Rozdział 1

W okamgnieniu i zupełnie bezszelestnie biegłem w swojej prawdziwej postaci. Otaczały mnie bujne trawy i pokryte mchem kamienie. Wyglądałem jak smuga światła, gdy tak przemykałem między drzewami. Bycie kosmitą z planety oddalonej o trzynaście miliardów lat świetlnych było naprawdę świetną sprawą.

Z łatwością ominąłem te przeklęte energooszczędne samochody, które stały zaparkowane przy głównej drodze koło mojego domu.

Jak to możliwe, że te samochody były w stanie ciągnąć za sobą przyczepę z rzeczami przy przeprowadzce?

Chociaż tak naprawdę to nie było teraz takie ważne.

Zwolniłem i przyjąłem ludzką postać, chowając się w cieniu rzucanym przez gęste dęby. W tej samej chwili samochód wjechał na naszą ulicę i zatrzymał się przy budynku naprzeciwko mojego domu.

– Cholera. To nowi sąsiedzi – wymamrotałem, gdy drzwi od strony kierowcy otworzyły się i z samochodu wysiadła kobieta w średnim wieku. Obserwowałem, jak się pochyla i mówi coś do pasażera.

Zaśmiała się i nakazała:

– Wysiadaj z samochodu.

Osoba, która z nią była, nie chciała słuchać, więc kobieta w końcu zamknęła drzwi. Weszła po schodach do domu i otworzyła frontowe drzwi.

Jak to w ogóle możliwe? Ten dom miał przecież pozostać pusty – każdy dom w pobliżu nas powinien być niezamieszkały. Ta droga prowadziła do kolonii Luksjan u podnóża gór Seneca Rocks. Nie wierzę, że gdy ten dom został wystawiony na sprzedaż i ktoś go kupił, te dupki w garniturach tego nie zauważyły.

To się nie mogło dziać.

Poczułem prąd przebiegający po mojej skórze. Z trudem powstrzymałem się od przyjęcia prawdziwej postaci. Wkurzyłem się. Nasz dom był jedynym miejscem, gdzie mogliśmy żyć bez obawy, że ktoś się o nas dowie. I te dupki z Departamentu Obrony wiedziały o tym.

Zacisnąłem dłonie w pięści.

Vaughn i Lane, czyli moje osobiste opiekunki w garniturach z rządu, wiedzieli o tym. Musieli o tym wiedzieć tydzień temu, gdy wpadli do nas z wizytą.

Drzwi samochodu od strony pasażera otworzyły się, co przyciągnęło moją uwagę. Na początku nie widziałem, kto wysiadł, ale potem ta osoba obeszła samochód i ujrzałem ją w pełni.

– O cholera – wymamrotałem.

To była dziewczyna.

Z tego, co widziałem, musiała być mniej więcej w moim wieku, może o rok młodsza. Obróciła się powoli i przyjrzała drzewom, które nachodziły na podwórka przy naszych domach. Wyglądała, jakby spodziewała się, że w każdej chwili z lasu wyskoczy puma.

Zbliżyła się do ganku niezdecydowanym krokiem, jakby zastanawiała się, czy naprawdę chce wejść do tego domu. Kobieta, która najprawdopodobniej była jej matką, zostawiła za sobą otwarte drzwi. Dziewczyna zatrzymała się u stóp schodów.

Zacząłem bezszelestnie poruszać się między drzewami, oglądając ją. Była przeciętnego wzrostu. Właściwie wszystko w niej wydawało się przeciętne – ciemnobrązowe włosy, które miała niedbale związane w węzeł; jasna, okrągła twarz; przeciętna budowa ciała – zdecydowanie nie była jedną z tych wychudzonych dziewczyn, których tak nie znosiłem – i… Dobra. Nie wszystko w niej było przeciętne. Obrzuciłem dokładnie wzrokiem jej nogi i inne miejsca.

Kurde, miała naprawdę ładne nogi.

Dziewczyna obróciła się i dalej przyglądała się drzewom, założywszy ramiona na piersi.

No dobra, jej piersi też nie były przeciętne.

Przyjrzała się drzewom i jej wzrok zatrzymał się dokładnie w miejscu, gdzie stałem. Zamarłem. Nawet nie odważyłem się odetchnąć. Patrzyła wprost na mnie.

Ale nie mogła mnie widzieć. Cienie skrywały mnie całkowicie.

Minęło kilka sekund, aż w końcu wyprostowała ramiona i powoli ruszyła do domu, zostawiając za sobą otwarte drzwi.

– Mamo?

Przechyliłem głowę, słysząc jej głos, który również był… przeciętny. Nie usłyszałem żadnego akcentu ani niczego, co wskazywałoby na to, skąd się tu wzięły.

Skądkolwiek by nie przybyły, najwyraźniej nie nauczyły się ostrożności, bo żadna z nich nie pomyślała o tym, by zamknąć za sobą drzwi. Z drugiej strony, w tych okolicach ludzie zazwyczaj myśleli, że są całkowicie bezpieczni. To miasteczko, Ketterman niedaleko Petersburga w Wirginii Zachodniej, nie miało nawet właściwego samorządu. Lokalne władze przeznaczały więcej czasu na zajmowanie się bydłem i podziałem ziemi niż na walkę z przestępczością.

Nawet jeśli w tej okolicy ludzie często znikali.

Nagle poczułem się gorzej, bo pomyślałem o Dawsonie. Nie tylko ludzie znikali…

Gdy myślałem o moim bracie, czułem narastającą we mnie złość. Była jak wulkan, który ma wybuchnąć. On zniknął – a właściwie zginął z powodu ludzkiej dziewczyny. A teraz kolejna przeklęta ludzka dziewczyna wprowadziła się do domu naprzeciwko nas.

W rzeczywistości musieliśmy… symulować ludzkie zachowanie, by się wmieszać, musieliśmy zachowywać się jak oni, ale bycie zbyt blisko nich zawsze kończyło się katastrofą.

Zawsze ktoś znikał lub umierał.

Nie miałem pojęcia, jak długo tam stałem, patrząc na ten dom, ale dziewczyna w końcu pojawiła się po raz kolejny. Otrząsnąłem się z zamyślenia i wyprostowałem, gdy podeszła do tyłu przyczepy. Wyciągnęła z kieszeni klucz i otworzyła metalowe drzwi.

A właściwie próbowała.

I próbowała.

Zmagała się z zamkiem chyba w nieskończoność, wydymając usta. Jej policzki się zaróżowiły. Wyglądała, jakby miała ochotę kopnąć tę przyczepę. Dobry Boże, jak długo jedna osoba może otwierać drzwi od przyczepy? Prawie mnie kusiło, by się ujawnić, zaciągnąć tam swoją dupę i pomóc jej otworzyć te cholerne drzwi.

W końcu po dłuższej chwili udało jej się otworzyć drzwi i wyciągnąć lampę. Zniknęła w środku i zaraz wyszła z pudłem. Patrzyłem, jak wchodzi z nim do domu, a potem znowu się pojawia na zewnątrz. Ponownie weszła do przyczepy i wyszła, niosąc pudło, które, sądząc po jej minie, musiało ważyć więcej od niej.

Zachwiała się przy drzwiach. Nawet z tak dużej odległości widziałem, jak jej ramiona się trzęsą. Zamknąłem oczy, czując irytację z powodu… wszystkiego. Udało jej się dotrzeć do schodów. Wiedziałem, że nie była w stanie wejść z tym pudłem na górę, jednocześnie nie łamiąc sobie karku.

Uniosłem brwi.

Jeśli skręciłaby sobie kark, nie miałbym problemu z tym, że ktoś się tam wprowadził.

Postawiła stopę na pierwszym stopniu i lekko się zachwiała. Gdyby teraz upadła, nic by się jej nie stało. Weszła na drugi stopień, a mi zaburczało w brzuchu. Cholera, byłem znowu głodny, chociaż godzinę temu zjadłem dziesięć naleśników.

Znajdowała się już prawie na szczycie schodów. Jeśli upadłaby, na pewno nie skręciłaby sobie karku. Może chociaż złamałaby rękę? Noga byłaby już przesadą. Uniosła nogę, by postawić ją na kolejnym stopniu i powoli pociągnęła za sobą drugą nogę. W tej chwili byłem pod wrażeniem jej determinacji, by wnieść tak ciężkie pudło do domu. Gdy zachwiała się niebezpiecznie na szczycie schodów, wymamrotałem przekleństwo i uniosłem rękę.

Celując w pudło w jej ramionach, skorzystałem z mocy Źródła. W myślach skupiłem się na lekkim uniesieniu pudła, by jego ciężar nie opierał się tak bardzo na jej ramionach. Zatrzymała się na ganku na ułamek sekundy, jakby właśnie dotarła do niej ta zmiana w ciężarze, a potem pokręciła głową i weszła do domu.

Powoli opuściłem rękę, zszokowany tym, co właśnie zrobiłem. Nie było mowy, by domyśliła się, że jakiś głupek stojący w lesie jej pomógł, ale to nie zmieniało faktu, że byłem tym skończonym głupkiem.

Zawsze istniało prawdopodobieństwo, że ktoś się o nas dowie, gdy używamy Źródła, nawet jeśli to była tak nieistotna rzecz.

Dziewczyna znowu pojawiła się na ganku. Jej policzki nadal były zaróżowione od wysiłku. Po raz kolejny podeszła do przyczepy, wycierając dłonie w dżinsowe spodenki. Ponownie potknęła się, gdy wyciągała kolejne ciężkie pudło, a ja zacząłem się zastanawiać, gdzie, u diabła, była jej matka?

Dziewczyna zachwiała się, a z pudła dało się słyszeć obijające się o siebie szkło.

Jako że byłem skończonym głupkiem, dalej stałem w lesie i z burczącym brzuchem pomagałem jej dźwigać pudło za pudłem, a ona nawet nie miała o tym pojęcia.

Gdy już „skończyliśmy” zaciągać ostatnie pudło do domu, byłem wykończony, głodny i rozważałem, czy skorzystać ze Źródła, by porządnie uderzyć się w głowę. Poszedłem do własnego domu i cicho wszedłem do środka. Nikogo dzisiaj nie było, a ja czułem się zbyt zmęczony, by gotować, więc wypiłem dwa litry mleka, po czym zasnąłem na kanapie.

Moją ostatnią myśl przed zaśnięciem zajmowała nowa sąsiadka i wspaniały plan, by więcej jej nie zobaczyć.

***

Nastała noc. Gęste, ciemne chmury w całości przysłoniły gwiazdy i księżyc, więc ciemność była całkowicie nieprzenikniona. Nikt nie mógłby mnie zobaczyć. Co chyba było dobrą rzeczą.

Szczególnie, że właśnie stałem na zewnątrz niegdyś pustego domu jak jakiś psychopata z kryminału. I to by było na tyle, jeśli chodzi o mój genialny plan, by nigdy więcej jej nie zobaczyć.

Bardzo szybko stało się to moim niepokojącym zwyczajem. Próbowałem sobie wmówić, że to było konieczne. Musiałem dowiedzieć się o mojej sąsiadce więcej, nim pozna ją moja siostra Dee i zdecyduje, że się zaprzyjaźnią. Dee była dla mnie wszystkim i zrobiłbym wiele, by ją chronić.

Spojrzałem na swój dom i się zirytowałem. Prawda, że spalenie tego ich cholernego domu byłoby podłą rzeczą? To znaczy, nie dopuściłbym, by ci ludzie spłonęli w tym budynku! Nie jestem aż tak zły.

Jak dla mnie wydawało się to proste.

Nie potrzebowałem kolejnych komplikacji – żadne z nas nie potrzebowało.

Światło w jednej z sypialni na górze ciągle się paliło, chociaż zrobiło się już późno. To była jej sypialnia. Kilka minut temu widziałem w oknie jej sylwetkę. Na moje nieszczęście była całkowicie ubrana.

To, że czułem się tym zawiedziony, było jeszcze bardziej niepokojące niż fakt, że stałem pod jej domem.

Poza tym to, że ktoś się wprowadził do domu naprzeciwko, w dodatku ktoś w naszym wieku, było zbyt ryzykowne. Ta dziewczyna była tu zaledwie dwa dni, ale to tylko kwestia czasu, nim Dee ją zauważy. Już pytała mnie kilka razy, czy widziałem naszych nowych sąsiadów. Odpowiedziałem ze wzruszeniem ramion, że to pewnie jakaś podstarzała para, która na stare lata chce mieszkać z dala od miasta, ale wiedziałem, że taka odpowiedź nie wystarczy Dee na długo, bo będzie chciała zobaczyć ich na własne oczy.

O wilku mowa…

– Daemon. – Jej głos rozległ się szeptem w drzwiach naszego domu. – Co ty tam robisz?

Zastanawiam się, czy spalić dom, gdy nowi sąsiedzi wybiorą się na zakupy, by pozbyć się problemu, pomyślałem.

Wolałem jednak tę odpowiedź zachować dla siebie.

Westchnąłem, obróciłem się i udałem w kierunku naszego ganku, szurając nogami. Moja siostra opierała się o barierkę i patrzyła na dom naprzeciwko z zaciekawieniem na twarzy. Wiatr rozwiewał jej ciemne, długie włosy.

Z wielkim wysiłkiem szedłem w normalnym tempie, aż w końcu znalazłem się przy Dee. Normalnie nigdy nie chodziłem tak wolno, skoro potrafiłem się poruszać z prędkością światła, ale skoro pojawili się tu nowi sąsiedzi, musiałem znowu zachowywać się jak człowiek.

– Patrolowałem. – Oparłem się biodrem o barierkę, plecami do tamtego domu.

Dee uniosła brew, patrząc na mnie. Jej jasne, szmaragdowe oczy, w tym samym kolorze co moje, były wypełnione sceptycyzmem.

– Nie tak to wyglądało.

– Naprawdę? – Założyłem ramiona na piersi.

– Tak. – Wyjrzała ponad moje ramię. – Wyglądało to tak, jakbyś stał pod tamtym domem i obserwował.

– Aha…

Zmarszczyła brwi.

– To co, ktoś już się tam wprowadził?

Dee ostatnie dni spędziła w domu Thompsonów, co było błogosławieństwem, chociaż i tak nie podobał mi się fakt, że spędzała noc z innym kosmitą w naszym wieku, Adamem. Ale to podziałało. Nie miała pojęcia, kto się wprowadził naprzeciwko, a znając ją, gdyby dowiedziała się, że wprowadziła się tu ludzka dziewczyna w naszym wieku, byłaby równie szczęśliwa, jak gdyby znalazła porzuconego szczeniaczka.

Gdy nie odpowiedziałem, westchnęła ciężko.

– No, dobra. Mam sama zgadnąć?

– Tak, jacyś ludzie już wprowadzili się do tego domu.

Jej oczy się rozszerzyły. Obróciła się i oparła o barierkę, by dokładniej przyjrzeć się budynkowi z naprzeciwka, jakby chciała prześwietlić go wzrokiem. Nasze umiejętności były naprawdę świetne, jednak żadne z nas nie miało aż tak przenikliwego wzroku.

– Ojej, i to nie są Luksjanie. To ludzie.

Oczywiście potrafiłaby wyczuć, gdyby to byli Luksjanie.

– Tak. Ludzie.

Pokręciła lekko głową.

– Ale dlaczego? Czy oni o nas wiedzą?

Przypomniałem sobie dziewczynę próbującą wnieść pudła do domu poprzedniego dnia.

– Wątpię.

– To dziwne. Dlaczego więc DOD pozwolił im się tu wprowadzić? – zapytała, a potem od razu dodała: – A kogo to obchodzi? Mam nadzieję, że są mili.

Zamknąłem oczy. Oczywiście, że Dee nie martwiłaby się, nawet po tym, co stało się z Dawsonem. Ją obchodziło tylko to, czy byli mili. Nawet przez myśl by jej nie przeszło, że ich obecność może być dla nas zagrożeniem. Nie, moja siostra nie pomyślałaby o czymś takim. Ona myślała o tęczach i jednorożcach, o samych przyjemnych rzeczach.

– Wiesz, kim oni są? – zapytała z podekscytowaniem w głosie.

– Nie – skłamałem, otwierając oczy.

Wydęła wargi, odepchnęła się od barierki i klasnęła w dłonie, obracając się do mnie. Byliśmy prawie tego samego wzrostu, więc doskonale widziałem iskierki w jej oczach.

– Mam nadzieję, że to jakiś przystojny chłopak.

Zacisnąłem szczękę.

Zachichotała.

– O! Albo może dziewczyna, najlepiej w moim wieku. To by było niesamowite.

O Boże!

– Wtedy te wakacje byłyby znacznie lepsze, szczególnie, że wiesz, jaka jest Ash – kontynuowała.

– Nie. Nie wiem.

Wywróciła oczami.

– Nie graj niewiniątka, ty dupku. Doskonale wiesz, dlaczego teraz jest taka milutka. Myślała, że całe lato spędzicie…

– Razem w łóżku? – zasugerowałem przebiegle.

– O, fuj! Wcale nie chciałam tego powiedzieć. – Zadrżała, a ja z trudem ukryłem uśmiech, zastanawiając się jednocześnie, czy Ash przyznała się do czegokolwiek, chociaż od dłuższego czasu nic nie robiliśmy. Nie często, ale się zdarzało. – Narzekała, że nie wybraliście się nigdzie tego lata, co jej podobno obiecałeś.

Nie miałem pojęcia, o czym mówiła Dee.

– W każdym razie, mam nadzieję, że ktokolwiek mieszka w tym domu, jest fajny. – Dee cały czas myślała o jednym. – Może wpadnę tam na…

– Nie waż się kończyć tego zdania, Dee. Nie wiesz, kim są albo jacy są. Trzymaj się od nich z daleka.

Oparła rękę na biodrze i zmrużyła oczy.

– Jak się dowiemy, jakimi są ludźmi, jeśli mamy się trzymać od nich z daleka?

– Ja ich sprawdzę.

– Jakoś nie ufam twojej ocenie w kwestii ludzi, Daemonie. – Spojrzała na mnie zabójczym wzrokiem.

– A ja nie ufam twojej ocenie. Tak samo, jak nigdy nie ufałem ocenie Dawsona.

Dee sapnęła i cofnęła się o krok. Gniew zniknął z jej spojrzenia.

– Okay. Rozumiem, dlaczego…

– Nie rozmawiajmy o tym. Nie dzisiaj – powiedziałem, wzdychając. Uniosłem rękę i przeczesałem dłonią włosy, które były już za długie. – Jest już późno, a ja muszę zrobić jeszcze jeden obchód, nim się położę.

– Kolejny obchód? – Zapytała cicho. – Uważasz, że… Arumianie są w pobliżu?

Pokręciłem głową, nie chcąc jej martwić, ale prawda była taka, że oni zawsze znajdowali się w pobliżu, a byli jednocześnie naszymi naturalnymi wrogami – drapieżnikami jeszcze z czasów, gdy nasze planety istniały. Podobnie jak my, nie pochodzili z Ziemi. Pod wieloma względami stanowili nasze przeciwieństwo. Ale my nie zabijaliśmy jak oni. To oni żywili się nami, wchłaniając naszą moc Źródła. Zabijali nas w ten sposób. Byli jak potężne pasożyty.

Starsi mówili nam, że gdy wszechświat się ukształtował, był wypełniony najczystszym światłem, ale przez to ci, którzy żyli w cieniu, czyli Arumianie, zrobili się zazdrośni. Chcieli wchłonąć całe światło. I to wtedy doszło do wojny między naszymi planetami.

Nasi rodzice zmarli w tej wojnie, gdy nasz dom został zniszczony.

Arumianie przybyli tutaj za nami, wykorzystując zjawisko atmosferyczne takie jak deszcz meteorytów, by niepostrzeżenie znaleźć się na Ziemi. Kiedykolwiek tylko spadały meteoryty, zaczynałem się robić niespokojny. Arumianie zazwyczaj pojawiali się przy takich okazjach.

Walka z nimi nie była łatwa. Mogliśmy pokonać ich bezpośrednio za pomocą Źródła lub z pomocą obsydianu – zaostrzonym kawałkiem czarnego kamienia, przypominającym ostrze, które dla Arumian miało skutek śmiertelny, szczególnie wtedy, gdy się pożywiali. Obsydian posiadał właściwości rozpraszające światło. Niełatwo było go dostać, jednak zawsze starałem się być w posiadaniu tego kamienia – zazwyczaj nosiłem go przyczepionego do kostki. Dee również miała taki kamień przy sobie.

Nigdy nie wiadomo, kiedy może się przydać.

– Po prostu chcę być ostrożny – powiedziałem w końcu.

– Zawsze jesteś.

Uśmiechnąłem się z napięciem.

Zawahała się, a następnie stanęła na palcach, by pocałować mnie w policzek.

– Może i jesteś wymagającym dupkiem, ale i tak cię kocham. Chcę, żebyś o tym pamiętał.

Zaśmiałem się i uścisnąłem ją lekko.

– A ty jesteś wkurzającą gadułą, ale i tak cię kocham.

Dee trzepnęła mnie w ramię, a następnie odsunęła się i uśmiechnęła.

– Nie wróć zbyt późno.

Skinąłem głową, a następnie patrzyłem, jak znika w domu. Dee rzadko robiła cokolwiek w wolnym tempie. Ona od zawsze cierpiała na nadmiar energii. Dawson był tym wyluzowanym, a ja – zaśmiałem się pod nosem – byłem po prostu dupkiem.

Byliśmy trojaczkami.

Teraz już tylko bliźniętami.

Przez kilka chwil patrzyłem na miejsce, w którym wcześniej stała moja siostra. Była jedyną osobą, na której szczerze mi zależało. Ponownie skupiłem się na budynku naprzeciwko. Nawet nie miałem zamiaru się okłamywać. Gdy tylko Dee dowie się, że naszą sąsiadką jest dziewczyna w naszym wieku, będzie cała w skowronkach. Nikt nie potrafił się oprzeć mojej siostrze. Była taka optymistyczna i towarzyska.

Żyliśmy wśród ludzi, ale nie zbliżaliśmy się do nich z miliona powodów. I nie miałem zamiaru pozwolić Dee, by popełniła ten sam błąd, co Dawson. Zawiodłem go, ale nie zamierzałem pozwolić, by to samo stało się z Dee. Utrzymam ją przy życiu i będzie bezpieczna. Zrobię wszystko, by dotrzymać słowa.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Podziękowania

Reklama

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Oblivion

Copyright © 2015 by Jennifer L. Armentrout. First published in the United States under the title OBLIVION: A LUX NOVEL. This translation published by arrangement with Entangled Publishing, LLC through RightsMix LLC. All rights reserved.

Copyright for the Polish edition © 2016 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2016

Projekt okładki: LJ Anderson/Mayhem Cover Creations

Photograph: Energy of Light Trails © Dollar Photo Club/ agsandrew

Photograph of man in jeans © Dollar Photo Club/ vladimirfl oyd

Photograph of young man’s face © Martin Pelletier

Interior design by Jeremy Howland

Przekład: Sylwia Chojnacka

Redakcja, korekta, skład i łamanie: Editio

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-184-2

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl