

Kot

Bez niani

Dziecko na drodze

Bardzo dziwni pracodawcy

Nowe porządki

Serafina w wielkim mieście

Nowa miłość pana Edgara

Artur chce dorosnąć

Problemy pani Leokadii

Gdzie jest eliksir?

Niespodziewane odwiedziny

Epilog

Strona redakcyjna

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Poznaj naszą ofertę - LITERATURA PRZYGODOWA
www.nk.com.pl/literatura-przygodowa/10/kategoria.html

Dla Darka i Aleksa

* Prolog *

Dom, który wyglądał jak bardzo wysoki i chudy ktoś w brudnym płaszczu aż do ziemi i w wysokim, spiczastym kapeluszu, bardzo zakurzonym.

Przy drodze za miastem stał stary dom. Wyglądał na tak zaniedbany, że mógł wydawać się opuszczony, choć zdarzają się zamieszkane domy w znacznie gorszym stanie.

Grube mury poszarzały, ale nie ma się czemu dziwić – dom stał blisko drogi. Przejeżdżające nią samochody wzbijały pył, który osiadał na ścianach.

Ogród był zarośnięty i zachwaszczony, ale kto w dzisiejszych czasach ma czas na dbanie o ogród? Furtkę przed domem pokryła rdza, a skrzynka na listy zwisała smętnie, chwiejąc się na wietrze i wydając przy tym nieprzyjemne odgłosy, ale nikt nie przysyłał tam żadnych listów, więc nikomu to nie przeszkadzało.

Obok skrzynki leżała tabliczka, której od strony ulicy nie było widać, odkąd się przewróciła. A szkoda, bo na tabliczce napisano: „Na sprzedaż”.

Może gdyby było ją widać z ulicy, znaleźliby się chętni?

Mimo że dom wydawał się posępny i miał w sobie coś, co napawało lękiem…

Mały chłopiec, którego rodzina przejeżdżała kiedyś tamtędy, wyjrzał przez okno samochodu i powiedział:

– Ten dom wygląda jak bardzo wysoki i chudy ktoś w brudnym płaszczu aż do ziemi i w wysokim, spiczastym kapeluszu, bardzo zakurzonym.

Jednak nikt tego nie słuchał, bo rodzice chłopca byli pochłonięci kłótnią o to, gdzie powinna leżeć deska do krojenia chleba.

Później chłopcu śnił się po nocach bardzo wysoki i chudy ktoś w brudnym płaszczu aż do ziemi i w wysokim, spiczastym kapeluszu, bardzo zakurzonym. Bał się tego kogoś, ale rodzice nie chcieli go słuchać.

– Jesteśmy zmęczeni, a jutro musimy wcześnie wstać. Nie przeszkadzaj nam! – złościli się, kiedy ich budził.

Od tamtej pory minęło wiele lat. Chłopiec dorósł i ma własne dzieci, ale nadal często śni mu się bardzo wysoki i chudy ktoś w brudnym płaszczu aż do ziemi i wysokim, spiczastym kapeluszu, bardzo zakurzonym. Wtedy budzi się przestraszony, ale nikomu nie opowiada o tych snach.

Poza tym zachowuje się jak normalny dorosły człowiek. Tyle tylko, że gdy jego dzieci budzą go w nocy, bo śni im się coś, czego się boją, nie złości się na nie, bo rozumie, jak straszne mogą być sny.

Pewnego dnia w tajemnicy udał się do psychoanalityka i opowiedział mu o koszmarnych snach i o domu, jaki w dzieciństwie zobaczył z okna samochodu. Miał nadzieję, że psychoanalitycy rozumieją takie rzeczy, ale ten, na którego trafił, nigdy nie miewał koszmarnych snów. Znał je tylko z książek. Powiedział więc, że strasznych snów na pewno nie wywołał widok posępnego domu, tylko kłótnia rodziców oraz że ma to związek z deską do krojenia chleba.

Człowiek, który kiedyś jako mały chłopiec przestraszył się wysokiego domu, zrozumiał, że musi sobie sam poradzić z koszmarami. Ale na wszelki wypadek wyrzucił deskę do krojenia chleba i zaczął kupować krojone pieczywo.

A jednak deska do krojenia chleba była zupełnie niewinna.

Gdyby rodzina chłopca zajrzała do domu w dniu, kiedy obok niego przejeżdżali, wszyscy uciekliby stamtąd z wrzaskiem i mieli koszmary senne do końca życia.

O ile w ogóle weszliby do środka…

Bo każdy, kto znał okolicę, powiedziałby im, że o tym domu krążą straszne opowieści…

Część I

1.

Tajemnicza mikstura

Wiele lat wcześniej do bram starego domu załomotał zmęczony jeździec na jeszcze bardziej zmęczonym koniu. Odzież miał przemoczoną deszczem i potarganą, ale uszytą na miarę z drogich tkanin, więc widać było od razu, że to człowiek zamożny. Albo zbój, który takiego obrabował.

W tamtych czasach ludzie chętnie pomagali innym, nawet obcym, więc gospodarze udzielili mu gościny. Pożyczyli mu suche ubranie, poczęstowali ciepłą strawą i pozwolili się wyspać, ale przybysz zerwał się jeszcze przed świtem, chcąc wyruszyć w dalszą drogę. Jednak zanim zdążył wyjechać, do bram zapukali żołnierze.

– To niebezpieczny bandyta – powiedzieli. – Najbardziej poszukiwany człowiek w całym kraju!

Właściciele przestraszyli się i pozwolili żołnierzom schwytać obcego, co wcale nie było takie proste. Tajemniczy człowiek w czarnym płaszczu biegał nadzwyczaj szybko, nie zawahał się nawet wyskoczyć z okna na piętrze.

Niestety na dole, pod samym oknem, czekał dowódca żołnierzy, który od razu go pojmał i zabrał do więzienia, gdzie człowiek ów spędził resztę życia. Tam usiłowano zmusić go, aby zdradził pewną tajemnicę, ale on milczał.

Próbowano więc odnaleźć jego wspólników, lecz wyglądało na to, że nigdy ich nie miał. Ludzie, u których go pojmano, nie wiedzieli nawet, jak się nazywa. Nie mieli pojęcia, kim był przybysz, i zaklinali się, że nie dał im nic na przechowanie.

Pytano jednak niewłaściwe osoby i dlatego nikt nie dowiedział się, że było zupełnie inaczej. Że tuż przed zatrzymaniem tajemniczy przybysz znalazł sobie wspólnika, którego nikt by o to nie podejrzewał.

Był to mały synek gospodarzy, który słysząc hałas, obudził się i wyjrzał ze swojego pokoju.

Zobaczył uciekającego człowieka w czarnym płaszczu.

– Ciii… – powiedział tamten i wbiegł do pokoju chłopca, który od razu zrozumiał, o co chodzi.

Sam też nieraz tam uciekał, kiedy coś przeskrobał, a zdarzało mu się to kilka razy dziennie.

– Wejdź do kufra – poradził chłopiec.

Sam zawsze się tam chował, ale nieznajomy nie zmieściłby się w kufrze.

– Umiesz dotrzymać tajemnicy? – spytał chłopca.

Ten pokiwał głową.

Przybysz wyciągnął malutką butelkę i wręczył ją dziecku.

– Ukryj to dobrze – nakazał. – I nikomu o tym nie mów. Nigdy! I pamiętaj, nie pij tego – to trucizna!

– Działa na robaki? – zainteresował się chłopiec.

– Nie otwieraj tego – powiedział stanowczo nieznajomy. – Ta mikstura jeszcze nie jest dokończona. Obiecujesz, że nie otworzysz?

Wtedy jednak do pokoju wpadli żołnierze i przybysz musiał wyskoczyć przez okno.

Nikt nie zauważył buteleczki w rękach chłopca, który od razu pospieszył schować ją wśród swoich skarbów – za kamieniem, w ścianie domu.

Nikomu nie przyszło do głowy, by spytać go, czy przybysz czegoś u niego nie zostawił ani czy z nim rozmawiał. Malec dochował więc tajemnicy bez trudu.

Jednak chłopiec nie byłby sobą, gdyby nie otworzył buteleczki i nie sprawdził, czy trucizna działa na robaki. Tak, to było bardzo okrutne wobec robaków, ale w tamtych czasach kompletnie nie dbano o takie rzeczy.

Buteleczka była bardzo mała, więc ostrożnie wylał tylko jedną kroplę. Od razu pojawiła się zainteresowana mucha, a chłopiec pozwolił jej się poczęstować. Mucha odleciała, a w miarę jak się wznosiła, stawała się coraz bardziej przezroczysta.

„A więc tak wygląda ktoś otruty” – pomyślał chłopiec.

Starannie zamknął buteleczkę i poszedł ukryć ją w swoim schowku.

Tymczasem do kropli przyleciały kolejne muchy…

Kilka lat później chłopiec siedział nad lekcjami, które zadał mu prywatny nauczyciel. Nie lubił się uczyć i wcale się z tym nie krył. Uważał, że to strata czasu.

Od trzech lat nie mógł nauczyć się pisać, o liczeniu nie wspominając. Bo choć z liczeniem pieniędzy, kamyków i innych przydatnych mu rzeczy nie miał problemów, nic nie rozumiał z zadań matematycznych. Nawet tych najprostszych.

Zwykle siedział nad nimi i ziewał, bo w ogóle go nie interesowały. Tak też było tamtego popołudnia, kiedy nagle na kartce zeszytu wylądowała przezroczysta mucha.

Chłopiec wpatrywał się w nią z niedowierzaniem. Powoli dochodził do wniosku, że przygoda z tajemniczym człowiekiem, o którym opowiadano jako o bandycie, i buteleczką schowaną za kamieniem wcale nie zakończyła się tak, jak sądził…

Może tylko mu się zdawało, że tamta mucha stała się przezroczysta? Może jest osobny gatunek przezroczystych much? Bo przecież żadna mucha nie żyje tak długo!

Tymczasem przezroczysta mucha chodziła po jego zeszycie.

– Proszę pana, czy istnieją przezroczyste muchy? – spytał nauczyciela.

– Przezroczyste muchy?! – oburzył się tamten. – Zamiast wziąć się do rozwiązywania zadań, zadajesz takie głupie pytania!

– A jak długo może żyć mucha? – Chłopiec nie dawał za wygraną.

– Na litość boską! – huknął nauczyciel. – To lekcja matematyki, a nie nauka o muchach!

Chłopiec zrozumiał. Jego nauczyciel nie miał pojęcia, jak długo żyją muchy.

Gdyby wiedział, od razu zacząłby o tym opowiadać. Zawsze tak robił, gdy miał okazję popisać się wiedzą.

„Może to duch muchy?” – pomyślał uczeń.

Słyszał co nieco o duchach. W tamtych czasach prawie każdy twierdził, że jakiegoś widział. Uważano, że są to dusze potępione, pokutujące za grzechy. Chłopiec przypomniał sobie jednak, że robactwo nie ma duszy – tak go uczono. Ale może muchy miały?

– Czy muchy mają duszę? – spytał.

Nauczyciel nie wytrzymał i spuścił mu lanie (bo niestety w tamtych czasach bicie dzieci było czymś, co robili niemal wszyscy dorośli, uważano bowiem, że to pomaga dzieciom wyrosnąć na porządnych ludzi).

Tymczasem chłopiec bardzo zainteresował się muchami i tym, jak działają na nie i na inne stworzenia różne substancje. Szybko doszedł do wniosku, że od swojego nauczyciela nie nauczy się niczego, co go interesuje, i postanowił pójść do szkoły.

Nieoczekiwanie zabrał się do nauki i okazało się, że wcale nie jest tak kiepskim uczniem, za jakiego wcześniej uchodził. Wprost przeciwnie – miał wielkie zdolności. Wcześniej nikt ich nie zauważał, bo chłopca wiedza nie interesowała, więc w czasie lekcji myślał o niebieskich migdałach i zastanawiał się, jak by tu wyrwać się z domu.

Kiedy odkrył, że przyroda i matematyka są ciekawe, a łacina przydatna, zaczął wręcz pochłaniać wiedzę. Choć do niedawna miał problemy z rozpoznawaniem liter, teraz błyskawicznie nauczył się ich, przeczytał wszystkie księgi, jakie były w domu, i zaczął prosić rodziców o nowe. Potem przekonał ich, że ma głowę nie od parady, i warto wysłać go do szkół.

– Może jeszcze będą z niego ludzie? – ucieszyli się rodzice.

Ich syn skończył studia (co wtedy było rzadkością) i wrócił do domu jako poważany, wykształcony człowiek.

Oczywiście przez cały czas dbał o powierzoną mu buteleczkę. W czasie studiów dowiedział się, że człowiek, którego kiedyś pojmano w jego domu, nie był zbirem, mordercą ani innym przestępcą, tylko słynnym alchemikiem, który podobno wynalazł eliksir nieśmiertelności. Niestety, nie chciał się nim podzielić z władcami, więc ogłosili, że jest przestępcą, i sprawili, że zginął jak przestępca, a eliksir gdzieś przepadł.

Chłopiec zrozumiał, że powierzono mu wielki skarb, i zaczął studiować alchemię. Pamiętał, że tajemniczy człowiek powiedział, że eliksir nie jest jeszcze gotowy i może być niebezpieczny. Postanowił dokończyć pracę nad miksturą.

Po powrocie do domu w jednym z pokojów urządził sobie pracownię i przeprowadził kolejne eksperymenty.

Najpierw tajemniczym eliksirem poczęstował mysz, która złapała się w pułapkę i była ledwie żywa. Mysz, tak jak kiedyś muchy, zaczęła robić się coraz bardziej przezroczysta. Potem, prześwitując na wylot, ale zupełnie zdrowa, uciekła.

Tego wieczoru koty zaczęły zachowywać się dziwnie. Przez kilka dni raz po raz któryś podskakiwał i uciekał w popłochu. Po kilku dniach w domu nie było żadnego kota.

– Co się dzieje? – zastanawiali się mieszkańcy. – Koty uciekły. Nigdy nie słyszeliśmy o czymś takim! Podobno gdy ze statków uciekają szczury, statki toną, ale koty?!

Tylko młody naukowiec domyślał się, co może być powodem nagłej ucieczki kotów. Postanowił naprawić swój błąd i znaleźć myszy godnego naturalnego wroga. Wybrał się na poszukiwanie jakiegoś kociego niedobitka.

Po okolicy włóczył się stary, chudy, wyliniały kocur. Na dodatek czarny. Podejrzewano, że przynosi pecha, więc nie miał łatwego życia. Normalnie pewnie już wkrótce dobiegłoby ono końca, tymczasem jednak miało jeszcze długo potrwać…

Kot, jak wszystkie inne, uciekł, ale młody naukowiec znalazł go w lesie nieopodal, zabrał ze sobą i poczęstował kroplą eliksiru na kawałku mięsa. Z kotem stało się to, co wcześniej z muchą (oraz trzema innymi, których niegdyś chłopiec nie zauważył) i z myszką. Stał się przezroczysty i uciekł, przenikając przez ścianę.

Gdy jakiś czas później młody naukowiec znowu zauważył przezroczystą muchę, zrozumiał, co się dzieje.

„Po wypiciu eliksiru obiekt badań prawdopodobnie staje się nieśmiertelny, ale też nie jest do końca żywy. Jest raczej NIEUMARŁY…” – napisał w swoim dzienniku.

Zdecydował, że jeśli zapadnie na jakąś chorobę lub ulegnie wypadkowi, wypije resztę z buteleczki i stanie się kolejnym nieumarłym.

Pech chciał jednak, że naukowiec rzeczywiście uległ wypadkowi. W czasie przejażdżki spadł z konia tak nieszczęśliwie, że zginął na miejscu.

A buteleczka leżała schowana w zrobionym przez niego osobiście nowym sekretnym schowku – pod kafelkiem podłogi jego pokoju.

I tam pozostała przez następne sto lat.

2.

Sto lat później

W starym, wysokim domu mieszkała czteroosobowa rodzina: dwóch braci bliźniaków, Edgar i Gerard, oraz żona Gerarda Leokadia i ich mały synek Artur.

Panowie Edgar i Gerard wyglądali jednakowo. Rozpoznać, który jest który, umieli kiedyś tylko rodzice, a teraz pani Leokadia i Artur.

Bracia uważali jednak, że bardzo się różnią, bo na każdy temat mieli odmienne zdanie i o wszystko się kłócili. Potrafili to robić całymi godzinami. Choć w rzeczywistości nawet myśleli tak samo, za nic w świecie nie chcieli się do tego przyznać, bo już w dzieciństwie znudziło im się bycie takimi samymi.

Pani Leokadia w największej tajemnicy zachowywała to, że gdy obaj bracia zaczęli się do niej zalecać, nie potrafiła zdecydować, który podoba jej się bardziej. Obaj byli przecież dokładnie tacy sami!

W końcu wybrała losowo – rzucając monetą, ale nigdy nikomu o tym nie wspomniała.

Rodzina była zamożna i jej członkowie nie musieli co rano wstawać do pracy. Sprzątaniem, gotowaniem, codziennymi zakupami i innymi takimi sprawami zajmowała się służba.

Edgar i Gerard całymi dniami sprzeczali się o wszystko, co przyszło im do głowy, a pani Leokadia wymyślała menu, wybierając jak najlepsze herbaty i ciastka na spotkania z przyjaciółmi i sąsiadami. Lubiła organizować przyjęcia i herbatki, które wzbudzały zachwyt całego miasteczka. Była z tego niezwykle dumna.

Czasami także opiekowała się małym Arturem, choć na ogół pozostawiała to niani.

Pewnego dnia, gdy niania miała wychodne, panią Leokadię niespodziewanie odwiedziła przyjaciółka. Rozmawiały w ogrodowej altance, pozostawiając opiekę nad dzieckiem jego ojcu i stryjkowi. Chłopiec był już na tyle duży, że bawił się sam, ale lubił psocić, więc należało mieć go na oku.

Surowi panowie nakazali chłopcu bawić się cicho i nie przeszkadzać. Sami czytali książki, których wtedy używano tak jak teraz telewizji – do zajęcia się czymś, kiedy nie chce się nic robić.

Nagle zauważyli przemykającą przez pokój mysz.

Przezroczystą mysz.

– Popatrz, mysz! I to… jakaś dziwna! – zauważył pan Edgar.

– Cóż dziwnego może być w myszy? – odparł pan Gerard, który nawet gdyby stała przed nim mysz prześwitująca na wylot, nie zgodziłby się ze swoim bratem za nic w świecie.

– Wygląda, jakby była przezroczysta – powiedział pan Edgar.

– Przezroczysta?

– Owszem. Mysz wydaje się przezroczysta.

– Dlaczego mysz miałaby być przezroczysta? Myszy nie są przezroczyste.

– Toteż właśnie dlatego to mnie zdziwiło.

– Jak mogło zdziwić cię coś, czego nie mogłeś zobaczyć?

– Ależ zobaczyłem…

– Przezroczystą mysz? Przecież to niemożliwe…

…i tak kłócili się, aż minęła godzina. Potem następna.

Tymczasem mały Artur już dawno opuścił pokój, w którym sprzeczali się ojciec i stryjek. Poszedł się bawić w nieużywanym pokoju ze starą podłogą zrobioną z kafelków, po których, jak właśnie odkrył, bardzo dobrze toczyły się szklane kulki.

Bawił się tak, aż zauważył, że na jednej z płytek kulki lekko podskakują, a sama płytka wydaje wtedy głuchy dźwięk.

Podszedł do płytki, popukał w nią, nacisnął i nagle… okazało się, że pod spodem znajduje się sekretny schowek.

– Skrytka! – ucieszył się Artur.

Sam miał w domu niejedną skrytkę, ale żadna nie była tak fantastyczna jak ta. Od razu postanowił schować tu wszystkie swoje szklane kulki i połamane żołnierzyki (takimi zabawkami bawiły się wtedy bogate dzieciaki).

Ale to jeszcze nie wszystko! Tajemne schowki, jak wiadomo, służą do przechowywania skarbów, a jeśli się znajdzie czyjś schowek, to znaczy, że znalazło się także jego skarby. Takie zasady panowały wśród kolegów Artura.

– Ciekawe, czyje to skarby? – zastanawiał się chłopiec, rozwijając starą tkaninę i wyciągając tajemniczy przedmiot. – Mamy, taty czy wujka Edgara?

Prawdę mówiąc, żadna z tych osób nie wydawała mu się zdolna do tego, żeby w ogóle mieć jakieś skarby.

W zawiniątku była mała buteleczka.

– Co to jest? – zastanawiał się. – Może jakiś napój, który piją dorośli, a mnie nie chcą dać? Na przykład rum?

Otworzył buteleczkę i spróbował odrobinę.

– O fuj! Co za paskudztwo! – Skrzywił się z obrzydzeniem, wycierając usta.

Ze złością zakręcił buteleczkę i wcisnął ją z powrotem do schowka, starannie go maskując. Nie chciał, żeby ktoś odkrył jego małą tajemnicę.

Ciągle czuł paskudny smak na języku, więc pobiegł do kuchni, by przepłukać usta.

Panowie Edgar i Gerard nadal sprzeczali się o przezroczystą mysz oraz wiele innych rzeczy, które przy okazji im się przypomniały. Zawsze tak robili.

Nagle pomiędzy nimi przemknął przezroczysty chłopiec.

– Doprawdy, Gerardzie, Artur wygląda dziś jakoś niecodziennie – zauważył pan Edgar.

Pan Gerard, który ze zdumieniem powiódł wzrokiem za synkiem, nie mógł się z tym zgodzić.

– Co jest niezwykłego w wyglądzie Artura? – spytał. – Moim zdaniem wygląda zupełnie zwyczajnie.

– Czy nie masz wrażenia, że jest nieco… – Tu pan Edgar zastanowił się przez chwilę. – Przezroczysty?!

– Przezroczysty?! Na miłość boską, drogi bracie, jakim sposobem widzisz dziś tyle przezroczystych istot? Najpierw mysz, teraz Artura?!

Tymczasem Artur wpadł do kuchni i chciał nalać sobie wody do kubka, ale stało się coś dziwnego. Kiedy próbował wziąć dzbanek do ręki, ten nadal stał na miejscu. Przenikał przez jego rękę.

Zdumiony Artur przyjrzał się swojej ręce i zobaczył, że jest całkowicie przezroczysta!

„To bardzo dziwne! – pomyślał. – Zapytam tatę i stryjka, dlaczego tak się dzieje – postanowił. – Chociaż… może lepiej nie? Nie powinienem im mówić o schowku, bo zabiorą skarby. A to przecież moje skarby, bo to ja je znalazłem! No i na pewno nie powiem im, że wypiłem coś z tej butelki, bo będą się gniewać!”.

Wszedł do pokoju, w którym siedzieli jego tata i stryjek, i nieśmiało odchrząknął, chcąc w uprzejmy sposób przerwać ich kłótnię. Były to czasy, kiedy dzieci nie mogły przeszkadzać dorosłym w rozmowach.

Bliźniacy spojrzeli w jego stronę i aż podskoczyli.

– Duch! – zawołali równocześnie. Po czym, z przyzwyczajenia, zwrócili się jeden do drugiego. – Jaki znowu duch? Duchy nie istnieją!

Artur machnął ręką i wyszedł.

Zaszokowani bliźniacy przestali się sprzeczać. Każdy z osobna przemyślał sprawę i obaj doszli do wniosku, że coś musiało im się przywidzieć, więc poszli poszukać Artura. Jednak nigdzie nie mogli go znaleźć, dopóki znowu się nie pojawił, prześwitując na wylot.

– Nie wiecie przypadkiem, czemu jestem taki przezroczysty? – spytał.

Nie wiedzieli, jak mu to wytłumaczyć.

W ogóle nie wiedzieli, jak to wytłumaczyć.

A kiedy zobaczyła go pani Leokadia, zrobiło jej się słabo i zalała się łzami.

– Moje biedne dziecko! – płakała.

Bliźniacy próbowali ją pocieszyć, tłumacząc jej, iż trudno stwierdzić z całą pewnością, że Artur umarł, skoro dopiero co był zupełnie zdrowy. No i nigdzie nie ma jego martwego ciała, więc dlaczego ten przezroczysty Artur miałby być duchem?

Niestety, nic jej nie przekonało.

Uznała, że synek musiał wymknąć się z domu i ulec jakiemuś wypadkowi. Próbowano go znaleźć przez cały tydzień, a potem uznano za zaginionego. Rodzina przestała go szukać i pogrążyła się w żalu. Wszystkich jednak trochę pocieszało, że duch Artura ciągle bryka po domu i można z nim porozmawiać.

Teraz nikt nigdy na niego nie krzyczał i za nic go nie karano. Artur mógł psocić do woli, a wszyscy tylko się uśmiechali. Chłopiec był zachwycony!

Zwłaszcza gdy odkrył, że może przenikać przez ściany i odwiedzać wszystkie miejsca, do których rodzice zabraniali mu chodzić. Nawet piwnicę i strych, gdzie przez całe lata znoszono niepotrzebne graty. Artur znalazł tam więcej skarbów, niż mógł sobie wymarzyć.

Nowe życie bardzo mu się podobało. Tym bardziej że nie musiał chodzić do szkoły ani rodzice nie znaleźli mu prywatnego nauczyciela, czego obawiał się od dłuższego czasu.

Co jakiś czas mama, tato albo stryjek usiłowali go zmusić, aby usiadł do nauki i poznał pozostałe literki i działania inne niż dodawanie, ale Artur ani myślał. Prześlizgiwał się przez ręce usiłującej go zatrzymać rodziny i śmigał przez ściany – prosto na strych albo do piwnicy, gdzie zaszywał się za barykadą z gratów, przez którą nikt poza nim nie zdołałby się przedrzeć.

Mógł robić, co tylko zechciał, i nikt mu niczego nie zabraniał.

Przestał rosnąć, nie chorował, nie ulegał wypadkom i nic mu nie groziło.

Artur stał się wiecznym dzieckiem.

3.

Artur straszy

Zanim Artur spróbował płynu z niedokończonego eliksiru nieśmiertelności, bardzo bał się doktora Freda.

Doktor Fred uważał, że dzieci muszą jeść dużo tłuszczu, bo inaczej zachorują i umrą. Kazał Arturowi jeść tłuste nóżki wraz ze skórą, która chłopcu wydawała się obrzydliwa. Niestety, po wizytach doktora Freda na jego talerzu zawsze pojawiała się jakaś tłusta nóżka ze skórą, a jemu nie wolno było wstać od stołu, dopóki nie zjadł wszystkiego.

Bardziej od doktora Freda przerażała Artura tylko pani Eleonora, która uwielbiała szczypać go w policzki i całować. Na jej widok Artur uciekał i chował się do szafek i kufrów, w których siedział, dopóki nie wyszła.

Pewnego dnia przyszedł z wizytą doktor Fred. Pani Leokadia i bliźniacy zasiedli z nim do stołu, słuchając opowieści o tym, jak zdrowo jest żywić się słoniną i tłustymi nóżkami ze skórą.

„Jak dobrze, że odkąd jestem przezroczysty, nie muszę jeść! – cieszył się Artur. – Nie dostanę jutro na obiad żadnej tłustej nóżki ze skórą!”.

Był tym tak uradowany, że postanowił pochwalić się doktorowi Fredowi, że już nie musi go słuchać.

– Już nigdy więcej nie zjem tłustej nóżki z tą obrzydliwą skórą! – zawołał, wpadając do pokoju.

Doktor Fred omal nie udławił się kawałkiem słoniny, który właśnie jadł.

I choć wcześniej uważał, że bieganie wcale nie sprzyja zdrowiu, bo jest męczące, tego dnia pędził do domu tak szybko, że wszystkie dzieci z okolicy, które uważały, że szybko biegają, zaczęły mu zazdrościć.

Kiedy rodzinę Artura odwiedziła pani Eleonora, chłopiec wiedział już, że teraz boją się go nawet ci, których sam się kiedyś bał.

Gdy tylko stanęła w progu, powiedziała smutno:

– Szkoda tego waszego chłopczyka, miał takie miękkie policzki…

Na to Artur wyłonił się ze ściany i spytał:

– A gdyby tak panią ktoś ciągle szczypał w policzki? Byłoby pani przyjemnie?

Pani Eleonora połamała obcasy, uciekając w popłochu.

I już nigdy więcej nie szczypała dzieci w policzki.

Straszenie stało się nowym hobby Artura.

Pamiętał, że jest jeszcze jedna osoba, której kiedyś bardzo się bał. Był nią wielki chłopak o przezwisku Byk. Sam tak się nazwał i wszyscy musieli tak się do niego zwracać, bo nie lubił swojego prawdziwego imienia.

Niedługo przed znalezieniem eliksiru Artur bawił się kulkami i żołnierzykami z dziećmi sąsiadów. Wtedy pojawił się Byk.

– Dawać mi tu zaraz wszystkie kulki! – zawołał.

Dzieci nieśmiało zaprotestowały, a wtedy Byk zaczął rozdawać kopniaki i kuksańce. Po chwili wszyscy płakali, a Byk zabrał im większość zabawek. W tym wszystkie najładniejsze kulki i żołnierzyki Artura.

Byk mieszkał całkiem niedaleko i pewnego dnia Artur postanowił złożyć mu wizytę.

Wyszedł z domu przez ścianę, później przespacerował się przez ogrodzenia i przenikając przez zamknięte drzwi, wszedł do domu, w którym mieszkał Byk. Szybko znalazł jego pokój – dochodziły z niego odgłosy piłowania. Byk przygotowywał zasadzkę na dziewczynki z przeciwka.

Podpiłowywał deskę, którą zamierzał umieścić w huśtawce. Dziewczynki lubiły siadać na niej razem i rozmawiać. Byk chciał, żeby spadły. Lubił, kiedy ludziom przytrafiały się takie wypadki.

Nagle odwrócił się i zobaczył przezroczystego Artura.

– Oddaj mi zaraz wszystkie kulki! – powiedział Artur.

Byk pobladł ze strachu.

– O nie! Duch! – zawołał przerażony.

– Kulki! – powtórzył Artur. – I jeszcze żołnierzyki – przypomniał sobie.

Wystraszony Byk cofał się przed nim.

– Dobrze, oddam ci wszystkie kulki – obiecywał. – I żołnierzyki. Co prawda nie wiem, które są twoje, ale możesz wziąć wszystkie, jakie mam, co mi tam!

„I tak jutro zabiorę następne jakimś dzieciakom” – pomyślał.

– Musisz oddać wszystkie zabawki, które zabrałeś dzieciom! – nakazał Artur. – I już nigdy nikomu masz nic nie zabierać! Inaczej będę tu przychodzić codziennie i cię straszyć!

– Dddd… dobrze! – zgodził się przerażony Byk. – Oddam ttt… to wszystko.

– Do jutra! – nakazał Artur.

– Ddd… do… ju… jutra… Dobrze!

– I musisz przynieść wszystkie moje rzeczy do mnie do domu!

– Dddd… dobrze!

– Pamiętaj, jeśli tego nie zrobisz, marny będzie twój los. Po co piłujesz tę deskę?

Byk się zawstydził.

– Eee… robię mebelki dla lalek tych dziewczynek z przeciwka – wyjąkał przerażony i postanowił naprawdę zrobić im jakiś mebelek, jeśli tylko Artur sobie pójdzie.

Artur poszedł, a Byk na wszelki wypadek zrobił, co obiecał.

Tymczasem jednak oddał wszystkie zabawki.

Dzieci były zdumione, więc opowiedział im swoją przygodę.

– Widziałem ducha tego Artura, co podobno umarł, pamiętacie?

Zaczynały zapominać, ale jeszcze trochę pamiętały.

– Straszył mnie – opowiadał Byk. – Kazał mi wszystko pooddawać, więc wolę to oddać, bo… jeszcze zacznie wszystkich straszyć.

Dzieci uznały, że to mądra decyzja, i były mu wdzięczne, że powstrzymał ducha Artura od straszenia wszystkich. Byk poczuł się jak bohater i odkrył, że lepiej pomagać innym, niż budzić strach.

Najtrudniej było mu jednak zanieść skradzione zabawki do domu Artura.

Pani Leokadia była wzruszona, gdy przyszedł.

– Zostaw je sobie – powiedziała z uśmiechem. – Arturowi już nie są potrzebne!

– Jak to nie?! – oburzył się Artur, wyłaniając się ze ściany. – Chcę moje kulki! I moje żołnierzyki!

Przerażony Byk wybiegł na ulicę.

– Nie możesz bawić się z dziećmi, jeśli chcesz je straszyć – tłumaczyła synkowi pani Leokadia.

I zaczęła się zastanawiać, czy nie powinna czasem zaprosić jakichś dzieci, żeby Artur mógł się z nimi pobawić. Ale dzieci rosły, a Artur ciągle wyglądał tak jak wtedy, kiedy spróbował niedokończonego eliksiru nieśmiertelności. Dorastającym dzieciom nie chciałoby się bawić z takim malcem…

Zanim jednak Arturowi zaczęły się nudzić samotne zabawy w domu, pojawiła się tam Serafina.

4.

Serafina

Serafina była daleką kuzynką Artura. A może pani Leokadii? Nieważne. Grunt, że żyła w czasach, w których ludzie często umierali w młodym wieku, pozostawiając osierocone dzieci.

Serafina została sierotą, kiedy miała szesnaście lat. Jej rodzice umarli na suchoty. I było jeszcze smutniej: ona sama też chorowała na suchoty i wyglądało na to, że nie wyzdrowieje.

Najbliższą krewną Serafiny, która mogła się nią zaopiekować, była pani Leokadia. Sprowadziła więc dziewczynę do starego, wysokiego domu.

Umieszczono ją w pokoiku przy werandzie, żeby miała widok z okna na kwiaty i ptaki w ogrodzie. Jednak Serafina zamieszkała tam w listopadzie, kiedy wokół domu sterczały suche badyle i leżały gnijące liście. Nad nimi unosiła się mgła, a jedynymi ptakami, które się tam pojawiały, były kraczące od rana kruki i wrony.

Bardzo jej się to spodobało.

Serafina lubiła takie widoki. Kolorowe kwiatki i wesołe wróbelki nigdy jej nie bawiły. Zawsze była posępna i uwielbiała mroczne historie. Wiele z nich pisała sama – były naprawdę straszne. Tym bardziej że pisała je wierszem.

Była z nich bardzo dumna i całymi dniami szukała chętnych, którym mogłaby je poczytać. Niestety, wszyscy wykręcali się od tego, jak mogli. Tylko niektórzy mówili wprost:

– Serafino! Te wiersze są straszne!

Wtedy blada Serafina rumieniła się ze szczęścia i szeptała:

– Och! Naprawdę?

Chciała, żeby wiersze były straszne, i czuła się zachwycona, że jej się to udaje. To tylko utwierdzało ją w przeświadczeniu, że ma wielki dar.

Najbardziej lubiła czytać swoje utwory nowym słuchaczom, którzy jeszcze nie znali jej talentu literackiego. Była przekonana, że na nich jej wiersze zrobią większe wrażenie niż na tych, którzy już mieli do czynienia z jej twórczością. Zwykle robiły.

Serafina przyjechała do wysokiego domu w ponury dzień. Z drzew spadły już wszystkie liście, zdążyły nawet poczernieć na mokrej i zimnej ziemi. Nad nimi unosiła się mgła, spośród której dobiegało krakanie wron.

Gdzieniegdzie przemykały czarne ptaszyska i w ogóle było posępnie.

Większość ludzi w takie dni myśli tylko o tym, żeby zamknąć się w ciepłym domu z filiżanką gorącej herbaty.

Serafina rozglądała się wokół z zadowoleniem.

Pani Leokadia pokazała jej pokój i poczęstowała ją herbatą i ciasteczkami.

– Słyszałam, że piszesz wiersze – zaczęła, żeby trochę ośmielić dziewczynę.

Pani Leokadii było jej bardzo żal.

Serafina od razu się ożywiła.

– Tak, owszem, piszę wiersze. Mogę nawet jakiś przeczytać!

– Znakomicie! – ucieszyła się pani Leokadia. – Chętnie posłucham!

Serafina tylko na to czekała. Wyciągnęła podejrzanie gruby zeszyt i zaczęła czytać.

Gdy noc do bagiennej krainy przybywa

I mrok ponury krajobraz pokrywa,

Z bezdennej otchłani mokradeł mętnych

Wyłania się zastęp tajemnic posępnych…

„Biedne dziecko! – pomyślała pani Leokadia. – Na pewno przeżywa śmierć rodziców, dlatego pisze takie smutne wiersze!”.

Gdy kruki, wrony i stado sępów

Wzlatują nad mroki przedwiecznych odmętów,

„Biedne dziecko! – pomyślała pani Leokadia. – Ma taką dziwną wyobraźnię!”.

W krainie, gdzie nikt nie odnajdzie drogi,

Rozlega się bulgot mokradeł złowrogich.

„Biedne dziecko! – pomyślała pani Leokadia. – Nikt jej nie powiedział, że powinna znaleźć sobie inne hobby niż pisanie wierszy! Może powinnam zainteresować ją szydełkowaniem?”.

Wąż o lśniącej łusce i czerwonym oku

Pełznie poprzez ciemną nieskończoność mroku.

„Biedna ja! – pomyślała pani Leokadia. – Zaraz zwariuję! Jak długo można słuchać takich rzeczy?”.

– Serafinko, skarbie – powiedziała słodko. – Herbatka ci wystygła. Zrób sobie przerwę.

– Oczywiście, ciociu. – Serafina skinęła głową. – Przeczytam ci jeszcze tylko jeden utwór.

– Jeszcze jeden wiersz? – jęknęła pani Leokadia.

– Nie, nie wiersz, elegię… Choć właściwie jest to raczej epopeja. – Serafina wyciągnęła kolejny zeszyt.

– Masz dwa zeszyty z poezją? – przestraszyła się pani Leokadia.

– Nie, mam sześćdziesiąt osiem – odparła z dumą Serafina. – Ale to nie jest zeszyt z poezją. W nim zapisałam tylko tę epopeję. No, a przynajmniej tę część, która się zmieściła…

Tego wieczoru niewiele brakowało, a bliźniacy Edgar i Gerard po raz pierwszy w swoim blisko pięćdziesięcioletnim życiu zgodziliby się ze sobą. Na temat tego, że Serafina doprowadza ich na skraj załamania nerwowego.

Tymczasem Serafina zajrzała do dawnego pokoju Artura i zobaczyła w nim dziecięce łóżeczko, konika na biegunach oraz skrzynkę pełną drewnianych zabawek, szklanych kulek i połamanych żołnierzyków.

„To pewnie pokój tego biednego dziecka – pomyślała. – Och! Być może gdzieś tu unosi się dziecięca duszyczka? To takie mroczne!”.

Poniekąd miała rację. W pokoju czaił się Artur, który z łobuzerskim uśmiechem zacierał ręce.

„Świeża dostawa ludzi do straszenia! – cieszył się. – W dodatku to dziewczyna! Ale będzie zabawa! Na pewno zacznie piszczeć. Może nawet zemdleje?”.

Wyskoczył wprost na Serafinę.

Jednak ona, zamiast piszczeć albo mdleć, popatrzyła na niego zafascynowana.

– Prawdziwy duch! – szepnęła z zachwytem. – Jak mrocznie!

Artur stanął jak wryty.

„Co to za dziewczyna, która nie boi się duchów? – zdziwił się. – Ani przezroczystych ludzi? Coś z nią jest nie tak!”.

– Biedna dziecięca duszyczko – odezwała się tymczasem Serafina. – Napiszę o tobie poemat! A może nawet epopeję? Staniesz się nieśmiertelny! – zapewniła.

Nie miała pojęcia, że Artur już wiele lat wcześniej stał się nieśmiertelny.

Od razu wyciągnęła zeszyt i pióro i zaczęła tworzyć.

Niewinna młoda duszo, ach, dlaczego?

Tak wcześnie wezwał cię świat mroku posępnego?

– Świetne! – ucieszyła się i zaczęła się zastanawiać nad kolejnymi rymami do swojego ulubionego słowa „mrok”.

Artur słuchał kolejnych wersów z rosnącym strachem. Zrozumiał, że nawet będąc przezroczystym i umiejąc przenikać przez ściany, można dostać gęsiej skórki.

Często opisywano przypadki, kiedy człowiek przestraszył się ducha, wampira czy innego „nieumarłego”, ale jakoś mało wiadomo o przypadkach odwrotnego przestraszenia się. A przecież czasem to się zdarza.

Serafina wystraszyła swoim wierszem Artura tak bardzo, że przez najbliższe tygodnie wolał jej unikać.

Czasem widziała, jak przemyka tu i tam, i była zachwycona. Jej poemat robił się coraz dłuższy.

Za każdym razem, kiedy widziała Artura, zaczynała mu go czytać i nie rozumiała, dlaczego dziecko tak szybko ucieka.

Jakież siły były tak okrutne, że nie pozwalały mu wysłuchać do końca poezji o nim samym?

5.

Odkrycia

Gdy nikt już nie był w stanie słuchać przerażających poematów Serafiny, znudzona dziewczyna snuła się po domu z którymś ze swoich zeszytów albo tomikiem poezji. Czasem zabierała jedno i drugie.

Pewnego dnia zamknęła się w nieużywanym pokoju i ściskając pod pachą tomik mrocznych wierszy, przewracała stronice własnych poezji, czytając je na głos. Ćwiczyła głośne czytanie, by zrobić jak największe wrażenie w czasie zbliżającego się przyjęcia. Planowała deklamować na nim swoją poezję.

Nagle książka wysunęła jej się spod pachy i upadła na podłogę. Uderzyła w kafelek, który wyskoczył, odsłaniając fragment starej tkaniny.

– A cóż to? – Serafina schyliła się zaintrygowana. – Sekretny schowek! Jak mrocznie!

Czytała o takich rzeczach, bo uwielbiała tajemnicze historie. Zwłaszcza te o romantycznych ucieczkach, nieszczęśliwych arystokratkach i tragicznych śmierciach, po których błąkające się dusze wracają, aby się zemścić.

Podniosła kafelek i zobaczyła małą buteleczkę, niestarannie owiniętą tkaniną. O takich rzeczach też czytała.

„Trucizna! – ucieszyła się. – A może to jeden z tych napojów, których próbują poeci w egzotycznych krajach? – Pomyślała tak, bo buteleczka miała kształt, który skojarzył jej się z egzotycznymi olejkami. – Na truciźnie byłaby trupia czaszka – przypomniała sobie. – Więc mam napój poetów!”.

Otworzyła butelkę, powąchała zawartość, po czym spróbowała niewielki łyk i skrzywiła się z niesmakiem.

– Co za obrzydlistwo! – jęknęła. – Poeci muszą się poświęcać dla sztuki – westchnęła, zakręcając buteleczkę, po czym ukryła ją w schowku i zasunęła płytkę.

Nagle ze zdumieniem zobaczyła, że jej ręce zrobiły się dziwnie przezroczyste.

– Co to? – szepnęła przerażona. – Wyglądam jak duch! Och! Umarłam! – przestraszyła się nie na żarty. – Doktor Fred mówił, że zostało mi jeszcze kilka lat życia! Co za oszust! – oburzyła się. – Zaraz? Ale gdzie jest moje ciało? – zastanowiła się, rozglądając się po pokoju. – Dziwne! Uleciała ze mnie dusza… To znaczy z mojego ciała… A ono… znikło…

Przerażona Serafina zaczęła biegać po domu, aż wpadła na Artura.

– O nie! – zawołał chłopiec na widok jej przezroczystej postaci. – Znalazłaś mój schowek!

– Twój schowek?! – zdziwiła się Serafina, ze zdumieniem spostrzegając, że wygląda tak jak Artur, którego uważała za ducha. – Och! Teraz ja też jestem duchem!

– Duchem? – Artur nie myślał o sobie w ten sposób. – Po prostu cię zaczarowało – stwierdził. – To od tego napoju z butelki.

– A więc to była trucizna! – szepnęła Serafina. – Och nie! Naprawdę, nie powinno się próbować nieznanych substancji. Po co ja to zrobiłam?! Jaka byłam głupia!

Artur przyglądał się jej z założonymi rękami.

– Nigdy! Nigdy nie spróbuję żadnych napojów poetów! – zaklinała się Serafina, a chłopiec tylko przewrócił oczami. – Gdzie ja miałam rozum? – rozpaczała. – Otrułam się! Jestem potępiona! Teraz muszę tułać się po świecie jako duch…

Nagle odkryła, że nawet jej się to podoba.

– Jak mrocznie! – ucieszyła się. – Będę się snuć po bezdrożach jako zagubiona…

– Nie wiem, czy to taka znowu trucizna – przerwał jej Artur. – Przecież żyjesz. Tylko jesteś przezroczysta. I możesz przechodzić przez ściany.

– Mogę?

– Aha. To bardzo ułatwia poruszanie się. Nie trzeba niczego obchodzić. Można sobie skracać drogę – zachwycał się Artur. – Poza tym można straszyć ludzi.

– Jak mrocznie…

– Jeśli ktoś ci podpadł, to wiesz, teraz możesz iść go postraszyć.

– Naprawdę? – Serafina była coraz bardziej zadowolona z takiego obrotu spraw. – Jak mrocznie!!!

Artur nawet się cieszył, że ma towarzyszkę w swoim przezroczystym życiu. Co prawda wolałby, żeby to był ktoś podobny do niego, a nie beznadziejna poetka. Jednak zawsze raźniej we dwójkę.

Trochę się obawiał, że Serafina zdradzi sekret ich przezroczystości, ale ona ani myślała się przyznawać, że próbowała tajemniczego specyfiku. Była dobrze wychowaną panienką i doskonale wiedziała, że coś takiego jej nie przystoi. Mieli więc z Arturem wspólną tajemnicę, ale początkowo chłopiec jej nie ufał.

Upewnił się, że Serafina ma zajęcie (przechodziła właśnie przez ścianę wte i wewte, ciesząc się, że może to robić, i powtarzając z zachwytem: „Jak mrocznie!”), i udał się do pokoju, w którym był schowek. Obawiał się, że zapomniała go zabezpieczyć, ale odetchnął z ulgą.

Patrząc na podłogę, trudno było powiedzieć, który kafelek można odsunąć. Przez całe lata służące przecierały podłogę i nie zwróciły na niego uwagi. Może dlatego, że był to opuszczony pokój i sprzątano tu bardzo rzadko, tylko w czasie wielkich porządków, kiedy było tyle pracy, że nikt nie zwracał uwagi na odklejone kafelki?

Kiedy stamtąd wyszedł, spotkał panią Leokadię, która spytała go, czy nie widział gdzieś Serafiny. Nie mogła jej znaleźć.

– Widziałem – odparł Artur. – Jest w domu.

Pani Leokadia poszła szukać dalej, ale do wieczora ani ona, ani jej mąż, ani jego brat nie znaleźli dziewczyny.

6.

Co się stało z Serafiną?

Tymczasem Serafina snuła się po ogrodzie, napawając się grozą, jaką musi roztaczać jej przezroczysta postać wśród majowego kwiecia, które właśnie rozkwitło i zwabiło kolorowe motyle i ptaki, co już nie cieszyło Serafiny tak jak mgły, kruki i wrony jesienią. Jednak uznała, że wiosenny ogród nocą nadaje się na tło dla zbłąkanego ducha. Wymyślała wiersze o swoim losie i recytowała je księżycowi.

Dawno się tak dobrze nie bawiła!

Artur zdziwił się, widząc w domu wielkie zamieszanie. Chciał się dowiedzieć, co się stało, ale wujek spytał go, czy nie widział gdzieś Serafiny.

– Wyszła – odparł zamyślony Artur. – Plątała się po ogrodzie. Pewnie poszła na spacer.

Wszyscy udali się do ogrodu, ale Serafina akurat wróciła do domu przez najbliższą ścianę. Wiersz, który właśnie ułożyła, tak jej się spodobał, że czym prędzej musiała go zapisać dla przyszłych pokoleń.

Wpadła do swojego pokoju, przenikając przez mur, i próbowała chwycić za pióro… Niestety… Nie udawało jej się to.

– Och nie! – rozpłakała się zrozpaczona. – Nie mogę zapisywać swoich wierszy! Jak ja mam teraz przejść do historii?!

Pani Leokadia i obaj bliźniacy zaczęli rozpytywać o Serafinę u sąsiadów.

Nikt jej nie widział tego popołudnia. Wszystkich przeraziło nagłe zniknięcie młodej dziewczyny.

Dzielni mieszkańcy okolic wychodzili z domów, zgłaszając chęć poszukiwania zaginionej.

– Nie powinna była sama wychodzić! – szlochała pani Leokadia. – Nawet nie powiedziała, dokąd idzie. Ona nigdy tak nie postępowała! Była bardzo dobrze wychowana!

– Może wyszła tylko do ogrodu? – odezwała się znienacka Matylda, służąca sąsiadów. – Jeśli dopadł ją jakiś zbrodniarz albo, co gorsza, wampir, mógł to zrobić właśnie tam. Jedna taka z mojej wioski… – zaczęła.

– Dajcie spokój, Matyldo, wampiry nie istnieją! – przerwał jej pracodawca.

– Nie istnieją?! Akurat! – prychnęła Matylda. – Ta z mojej wioski też tak myślała, a wtedy…

– Może ktoś skłonił pannę Serafinę, żeby z nim poszła? – zastanowił się pan w kraciastej czapeczce z daszkiem i z fajką w zębach, który spędzał tu wakacje.

– Jak to: skłonił? – powtórzyła pani Leokadia.

– No cóż… to młoda dziewczyna. Może lubiła błyskotki…

– Serafina?! Wykluczone. – Pani Leokadia zmarszczyła brwi. – To dobrze wychowana panna z szanowanej rodziny.

– Dobrze wychowaną pannę też łatwo można wywabić – upierał się pan w kraciastej czapeczce z daszkiem i fajką w zębach. – Na przykład prosząc ją o pomoc. Zna pani bajkę o Królewnie Śnieżce, prawda?

– Bajkę?!

Pan w kraciastej czapeczce z daszkiem zaciągnął się fajką.

– Czy gdyby przed furtką stanęła miła staruszka i poprosiła pannę Serafinę o pomoc, mogłaby ona wyjść i na przykład odprowadzić gdzieś tę staruszkę?

– Chyba tak… – szepnęła pani Leokadia.

– Była taka jedna w mojej wiosce! – przypomniała sobie Matylda. – Któregoś razu…

– Matyldo! – uciszył ją pracodawca.

– Chodzi o to, że to był wampir! – wyjaśniła szybko służąca.

– Biedna dziewczyna – szeptali sąsiedzi.

– Biedna ja! – jęczała Serafina. – Jak mam spamiętać wszystkie swoje dzieła? Tyle ich jest! Jak ludzkość ma je poznać, skoro nie mogę ich zapisać?!

Arturowi te wrzaski zaczynały przeszkadzać.

– Mogłaby stracić głos, zamiast stać się przezroczysta – westchnął. – Byłby święty spokój!

Udał się do pokoju Serafiny, która załamywała ręce z rozpaczy.

– Jestem taka nieszczęśliwa!

– Jak mrocznie… – mruknął Artur.

– Nie kpij sobie ze mnie, dzieciaku! – warknęła. – Nie mogę pisać!

– Naprawdę? Rzeczywiście! Nie możesz! – ucieszył się Artur.

– I z czego się cieszysz, smarkaczu jeden? To jest straszne! Nic gorszego nie może przydarzyć się poetom!

Artur podrapał się po głowie.

– Nie nazywaj mnie smarkaczem ani dzieciakiem. Jestem od ciebie starszy.

– Jakim cudem? – zdziwiła się Serafina. – Wyglądasz jak dziecko.

– Wyglądam tak jak wtedy, kiedy napiłem się z tej buteleczki.

Serafina zastanowiła się.

– To znaczy… że ja już zawsze będę wyglądać tak jak teraz?

– Pewnie tak. – Artur wzruszył ramionami.

Dziewczyna przyjrzała się sobie.

– Szkoda, że nie włożyłam niedzielnej sukienki… – westchnęła, mierząc wzrokiem swój strój. – Ale i tak nieźle. Zawsze będę miała szesnaście lat! – ucieszyła się. – Nigdy się nie zestarzeję i nie będę musiała nosić nudnych ubrań dla starych ciotek! – Aż podskoczyła z radości. – To jest… – zastanowiła się nad odpowiednim słowem.

– Mroczne? – podsunął jej Artur.

– Nie! Cudowne!

Pod domem zrozpaczonej rodziny gromadziło się coraz więcej osób chętnych do pomocy w poszukiwaniach Serafiny. Dziewczyna zauważyła ich, przechodząc obok okna.

– Co się tam dzieje? – zastanowiła się. – Czyżby przyszli goście? Tak w środku nocy?

– Lepiej im się nie pokazuj – poradził jej Artur.

Jednak Serafina już tego nie usłyszała.

Próbowała wyjść jak kulturalny człowiek, otwierając drzwi, ale nie była w stanie tego zrobić, bo nie mogła chwycić za klamkę. Więc po prostu przez nie przeniknęła.

Na widok zgromadzenia stanęła jak wryta. Nie spodziewała się aż tylu gości.

Ale to i tak było nic w porównaniu z tym, jak bardzo oni nie spodziewali się przezroczystej Serafiny.

Niektórzy zemdleli na miejscu, inni uciekli, a jakiś starszy pan wymachiwał laską, wołając: „A kysz, zjawo!”.

Tylko jedna Matylda nie okazywała ani odrobiny strachu.

– No i wampir! – powtarzała z satysfakcją. – Wiedziałam, wiedziałam! A jak im mówiłam, to nie wierzyli.

– Mówiłem ci, żebyś do nich nie wychodziła – przypomniał Serafinie Artur. – Teraz ludzie się ciebie boją.

– Rzeczywiście, mówiłeś – przyznała. – Jakoś zupełnie wyleciało mi to z głowy. Zresztą myślałam, że duchy są przykute do miejsca… W którymś poemacie coś o tym było…

– Co ty znowu z tymi duchami? – zniecierpliwił się Artur. – Przecież nie umarliśmy!

– Bo ja wiem? – Serafina już się całkiem pogubiła.

– Widziałaś gdzieś nasze zwłoki? – spytał. – Nie! No więc widzisz, nie umarliśmy.

– Ja i tak umrę – przypomniała sobie Serafina. – Mam suchoty i nie da się mnie wyleczyć. Ale… może teraz już nie umrę?

– Nie wiem – przyznał Artur. – Ja, odkąd jestem przezroczysty, ciągle robię takie rzeczy, że gdybym mógł się zabić, to już dawno bym nie żył. Wiele razy skakałem z dachów i z drzew… Nie nabiłem sobie nawet siniaka.

Serafina odruchowo dotknęła łokcia, na którym dzień wcześniej nabiła sobie ogromny siniak o krawędź stołu. Odwinęła rękaw i obejrzała przezroczystą skórę. Ani śladu siniaka! Mimo że było widać fioletowe żyłki na nadgarstku.

– Zniknął mój siniak – powiedziała.

– No właśnie! – przytaknął Artur. – Kiedy ja napiłem się z tej butelki, miałem rozbite kolano. I co? Ani śladu! Od tamtej pory nic mnie nie boli i nigdy nie byłem chory. Wybiegam na mróz ubrany tak jak zawsze i nic mi się nie dzieje! Nawet nie kaszlnąłem!

Przerwał, bo zobaczył, że dziewczyna ma bardzo dziwną minę.

– Przestałam kaszleć! – odkryła uradowana. – A doktor Fred mówił, że na moją chorobę nie ma lekarstwa. Mogę najwyżej trochę sobie przedłużyć życie, jeśli zjem dużo tłustych nóżek ze skórą…

Artur się zamyślił.

– Może ten płyn w butelce to lekarstwo na wszystkie choroby? – odezwał się po chwili.

– Leczy człowieka, ale zamienia go w coś w rodzaju ducha… – szepnęła Serafina.

7.

Coraz więcej przestraszonych

Artur i Serafina świetnie się bawili. Razem albo osobno myszkowali w piwnicy i na strychu, odwiedzali różne miejsca, w które wcześniej nie pozwalano im się zapuszczać w domu, a także u sąsiadów i zupełnie obcych osób.

Zajmowała się tym głównie Serafina. Artur wcześniej zajrzał tylko kilka razy do znajomych, ale nie znalazł tam nic interesującego poza ludźmi, których postraszył. Postanowił zwiedzić ich domy dokładniej, kiedy Serafina, przeglądając stare graty na swoim strychu, powiedziała:

– Tylko pomyśl, co ma na strychu pani Brunhilda! Jej dom jest najstarszy w okolicy, a Matylda kiedyś mówiła, że na ich strychu chyba nigdy nie było sprzątane. Nigdy! Przez jakieś trzysta lat!

– Idziemy tam? – Artur zerwał się na równe nogi.

Poszli.

Pani Brunhilda biła psa.

Artur, który bardzo lubił psy, wyskoczył na nią ze straszną miną. Pani Brunhilda omal nie zemdlała.

– Jeśli jeszcze kiedyś uderzysz jakieś zwierzę, wrócę do ciebie! – zawołał chłopiec grubym głosem.

– Lepiej mów: „Przyjdę po ciebie” – podsunęła mu Serafina. – To groźniej brzmi.

– O właśnie! – zgodził się Artur. – Przyjdę po ciebie! – krzyknął do przerażonej pani Brunhildy.

– Na płonącym rydwanie piekieł – dorzuciła szeptem Serafina.

– Co? – zdziwił się Artur, omal nie stając się mniej straszny.

– Powiedz jeszcze, że na nim wrócisz – wyjaśniła Serafina. – Na płonącym rydwanie piekieł. To brzmi bardzo mrocznie.

Ale pani Brunhilda miała już dosyć. Przysięgała na wszystko, co jej się przypomniało, że już nigdy nie podniesie ręki na żadne zwierzę.

– Zrobiłem dobry uczynek – pochwalił się Artur.

– Włamałeś się do kogoś – przypomniała mu Serafina.

– Ale nic nie ukradłem!

– Ale i tak…

Trochę dziwnie się z tym czuli i po pewnym czasie skończyli z takimi wycieczkami.

Skończyliby szybciej, gdyby nie to, że Serafina miała złamane serce.

Niedługo przed swoją przemianą zakochała się we Fryderyku.

Mieszkał w okolicy, był bardzo blady i miał granatowe cienie pod oczami. Serafinie skojarzyło się to z cierpiącym poetą i napisała dla Fryderyka elegię pod tytułem Na śmierć młodego poety.

Kiedy spotkali się na jakiejś towarzyskiej herbatce, od razu mu ją przeczytała.

Miał dziwną minę, więc uznała, że jest pod wrażeniem. Przeczytała mu kolejny wiersz pod tytułem Na martwe spojrzenie nieboszczyka.

Pobladł i odłożył ciastka, które wcześniej pałaszował. Oświadczył, że stracił apetyt.

Serafina zrozumiała, że trafiła na kogoś, kto naprawdę rozumie jej poezję. Była tym zachwycona.

Omal nie przeczytała mu któregoś ze swoich wierszy o miłości, ale przypomniało jej się, że w poematach zwykle to dżentelmeni uwodzą damy, a one tylko spuszczają wzrok i ładnie wyglądają.

Spuściła więc wzrok, a ponieważ Fryderyk nadal siedział z niewyraźną miną, uznała, że czeka na kolejny wiersz, i przeczytała mu swój najnowszy poemat pod tytułem Sępy.

Zanim jednak skończyła czytać barwny opis śniadania sępów, Fryderyk nie wytrzymał i zawołał:

– Serafino! Te wiersze są straszne!

Wtedy blada Serafina zarumieniła się ze szczęścia.

– Och! Naprawdę? – szepnęła.

Nareszcie ktoś docenił jej przerażające historie!

– To… to są po prostu jakieś koszmary – jęknął Fryderyk. – Gdyby coś takiego przyśniło mi się w nocy, bałbym się spać…

– Dziękuję ci! Dziękuję! – cieszyła się Serafina. – Jeszcze nikt nie powiedział mi czegoś tak miłego!

Fryderyk spojrzał na nią z niepokojem.

– Dobrze się czujesz? – spytał.

Serafina przyzwyczaiła się do tego pytania. Miała suchoty i wszyscy się o nią martwili.

Spodobało jej się, że Fryderyk jest taki opiekuńczy.

– No cóż… trochę tu zimno… – westchnęła.

– Przyniosę ci koc! – Fryderyk zerwał się z miejsca.

Serafina poczuła się damą, której myśli zgadują piękni młodzieńcy.

Gdy Fryderyk przyniósł jej koc, chciała mu przeczytać kolejne wiersze. Niestety, przyprowadził on ze sobą głuchą ciotkę, twierdząc, że ona wprost uwielbia poezję i bardzo chciałaby posłuchać utworów Serafiny.

Po tym spotkaniu Serafina zapisała cztery zeszyty poezjami miłosnymi i przy każdej okazji próbowała przeczytać je Fryderykowi. On jednak bardzo przejmował się jej zdrowiem. Kiedy tylko znalazła się w okolicy, kazał jej siadać i biegał po koce, herbatę albo głuchych staruszków, którzy lubili poezję.

„Jest taki troskliwy! – cieszyła się Serafina. – Widać, że ma wrażliwą duszę! Tak jak ja!”.

Tak było aż do zimy, kiedy Serafina wyjrzała przez okno w mroźny dzień i zobaczyła, że Fryderyk idzie pod rękę z jej koleżanką, Celestyną.

Niedługo później Matylda przyszła coś pożyczyć i Serafina usłyszała, jak mówi służącej, że Celestyna właśnie zaręczyła się z Fryderykiem i ślub pewnie wezmą lada chwila, bo są tak szaleńczo zakochani.

Serafina się załamała.

Napisała około setki wierszy o złamanych sercach, ale potem pod wpływem jakiejś książki postanowiła, że wybaczy nędznikowi i napisze mu na ślub poemat. Miał on tytuł Serca skute lodem i opowiadał o parze, która zakochała się w sobie na mrozie. A ich uczucie było tak nagłe i silne, że żadne z nich nie mogło się ruszyć z miejsca, aż oboje zamarzli na śmierć. Serafina pisała to przez tydzień i przez cały ten czas płakała.

– Może powinniśmy wezwać doktora Freda? – zastanawiał się pan Gerard.

– Na złamane serce tłuste nóżki ze skórą nie pomagają – orzekła pani Leokadia, a pan Edgar tylko pokiwał głową.

Miał złamane serce od tak wielu lat, że zdążył się do tego przyzwyczaić.

– Ty też się przyzwyczaisz – pocieszał Serafinę.

Ona tylko rozpłakała się jeszcze bardziej i poszła pisać zakończenie poematu. Pojawiły się w nim głodne sępy i kruki, a potem robactwo.

Opisywanie ich uczty nieco poprawiło jej nastrój.

Teraz okazało się, że na złamane serce nie pomagają nie tylko tłuste nóżki ze skórą, lecz także niedokończony eliksir nieśmiertelności. Przemieniona Serafina przestała kaszleć, ale nie przestała myśleć o Fryderyku.

Codziennie chodziła do jego domu, żeby zobaczyć ukochanego, ale zawsze patrzyła z ukrycia. Wiedziała, że Fryderyk jest wrażliwy, a teraz na jej widok wszyscy wpadali w panikę.

Z wyjątkiem Matyldy.

Pewnej nocy Serafina zobaczyła światło w pokoju Fryderyka. Poszła sprawdzić, co się stało.

Jej ukochany coś pisał przy bladym płomieniu świecy.

– Na pewno poemat! – ucieszyła się. – Jak mrocznie!

Nie wytrzymała i stanęła za nim, zaglądając mu przez ramię. Rzeczywiście, przypominało to wiersz.

Było tam coś o różach, fiołkach, gruchających gołąbkach i różnych słodyczach. Nie do końca trafiało w gust Serafiny. Jednak kochała Fryderyka tak bardzo, że była gotowa wybaczyć mu te dziwaczne upodobania.

Aż do chwili, kiedy napisał imię osoby, którą, jak zrozumiała Serafina, zamierzał tym wszystkim obsypać.

– Celestyna! – wrzasnęła oburzona. – Ona w ogóle nie zna się na poezji! Wiesz, co mi napisała w sztambuchu? „Na górze szynka, na dole ser, a ja cię lubię, że aż hej!”. Według niej to był wiersz! A ty chcesz jej ofiarować róże i fiołki?! I jeszcze jakieś ptactwo…

Urwała, bo Fryderyk zemdlał.

Dopiero wtedy przypomniała sobie, że musiał wziąć ją za zjawę.

– Marę nocną! – sprecyzowała. – Ducha nieszczęśliwej, szalonej z miłości młodej dziewczyny. Jak mrocznie!

Serafina miała pomysł na kolejny wiersz i znowu żałowała, że nie może go zapisać.

– Zbłąkana dusza biednej dziewczyny, która nawet po śmierci snuje się za ukochanym… – westchnęła. – A on opuścił ją dla jakiejś Celestyny, która kleci rymy o szynkach i serze!

Gniewnie zmarszczyła brwi.

– Dobrze mu tak! – stwierdziła, spoglądając na zemdlałego ze strachu młodzieńca.

8.

Zemsta Serafiny

Minęło wiele lat, w czasie których Artur i Serafina wystraszyli wiele osób i razem lub osobno odwiedzili wiele miejsc.

Powoli zaczynało im się to nudzić. Wciąż powtarzany dowcip przestaje być śmieszny, a kawały robione przez dwadzieścia lat robią się nudne jak flaki z olejem.

Dla zabicia czasu wędrowali po okolicy, obserwując codzienne życie ludzi, którzy kiedyś ich znali. Patrzyli, jak się zmieniają i jak zmienia się ich życie, ale to też nie było dla nich zbyt fascynujące.

Coś tam się działo, ale bardzo powoli – jak w jednym z tych tasiemcowych seriali, w którym przez trzy odcinki bohaterowie jedzą ten sam obiad. Trudno się czymś takim fascynować.

Owszem, czasami zdarzały się interesujące wydarzenia. Na przykład, kiedy Artur spotkał swojego kolegę z dzieciństwa bawiącego się szklanymi kulkami i chciał do niego dołączyć, a tamten uciekł z wrzaskiem i okazało się, że to wcale nie jest ten kolega, tylko jego syn.

Kolega Artura był teraz rzeźnikiem, miał potężną posturę i zaczynał łysieć. Podobnie jak Byk, który nadal mieszkał u swoich rodziców wraz z żoną i dziećmi.

Artur przyglądał im się z niedowierzaniem. Czasami tak się zapatrzył, że zapominał się schować, i wtedy jego dawni przyjaciele mówili o błąkającym się po okolicy duchu dzieciaka, z którym kiedyś się bawili.

O duchu Serafiny najwięcej opowiadano zaraz po jej przemianie. Sama się o to postarała.

Uwielbiała snuć się z nieszczęśliwą miną w miejscach, które uważała za odpowiednie do tego celu – czyli po zamglonych łąkach i lasach, ogrodach różanych i starym cmentarzu. Zawsze plątały się tam jakieś zakochane pary albo nieszczęśliwi samotnicy, których mogła wystraszyć.

Najchętniej straszyła Fryderyka. Próbowała też z Celestyną, ale ta nie rozumiała mrocznych klimatów. Gdy po raz trzeci zobaczyła smutną, przezroczystą Serafinę, poszła do Matyldy.

– Coś mi się zdaje, że ta Serafina, którą zabił wampir, też się stała wampirem – powiedziała.

– No oczywiście! – parsknęła Matylda. – Wampiry tak mają!

– Już ze trzy razy przylazła mi do domu – wyznała Celestyna.

– No bo kręci się tu po okolicy – zgodziła się Matylda. – Do mnie też nieraz zagląda, ale ja się jej nic nie boję, bo zawsze mam w kieszeni czosnek.

– Czosnek? – zainteresowała się Celestyna.

– Na wampiry – wyjaśniła jej Matylda. – Boją się go.

I dała dziewczynie ząbek czosnku.

Celestyna schowała go w medalionie na szyi i poczuła się bezpiecznie, ale nie na długo.

Już wkrótce spotkała przezroczystą Serafinę.

– Mam czosnek! – zawołała triumfalnie.

– No i…? – Serafina nie rozumiała.

– Boisz się go! Wampiry się go boją, a ty jesteś wampirem – tłumaczyła Celestyna.

Serafina już miała wyjaśnić rywalce, że nie jest żadnym wampirem, ale uznała, że nie może tak po prostu wyprowadzić z błędu jędzy, która zamierza poślubić jej ukochanego.

Zrobiła poważną minę.

– To nie tak działa – oznajmiła. – Nie wystarczy mieć czosnek, żeby odstraszać wampiry. Trzeba ten czosnek zjeść.

– Zjeść? – Celestyna się skrzywiła.

Nie przepadała za czosnkiem.

– Tak. – Serafina skinęła głową. – Najlepiej bez przegryzania czymś innym.

– Ale to jest ostre! – zaprotestowała Celestyna.

– No właśnie. Musisz zjeść całą główkę – powiedziała Serafina. – Z wyjątkiem jednego ząbka.

– Całą główkę? – przeraziła się Celestyna. – Dlaczego bez jednego ząbka?

– Bo ten ząbek musisz zetrzeć na tarce i posmarować się nim tak jak perfumami – wyjaśniła Serafina. – Wtedy żaden wampir do ciebie nie podejdzie. Wszystkie będą cię unikać. Przy okazji dowiesz się, kto z twojego otoczenia jest wampirem, bo niektóre wampiry nie wyglądają tak jak ja, ale wydają się zwyczajnymi ludźmi.

Celestyna była zaskoczona.

– Naprawdę?

Serafina przytaknęła.

– Kto jak kto, ale ja dobrze wiem, jak to jest. Niektóre wampiry wyglądają jak zwyczajni ludzie i one są najgorsze. Muszą codziennie pić świeżą krew, by utrzymać taki wygląd…

– Naprawdę?! – powtarzała zaszokowana Celestyna. – Ale… dlaczego mi to mówisz? – Zawahała się. – Przecież sama jesteś wampirem.

– No tak – przyznała Serafina – ale wiesz, jestem wrażliwą osobą i staram się jak najmniej krzywdzić ludzi… Unikam wysysania krwi, dlatego… Dlatego właśnie tak wyglądam! – Postanowiła wykorzystać swoją przezroczystość. – Wampiry, które piją dużo krwi, zachowują ludzki wygląd. Dlatego one są najbardziej niebezpieczne. – Ściszyła głos. – Wydają się prawdziwymi ludźmi, ale ciągle muszą pić krew innych, żeby nie wyglądać tak jak ja… No, ale ja też czasami muszę… rozumiesz, prawda?

Przejęta Celestyna pokiwała głową.

– No i ja nigdy nie napadam osób, które znałam – dodała Serafina. – Mam swoje zasady i uważam, że to niestosowne. Chyba że nie mam innego wyjścia… Niedługo mogę nie mieć, bo nieznajomi już mi się kończą…

Westchnęła ze smutkiem i posłała Celestynie takie spojrzenie, że ta szybko pobiegła do domu. Tam od razu zjadła całą główkę czosnku z wyjątkiem jednego ząbka. Ten ząbek roztarła i wysmarowała się nim jak perfumami.

„Trochę śmierdzę – skrzywiła się. – Ale przynajmniej ta straszna Serafina już się do mnie nie zbliży. Ani żaden inny wampir. Przy okazji się dowiem, ile jeszcze ich tu mieszka”.

To ją najbardziej ciekawiło.

Zeszła na dół, gdzie spotkała Edwarda, narzeczonego swojej siostry. Dziwny był ten Edward. Jakiś taki blady i ponury – nawet bardziej niż jej własny narzeczony, Fryderyk.

– Witaj, Edwardzie – powiedziała.

Edward pociągnął nosem i lekko się skrzywił.

– Eee… Witaj… hm… Celestyno. – Edward sięgnął po koronkową chusteczkę i przysłonił nos. – Eee… wybacz – wykrztusił.

Szybko zniknął w pokoju, gdzie zebrali się goście na herbatkę.

„O nie! Moja siostra zaręczyła się z wampirem!” – przestraszyła się Celestyna.

Weszła do pokoju i poszła przywitać się ze swoimi przyjaciółkami, Józefiną i Jakubiną. Pomachały do niej na powitanie, ale kiedy podeszła bliżej, też zaczęły dziwnie się zachowywać – pociągać nosami, chować twarze w chusteczkach, a potem uciekły.

„One też?!” – oburzyła się Celestyna.

Zaraz potem okazało się, że wampirami może być większość osób zgromadzonych w salonie. Zaszokowana Celestyna opuściła pokój, ale chwilę później służąca (dziwnie pociągając nosem i odsuwając się od Celestyny) zaanonsowała Fryderyka.

Ten przywitał się z narzeczoną, po czym odskoczył gwałtownie.

– Czosnek…? – jęknął przerażony.

Celestyna omal nie zemdlała.

„Wampir!!! – pomyślała. – Ja też się zaręczyłam z wampirem! Co za porażka! Jaki wstyd!”.

Szybko pobiegła do swojego pokoju, zastanawiając się, co tu zrobić.

„Zaręczyny w sumie można by zerwać, ale… co ludzie powiedzą? – myślała gorączkowo. – No i o narzeczonego wcale nie jest tak łatwo… A ten Fryderyk jest nawet całkiem, całkiem. A że wampir? No cóż, nikt nie jest doskonały…”.

Serafina była na ślubie Fryderyka i Celestyny i nawet udało jej się powstrzymać od wyjścia z ukrycia i zepsucia ceremonii. Czasem zaglądała do ich domu, przypatrując się ich wspólnemu życiu, które niestety nie było zbyt szczęśliwe.

Fryderyk zmienił się w nieprzyjemnego zrzędę i wkrótce kompletnie przestał interesować Serafinę. Gdy wiele lat później spotkała go na ulicy, awanturował się o jakąś bzdurę. Nie mogła uwierzyć, że kiedyś była w nim zakochana.

9.

Stare wino czy sole trzeźwiące?

Choć Artur ciągle był dzieckiem, a Serafina nastolatką, wszyscy dookoła się zmieniali. Także pani Leokadia, jej mąż Gerard i jego brat bliźniak Edgar.

Coraz rzadziej chodzili w odwiedziny, ich także odwiedzano coraz rzadziej. Teraz najczęściej wszyscy spędzali wieczory nad książkami, zawinięci w ciepłe pledy, bo całej trójce dokuczał reumatyzm.

Panią Leokadię bolały jednak nie tylko nogi i kręgosłup. Bardziej martwiły ją zachodzące wokół zmiany.

Przez całe życie dbała o prestiż swojego domu i rodziny. W miasteczku liczono się z jej zdaniem. Należała do wąskiej grupki wpływowych dam, które decydowały o tym, kogo wypada przyjmować w dobrych domach, a kogo nie.

Teraz te decyzje należały do przedstawicielek młodszego pokolenia, które, jak sądziła, pomijały ją. Zaniedbała życie towarzyskie, bo coraz trudniej było jej się poruszać, a dom stawał się coraz bardziej ponury i zapuszczony.

Nie miała już siły, aby osobiście doglądać przygotowań do przyjęć czy jeździć na zakupy do sklepów w odległym mieście i godzinami wybierać tam herbatę czy przyprawy. Patrzyła, jak zmieniają się jej dom i ona sama.

Było to przygnębiające. Nie mogła spać i nocami chodziła po domu, co drażniło obu panów, bo musiała podpierać się drewnianą laską, która głośno stukała.

Pewnej nocy laska trochę inaczej stuknęła na jednym z kafelków w nieużywanym pokoju, do którego pani Leokadia zajrzała z nudów. Zatrzymała się i z czystej ciekawości stuknęła jeszcze raz.

– Kafelek odpada – westchnęła. – Cały dom się sypie. Tak jak ja.

Ze złością uderzyła kafelek, a ten lekko odskoczył.

Zaintrygowana pani Leokadia podważyła kafelek laską i zobaczyła, że jest pod nim mały schowek, w którym coś tajemniczo błyszczy. Ciekawa była, co ktoś chowa w nieużywanych pomieszczeniach jej domu.

Schyliła się z trudem, bo ciągle bolały ją plecy, i znalazła małą buteleczkę spoczywającą na starej tkaninie, w którą kiedyś ktoś ją zawinął.

– Cóż to może być? – zastanawiała się. – Ktoś tu sobie jakieś trunki chowa? – oburzyła się.

Była zagorzałą przeciwniczką używek.

Wyciągnęła buteleczkę, odkręciła ją i powąchała.

– Bo ja wiem? Pachnie jakoś tak…

Zakręciła buteleczkę i postukując laską, zaniosła ją do salonu.

Obaj bliźniacy już spali, więc postanowiła porozmawiać z nimi o znalezisku następnego dnia. Sama położyła się spać, gdy zaczynało świtać, a ponieważ nocne wędrówki ją zmęczyły, spała niemal do południa.

Tymczasem pan Gerard po śniadaniu usiadł w salonie z filiżanką kawy. Pokojówka właśnie wycierała kurze i podniosła małą ozdobną buteleczkę. Pan Gerard nigdy takiej nie widział. Nawet nie wiedział, że mają w domu taki uroczy staroświecki drobiazg.

Wziął buteleczkę do ręki i starannie ją obejrzał. Wypełniona była jakimś płynem.

– Skąd to wzięłaś, Marianno? – spytał pokojówkę.

– Leżało – odparła.

– Leżało… – powtórzył zamyślony pan Gerard i odłożył buteleczkę na półkę.

Chwilę później dołączył do niego pan Edgar. Usiadł na swoim fotelu i dostrzegł nieznaną mu buteleczkę.

– Jaki ładny staroświecki drobiazg – zauważył. – Nawet nie wiedziałem, że taki mamy.

– Nie wiedziałeś? – obruszył się jego brat. – Doprawdy, Edgarze, przecież to oczywiste, że mamy ten drobiazg, skoro tu stoi…

Marianna nie znosiła sprzeczek swoich pracodawców, których podczas plotek z innymi służącymi nazywała „dwoma kłótliwymi zgredami”, więc wyszła z pokoju. Przygotowała późne śniadanie dla pani Leokadii i udała się na targ.

Kiedy wychodziła, słyszała jeszcze, jak pan Edgar mówi:

– Skoro mamy ten staroć i wiedziałeś o nim, to może wiesz też, co to za płyn w środku: jakieś perfumy? Alkohol?

– Nie wiem – przyznał pan Gerard. – To wygląda na bardzo stare, aż szkoda odkręcać. Może to jakiś olejek, który się ulotni?

– A po co trzymać olejek, skoro nie można nawet poczuć jego zapachu? – obruszył się pan Edgar.

Z piętra doszło ich postukiwanie drewnianej laski.

– Leokadia wstała – westchnął pan Gerard. – A Marianny nie ma. Pójdę pomóc jej zejść na dół.

I wyszedł.

Sam jeszcze nie potrzebował laski, ale też nie chodził już tak szybko jak kiedyś i coraz trudniej było mu pokonać schody.

Tymczasem pan Edgar odkręcił buteleczkę, powąchał ją i głęboko się zastanowił, co to właściwie może być. Olejek? Raczej nie – olejki pachną mocniej. Perfumy – one tym bardziej pachną. Alkohol – on też ma zapach, ale… hm… może to jakiś dziwny?

Od lat nie pił wina. Jego bratowa nie tolerowała w domu używek.

Postanowił spróbować odrobinę.

Delikatnie dotknął językiem brzegu butelki i aż się wzdrygnął.

– Okropność!

Zakręcił buteleczkę i odłożył ją na stół.

– Może to jakieś lekarstwo? – powiedział do siebie, wstając.

Wrócił po buteleczkę, żeby zanieść ją do apteczki i przy okazji zapytać o nią nowego lekarza (doktor Fred już niestety nie żył, wiele lat wcześniej zabiło go podobno nadmierne otłuszczenie narządów).

Nagle odkrył, że nie może jej podnieść. Jego ręka była… przezroczysta…

Cały był przezroczysty!

Nie wierzył własnym oczom.

Uważał się za wykształconego człowieka i wiedział, że coś takiego jest po prostu niemożliwe!

Jak przez mgłę przypomniało mu się, że kiedyś, wiele lat temu, widział przezroczystą mysz… A potem Artura… I Serafinę…

Pani Leokadia była w paskudnym nastroju.

Śniło jej się, że całe miasto przyszło na herbatę, a ta okazała się zatęchła. Goście patrzyli na nią z zażenowaniem, a ona, starając się jakoś wybrnąć z sytuacji, podała ciasteczka. Wtedy okazało się, że ciasteczka są twarde jak kamienie.

Obudziła się przerażona i odetchnęła z ulgą, że to był tylko sen.

Sięgnęła po laskę i wstała z łóżka.

Ubierała się i czesała powoli. Właściwie wcale nie chciało jej się wstawać. Po co? Życie było takie przygnębiające…

Najchętniej przespałaby całą jego resztę.

– Dam sobie radę – mruknęła, kiedy pan Gerard zaproponował, że pomoże jej zejść po schodach. – Zresztą i tak czesanie się zajmie mi jeszcze z godzinę – dorzuciła smutno. – Powinna się tym zająć pokojówka, ale tak trudno dziś o dobrą służbę… – narzekała.

Pan Gerard wiedział, że nie ma sensu jej pocieszać.

Poczekał na nią chwilę, ale widząc, że zwleka, wrócił na dół.

Jeszcze zanim wszedł do salonu, usłyszał głos brata.

– To ty, Gerardzie?

– W rzeczy samej.

– Hm… widzisz… – W głosie pana Edgara brzmiała dziwna niepewność. – Obawiam się, drogi bracie, że przydarzyło mi się coś ze wszech miar niezwykłego…

– Cóż niezwykłego mogło ci się przytrafić? – Pan Gerard nie rozumiał.

– Hm… Widzisz… To, że mnie słyszysz, jest pocieszające, bo oznacza, że żyję.

Pan Gerard się zaniepokoił. Coraz trudniej było mu wytrzymać ze zgorzkniałą żoną, a teraz jeszcze jego brat mówił takie dziwaczne rzeczy…

– Może to zabrzmi dziwnie, ale wygląda na to, że stałem się przezroczysty – oświadczył pan Edgar. – Przyznam, że przez chwilę podejrzewałem, że jestem duchem… Jak te biedne dzieci, Artur i Serafina…

– Doprawdy, Edgarze – przerwał mu pan Gerard, zastanawiając się, gdzie też podziewają się Artur i Serafina, choć odkąd byli „duchami”, nie musiał się o nich niepokoić, bo już nic nie mogło im się złego przytrafić. – Jakim sposobem miałbyś się stać przezroczysty? Wydaje mi się, że wspominałeś coś kiedyś o jakichś przezroczystych myszach, i przyznam szczerze, że podejrzewałem cię wtedy o nadużycie wina, ale teraz… o tak wczesnej porze…

Nagle coś sobie przypomniał.

– Czyżby w tej małej buteleczce był jakiś mocny trunek? – zażartował, sięgając po nią.

Odkręcił butelkę, powąchał, po czym podniósł ją do ust.

– Nie pij tego!!! – zawołał przezroczysty pan Edgar, wyłaniając się zza kotary, za którą schował się na wszelki wypadek, nie chcąc narażać na szwank słabych nerwów pani Leokadii.

Ale było już za późno.

Pan Gerard zdążył posmakować płynu i skrzywić się z obrzydzeniem.

Szybko zakręcił buteleczkę i odłożył ją na stół.

– Za późno – mruknął. – Spróbowałem i choć istotnie smak nieco rozczarowuje, to jednak pozwolę sobie nie zgodzić się z tobą…

– Popatrz na siebie! – przerwał mu zniecierpliwiony pan Edgar.

Pan Gerard uniósł lekko lewą brew.

– Doprawdy, Edgarze, nie rozumiem, czemu tak się unosisz… – W tym momencie zobaczył swojego brata bliźniaka i… no cóż… Wyrażenie „unosić się” było tu jak najbardziej na miejscu. – Edgarze… – wyszeptał przerażony. – Czy ty…?

Nie wiedział, jak to powiedzieć.

Owszem, był już przyzwyczajony do myśli, że jego dziecko stało się duchem, podobnie jak krewna jego żony, o której w okolicy powiadano, że zagryzł ją wampir i ona też zmieniła się w wampira… Ale absolutnie nie spodziewał się czegoś takiego po swoim bracie.

– Czy ty…? – powtórzył rozpaczliwie.

– Ty również – uciął pan Edgar krótko i rzeczowo.

Schodząc po schodach o lasce, pani Leokadia musiała zrobić sobie przerwę.

Zatrzymała się na chwilę i nagle poraziła ją panująca w domu cisza.

Artur i Serafina włóczyli się nie wiadomo gdzie, ale o nich nie musiała się martwić. Ich nie mogło już spotkać nic złego. Gorzej z tymi biedakami, którzy przypadkiem ich spotkają…

Gerard i Edgar pewnie coś czytali… choć… o tej porze na ogół w domu było słychać ich nieustanne sprzeczki.

„Dlaczego są tak cicho?” – zastanowiła się pani Leokadia i ruszyła w dalszą drogę po schodach.

Po chwili doszły ją stłumione odgłosy sprzeczki, więc tylko pokręciła głową, znużona wieloma latami słuchania bezsensownych kłótni.

– Lepiej, żeby od razu dowiedziała się całej prawdy – mówił jej mąż.

– Nie zgadzam się z tobą – oponował jego brat. – Myślę, że najpierw trzeba ją przygotować…

„Cóż oni narobili?” – zainteresowała się pani Leokadia.

Postukując laską, weszła do pokoju.

Gdzie zobaczyła dwóch sprzeczających się braci. Zupełnie przezroczystych!

Tego było dla niej za wiele.

Bezwładnie osunęła się na ziemię, potrącając stół, z którego spadła mała buteleczka.

– No i pięknie! – zdenerwował się pan Edgar. – Sam widzisz, do czego doprowadziły twoje pomysły, żeby od razu dowiedziała się całej prawdy!

– Wcześniej czy później i tak by nas zobaczyła. – Pan Gerard nie dawał za wygraną.

Tymczasem do domu weszli, a raczej wniknęli, Artur i Serafina.

Kiedy zobaczyli obu bliźniaków – kompletnie przezroczystych – stanęli jak wryci.

Pan Edgar i pan Gerard wcześniej byli tak zajęci własną przemianą i omdlałą panią Leokadią, że dopiero teraz, na widok Artura i Serafiny, zrozumieli, że oni też musieli próbować dziwnego płynu z małej buteleczki.

– A więc… – zaczął zaszokowany odkryciem pan Gerard.

– …to tak – dokończył równie zaszokowany pan Edgar.

Artur spuścił wzrok.

Miał zamiar szybko wniknąć w jakąś ścianę, jak to robił w podobnych sytuacjach przez ostatnie lata, ale przypomniał sobie, że to nic nie da. Jego ojciec i stryjek teraz też mogli przenikać przez ściany.

Serafina odchrząknęła i zaczęła delikatnie:

– No cóż…

Pani Leokadia zamrugała oczami.

Zobaczyła nad sobą sufit.

Leżała na twardej podłodze.

Spróbowała się podnieść, ale zakręciło jej się w głowie.

Obok twarzy zobaczyła małą buteleczkę.

– Co się stało cioci? – doszedł ją głos zaniepokojonej Serafiny.

– Mamo?

Artur pochylał się nad nią.

Podobnie jak Serafina oraz obaj bliźniacy.

I cała jej rodzina prześwitywała na wylot!

Znowu zakręciło się jej w głowie i zamknęła oczy.

– No cóż… – próbował wytłumaczyć dzieciom Edgar. – Zobaczyła nas… w tym stanie…

Wszyscy pozostali pokiwali głowami.

Wyobrażali sobie, jak musiała się poczuć.

Nie zauważyli, jak pani Leokadia sięga po małą buteleczkę.

„Mam nadzieję, że to sole trzeźwiące – pomyślała, odkręcając ją. – Bo znowu śnił mi się jakiś koszmar…”.

– Jak my ją teraz podniesiemy? – zmartwiła się Serafina.

– Jak to: jak?! – Pan Gerard wzruszył ramionami, po czym pochylił się, aby podnieść małżonkę. – Nie! – krzyknął, widząc, że Leokadia podnosi buteleczkę do ust.

Zawtórowali mu wszyscy pozostali domownicy.

Część II

1.

Ktoś tu wreszcie musi posprzątać!

Wysoki, stary dom, obok którego przebiegała teraz szosa, wyglądał coraz bardziej posępnie. Ogród zarósł tak, że przeistoczył się w siedlisko dzikiej przyrody. Ściany pokrył pył, który nie oszczędził także okien, a te, popękane i porozbijane, ledwie trzymały się w zbutwiałych ramach.

Dom stawał się coraz bardziej odrażający.

To był jeden z powodów, dla którego raczej go omijano.

Poza tym nie wiadomo było, kto mógł mieszkać w takim zapuszczonym domu. Istniało duże prawdopodobieństwo, że nikt, z kim warto się spotkać…

Kiedyś o tym domu opowiadano straszne historie. Podobno mieszkały w nim duchy, które snuły się po okolicy. Swego czasu było o tym głośno w miasteczku, które później coraz bardziej pustoszało i stało się nic nieznaczącą mieściną.

Potem jednak znowu zaczęło się rozrastać, bo Modne Przedmieścia coraz bardziej przesuwały się w jego stronę i lada chwila miały je połknąć.

Gdyby ktoś wczytał się w prasę sprzed kilkudziesięciu lat, znalazłby barwny opis sporu pomiędzy przedstawicielami władz, znany wówczas jako „awantura o duchy”.

Burmistrz miasteczka i jego poplecznicy postanowili zburzyć „nawiedzony dom”, choć grupka sąsiadów uważała, że nie będzie to zbyt uczciwe wobec jego mieszkańców i ich ewentualnych spadkobierców. O sporze zrobiło się tak głośno, że na jedno ze spotkań Rady Miejskiej przyszła cała przezroczysta rodzina, by spytać, jakim prawem ich dom ma zostać zburzony i gdzie wtedy oni mają się podziać.

– Czy ktoś z szanownych państwa przygarnie te biedne dzieci? – pytała przezroczysta pani Leokadia, wskazując na swojego przezroczystego synka Artura i nieco od niego starszą krewną, Serafinę, o której przed laty powiadano, że padła ofiarą wampira.

Około jednej trzeciej mieszkańców trzeba było cucić.

Co jednak zrobiono dopiero wtedy, gdy pozostała część, ta, która od razu uciekła, wróciła do sali obrad.

Domu postanowiono nie burzyć. Skoro po jego zburzeniu duchy zamierzały szukać gościny w okolicy, lepiej było nie ryzykować sprawdzenia, do kogo zwrócą się w tej sprawie.

– Najprościej będzie, jeśli pozostaną w swoim domu – stwierdzono.

I tam pozostawały.

Nawet wtedy, gdy sąsiedzi i ich potomkowie wyprowadzili się do Miasta. Nawet wtedy, gdy wyburzono ich domy, aby wybudować szosę, dom „duchów” pozostawiono. Nie stał bezpośrednio na jej trasie, więc nie było powodu, aby ryzykować.

Nikt wtedy nie zamierzał tego robić.

Ale z czasem każda legenda, każda opowieść albo zostanie zapomniana, albo poprzekręcana.

Albo przestanie mieć znaczenie…

Przez wiele lat pani Leokadia, jej mąż, pan Gerard, jego brat bliźniak, pan Edgar, oraz Serafina i Artur żyli sobie spokojnie w opuszczonym domu i było im tam bardzo dobrze. Mieli święty spokój, a gdy zaczynało im się nudzić, czyli raz na kilka lat, pojawiał się jakiś przybysz i dostarczał rozrywki. Oraz tematów do rozmów na najbliższe lata.

Od czasu do czasu z nostalgią wspominali ludzi, którzy zaglądali do domu i opuszczali go w popłochu.

Jeśli zrobiło wam się żal tych ludzi – nie przejmujcie się! Większość z nich stanowili złodzieje, którzy podejrzewali, że dom jest opuszczony, i chcieli go splądrować.

Niemal tyle samo było jeszcze gorszych przestępców, którzy podejrzewali, że mieszka tam samotna starsza osoba, być może niepełnosprawna, i chcieli ją napaść.

Było też kilka szajek bandziorów, którzy chcieli w opuszczonym domu urządzić sobie składnicę skradzionych łupów…

Wszystkich ich spotkała niemiła niespodzianka i niejeden wredny człowiek od tamtej pory zmieniał swoje życie.

Co ma zrobić ktoś, kogo przywitała wytworna dama przenikająca przez ściany i przedmioty? Albo ktoś, na kogo napadło dwóch kłócących się ze sobą, przezroczystych dżentelmenów, którzy domagali się, żeby rozstrzygnął ich spór? Co ma zrobić ktoś, kto spotka na swojej drodze przezroczystego urwisa, czającego się z łobuzerską miną nie za ścianą, ale wewnątrz niej?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

© Copyright by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2016
Text © Katarzyna Majgier 2016

Projekt okładki, stron tytułowych i ilustracje Anita Graboś

Redaktor prowadzący Anna Garbal
Opieka redakcyjna Joanna Kończak
Redakcja Anna Sidorek
Korekta Ewa Mościcka, Malwina Łozińska
Korekta pliku po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-13139-3

Plik wyprodukowany na podstawie Niedokończony eliksir nieśmiertelności, Warszawa 2016

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.