Tytuł oryginału: Flawed

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redakcja: Iwona Krynicka

Redakcja techniczna: Karolina Bendykowska

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Katarzyna Szajowska, Daria Bednarek

Zdjęcia na okładce

© Hayden Verry/Arcangel Images

© Sergey Nivens/Shutterstock

Copyright © Cecelia Ahern 2015

All rights reserved.

© for this edition by MUZA SA, Warszawa 2016

© for the Polish translation by Joanna Dziubińska

ISBN 978-83-287-0291-2

Wydawnictwo Akurat

Wydanie I

Warszawa 2016

FRAGMENT

Dla Ciebie, Tato

„Czasem krok, którego boisz się najbardziej,

jest tym, który cię wyzwoli”.

Robert Tew

SKAZA; wada jakiegoś przedmiotu w postaci rysy, plamy itp.; słaba strona czegoś; szczególna skłonność organizmu do nieprawidłowych reakcji na określone bodźce; wada charakteru lub niechlubny postępek.

1

Jestem logicznie myślącą dziewczyną, polegam na definicjach, podziale na czerń i biel.

Pamiętaj o tym.

2

Nigdy nie ufaj człowiekowi, który w cudzym domu siada u szczytu stołu.

To nie moje słowa. Wypowiedział je mój dziadek Cornelius, który ostatecznie wylądował tak daleko od naszego stołu, jak tylko się dało, i nieprędko będzie przy nim mile widziany. To, co powiedział, niekoniecznie stanowiło problem. Chodziło raczej o to, do kogo te słowa się odnosiły: sędziego Crevana, jednego z najpotężniejszych ludzi w kraju, który ponownie, mimo zeszłorocznej uwagi dziadka, siedzi w naszej jadalni na miejscu gospodarza podczas corocznego obiadu z okazji Dnia Ziemi.

Kiedy tata wrócił z kuchni z butelką czerwonego wina, zastał swoje zwyczajowe miejsce zajęte. Widziałam, że mu się to nie spodobało, ale… chodziło o sędziego Crevana. Tata zatrzymał się, zadźwięczał korkociągiem, zastanawiając się, co zrobić, po czym obszedł stół i usiadł koło mamy, gdzie powinien był usiąść sędzia Crevan. Widzę po mamie, że jest zdenerwowana. Wiem, bo jest bardziej idealna niż zwykle. Każdy włos znajduje się na swoim miejscu. Upięła blond loki w misterny kok, który tylko ona potrafi wykonać, boleśnie wyciągając przy tym ręce, żeby sięgnąć tak daleko za głowę. Jej cera jest porcelanowa. Mama promienieje, jakby była najczystszą formą wszystkiego. Nienaganny makijaż, podkreślająca niebieskie oczy chabrowa sukienka z koronki, idealnie wyrzeźbione ramiona.

Szczerze mówiąc, moja mama – jako wzięta modelka – prezentuje się tak na co dzień. Mimo że urodziła troje dzieci, jej ciało jest idealne, choć podejrzewam, a nawet jestem tego pewna, że jak większość ludzi pomogła swojej urodzie. To, że miała ciężki dzień albo tydzień, można stwierdzić jedynie po tym, że wraca do domu z pełniejszymi policzkami, wydatniejszymi ustami, gładszym czołem lub oczami wyglądającymi na mniej zmęczone. Poprawianie urody to jej sposób na chandrę. Jest pedantyczna w kwestii wyglądu. Ocenia po nim ludzi, podsumowuje ich jednym spojrzeniem. Czuje się nieswojo, jeśli wszystko wokół niej nie jest idealne: krzywy ząb, podwójny podbródek, zbyt duży nos – wady budzą w niej podejrzliwość i sprawiają, że w pewien sposób przestaje ufać ludziom. Nie jest w tym odosobniona. Większość czuje tak samo. Ona przyrównuje to do sprzedawania nieumytego samochodu – przecież powinien lśnić. To samo tyczy się ludzi. Lenistwo w dbaniu o swoją zewnętrzność odzwierciedla to, jacy są w środku. Też jestem perfekcjonistką, ale nie w kwestii tego, jak wyglądam, a jedynie języka i zachowania, co doprowadza do szału moją siostrę Juniper – najbardziej enigmatyczną i nieścisłą osobę, jaką znam. Choć muszę jej to oddać – jest precyzyjnie niesprecyzowana.

Obserwuję nerwowe zachowanie mojej rodziny z poczuciem wyższości, bo sama ani odrobinę się nie stresuję. Szczerze mówiąc, uważam całą tę sytuację za zabawną. Znam sędziego Crevana jako Bosco, tatę mojego chłopaka, Arta. Jestem u niego w domu codziennie, spędziliśmy razem wakacje, bywałam w jego domu na prywatnych uroczystościach i znam go lepiej niż większość, lepiej nawet niż rodzice. Widziałam Bosco z samego rana, ze zmierzwionymi włosami i śladami pasty do zębów. Widziałam go w środku nocy, jak zaspanym krokiem idzie w bokserkach i skarpetkach – zawsze śpi w skarpetkach – do łazienki albo kuchni po szklankę wody. Widziałam go, jak pijany, z otwartymi ustami i dłonią w spodniach przysypia na kanapie. Wsypywałam mu popcorn za koszulkę i wkładałam mu palce do ciepłej wody, żeby się posikał. Widziałam, jak tańczy po pijaku i fałszuje na karaoke. Słyszałam, jak wymiotuje po późnym powrocie z przyjęcia. Słyszałam, jak chrapie. Czułam smród jego bąków i słyszałam, jak płacze. Nie mogę się bać kogoś, kogo znam od najbardziej ludzkiej strony.

Mimo to moja rodzina i reszta kraju postrzegają go jako osobę, której należy się bać. Dla mnie jest jak jeden z jurorów z telewizyjnego talent show, jak przerysowana postać z kreskówki, którą ekscytuje to, że ktoś na nią buczy. Czasem go parodiuję, co bardzo bawi Arta. Zwija się ze śmiechu, podczas gdy ja udaję sędziego Bosco: maszeruję w tę i z powrotem, zamachuję się zrobioną naprędce peleryną zawiązaną na szyi, robię grymaśne, chmurne miny i grożę palcem. Bosco uwielbia wystawiać palec przed włączoną kamerą. Jestem przekonana, że postać budzącego postrach sędziego, choć przydaje mu się w pracy, to tylko maska, a nie jego prawdziwe oblicze. Poza tym, kiedy się skacze do basenu, nie można być suchym.

Bosco, znany wszystkim, oprócz mnie i Arta, jedynie jako sędzia Crevan, jest przewodniczącym komisji sędziowskiej zwanej Trybunałem. Trybunał początkowo został powołany przez rząd, do publicznego osądzania popełnianych przez ludzi złych uczynków i nadużyć, jedynie tymczasowo. Obecnie jest to pełnoprawna instytucja, która przeprowadza dochodzenia względem osób oskarżonych o posiadanie skazy na charakterze. Naznaczeni przez Trybunał to zwykli obywatele, którzy podjęli moralnie niesłuszne decyzje.

Nigdy nie byłam na żadnej z rozpraw, choć sąd jest otwarty dla ogółu i można oglądać posiedzenia w telewizji. Procesy są sprawiedliwe, bo poza świadkami zdarzenia, na temat charakteru oskarżonego zeznają też rodzina i przyjaciele. W Dzień Ogłoszeń sędziowie decydują, czy oskarżony ma skazę na charakterze. Jeśli tak, zostaje to oznajmione publicznie, a na skórze wypala mu się literę S w jednym z pięciu miejsc. Miejsce zależy od rodzaju błędu, jaki popełnił skazany.

Za złe decyzje naznacza się skroń.

Za kłamstwo – język.

Za kradzież społecznego mienia – prawą dłoń.

Za nielojalność wobec Trybunału – pierś, nad sercem.

Za złamanie zasad społecznych – podeszwę prawej stopy.

Naznaczeni muszą też cały czas nosić na rękawie opaskę z czerwoną literą S, żeby się wyróżniali wśród innych i stanowili przestrogę. Nie osadza się ich w więzieniu; nie zrobili niczego niezgodnego z prawem, dopuścili się jednak czynu, który uznaje się za szkodliwy społecznie. Nadal żyją pośród nas, ale są wykluczeni i podlegają odrębnym regułom.

Nasz kraj zapadł w stan chaosu gospodarczego przez, jak uznano, złe decyzje przywódców, dlatego pierwotnym celem Trybunału było usuwanie ludzi ze skazą z wysokich stanowisk przywódczych. Teraz Trybunał jest w stanie wyłuskać takich ludzi, zanim dojdą do władzy i wyrządzą szkody. W bliskiej przyszłości, jak chwali się Trybunał, będziemy mieć społeczeństwo bez moralnej skazy. Wielu uważa sędziego Bosco Crevana za bohatera.

Art przypomina ojca – ma jego jasne, wiecznie zmierzwione loki, których nie da się okiełznać, i niebieskie oczy, w których pojawiają się psotne iskierki, sprawiające, że zawsze wygląda, jakby miał wykręcić jakiś numer, co zresztą zwykle jest prawdą.

Art siedzi naprzeciw mnie w jadalni i muszę się powstrzymywać, żeby się bez przerwy na niego nie gapić, taka jestem szczęśliwa, że jest mój. Nie jest tak spięty jak jego ojciec. Umie się dobrze bawić i zawsze wtrąci jakiś śmieszny komentarz, gdy rozmowa robi się zbyt poważna. Ma wyczucie czasu, umie trafić z żartem. Nawet Bosco się śmieje. Art jest moim światłem, które rozprasza najstraszniejszy mrok.

Co roku w kwietniu świętujemy Dzień Ziemi z naszymi sąsiadami: Crevanami i Tinderami. Juniper i ja od dziecka uwielbiamy to święto. Odliczamy dni w kalendarzu, planujemy, w co się ubierzemy, dekorujemy dom i nakrywamy stół. W tym roku jestem podekscytowana jeszcze bardziej niż zwykle, bo Art i ja po raz pierwszy obchodzimy to święto jako para. Nie żebym planowała obmacywać go pod stołem czy coś, ale to, że mam przy sobie swojego chłopaka, czyni tę okazję jeszcze bardziej wyjątkową.

Tata jest szefem całodobowej stacji telewizyjnej Info24, a nasz sąsiad i dzisiejszy gość, Bob Tinder, jest redaktorem gazety „Wieści”, należącej do Crevan Media, więc cała ta trójka łączy interesy z przyjemnością. Tinderowie zawsze się spóźniają. Nie wiem, jak Bob daje radę dotrzymać terminów wydania, skoro nie potrafi nawet punktualnie przyjść na obiad. Co roku jest tak samo: przez godzinę pijemy drinki w saloniku i mamy nadzieję, że przejście do jadalni w jakiś magiczny sposób sprawi, że Tinderowie się pospieszą. Siedzimy właśnie przy trzech pustych krzesłach, bo moja koleżanka z klasy, Colleen Tinder, ma przyjść z rodzicami.

– Powinniśmy zacząć – mówi nagle Bosco znad swojego telefonu, kończąc swobodne rozmowy i prostując się na krześle.

– Obiad się nie przypali – mówi mama, biorąc od taty kieliszek z dolewką wina. – Uwzględniłam małe opóźnienie. – Uśmiecha się.

– Powinniśmy zacząć – powtarza Bosco.

– Spieszysz się gdzieś? – odzywa się Art, zerkając pytająco na Bosco, który nagle się robi niespokojny. – Problem z punktualnością jest taki, że na nikim nie robi wrażenia – mówi Art i wszyscy się śmieją. – Dobrze o tym wiem, bo moja dziewczyna nie każe mi tyle na siebie czekać bez powodu. – Delikatnie przydeptuje pod stołem moją stopę.

– Nie – włączam się do rozmowy. – Punktualność oznacza pojawianie się dokładnie o umówionej porze. Jeśli niepotrzebnie przychodzisz przed czasem, to wcale nie jesteś punktualny.

– Ktoś tu nie jest rannym ptaszkiem – żartuje Art.

– Wolę być szczęśliwym i wyspanym susłem – odpowiadam, na co on pokazuje mi język.

Mój młodszy brat Ewan chichocze. Juniper przewraca oczami.

Bosco, chyba poirytowany naszą rozmową, przerywa nam i powtarza:

– Summer, Cutterze, powinniśmy natychmiast rozpocząć posiłek.

Sposób, w jaki wymawia te słowa, sprawia, że wszyscy przestajemy się śmiać i odwracamy w jego stronę. To był rozkaz.

– Tato – mówi Art z niezręcznym uśmiechem – jesteś z trybunału obiadowego czy co?

Bosco nie przestaje się wpatrywać w mamę, atmosfera staje się napięta jak przed burzą. Ciężką, wilgotną, przyprawiającą o ból głowy.

– Nie sądzisz, że powinniśmy poczekać na Boba i Angelinę? – pyta tata.

– I Colleen – dodaję, na co Juniper znowu przewraca oczami. Nie znosi tego, że czepiam się szczegółów, lecz nie umiem się powstrzymać.

– Nie, nie sądzę – odpowiada zwyczajnie, stanowczym tonem, nie dodając nic więcej.

– Okej – odpowiada mama. Wstaje i udaje się do kuchni, spokojna i opanowana, jakby nic się nie stało, co tak naprawdę oznacza, że w środku aż ją skręca z nerwów.

Zdezorientowana spoglądam na Arta i wiem, że on też odbiera to napięcie. Na końcu języka ma kolejny dowcip – jak zawsze, kiedy czuje się niezręcznie, niekomfortowo albo kiedy się boi. Widzę, jak jego usta zaczynają się unosić na myśl o nowej zabawnej puencie, ale nie jest mi dane usłyszeć, co ma do powiedzenia, bo dobiegają nas syreny.

Słyszymy przeciągły, niski, ostrzegawczy sygnał. Na ten dźwięk aż podskakuję na krześle, serce zaczyna mi bić jak oszalałe, a każdy skrawek mojego ciała chłonie zagrożenie. Znam ten dźwięk od zawsze: nikt nie chce, żeby został skierowany w jego stronę. Trwającą od trzech do pięciu minut nieprzerwaną syrenę, która rozbrzmiewa z furgonetek Trybunału, nazywa się „sygnałem ostrzegawczym”. Choć nigdy nie żyłam w stanie wojny, słysząc ten dźwięk, rozumiem, jak musieli się bać ludzie czekający na bombardowanie. W każdej chwili syrena może się wkraść w twoje dobre myśli. Rozbrzmiewa złowieszczo blisko domu. Wszyscy na moment zamieramy, po czym Juniper, która zwykle jest dość niezdarna i odzywa się, zanim pomyśli, zachowuje się, jak na nią przystało. Pierwsza zrywa się z miejsca, zahacza o stół, na co wszystkie kieliszki kołyszą się niebezpiecznie. Czerwone wino, rozchlapane na białym obrusie, wygląda jak krew. Juniper nawet nie przeprasza ani nie próbuje posprzątać, tylko wybiega z jadalni, a tata tuż za nią.

Mama, spłoszona, zastygła w czasie i biała jak ściana, spogląda na Bosco. Wydaje mi się, że zaraz zemdleje. Nie próbuje nawet powstrzymać Ewana przed wybiegnięciem z jadalni.

Syreny robią się głośniejsze, zbliżają się. Art wstaje, ja z nim. Wychodzimy przed dom, gdzie pozostali stoją w zwartej grupie na trawniku. To samo dzieje się przed każdą posesją. Na trawniku po prawej stoją starzy państwo Millerowie. Obejmują się, przerażeni; czekają, przed czyim domem zatrzyma się furgonetka. Dokładnie po drugiej stronie ulicy Bob Tinder otwiera drzwi i wychodzi na zewnątrz. Zauważa tatę i obaj patrzą na siebie. Coś się między nimi dzieje, nie do końca rozumiem co. Na początku myślę, że tata jest zły na Boba, lecz ten patrzy na tatę z tą samą miną. Nie potrafię ich odczytać. Nie wiem, o co chodzi. Nieznośne oczekiwanie. Kto tym razem…?

Art delikatnie chwyta mnie za rękę i ściska ją, żeby dodać mi otuchy. Próbuje mi sprzedać jeden ze swoich popisowych uśmiechów, ale jest on niepewny i zbyt krótki, co przynosi całkiem odwrotny efekt. Dźwięk syren prawie nas miażdży, wdziera się w nasze uszy i wypełnia głowy. Furgonetki wjeżdżają na naszą ulicę. Dwa czarne samochody z jaskrawoczerwonym S po każdej stronie, które oznajmia wszystkim, kim są. Demaskatorzy to armia Trybunału, która ma chronić społeczeństwo przed Naznaczonymi. Nie stanowią oficjalnej policji, ich zadaniem jest aresztowanie tych, których cechuje moralna lub etyczna skaza. Zwykli przestępcy idą do więzienia. Kary dla nich nie mają nic wspólnego z systemem sądzenia skażonych.

Czerwona lampa koguta na dachu furgonetki świeci tak jasno, że niemal rozprasza zapadający zmierzch, wysyłając wszystkim ostrzeżenie. Rodziny obchodzące Dzień Ziemi trzymają się blisko siebie w nadziei, że to nie o nie chodzi, że to nie jeden z ich członków zostanie wyrwany z ich objęć. Nie ich rodzina, nie ich dom, nie dziś wieczór.

Dwie furgonetki zatrzymują się na środku drogi, bezpośrednio przed naszym domem, i czuję, jak zaczynam się trząść. Syreny milkną.

– O nie – szepczę.

– Nie zabiorą nas – szepcze do mnie Art i na jego twarzy maluje się taka pewność, takie przekonanie, że mu wierzę. Oczywiście, że nas nie zabiorą: w naszym domu siedzi sędzia Crevan i czeka na obiad. Jesteśmy właściwie nietykalni. To jakoś łagodzi mój lęk, lecz wtedy zaczynam się martwić o nieszczęśnika, który jest ich celem. To mnie zaskakuje, bo zawsze uważałam, że Naznaczeni zasługują na potępienie, a demaskatorzy są po mojej stronie i mnie chronią. Tymczasem, gdy wszystko się dzieje na mojej ulicy, przed moimi drzwiami, coś się zmienia. Czuję się tak, jakbyśmy byli przeciwko demaskatorom. Te irracjonalne, niebezpieczne myśli sprawiają, że aż się wzdrygam.

Drzwi furgonetki się rozsuwają i słyszymy dźwięk gwizdków. Czterech umundurowanych demaskatorów wyskakuje na zewnątrz; noszą charakterystyczne czerwone kamizelki. Idąc, nieustannie dmuchają w gwizdki, których świst otępia i uniemożliwia uformowanie choćby jednej myśli. W mojej głowie jest tylko panika. Może taki jest ich cel…?

Demaskatorzy nie kierują się w naszą stronę, jak przewidział Art; biegną przez ulicę, do domu Tinderów.

– Nie, nie, nie – mówi tata i słyszę nagły gniew w jego głosie.

– O Boże – szepcze Juniper.

W osłupieniu spoglądam na Arta, czekając na jego reakcję, ale on wbija wzrok przed siebie, zaciskając szczękę. I wtedy zauważam, że mama i Bosco nadal nie wyszli na zewnątrz.

Puszczam dłoń Arta i ruszam do drzwi.

– Mamo, Bosco, szybko! To Tinderowie!

Kiedy mama biegnie do mnie korytarzem, z koka wymyka się jej kilka kosmyków, które opadają na twarz. Tata zauważa mamę i posyła jej spojrzenie, którego nie potrafię rozszyfrować. Ręce ma opuszczone i co chwilę zaciska pięści.

– Nie rozumiem – mówię, przyglądając się, jak demaskatorzy podchodzą do Boba Tindera. – O co chodzi?

– Cicho. Patrz – ucisza mnie Juniper.

Colleen stoi teraz przed domem razem z ojcem oraz dwoma młodszymi braćmi, Timothym i Jacobem. Bob Tinder zasłania dzieci swoim ciałem. Nie jego rodzina, nie jego dom, nie dziś.

– Przecież nie mogą zabrać dzieci – mówi mama. Jej głos brzmi spokojnie i odlegle, przez co poznaję, że jest tuż obok i panikuje.

– Nie zabiorą – mówi tata. – Chodzi o niego. Na pewno o niego.

Ale funkcjonariusze omijają Boba, ignorując jego i przerażone maluchy, które zaczęły płakać. Machają mu tylko przed oczami kartką, na którą ten spogląda niechętnie. Wchodzą do domu. Nagle Bob zdaje sobie sprawę, co się dzieje, upuszcza kartkę i biegnie za demaskatorami. Krzyczy do Colleen, żeby zajęła się braćmi, co nie jest łatwe, bo zaczynają wpadać w histerię.

– Pomogę jej – mówi Juniper i rusza przed siebie, lecz tata mocno chwyta ją za rękę. – Au! – jęczy moja siostra.

– Stój – mówi tata głosem, którego nigdy wcześniej u niego nie słyszałam.

Nagle z wnętrza domu rozlegają się wrzaski. To Angelina Tinder. Mama zasłania usta dłońmi. Pęknięcie w jej masce.

– Nie! Nie! – bez ustanku wyje Angelina, po chwili widzimy ją w drzwiach trzymaną z obu stron przez demaskatorów. Jest prawie gotowa na nasz wspólny obiad, ubrana w sukienkę z czarnej satyny, z perłami na szyi. Na głowie wciąż ma wałki. Na stopach sandałki z kryształkami.

Zostaje wywleczona ze swojego domu. Chłopcy zaczynają krzyczeć na widok aresztowanej matki. Biegną do niej i próbują ją objąć, jednak demaskatorzy ich unieruchamiają.

– Łapy precz od moich synów! – krzyczy Bob, próbując ich powstrzymać. Zostaje popchnięty na ziemię i obezwładniony, podczas gdy Angelina wrzeszczy rozpaczliwie, żeby nie rozdzielać jej z dziećmi.

Nigdy wcześniej nie słyszałam, żeby ktoś tak płakał, nie znałam dotąd takiego dźwięku. Angelina się potyka, demaskator ją podtrzymuje. Dalej idzie, utykając, bo złamała obcas.

Bob krzyczy do nich z ziemi:

– Do jasnej cholery! Pozwólcie jej zachować trochę godności!

Demaskatorzy wprowadzają Angelinę do furgonetki. Drzwi zostają zasunięte. Odgłosy gwizdków milkną.

Nigdy nie słyszałam, żeby jakiś mężczyzna łkał tak jak Bob. Przytrzymujący go mężczyźni przemawiają do niego niskim, uspokajającym głosem. W końcu Bob przestaje zawodzić, ale nadal płacze. Funkcjonariusze puszczają go i znikają w drugiej furgonetce, po czym odjeżdżają.

Serce wali mi jak młot, ledwie jestem w stanie oddychać. Nie mogę uwierzyć w to, co widziałam.

Spodziewam się, że sąsiedzi okażą pomoc. Jesteśmy zżytą wspólnotą. Wiele dni przepracowaliśmy razem na rzecz naszej małej społeczności. Wspieramy się. Rozglądam się i czekam. Ludzie patrzą, jak Bob siada na trawie, przytula do siebie dzieci i płacze. Nikt ani drgnie. Chcę zapytać, dlaczego nikt nic nie robi, ale wydaje mi się to głupie, bo sama też się nie ruszam. Nie mogę się na to zdobyć. Choć skaza na charakterze to nie przestępstwo, pomaganie Naznaczonym grozi karą więzienia. Bob nie jest Naznaczony, a jego żona została o to jedynie posądzona, jednak nikt się nie chce mieszać. Nasi sąsiedzi, Millerowie, powoli wracają do swojego domu, inni robią to samo.

Otwieram usta ze zdziwienia.

– Nie daruję! – krzyczy Bob z przeciwnej strony ulicy. Na początku cicho, przez co myślę, że mówi do siebie. Potem głośniej, więc zakładam, że do furgonetek, które odjechały. Gdy jego wrzask rozlega się na całą ulicę, gdy zalewa nas jego gniew, wiem, że to do nas. Co zrobiliśmy…?

– Zostańcie w domu – mówi do nas tata, po czym rzuca mamie przeciągłe spojrzenie. – Wracajcie do środka. Bez emocji, dobrze?

Mama kiwa głową. Jej twarz jest spokojna, jakby nic się nie stało. Maska powróciła, pasma włosów zostały poprawione, choć nie zauważyłam, kiedy to zrobiła.

Odwracam się w stronę domu i widzę Bosco. Stoi w oknie ze skrzyżowanymi ramionami i obserwuje rozwój zdarzeń. Wtedy zdaję sobie sprawę, że to do niego krzyczy Bob. Bosco, głowa Trybunału, przewodzi organizacji, która zabrała Angelinę.

Może pomóc, jestem o tym przekonana. Jest przewodniczącym Sądu Naznaczonych. Znajdzie jakiś sposób. Wszystko będzie dobrze. Powróci normalność. Świat znów wskoczy na właściwe tory. Wszystko będzie miało sens jak dawniej. Mój oddech się uspokaja.

Tata zbliża się do Boba, okrzyki cichną, jednak płacz nie ustaje. Ten dźwięk rozdziera mi serce.

3

Porozmawiajmy o tym, o czym i tak wszyscy myślą – mówi nagle Bosco, sięgając po czerwone wino i napełniając sobie kieliszek. Uparł się, żebyśmy wszyscy wrócili do stołu, choć po tym, czego byliśmy świadkami, nikt już nie czuje się głodny. Tata nadal jest z Bobem. Mama przygotowuje w kuchni danie główne.

– Nie rozumiem – mówię do Bosco. – Angelina Tinder jest podejrzana o posiadanie moralnej skazy?

– Mhm – odpowiada Bosco dobrotliwie, a jego oczy tańczą, kiedy na mnie patrzy, jak gdyby moja reakcja sprawiała mu przyjemność.

– Ale Angelina…

Mama upuszcza w kuchni talerz, który rozpada się na kawałki, co mnie powstrzymuje przed dokończeniem pytania. Czy to było ostrzeżenie z jej strony? Znak, żebym zamilkła?

– Nic mi nie jest! – woła szczebiotliwie.

– Co chciałaś powiedzieć o Angelinie, Celestine? – Bosco uważnie mierzy mnie wzrokiem.

Przełykam ślinę. Miałam zamiar powiedzieć, że jest miła, życzliwa, że jest świetną mamą, której małe dzieci potrzebują, że nigdy nie powiedziała ani nie zrobiła przy mnie niczego złego. Że to najbardziej utalentowana pianistka, jaką kiedykolwiek słyszałam, że chcę grać tak jak ona, kiedy będę starsza. Nie mówię nic, ponieważ Bosco dziwnie na mnie patrzy, a mama nigdy nie tłucze niczego w kuchni. Zamiast tego wyduszam z siebie:

– Angelina uczy mnie gry na pianinie.

Juniper, która siedzi obok, cmoka, zniesmaczona. Nie mogę nawet spojrzeć na Arta, taka jestem rozczarowana samą sobą.

Bosco się śmieje.

– Znajdziemy ci nową nauczycielkę, droga Celestine. Ale poruszyłaś słuszną kwestię: może powinniśmy rozważyć zakazanie jej gry na pianinie. Instrumenty to luksus, na który Naznaczeni nie zasługują. – Wbija widelec w swoją przystawkę i wkłada do ust wielką porcję carpaccio. Jest jedyną osobą, która w ogóle wzięła do rąk sztućce. – Jeśli się nad tym zastanowić, to mam nadzieję, że uczyła cię tylko gry – dorzuca, a jego oczy już się nie uśmiechają.

– Tak, oczywiście – odpowiadam, marszcząc czoło, zmieszana tym, że mógł w ogóle mieć co do mnie wątpliwości. – Co zrobiła?

– Nauczyła cię grać – droczy się Art. – Każdy, kto cię słyszał, wie, że jesteś jej największą porażką.

Ewan chichocze. Uśmiecham się do Arta, wdzięczna, że przełamuje nerwowe napięcie panujące w jadalni.

– To nie jest zabawne – mówi Juniper cicho, lecz stanowczo.

Bosco od razu kieruje na nią swój wzrok.

– Masz rację, Juniper. To nie jest zabawne.

Moja siostra odwraca wzrok. Napięcie wraca.

– Domyślam się, że przez „zabawne” chciałaś powiedzieć „dziwne”, nie „śmieszne” – mówię, czując się tak, jakbym dostała policzek.

– Dziękuję, Encyklopedio – odpowiada Juniper pod nosem. Zawsze mnie tak nazywa, kiedy zaczynam się zagłębiać w definicje.

Bosco ignoruje mnie i dalej wpatruje się w moją siostrę.

– Czy ciebie też uczyła Angelina?

Juniper patrzy mu prosto w oczy.

– Tak, uczyła. To najlepsza nauczycielka, jaką kiedykolwiek miałam.

Zapada cisza.

Mama wchodzi do jadalni. W samą porę.

– Muszę przyznać, że bardzo lubiłam Angelinę. Uważałam ją za przyjaciółkę. Jestem… wstrząśnięta tym… zdarzeniem.

– Ja również, Summer. I możesz mi wierzyć, nikt nie ubolewa nad tym bardziej niż ja, biorąc pod uwagę, że osobiście odczytam jej werdykt.

– Nie chodzi ci tylko o odczytanie, prawda? – mówi cicho Juniper. – To będzie twój werdykt. Twoja decyzja.

Boję się jej tonu. To nie jest najlepszy moment na jedno z jej dramatycznych wystąpień. Nie chcę, żeby zirytowała Bosco. Kogoś takiego jak on należy traktować z szacunkiem. Słowa Juniper wydają się niebezpieczne. Nigdy nie słyszałam, żeby ktoś mówił do Bosco w ten sposób.

– Po prostu nigdy nie wiadomo, jacy naprawdę są ludzie, którzy nas otaczają – stwierdza Bosco, patrząc na moją siostrę. – Co skrywają ci, których uważasz za równych sobie. Widzę to każdego dnia.

– Co zrobiła Angelina? – pytam raz jeszcze.

– Jak być może wiesz, kilka miesięcy temu Angelina wyjechała z matką za granicę, żeby dokonać eutanazji, która u nas jest nielegalna.

– Towarzyszyła matce, na jej życzenie, w podróży do kraju, w którym jest to legalne – odpowiada Juniper. – Nie zrobiła niczego niezgodnego z prawem.

– Trybunał nie prowadzi spraw karnych, a jedynie bada charakter podejrzanych i uważamy, że taki czyn, podróż do innego kraju we wspomnianym celu, dowodzi skazy na jej charakterze. Gdyby rząd wiedział o jej planach, miałby powody, żeby ją powstrzymać.

Przy stole zalega cisza, przyswajamy te słowa. Wiedziałam, że matka Angeliny od lat cierpiała na ciężką, wyniszczającą chorobę. Nie wiedziałam, jak zmarła, choć wszyscy byliśmy na pogrzebie.

– Oczywiście Trybunał nie bierze pod uwagę poglądów religijnych – ciągnie Bosco, bo być może wyczuwa nasze powątpiewanie. – Oceniamy jedynie charakter człowieka. A w świetle przyjętych poglądów na to, jak cenne jest ludzkie życie, pozwolenie Angelinie Tinder na powrót do kraju po tym, co zrobiła, oznaczałoby aprobowanie przez Trybunał zabijania. Czy zdarzyło się to w innym kraju i czy było to legalne, czy nie, nie ma tu znaczenia. To jej charakterowi musimy się przyjrzeć.

Juniper tylko prycha w odpowiedzi.

O co jej chodzi? Nie znoszę tego w mojej siostrze. Wszyscy uważają, że jesteśmy identyczne. Choć jest ode mnie jedenaście miesięcy starsza, naprawdę mogłybyśmy uchodzić za bliźniaczki. Jednak ci, którzy nas znają, nigdy nie daliby się na to nabrać, bo Juniper zdradza się od razu, gdy tylko otworzy usta. Tak jak mój dziadek nie wie, kiedy się zamknąć.

– Wiedziałaś, że Angelina Tinder zamierza wyjechać, żeby zabić matkę? – pyta Bosco, opierając łokcie na stole, żeby wygodnie się nachylić do Juniper.

– Oczywiście, że nie wiedziała – wtrąca mama szeptem, czym daje mi do zrozumienia, że tak naprawdę chce krzyczeć.

Juniper wpatruje się w swoją nietkniętą przystawkę, a ja błagam siostrę w duchu, żeby więcej się nie odzywała. To nie jest zabawa. Pomieszczenie jest pełne ludzi, których kocham, a serce mi łomocze, jakby działo się coś niebezpiecznego.

– Czy Angelina zostanie Naznaczona? – pytam, nadal zaszokowana faktem, że znam kogoś takiego, że ktoś taki mieszka na mojej ulicy.

– Jeśli uznam ją za winną w Dniu Ogłoszeń, to owszem, zostanie – mówi Bosco, po czym zwraca się do mamy: – Oczywiście zrobię, co w mojej mocy, żeby ta wiadomość nie przedostała się do prasy ze względu na Boba, co nie powinno być trudne, bo we wszystkich mediach trąbią teraz o sprawie Jimmy’ego Childa. Nikogo nie obchodzi Naznaczona nauczycielka gry na pianinie.

Jimmy Child to futbolowy idol, który został przyłapany na tym, że od dziesięciu lat zdradzał żonę z jej siostrą. Czeka na wyrok, który może się okazać katastrofalny w skutkach. Pośród wielu kar, jakich doświadczają Naznaczeni, jest konfiskata paszportu, co oznacza że zawodnik nie będzie mógł wyjeżdżać na zagraniczne mecze.

– Jestem pewna, że Bob będzie wdzięczny za twoją dyskrecję. – Słowa mamy są gładkie i proste, dają mi do zrozumienia, że naprawdę czuje się skrępowana.

– Mam nadzieję. – Bosco kiwa głową. – Mam ogromną nadzieję.

– Gdzie zostanie napiętnowana? – pytam, nie potrafiąc wybić sobie tego z głowy. Jakoś nie mogę pojąć, dlaczego nikt o nic nie pyta. Poza Juniper oczywiście, choć jej pytania to zakamuflowane oskarżenia.

– Celestine – mama mówi oschle – nie sądzę, żebyśmy musieli rozmawiać o…

– Na prawej dłoni – mówi Bosco.

– Kradzież wobec społeczeństwa – stwierdzam.

– Zgadza się. Każdy człowiek, który uściska jej dłoń, będzie wiedzieć, z jaką kobietą ma do czynienia.

– Jeśli Trybunał uzna, że ma skazę. Zasada domniemanej niewinności – upomina go Juniper.

Wszyscy jednak wiemy, że Angelina Tinder nie ma szans. Każdy, kto znajdzie się w Sądzie Naznaczonych, zostaje uznany za winnego; inaczej w ogóle nie zostałby aresztowany. W przeciwieństwie do Juniper rozumiem zasady. Istnieje pewna granica – granica moralna – i Angelina ją przekroczyła.

Nadal nie dociera do mnie, że znam kogoś Naznaczonego, że bywałam w jej domu i siedziałam obok niej przy pianinie, pianinie, którego dotykałam po niej swoimi palcami. Od razu chcę umyć ręce. Próbuję wrócić myślami do naszej ostatniej rozmowy i do poprzednich rozmów, żeby się przekonać, czy jakoś zdradzała ten uszczerbek na swoim charakterze. Myślę o jej córce Colleen. Czy mogę nadal rozmawiać z nią w szkole? Pewnie lepiej nie. Ale to też nie wydaje się w porządku. Jestem rozdarta.

– Gdzie jest Cutter? – pyta nagle Bosco, spoglądając ze złością na moją mamę.

– Jest z Bobem. Na pewno niedługo wróci – odpowiada ona cicho.

– To nie wygląda najlepiej – zauważa sędzia. – Powinien tu być.

– Na pewno zaraz…

– Mam nadzieję, że nadal będzie mogła grać na pianinie. – Juniper przerywa mamie ni stąd, ni zowąd. – Z blizną na ręce.

– Współczujesz jej? – pyta Bosco ze wzrastającą irytacją.

– Oczywiście, że nie – wtrąca się Art, z ustami pełnymi jedzenia, trzymając w swoich wielkich, silnych dłoniach skierowane do sufitu nóż i widelec, jakby był jakimś jaskiniowcem. Gada i macha rękami, rozrzucając jedzenie po stole. – Wszyscy jesteśmy po prostu wstrząśnięci, tato, nic więcej. Mogłeś nas uprzedzić, że oczekiwani goście zostaną zatrzymani. Kiedy zawyły syreny, biedna Celestine miała taką minę, jakby się bała, że ją zabiorą do wariatkowa, gdzie tak między nami jest jej miejsce.

Mówi to z taką łatwością, lekkością i wprawą, że Bosco nagle przypomina sobie, gdzie jest: wraz z synem w jadalni swoich sąsiadów, a nie na sali rozpraw.

– Racja. – Bosco przez chwilę wygląda na zmieszanego, po czym spogląda na Ewana, który dotąd siedział przy stole niezwykle cicho. Wyciąga dłoń i życzliwie mnie poklepuje. – Przepraszam cię, moja droga Celestine. Nie chciałem cię przestraszyć. Zacznijmy od początku, dobrze? – Podnosi do toastu kieliszek i uśmiecha się szeroko. – Wesołego Dnia Ziemi.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Wydawnictwo Akurat

imprint MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: +4822 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz