LEVEREY

Białe, czyste, pierzaste obłoki uczepiły się idealnie błękitnego nieba. Roiły się na firmamencie w niezliczonych ilościach, tkwiąc tam nieruchomo. Było bezwietrznie, ciepło i przyjemnie. Panowała kompletna cisza i to ona sprawiała, że atmosfera otoczenia kipiała surrealizmem. Icka postanowiła nie zwracać uwagi na drobny dysonans pomiędzy obserwowanym banalnym zjawiskiem, jakim są chmury na niebie, a brakującymi dopełnieniami, które w tych okolicznościach powinny zaistnieć. Obłoki unosiły się ponad jej głową, a odległość do najbliższego z nich malała. Wkrótce dziewczyna była już w stanie dotknąć palcami chmury. Zanurzyła w niej dłoń, potem całą rękę, lecz nie poczuła nic. Mimo to była pewna, że gdyby tylko zechciała, chmura posłużyłaby za mięciutkie legowisko unoszące jej ciało niczym dmuchany materac na wodzie. Mimowolnie poddała się obezwładniającemu poczuciu nieograniczonej wolności i bezmiaru wszechobecnej przestrzeni. Czuła się bezpiecznie, choć unosiła się wysoko nad ziemią. Zapragnęła spocząć w tym miejscu i już postanowiła wytrwać w zawieszeniu tak długo, jak tylko będzie mogła, gdy niewidzialna siła pociągnęła ją dalej ku górze. Kuszące obłoki zaczynały znikać pod stopami. Jej ciało rozpędzało się, mknęła wprost ku granatowej otchłani wysoko ponad głową. Szybko straciła niedawną przyjemność. Wbrew swojej woli została brutalnie wrzucona w obszar wzmagającego się dyskomfortu. Robiło się coraz chłodniej, a temperatura spadała błyskawicznie.

Icka Norek otworzyła oczy. Przypomniała sobie, dlaczego jest coraz zimniej. Przeciągnęła się jeszcze, rozprostowując i naprężając stawy rąk i nóg. Wykonała kilka kocich ruchów, obracając jednocześnie głową. Świadomie podążała za odczuciami dochodzącymi z mięśni szyi i kręgosłupa. Wyprostowała jeszcze mocno palce dłoni i stóp, po czym energicznie je zacisnęła, by następnie, tym razem już powoli, zwolnić uścisk. Usiadła wreszcie na łóżku i rozejrzała się wokół siebie. W pokoju zagościło delikatne światło. Temperatura otoczenia wróciła do dwudziestu jeden stopni Celsjusza. Termiczny budzik wyłączył się automatycznie. Icka korzystała z niego już od kilku tygodni. Eksperymentowała z różnymi metodami łagodnego przejścia z fazy snu do przebudzenia. Nie odpowiadał jej ani poranny atak dźwiękami, ani bombardowanie gałek ocznych światłem, zdecydowanie odrzuciła również wszelkie formy potrząsania. Jakiś czas temu odkryła, że całkiem znośnie przyjmuje kilkustopniowy spadek temperatury otoczenia. Jak dotąd jej ciało względnie tolerowało tę zmianę.

Doszedł ją zapach świeżego pieczywa przemieszany z intensywnym aromatem gujawki. Sięgnęła ręką w bok, nie otwierając oczu. Odnalazła moden – złoty pierścionek, który wprawnym ruchem wsunęła na palec serdeczny. Teraz otworzyła oczy, wcisnęła jeden z jego pięciu kamieni i jej ciało zaczęła przykrywać coraz grubsza warstwa tkaniny.

W końcu bawełniane spodnie i bluza ściśle przywarły do skóry, okryły ją od kostek po szyję. Armia nanorobotów wykonała swoją pracę szybko i sprawnie. Mimo że chłód budzika już minął, a temperatura pomieszczenia odzyskała zwyczajny poziom, Icka wciąż nie mogła pozbyć się uczucia zimna. Dlatego tego dnia po raz pierwszy była rozczarowana jego działaniem. Wiedziała, że jeśli ustawi wyższą i zarazem bardziej przyjemną temperaturę, budzik zwyczajnie nie spełni swojej funkcji, a ona zaśpi. Poczuła się sfrustrowana faktem, że jak dotąd nikt nie wymyślił idealnego sposobu na łagodne i zarazem skuteczne przejście ze snu do rzeczywistości. Zrezygnowana uznała, że będzie musiała przywrócić budzenie na listę codziennych obowiązków Hu, jej domowego robota.

Hu stał za drzwiami uzbrojony w tacę wypełnioną pachnącym śniadaniem. Wyczuła go po aromacie, poza tym doskonale wiedziała, jak funkcjonuje. Na trzydzieści minut przed jej pobudką wyłączał funkcję strażnika i stawał się kucharzem, losowo wybierając pozycję z zaakceptowanego przez nią wcześniej menu. Gdy Icka miała dobry humor i kilka wolnych chwil, przebudowywała kompozycję posiłków według własnego widzimisię. Ostatnio jednak nie miała do tego głowy, dlatego po raz kolejny dostała croissanty z jajkami na twardo, żółtym serem i liśćmi sałaty. Dodatkowo jej śniadanie uzupełniła filiżanka mocnej gujawki, gorącego, wzmacniającego napoju wytwarzanego z marsjańskiej gujawy. Przywieziony przez osadników z Ameryki Południowej krzew wyjątkowo dobrze się przyjął w zakładanych na Marsie koloniach, bijąc szybko rekordy popularności także na Ziemi i skutecznie wypierając tradycyjną kawę oraz herbatę.

– No, daj to śniadanie! – zwróciła się do niego zniecierpliwiona, przeciągając się jednocześnie. Jej słowa zostały zinterpretowane przez humanoida jako zezwolenie na wkroczenie do pokoju i dostarczenie posiłku do rąk własnych.

Zaczęła od łyka gorącego napoju, potem przyszła kolej na jajko, ugryzła jeszcze rogalik, po czym stwierdziła, że powinna się pospieszyć. Wybiegła z sypialni, obierając kurs na łazienkę.

– Jeszcze będę to jadła – zwróciła się w biegu do Hu, wskazując ręką na trzymaną niewzruszenie przez kamerdynera tacę. Chwilę potem automatyczne drzwi odizolowały ją w toalecie. Robot posłusznie skinął głową i delikatnie zbliżył się w okolice łazienki. Stanął w bezpiecznej odległości, tak by Icka, wychodząc z pomieszczenia, przypadkiem nie wpadła na niego. Jak przystało na porządnego służącego, bez cienia grymasu wykonywał każde polecenie osoby, którą jego oprogramowanie rozpoznawało jako uprawnioną. W przypadku Hu była nią wyłącznie Icka.

Poranna toaleta dobiegła końca i dziewczyna znów wyciągnęła rękę po rogalik i jajko. Popiła je kolejnym łykiem gujawki.

– Wiesz, Hu, lubię to twoje jedzenie. – W ludzkim odruchu użyła komplementu, całkowicie ignorując fakt, że w tym towarzystwie jest on zupełnie niepotrzebny.

– Moje oprogramowanie kulinarne było testowane przez wzorcowe restauracje – wyjaśnił Hu rzeczowo, tonem dalekim od przechwalania się.

– Wiem, wiem, dlatego powierzam ci tak ważne zadanie jak przygotowywanie posiłków – rzuciła w biegu w drodze do saloniku, w którym tuż obok starożytnej komody wisiało lustro.

– Pozwolę sobie zauważyć, że nie spróbowałaś jeszcze sera – Hu przemówił podniesionym głosem, gdyż Icka była w innym pokoju.

– Jakoś nie mam ochoty na ser – odparła bardziej w odruchu niż z konieczności tłumaczenia się. Często zapominała, że Hu nie jest człowiekiem.

Sięgnęła po szkatułkę z modenami, zatoczyła nad nimi ręką, zastanawiając się przez chwilę nad wyborem. W końcu wyjęła srebrny z trzema zielonymi kamieniami. Nacisnęła jeden z nich i na jej ciele bawełniany dres ustąpił miejsca zielonym spodniom do kolan, białej bluzce i zielonemu żakietowi.

– Chciałbym zaznaczyć, że żółty ser zawiera dużo cynku, który daje odporność tak bardzo potrzebną podczas długiej i wyczerpującej pracy. – Kamerdyner nie dawał za wygraną.

– Dziś wystarczą mi jajka, których żółtka zawierają żelazo, a, jak zapewne wiesz, ono także wzmacnia odporność – odparła energicznie, zajęta wyborem właściwego stroju.

Nie, zielony jej dzisiaj nie pasował. Odłożyła srebrny pierścień i sięgnęła po coś innego. Ponownie dłonią zatoczyła koło nad małą skrzynką z wygrawerowanym napisem „Haute couture”. Tym razem kolej przyszła na tytan wysadzany czarnymi kamieniami. Na jej ciele pojawił się podobny do poprzedniego strój, tyle że w dominującym czerwonym kolorze. Wolała sukienki i spódnice, jednak środek transportu, jakim każdego dnia przedostawała się do pracy, zmuszał ją do noszenia spodni.

– Ale cynk oprócz odporności wzmacnia także układ odpowiedzialny za prokreację. – Intonacja głosu Hu pozostawała bez zmian.

Tego się po nim nie spodziewała. Przez chwilę jej myśli zaprzątnęło pytanie: dlaczego jest bezczelny, skoro w instrukcji użytkowania nie było o tym wzmianki? Stojąc nieruchomo przed lustrem, obróciła w jego stronę głowę i po raz pierwszy tego dnia przyjrzała mu się uważnie. Hu, który właśnie wszedł do salonu, stał niewinnie, trzymając niezmordowanie w rękach tacę ze śniadaniem. Znała go już na tyle dobrze, że potrafiła rozpoznać, kiedy oprogramowanie towarzyskie uruchamia aplikację żartów. Tym razem nie żartował.

– W twoim wieku powinnaś o tym pamiętać – kontynuował robot. – Czas leci, a natura jest nieubłagana.

– Co ty bredzisz, Hu, w dzisiejszych czasach zdrowe dziecko można urodzić naprawdę późno. – Icka nie przejmowała się tym, co mówił, wiedziała, że jako maszyna Hu opierał się na bazach danych wprowadzonych przez różnych programistów, nierzadko młokosów bez życiowego doświadczenia. Zresztą podobno ten model miał tendencję do radykalizowania i przesadzania.

– Statystyka dowodzi, że najzdrowsze i najbardziej stabilne organizmy ludzkie rodzą się, gdy matka jest w odpowiednio młodym wieku – skwitował.

Hu był tylko maszyną. Mogła go szybko przeprogramować, by nie wdawał się w podobne dyskusje, o ile oczywiście dysponowałaby wystarczającą ilością czasu i dostateczną cierpliwością, by w kilkusetstronicowej instrukcji obsługi odnaleźć wzmiankę na temat ustawień oprogramowania towarzyskiego. Mimo wszystko wolała jednak mieć w domu takiego gadułę niż chodzący milczący mikser. Poza tym Hu niechcący wyartykułował coś, co Ickę męczyło już od dłuższego czasu. Bała się swoich trzydziestu pięciu lat. Nie mogła bowiem pozbyć się uczucia, że z każdym kończącym się samotnie dniem oddala się jej szansa na własne dziecko. Nie chciała decydować się na sztuczne zapłodnienie i samotne wychowywanie potomstwa. Wierzyła, że pozna kogoś, kto wreszcie wyzwoli to, co z reguły przynosi ludziom szczęście, i sprawi, że radośnie będą je współdzielili. I stało się. Dwa miesiące temu jej życie nabrało pozytywnych barw. Na samo wspomnienie Janusnego serce biło mocniej. Prawił jej komplementy, zabierał w urocze miejsca, tulił. Szybko wyznał jej miłość i czuła, że nie blefuje. Aż do… wczoraj.

– Dzisiaj się zobaczymy, Janusny Boreman – rzuciła wpatrzona w swoje lustrzane odbicie. – Aaa… Daj tego sera. – Skapitulowała.

– Służę uprzejmie – odparł grzecznie, bez cienia triumfalizmu.

Chwyciła za wiszący przy drzwiach wyjściowych mówik – sztywną obręcz z dwoma uchwytami. Rozpięła ją, opasała wokół bioder, po czym zapięła, zamykając jej obwód. Ujęła w dłonie wystające po bokach uchwyty i uruchomiła maszynę. W tym samym momencie uniosła się ponad podłogę. Ruszyła do przodu, nie zważając na drzwi, które automatyczne rozsunęły się przed nią, by po chwili samoczynnie się zamknąć. Humanoid natychmiast przełączył się w tryb strażniczy. Jego czerwony surdut ustąpił miejsca nowemu, stalowemu, połyskującemu srebrzyście uniformowi z dużym napisem „Ochrona”. On sam zaczął bezszelestnie przemieszczać się od ściany do ściany, sprawdzając każdy kąt pustego mieszkania.

Apartament Icki mieścił się mniej więcej pośrodku Orbitreum, budynku w kształcie stożka, należącego do Agencji Przyswajania Przestrzeni. Obiekt osiągał wysokość pięciu kilometrów i stanowił zamkniętą metropolię wyrastającą z żyznych ziem Somalii. Jego północno-wschodnią ścianę osadzono zaledwie sto metrów od wybrzeża Oceanu Indyjskiego. Metropolia została założona głównie z myślą o pracownikach korporacji, których sprowadzono tu z całego świata wraz z rodzinami. Wyposażono ją we wszystko, czego przedstawiciel współczesnej cywilizacji mógł wymagać do zaspokojenia swych rozlicznych potrzeb. Zasilała ją energia pobierana z wnętrza Ziemi, jak również ta uzyskiwana za pomocą paneli słonecznych. Pożywienie produkowano niezauważalnie w sąsiedztwie apartamentów, szkół, hal magazynowych i tarasów parkowo-rekreacyjnych. Skutki zmieniającego się ciśnienia niwelowano przez urządzenia kompensacyjne. Maszyny te bezszelestnie, sprawnie i skutecznie funkcjonowały nawet na otwartej przestrzeni zielonych tarasów rozciągających się od parteru po szczyt metropolii.

Icka skierowała się do korytarza, który łagodnym, szerokim łukiem wznosił się ku wyższym kondygnacjom. Unosiła się na wysokości około trzydziestu centymetrów i leciała, delikatnie pochylona do przodu, z prędkością około czterdziestu kilometrów na godzinę. Była siódma trzydzieści rano, dlatego towarzyszył jej strumień przemieszczających się do pracy mieszkańców. Wszyscy używali mówików, poruszali się z różną prędkością, choć w ustalonej harmonii, zgodnie ze zwyczajowymi zasadami ruchu. Czuła się swobodnie, chwilami przyspieszała, omijając slalomem innych współużytkowników korytarza. Obręcz obdarowała ją poczuciem wolności. Lubiła te poranne trasy, nie musiała wówczas o niczym myśleć. Bezwysiłkowo przemieszczała się, poddając się złudzeniu, które kłamliwie szeptało, że grawitacji w tym miejscu w ogóle nie ma.

Korytarze Orbitreum wypełniały holografy, które emitowały czterowymiarową przestrzeń o różnej zawartości. To za ich sprawą trasa Icki biegła szeroką drogą gruntową, pośród majestatycznego lasu pełnego starych dębów i buków. Miejscami jej droga zbiegała się z rwącym strumieniem szumiącym przy wtórze ptasich śpiewów. Powiew świeżości i zapach czystej natury wypełniał płuca podążających tymi ścieżkami mieszkańców metropolii.

W końcu dotarła do miejsca, gdzie przy leśnej drodze tkwiła biała tablica informująca, że aby dotrzeć do windy, należy skręcić w bok. Główna trasa ciągnęła się dalej szerokim łukiem, prowadząc łagodnie pod górę, aż do ostatniej kondygnacji, na samej górze budynku. Icka skręciła zgodnie ze wskazaniem strzałki na tablicy. „Zwolnij i popatrz w górę” – głosił migający napis już na samym początku nowego korytarza. Holograficzna projekcja w tym miejscu nie funkcjonowała. Odcinek ten jaśniał intensywnym białym światłem emitowanym przez ściany. Z sufitu zwisały czujniki, które skanowały twarze zbliżających się osób. Nieustannie migotały też pojawiające się imiona i nazwiska tych, których rozpoznano, co było równoznaczne z uzyskaniem dostępu do windy. Gdy Icka zauważyła swoje dane, przyspieszyła. Minęła jeszcze kolejny napis zapraszający do kontaktu ze służbą serwisową na wypadek problemów z identyfikacją. Dalej korytarz przechodził w potężną halę wysoką na czterysta metrów, zwieńczoną czterema stykającymi się w swej górnej części ścianami, które cyklicznie rozchylały się tylko po to, by wpuścić lub wypuścić windę. Przy wejściu do hali jaskrawy informacyjny napis przypominał wszystkim, że znajdują się na terenie Agencji Przyswajania Przestrzeni. Z tego miejsca można było przedostać się wprost do orbitalnej stacji kosmicznej.

Icka skierowała się na szeroki peron, przy którym stała winda. Dziesięć otwartych drzwi zapraszało podróżnych do wnętrza. Winda mogła pomieścić do pięciuset osób. Cztery identyczne kapsuły wędrowały stale do zawieszonej na orbicie kosmicznej metropolii, zapewniając transport co piętnaście minut. Nie był to jedyny sposób podróży na orbitę, ale dla mieszkańców Orbitreum zdecydowanie najwygodniejszy.

– Icka! – Wołanie dochodziło z tyłu. Obróciła się i rozpoznała Sonię Stanley, niską, jak zwykle rumianą na policzkach, o czarnych włosach z długim warkoczem i niebieskich radosnych oczkach. Koleżanka również pracowała w Zarządzie Operacyjnym Agencji, wprowadzała dane przekazane przez Ickę do bazy lub przesyłała je do kierownictwa, jeśli były wystarczająco interesujące.

– Nie mogłam cię dogonić, śmigasz po tych korytarzach jak szalona! – Mimo tych wyrzutów twarz Soni emanowała radością.

– No co ty, dostosowałam się tylko do ruchu.

– Już ja wiem, czemu tak pędzisz, podświadomie robisz wszystko, żeby się z nim jak najszybciej spotkać.

– Daj spokój, to nie tak.

– Nie musisz mi, kochana, niczego tłumaczyć, z boku takie rzeczy zawsze wyglądają precyzyjniej. Wystarczy tylko zobaczyć, jak na siebie patrzycie, gołąbeczki.

– Hm, to ciekawe – odparła Icka i pierwsza przestąpiła próg windy. Wyświetlacz przy wejściu zakomunikował jej, że jest dwieście osiemdziesiątym czwartym pasażerem. Winda nigdy nie osiągała całkowitego zapełnienia, kobiety jak zwykle miały sporo miejsc do wyboru.

Wchodząc na pokład, obie wyłączyły i zdjęły mówiki. Icka poprowadziła koleżankę do najbliższych wolnych miejsc przy oknie. Gdy obręcze znalazły się w przeznaczonych dla nich schowkach, obie usadowiły się wygodnie w fotelach. Podróż miała potrwać trzydzieści minut.

– Jestem dla niego tylko miła, to wszystko. – Nie mogła być z nią szczera, złamałaby przysięgę milczenia, jaką złożyła Janusnemu. W ich przypadku nagłośnienie tego związku mogłoby się wiązać z przeniesieniem do innych departamentów lub nawet z koniecznością rezygnacji jednej ze stron z pracy.

– Rozumiem, nie musisz mi wcale niczego opowiadać. – Sonia przerwała na moment. Jej uwagę zwrócił widok śpiącego mężczyzny siedzącego w fotelu obok, po drugiej stronie chodnika przebiegającego między siedzeniami.

– Może i jestem wścibska – ciągnęła dalej. – Powiem to, o czym teraz myślisz, choć nie masz odwagi mi tego wyjawić. Zbyt mocno obserwuję i analizuję zachowania innych, bo sama nie mam własnego życia. Właściwie to ono jest nijakie, wypełnione jedynie marzeniami i pracą. – Sonia znów spojrzała na mężczyznę. Miał może ze trzydzieści lat i spał z założonymi na klatce piersiowej rękami. Oparł głowę o wystającą z bocznej krawędzi zagłówka poduszkę, wtulając się w nią. – Tak słodko śpi – jęknęła Sonia wpatrzona w nieznajomego.

– Oj, Sonia, obie wiemy, czego ci potrzeba. To tylko kwestia czasu. Zobaczysz, że znajdziesz swoje szczęście.

Przenikliwy sygnał dźwiękowy zapowiedział zamknięcie wszystkich drzwi. Wkrótce winda drgnęła i powoli uniosła się ponad stanowiska peronów. Masywna bryła wspierała się na przenikających przez jej wnętrze taśmach ustawionych w trzech rzędach. W środku kryły się mechanizmy ślizgające się po nich z dużymi prędkościami. Gruba bryła pojazdu zwężała się ku górze i ku dołowi, tworząc szeroki środek i cienkie szpice zakończeń, umożliwiając w ten sposób przy dużych prędkościach rozpruwanie kolejnych warstw atmosfery. Same taśmy miały wystarczająco mocną strukturę, by nie rozpaść się pod własnym ciężarem. W końcu sięgały ponad trzydziestu pięciu tysięcy kilometrów, aż do zawieszonej na orbicie stacji kosmicznej. Tego dnia sprzyjająca pogoda i niewielkie opady pozwalały utrzymywać rozchylone wrota w sklepieniu Orbitreum przez dłuższy czas.

Winda przyspieszyła, wdrapując się energicznie po niekończących się wstęgach. Szum wywoływany strumieniem przepływającego powietrza szybko przerodził się w huk, nie docierał on jednak do pasażerów dzięki urządzeniom wyciszającym. Przeciążenie działające na konstrukcję windy również nie wpływało na podróżnych dzięki ochronnym właściwościom kabiny przeciążeniowo-ciśnieniowej. Gdyby nie obraz oddalającej się Ziemi powoli zmieniający się za okrągłymi okienkami, pasażerowie mogliby odnieść wrażenie, że winda stoi w miejscu. Wnętrze pojazdu wypełniał jednak zupełnie inny świat. Dyskretnie dominowała w nim muzyka relaksacyjna sprzyjająca porannej drzemce.

Trzydzieści minut to krótko. Gdy w dwa kwadranse zostaje pokonany odcinek trzydziestu pięciu tysięcy siedmiuset osiemdziesięciu sześciu kilometrów, czas i odległości stają się względne. Jeśli taką podróż odbywa się dwa razy dziennie, przestaje to kogokolwiek zastanawiać.

Gong oznajmił koniec podróży. Drzwi otworzyły się, a za nimi wyłonił się peron. Pasażerowie zaczęli pospiesznie opuszczać windę. Icka i Sonia wyjęły swoje mówiki, po czym skierowały się do wyjścia. Sonia zatrzymała się na moment i obróciła się w kierunku nieznajomego, który spał na dobre i nie zamierzał nigdzie się wybierać. Podeszła do niego i potrząsnęła za ramię. Mężczyzna otworzył oczy, a na jego twarzy rozlał się grymas niezadowolenia.

– Trzeba wstawać, jesteśmy na stacji – powiadomiła go ciepło.

– Dzięki ci, złotko – odburknął niewdzięcznie, po czym sięgnął po swoją obręcz i wybiegł do drzwi. Mijając Sonię, popchnął ją bez słowa przeprosin. Zanim zdążyła zareagować, zniknął na peronie.

– I tak oto czar prysł – westchnęła.

– Księciem z bajki to on nie był – dodała Icka, zapinając mówik.

Tuż za peronami znajdowała się owalna hala, z której wychodziły korytarze prowadzące do różnych obszarów stacji kosmicznej. Każdy rejon należał do innego departamentu Agencji. Sonia i Icka pracowały w Departamencie Operacyjnym, wybrały więc tę samą drogę. Pomknęły przed siebie, mając stale po prawej ścianę wypełnioną wielkim oknem z widokiem na Ziemię. Dotarły tak do miejsca, w którym nerwowo pobłyskiwał napis „Zwolnij i popatrz w górę”. Obie rozpoznały swoje dane, po czym zdecydowanie przyspieszyły, przekraczając otwarte wrota departamentu.

– Witaj, Icka! – Janusny Boreman stał na wprost bramy głównej pod godłem Agencji i właśnie przerwał konwersację z szefem jednego z wydziałów. Nie zważając na fakt, że swoim zachowaniem lekceważył dotychczasowego rozmówcę, bez wahania podbiegł, by przywitać się z nią.

– Witaj, Janusny – odparła z wyraźnym dystansem.

– Miłej pracy, pa! – Pożegnała się Sonia, nadając swej wypowiedzi z lekka ironiczne zabarwienie. Słusznie nie liczyła nawet, by Janusny zwrócił na nią uwagę.

– Pa, Sonia. Musimy razem wybrać się gdzieś po pracy – Icka dodała szybko na odchodnym, jakby uzupełniając niedokończoną rozmowę.

– Jeśli tylko znajdziesz wolną chwilę. – Sonia uśmiechnęła się porozumiewawczo, po czym pomknęła w kierunku wejścia do Wydziału Przetwarzania Danych.

– Jak ci minął dzisiejszy poranek? – spytał Janusny. W pierwszej chwili odebrała pytanie jako dziwne, nie chciała mu jednak czynić przykrości i postanowiła, że potraktuje je jak najbardziej poważnie.

– Nie jesteś już taki ostrożny? Przecież ktoś mógłby pomyśleć, że łączy nas romans. – Icka udała zatroskanie.

– Tak, masz rację, musimy uważać. Chociaż po wczorajszym… wszystko stało się inne, prawda?

– Wszystko?! – palnęła mu między oczy z taką intensywnością, że cofnął się o krok. Po chwili uśmiechnęła się od ucha do ucha, odsłaniając garnitur białych zębów. Janusny wpatrywał się w nią jak zahipnotyzowany. Nie mogła rozszyfrować jego spojrzenia, nie była pewna, czy wyraża zauroczenie, czy też baczną obserwację jej reakcji.

– Właściwie o to chciałem zapytać: czy podobał ci się wczorajszy wieczór? Nie masz mi za złe, że zabrałem cię tam? – Nie spuszczał z niej oczu.

– Malcolm Leverey to niezwykły człowiek, nie sądziłam, że kiedykolwiek będę zaproszona przez kogoś tak…

– Zamożnego?

– Właśnie.

Janusny także nie mógł odgadnąć Icki. Po tym, w co wczoraj ją wplątał, nie wiedział, czy jest dla niego miła, bo jest szefem Wydziału Pozyskiwania Danych, czy może mimo wszystko nadal myśli o nim poważnie. Może ona nie chce czynić mu przykrości, bo zależy jej na dotychczasowej pracy? Jedno było pewne: wczoraj sprawy i tak poszły za daleko. Miał wrażenie, że przedawkował z wybuchowym koktajlem, w którym wybełtał sprzeczne składniki: zauroczenie i fascynację oraz zamiar wykorzystania drugiej osoby. Jednak wypadki potoczyły się tak szybko. Nie mógł już dać jej spokoju. Czuł się hieną i przynajmniej w tym poczuciu pozostawał w zgodzie z wewnętrznym obrazem samego siebie, który tworzył się od wielu dni, a który podczas ostatniego spotkania z Levereyem stał się faktem.

– Rzadko zdarza mi się opuszczać metropolię, a wczorajszy wypad do latającego pałacu miliardera, który posadził mnie obok siebie i osobiście serwował potrawy… Hm, to musiało być niezwykłe jak wyprawa do zupełnie innego świata, do jakiejś pieprzonej odlotowej krainy! Wiedziałam, że istnieją ludzie niezwykle bogaci, jednak nigdy nie zastanawiałam się nad tym, co oni z tym bogactwem wyprawiają. – Słowa Icki uderzyły w niego mieszanką zachwytu i jadu wystrzelonego przez przydeptaną żmiję. Znów istniało coś, co nie pozwoliło mu traktować tej wypowiedzi poważnie. Nadal nie wiedział, co ona sobie tam myśli.

– Też możesz być bogata, Icka.

– Tak, pamiętam, co mi obiecaliście.

– Zastanawiałaś się nad tym?

– A jak myślisz?

– Oboje ryzykujemy. To ja cię tam zawiozłem, choć nie miałem pewności, jak zareagujesz. Zaufałem ci, Icka, i dopuściłem do mojej tajemnicy.

– Nigdy wcześniej tak do mnie nie mówiłeś. Gdzie ci się tak porobiło, u tego Levereya?

– Bogactwo to nie wszystko. Nie rozumiesz? Nie słuchałaś wczoraj czy co?

– Słuchałam, on mówił o… nieśmiertelności.

– Tak, Icka, możemy być nieśmiertelni! – Poniosło go trochę, więc rozejrzał się dookoła, czy nikt nie nadchodzi. Był podekscytowany.

– Ale ja się jeszcze nie zgodziłam.

Była rozbrajająca. Po raz kolejny dostrzegł w niej osobę o silnym poczuciu własnego zdania. Dostrzegł też, że wbrew pozorom połknęła przynętę i że teraz to ona nie pozwoli mu po prostu odejść i zapomnieć o całej sprawie. Spojrzenie Icki stało się intensywniejsze, przez tę chwilę była silniejsza od niego. Podeszła bliżej, odległość między nimi zmalała na tyle, że poczuli swoje oddechy. Sprawiła, że zrobił się spokojniejszy i się odprężył.

– Ktoś może nadejść – odparł wcale nie zaniepokojony.

– Dasz mi dziecko, a potem będziesz mu przykładnym ojcem, oto moje warunki, Janusny Boreman. Malcolm Leverey ma swoje kaprysy, a ja mam swoje. – Wypowiedziawszy te słowa, odepchnęła go delikatnie, po czym włączyła obręcz i pomknęła do swojego biura. Oddalając się, była w lekkim szoku. Nie mogła uwierzyć, że wypaliła do Janusnego z takiego kalibru.

W biurze znajdowała się niewielka garderoba służąca za przebieralnię pracownikom wydziału, którzy aktualnie pełnili dyżur. Icka uruchomiła w nim swój moden i w efekcie już po chwili mogła rozpocząć pracę ubrana w służbowy popielaty uniform Agencji. Jak gdyby nigdy nic rozpoczęła rutynowe przygotowania do uruchomienia procedury przejęcia posłańca. Nie mogła jednak skupić myśli na tym, co robi. Teraz powoli dochodziło do niej, co mu powiedziała. Początkowo przestraszyła się, lecz szybko odzyskała siłę i pewność siebie. Przecież do wczoraj oboje oddawali się spontanicznym wypadom w sferę zauroczenia. Żyła nim, smakowała go i wiedziała, czuła, że idealnie pasują do siebie. Wczoraj jednak ukłuło ją bolesne rozczarowanie. Zaczęła się zastanawiać, czy nie stała się dla niego jedynie lalką, którą się bawił, a teraz zamierzał wykorzystać w nowy, być może z góry zaplanowany i wyrachowany sposób. Nie, nie mogła być jedynie zabawką, wyczułaby to już wcześniej. W końcu doszła do wniosku, że zrobiła najlepszą możliwą w tej sytuacji rzecz: właśnie użyła osobliwego testera. Po tym, co teraz zrobi Janusny, dowie się, na ile poważnie ją traktuje.

Co się właściwie wydarzyło?

Tamtego dnia żadne z nich nie pełniło dyżuru w firmie, czas wolny zamierzali więc spędzić wspólnie, dokładnie tak jak robili to przez ostatnie dwa miesiące.

– Muszę zabrać cię w pewne miejsce, powinnaś kogoś poznać – zaproponował niespodziewanie, nie ujawniając dalszych szczegółów.

Nie dopytywała, skoro nie chciał mówić. Właściwie już wtedy zaczął się zmieniać, stracił poczucie humoru.

Gdy dotarła na taras w pobliżu swojego mieszkania, Janusny już tam był. Siedział za sterami wyścigowego czteroosobowego bolidu marki Strzała, rocznik 2263, i przyglądał się jej. Lubiła to jego spojrzenie, pozwoliła więc sobie na przeciągnięcie całej sytuacji.

Powoli, nie spiesząc się, obrała kurs na jego latającą maszynę. Szła, stąpając po jednej linii i kołysząc prowokująco biodrami. Jedną rękę oparła w talii, pozwalając, by druga luźno huśtała się w rytm marszu. Rzuciła mu silne, przeszywające spojrzenie i nie spuszczała go z oczu. Uprawiali podobne gierki nie raz. Tym razem Janusny nie podchwycił tematu, więc uśmiechnęła się tylko i usiadła na fotelu obok. Zdobył się jedynie na to, by ująć jej dłoń, podnieść na wysokość ust i pocałować palce. Znów uśmiechnęła się. On milczał i pozostawał poważny.

– Cokolwiek sobie o mnie dzisiaj pomyślisz, musisz wiedzieć, że zależy mi na twoim szczęściu.

W odpowiedzi zmarszczyła czoło i skupiła spojrzenie na krawędzi tarasu Orbitreum, która rozpościerała się tuż przed nimi.

– Co się dzieje?

– Po prostu zaufaj mi – odparł pewny siebie.

Uruchomił silnik i strzała uniosła ich na wysokość, która pozwoliła opuścić taras. Przyspieszenie było wyraźnie wyczuwalne, Icka poddała się siłom, które przycisnęły ją mocno do fotela. Lubiła to uczucie, a on doskonale zdawał sobie z tego sprawę. Sięgający chmur budynek oddalał się za ich plecami. Budowla o grafitowym kolorze przez pewien czas wyróżniała się jeszcze na tle zielonego wybrzeża oddzielonego wyraźną kreską od wód Oceanu Indyjskiego. Mknęli na północ, stopniowo zwiększając wysokość od początkowych dwóch tysięcy do ostatecznego pułapu trzydziestu tysięcy metrów. Na tym poziomie strzała osiągnęła prędkość trzech tysięcy kilometrów na godzinę. Po upływie osiemdziesięciu minut dotarli na miejsce. Ostro wyhamowali, po czym zeszli w dół, nurkując w gęstej przesłonie z grubych chmur. Wkrótce znaleźli się tuż pod ich podstawą. Nimbostratus smagał ich jeszcze swymi postrzępionymi fragmentami, które, niczym niesforne maluchy, wymykały się spod skrzydeł rodzica. Padał deszcz. Znaleźli się dokładnie na wprost statku powietrznego Malcolma Levereya. Kilkupoziomowy pojazd wisiał nieruchomo na wysokości sześciuset metrów nad lądem. Wędrująca rezydencja miliardera wyglądała niczym zawieszony w przestrzeni rozświetlony pałac. Płaski i szeroki u dołu, zwężał się wraz z kolejnymi piętrami, by na szczycie pozostawić jedynie owalny mostek dowodzenia. Leverey miał upodobanie do indywidualizmu i niepowtarzalności. Zlecił więc budowę oryginalnego latającego pałacu według specjalnego projektu wykonanego dla niego przez konstruktora statków kosmicznych. Luksusowy pojazd stał się jego siedzibą. Dawał swojemu właścicielowi nie tylko możliwość nieograniczonego przemieszczania się po całym ziemskim globie, lecz także umożliwiał mu podróże międzyplanetarne. Upodobanie Levereya do przepychu w jakiś sposób wynikało z jego podziwu dla sławy i nieograniczonej władzy wielkich starożytnych cesarzy rzymskich, których potęga nie miała sobie równych. Może dlatego, szukając odpowiedniej nazwy dla posiadanego okrętu, sięgnął do wymarłej łaciny i wydobył słowo possessio, które zamienił na posesorium.

Janusny nawiązał komunikację z załogą statku. Przyjazny kobiecy głos zapraszał na pokład. Ich bolid prezentował się na tle olbrzymiego budynku niczym przyniesiona przez wiatr mała łupinka orzecha. Lądowisko było zadaszone, dzięki czemu przybyszom zaoszczędzono spotkania z przenikliwie chłodnym deszczem.

Właściciel latającego pałacu wyszedł im na spotkanie. Ledwo Icka i Janusny wysiedli ze strzały, Leverey już ruszył zdecydowanie w ich kierunku, rozchylając szeroko ramiona w geście serdecznego powitania. Icka lekko najeżyła się na widok takiej właśnie reakcji ze strony nieznanej osoby. Leverey był wysokim, postawnym mężczyzną, który doskonale opanował mowę ciała. Jednak jego spojrzenie wyrażało jedno: badam cię, analizuję i kategoryzuję. Ponadto z jego zachowania wymykała się pewna niespójność. Choć dobór słów zdradzał wysoką dojrzałość, charakterystyczną dla osób o dużym doświadczeniu życiowym, to z jego wyglądu wynikało coś zupełnie innego. Był dwudziestolatkiem! Ickę zdziwiło to, co właśnie zauważyła, i oczywiście nie uszło to uwadze Levereya. Najgorsze, że Janusny stał się w obecności miliardera niezwykle grzeczny, wręcz usłużny. Zirytowało ją to.

– Jesteście z pewnością głodni po podróży, zapraszam więc na mały poczęstunek.

– Ależ nie trzeba było… – wyrwało się uniżenie Janusnemu, za co Icka skarciła go pełnym dezaprobaty spojrzeniem.

Ciekawe, że choć to Janusny był pomysłodawcą niniejszej wycieczki, to aktualnie ona górowała opanowaniem. Wrodzona ostrożność trysnęła w jej żyły zimną krwią. Od pierwszej chwili stąpała po pokładzie posesorium niezwykle uważnie, jakby szykowała się do ewentualnej ucieczki. Leverey dostrzegł to. Nie chcąc gościa spłoszyć, zrobił się jeszcze bardziej uprzejmy. Icka czuła na odległość dochodzący od niego smród przebiegłości, on zaś, mimo swych zdolności, nie był w stanie przezwyciężyć i okiełznać kobiecej intuicji. Najwyraźniej jednak miał dość determinacji, by ciągnąć całe to przedstawienie dalej, zbyt mocno zależało mu na osiągnięciu celu.

– Proszę, częstujcie się – zapraszał gościnnie, wskazując na stół wysadzany dziełami sztuki kulinarnej.

Świeżo przygotowane przemyślne potrawy zachwycały swym widokiem. Owalne pomieszczenie jadalni otaczały przeszklone ściany. Na zewnątrz, mimo kiepskiej pogody, widoczny był brzeg Morza Śródziemnego, na którym tkwiły podstawy wtopionych w chmury metropolii wielkością wcale nieustępujących Orbitreum.

– Myślę, że najwygodniej będzie, jeśli będziemy się do siebie zwracali po imieniu. – Leverey ostrożnie wyciągnął rękę w kierunku Icki, która nadludzkim wysiłkiem, starając się nie okazywać nadmiernej ilości negatywnych emocji, odwzajemniła uprzejmość. Teraz dopiero dostrzegła w jego zachowaniu kolejną nowość. Był sztuczny, przy czym nie wynikało to bynajmniej z jakiejś gry psychologicznej, a z pewnych ograniczeń w poruszaniu się. Szczególnie rzucało się w oczy, gdy Leverey obracał się w bok, robił to bowiem w dość specyficzny sposób, jakby miał problemy z kręgosłupem. Owo spostrzeżenie spadło na nią niczym grom z jasnego nieba. Był kaleką? Jak to możliwe? Przecież z taką ilością pieniędzy mógł sobie zafundować wszystko!

– Bardzo się cieszę, Janusny, że zdecydowałeś się wreszcie zabrać ze sobą Ickę. – Leverey uśmiechnął się do niej serdecznie, jednocześnie trzymał w ręce wyciągnięty w jej kierunku talerz z krewetkami, które także zdawały się uśmiechać.

– Czy bylibyście tak łaskawi i wyjawili wreszcie powód zaproszenia mnie tu? – Icka ostatecznie się otworzyła. Gestem ręki odmówiła też propozycji zjedzenia martwych morskich stworzeń.

– Oczywiście – odparł bez wahania miliarder. Icka zastygła, wpatrując się w niego z niecierpliwością.

– Jak myślisz, Icka, ile mam lat?

– No cóż, wyglądasz młodo. Dwadzieścia pięć? Dwadzieścia trzy?

– Dziewięćdziesiąt pięć – wypalił Leverey, ucinając jej zgadywankę.

Nastąpiła chwila milczenia, która wymownie świadczyła o zaskoczeniu Icki.

– Wiedziałeś? – zwróciła się z wyrzutem do Janusnego.

– Tak.

– Tak?! Janusny, o co tu chodzi? – Icka była pełna wyrzutów. Boreman chciał ją uspokoić, jednak stwierdził, że w ten sposób tylko pogorszy sytuację. Skinął na Levereya, by kontynuował.

– W wieku pięćdziesięciu dwóch lat zapadłem na śmiertelną chorobę. Gdyby nie mój upór i determinacja oraz piekielnie duża ilość pieniędzy, nikt dzisiaj nie pamiętałby o jakimś Malcolmie Levereyu. – Icka milczała i słuchała. – Musiałem wówczas zawrzeć pewien układ z kilkoma urzędnikami, którzy umożliwili mi skorzystanie z najnowszych zdobyczy nauki, oczywiście z pominięciem wszelkich oficjalnych procedur. Nikt by się nie zgodził, aby w majestacie prawa wykorzystać wyniki podobnego eksperymentu naukowego na zwykłym człowieku. Swoich zaufanych wybawców ozłociłem, sam zaś zyskałem… nieśmiertelność.

– Nie mogłeś oficjalnie wystąpić o pomoc?

Spojrzał na Ickę wyraźnie ubawiony jej naiwnością.

– Otóż – Leverey zaśmiał się głośno i było to pierwsze, co podczas tego spotkania zrobił spontanicznie – taka prośba na nic by się zdała. – Powoli wyhamowywał swoją wesołość. – To było działanie pozbawione jakichkolwiek szans na powodzenie. Eksperymenty, z których wyników skorzystałem, miały służyć wyłącznie wojsku. Przeciętny śmiertelnik długo jeszcze nie będzie miał o nich pojęcia. Miałem tylko dwa wyjścia: śmierć lub krok, który wykonałem.

– No dobrze, ale co właściwie ci zrobili? – Icka wciągnęła się w rozmowę, zupełnie nie przejmując się, czy kolejnymi pytaniami znów ubawi miliardera.

– Przeszczepiono wszystkie neurony i synapsy do organizmu złożonego wyłącznie ze sztucznych i praktycznie niezniszczalnych tkanek.

Icka w milczeniu wpatrywała się w Levereya, przechyliła na bok głowę, obserwując go dokładnie, tak jakby oglądała egzotyczne zwierzątko zagrożone wyginięciem.

– To ile z ciebie jest teraz w… tobie?

– Tylko mózg, rdzeń kręgowy i wszystkie związane z pamięcią nerwy. Resztę spalono. Prochy oczywiście zostawiłem sobie na pamiątkę. – Uśmiechnął się.

– I jak się z tym czujesz?

– Czuję się wyzwolony, Icka.

– A więc tak wygląda twoja nieśmiertelność?

– Jestem teraz kimś więcej niż zwykły śmiertelnik, potrafię przetrwać w warunkach, w których człowiek jest zdany na sprzęt podtrzymujący życie, nie czuję bólu, jestem wolny od chorób, odczuwam przyjemności, posiadam te same zmysły, a mój mózg bez wysiłku pracuje na turbodoładowaniu. I wiesz co? Czuję się z tym wprost wyśmienicie. Zapomniałem, co to strach. Teraz dopiero, będąc całkowicie wyzwolony, mogę poświęcić się rozwijaniu swoich pasji.

– Rozumiem, że ja mam ci w tym jakoś pomóc?

– Dokładnie.

– To znaczy, że co? Mam być kolejnym skorumpowanym przez ciebie urzędnikiem?

– Icka, spokojnie. – Janusny ocknął się nagle, wyczuwając, że potrzebna jest jego interwencja.

– Zostaw mnie, jestem przecież spokojna! No, dalej, Malcolm, powiedz, co takiego mam dla ciebie zrobić.

– Chciałbym, żebyś zafałszowała wynik przekazu dostarczonego przez posłańca nanopyłu.

W pierwszej chwili zszokowała ją jego bezpośredniość, postanowiła jednak kontynuować walkę, którą sama wywołała.

– Mhm? No, no, a konkretniej?

– Prawdziwe dane przekażesz wyłącznie Janusnemu, natomiast do Wydziału Przetwarzania Danych dostarczysz wręczony ci przez niego materiał.

– Co w nim będzie?

– Informacje o odkryciu kolejnych złóż surowców, jakich pełno w całej przestrzeni, nic szczególnego.

– Coś jeszcze?

– To wszystko.

– Wszystko? A co w zamian?

– Dziesięć milionów unitów i nieśmiertelność.

– Cooo?! – Zaskoczenia, których dotąd doznała, były niczym w porównaniu ze stanem, jaki osiągnęła właśnie teraz. Spojrzała z rozdziawionymi ustami i wytrzeszczonymi oczami na Boremana i spotkała się z jego uznaniem wyrażonym znaczącymi kiwnięciami głowy.

– Ale nie zamierzam się zamieniać w, za przeproszeniem, robota. Bez urazy, Malcolm.

– Zapewniam cię, że gdybyś tylko miała sposobność i tylko na chwilę spróbowała tego, jak się czuję, za nic nie chciałabyś już wracać do swojego ciała.

– Ja jednak preferuję moje naturalne komórki, mam jeszcze wobec nich pewne plany. – Odruchowo położyła prawą dłoń na brzuchu. Ów gest, bezbłędnie rozpoznany przez Levereya, pozostał niezauważony dla Janusnego Boremana.

– O tym, kiedy będziesz chciała zostać nieśmiertelna, zadecydujesz sama. – Leverey uśmiechnął się i po raz pierwszy poczuła, że jego reakcja była szczera.

– Muszę się zastanowić. – Jej spojrzenie uciekło z jadalni i zakotwiczyło gdzieś daleko, poza morskim brzegiem, na lądzie, na którym przed trzema tysiącami lat chrześcijański Bóg miał rozdawać mieszkańcom nową nadzieję.

– Po co ci to? – wypaliła nagle.

– Nasze władze odłożą te informacje do bazy danych, gdzie ugrzęzną na wiele lat, zanim ktokolwiek zrobi z nich użytek. Ja zamierzam wykorzystać je od razu, poza tym skorzysta na tym sporo dobrych ludzi, którzy mi pomogą.

– A właściwie czego szukasz?

– Przejścia do równoległego wszechświata. Jestem pewien, że ono jest gdzieś w przestrzeni, wasze nanoroboty prędzej czy później muszą się na nie natknąć. Jeśli otrzymasz taki przekaz, będziesz wiedziała, dla kogo jest przeznaczony, prawda?

– Nie wiem, muszę się zastanowić, dla mnie nadal za dużo niewiadomych. Skąd wiesz, że nie zdradzę?

– Nie wiem. – Leverey uśmiechnął się tym razem rozbrajająco szczerze. Pomyślała, że nie może mieć złych zamiarów, choć tak do końca nie była tego pewna. Właściwie to pogubiła się już w tym, co było pewne, a co nie.

– Poza tym skąd macie pewność, że posłaniec pojawi się z interesującym was przekazem akurat na moim dyżurze? – zwróciła się do obu.

Janusny zaczynał wreszcie nabierać pewności siebie, obserwował, z jakim zaangażowaniem Icka zadaje kolejne pytania, i zastanawiał się, czy wciągnięcie jej w konspirację na rzecz Malcolma Levereya będzie równoznaczne z końcem ich romansu.

– Doskonale orientujesz się, że posłaniec wysyła z odpowiednim wyprzedzeniem do Wydziału Pozyskiwania Danych zapowiedź przybycia. Ten czas wystarczy, by ustawić twój dyżur.

– No, to już twoje zadanie, Janusny. Będziesz musiał się postarać. – Icka odezwała się tonem wieloletniej zaangażowanej konspiratorki, aż poczuł się nieswojo. „Tak, to na pewno koniec romansu” – pomyślał.

Leverey uśmiechnął się tylko znacząco.

Wysłany przez Zwiad Cywilizacji posłaniec przeniknął do doku operacyjnego, który w istocie stanowił niewielką igłę wystającą z poszycia stacji kosmicznej. Chwilę później transfer danych popłynął wprost do terminala Icki Norek. Łącze pomiędzy dokiem a terminalem było odizolowane od innych sieci oraz chronione przed niepożądanym ulotem lub celowym podsłuchem. Icka była ostatnim zaworem bezpieczeństwa. Wiedziała, że zgodnie z procedurą Janusny czeka na jej sygnał w swoim gabinecie. Miała teraz parę minut na weryfikację przekazu. Z niemałym zaskoczeniem stwierdziła, że zawiera on dane o tunelu czasoprzestrzennym w Galaktyce Cyrkla.

– Chodź – jęknęła przez interkom. Wystarczyło to Boremanowi, by natychmiast rzucić wszystko i pobiec do niej. Po drodze zdążył zgarnąć z szuflady niewielki, oczekujący na swoją kolej nośnik danych. Wpadł do jej pokoju, nieudolnie udając opanowanie.

– Jest?

– Tak, dokładnie to, czego chcieliście – odparła, nie odrywając wzroku od terminala. Obróciła się dopiero w momencie, gdy Boreman wyciągnął w jej kierunku rękę z nośnikiem.

– Zrobisz to?

– Skąd wiedzieliście, że przekaz o takiej treści nadejdzie dzisiaj? Wczoraj rozmowa z Levereyem, a dzisiaj, proszę, od razu działanie.

– Nie wiedzieliśmy, to czysty przypadek.

Przyjrzała mu się uważniej, znała go wystarczająco długo, by z dużym prawdopodobieństwem móc stwierdzić, że mówi szczerze.

– Icka, zrobisz to? – W jego spojrzeniu było wyraźne błaganie.

– A co by się stało, gdybym zgodnie z procedurą przesłała oryginał do Soni Stanley?

– Nie wiem, Icka, na litość boską, nie wiem.

Dostrzegła kroplę potu, która niestrudzenie sunęła po chropowatej skórze jego skroni. Był naprawdę roztrzęsiony, miała wrażenie, że za chwilę eksploduje. Przypomniały jej się nagle słowa mamy z dzieciństwa, która podczas sprzeczki z tatą wygarnęła mu, że mężczyzna, który okazuje kobiecie zdenerwowanie przechodzące w histerię, traci u niej wszystko. Nie rozumiała wtedy tych niuansów między dorosłymi.

– Pamiętasz naszą poranną rozmowę? Słuchałeś mnie w ogóle? Postawiłam ci warunek i mówiłam jak najbardziej serio.

– Naprawdę chcesz je mieć ze mną?

– Tak, Janusny, bardzo chcę je mieć i w tej chwili nie ma dla mnie rzeczy ważniejszej, rozumiesz?

Na chwilę się uspokoił, podszedł do niej i dotknął jej ramienia, ryzykując, że ktoś mógłby wejść i zastać ich in flagranti.

– Byłbym niezwykle szczęśliwy, gdybyśmy mogli je mieć razem – powiedział to delikatnie i spokojnie, głosem, jaki lubiła. Wyjęła z jego dłoni nośnik i umieściła go w terminalu, konfigurując zabezpieczenia tak, by go zaakceptowały. Następnie wprowadziła w terminal dane przygotowane wcześniej przez Boremana i usunęła z niego przekaz dostarczony przez posłańca, wklejając go na nośnik Janusnego. Po chwili miał już swój skarb w ręce. Objął ją i obdarował gorącym pocałunkiem.

– Dałaś nam szczęście, Icka – rzucił na odchodnym, po czym wypadł przez drzwi energicznie i równie szybko, jak się pojawił.

– W życiu niczego nie można być pewnym… szefie – odpowiedziała sama do siebie.

POŁAWIACZ

Kontroler Johansen poprawił wypchaną sensorami czapkę na starannie wygolonej głowie. Aby wykonywać swoją fascynującą pracę, musiał zgodzić się na regularne strzyżenie do samej skóry. Rozsiadł się teraz wygodnie w zwolnionym przez poprzednika fotelu i zatrzymał spojrzenie na pustym fragmencie sali rozpościerającym się dokładnie przed nim. Uruchomiony przez holograf obraz wyskoczył posłusznie tuż przed nosem Johansena. Trójwymiarowa projekcja nadzorowanego przez niego obszaru zaprezentowała całe mnóstwo porozrzucanych punkcików, z których każdy identyfikował jakiś istotny obiekt. Z boku zgodnie z procedurą pojawił się Vinky 312, robot odpowiadający za komunikację głosową z załogami statków, które przemierzały zarządzany przez Johansena rejon. „Co my tu mamy?” – pomyślał kontroler, wywołując tym samym obrót głowy Vinky’ego w kierunku trójwymiarowego obrazu, ale przede wszystkim uruchamiając salwę rozbłysków, które rozświetlały kolejno poszczególne obiekty.

W sali operacyjnej, będącej niewielką cząstką krążącej wokół Księżyca stacji Helena, panował półmrok, który dominował nad nieśmiałym, bladym oświetleniem aktywnych stanowisk kontrolerskich. Przy każdym jaśniejącym hologramie tkwił nieruchomo, niczym mnich pogrążony w medytacji, łysy dyżurny Agencji Żeglugi Kosmicznej wraz z towarzyszącym mu robotem typu Vinky. Vinky byli zdyscyplinowani i posłuszni kontrolerom, odzywali się wyłącznie w trakcie komunikacji z załogami statków. Ich głosy przesyłane do statków w chronionych transmisjach nie były słyszane na zewnątrz, dlatego wnętrze sali wypełniała nieprzenikniona cisza.

Uwagę Johansena przykuł samotny pojazd, który szybko oddalał się od ruchliwych obszarów zajętych przez szlaki komunikacyjne. Obiekt obrał kurs do rejonu, który wypełniała wyłącznie kosmiczna otchłań.

– Aaa, państwowy. – Kontroler rozpoznał go po znakach identyfikacyjnych, które błysnęły na zielono, gdy tylko skupił na nim swój wzrok. Teraz skierował swe myśli do Vinky’ego. Robot automatycznie rozpoczął korespondencję z wybraną przez Johansena załogą.

– Tu Helena kontrola, Lima, Hotel, Yankee, pięć, pięć, sześć, Zulu, potwierdź.

– Tu Lima, Hotel, Yankee, pięć, pięć, sześć, Zulu, poławiacz z kursem ustalonym na sektor Bravo, Charlie, jeden, jeden, cztery, z zamiarem eksploracji łowiska.

– Lima, Hotel, Yankee, pięć, pięć, sześć, Zulu, wykonuj z własną nawigacją, zgłoś opuszczenie Bravo, Charlie, jeden, jeden, cztery.

– Zgłoszę opuszczenie Bravo, Charlie, jeden, jeden, cztery – odpowiedział wywołany głos.

Poławiacz antymaterii – Johansen pozwolił sobie na wewnętrzną refleksję, jako że nieczęsto zdarzało mu się gościć w swoim rewirze maszynę przeznaczoną do połowu tak niezwykle cennych surowców. W końcu antymaterię mogli wykorzystywać wyłącznie uprawnieni państwowi użytkownicy. Łowisk tego surowca nigdy nie zaznaczano na mapach, nawet na trójwymiarowych hologramach Agencji Żeglugi Kosmicznej. O ich istnieniu kontroler mógł wnioskować dopiero w sytuacji, gdy w przydzielonym pod jego nadzór sektorze wyłaniał się obiekt typu poławiacz. Mężczyzna nie miał jednak czasu, by dłużej rozwodzić się nad tym. Kilka sektorów dalej natężenie ruchu osiągało wysoki poziom intensywności. Johansen odwrócił głowę od samotnego statku i zaangażował się w rejon, w którym najbardziej go potrzebowano.

Aurelio Quesada zdjął z wygolonej głowy sensoryczną czapeczkę i odwiesił ją na uchwycie wystającym z oparcia kapitańskiego fotela. Gdy wreszcie wstał, poczuł w nogach przyjemne uczucie oznajmiające poprawiające się krążenie krwi. Za długo siedział w fotelu. „Cóż począć, taka robota” – tłumaczył sobie jak zwykle.

Aurelio miał pięćdziesiąt pięć lat i właśnie przebrnął na drugi brzeg potężnej rzeki zmartwień, która w pewnym momencie życia wystąpiła z koryta monotonnej codzienności i porwała cały jego dobytek. Nieprzebrana ilość nagromadzonych nie wiadomo gdzie nieszczęść obrała sobie niespodziewanie Quesadę za cel i zmasowanym atakiem wrzuciła go do przepaści pełnej cierpienia, po czym konsekwentnie obracała w pył każdą z jego mozolnych prób wydobycia się na powierzchnię. Doświadczenie to sprawiło, że szybko poczuł się dużo starszy. Problemy życiowe dyskretnie przechodziły w dolegliwości fizyczne. Coraz częściej przyłapywał się na postękiwaniu wywołanym bólami przeróżnych części ciała. Robił, co mógł, by nie okazywać załodze, a przede wszystkim komisji lekarskiej grymasów na twarzy, powodowanych strzykaniem w okolicy kręgosłupa czy zawrotami głowy lub pieczeniem w żołądku. Wiedział, że musi to jakoś przetrzymać, że jest już tak blisko osiągnięcia życiowego celu. Myśl o tym była dla niego najlepszym dopingiem.

Pewności siebie dodawał mu fakt, który niedawno zupełnie odmienił życie jego oraz jego żony, Soni Quesady. Gdy bezlitosny robak zabierał się za kolejne jej organy wewnętrzne, niszcząc je i zmuszając w pewnym momencie do umieszczenia Soni w szpitalu, wydawało się, że to już koniec. Pasożyt był wyjątkowo trudny do namierzenia, a tym bardziej do unieszkodliwienia. Tempo, z jakim pustoszył kobiece ciało, powodował, że lekarze z trudem nadążali z odbudową zniszczonych nerek, wątroby, jelit i płuc. Ostateczny cios nadszedł wraz z wiadomością, że robak się rozmnożył. Był to moment, w którym małżonkowie stanęli przed koniecznością pogodzenia się z nieuniknionym, ze śmiercią. To, co wydarzyło się później, można uznać za dar niebios. Najważniejsze, że Sonia została przywrócona życiu, że jest.

Z tego wszystkiego Aurelio wyszedł jedynie z pewnymi dolegliwościami, które sam sobie zakwalifikował jako powikłania o podłożu nerwicowym. Wkrótce jednak i one powinny zniknąć, a jego życie miało się stać piękniejsze.

Quesada otworzył szafkę w bocznej ścianie kokpitu i sięgnął po kubek z napisem „szef”. Następnie uruchomił stojący obok szybkowar i już po chwili delektował się długo oczekiwaną gujawką. Od startu nie miał nic w ustach.

Trzydziestoletni Leo Kinner zajął miejsce pierwszego oficera i kontynuował lot, przejąwszy od kapitana stery. Pojazd stopniowo zwalniał, dotarcie do celu miało nastąpić za około trzydzieści minut. Tymczasem Quesada przeszedł do pomieszczenia sterowni, której główną część wypełniał moduł zarządzania. Sprzęt ten podczas połowów służył wykwalifikowanej załodze do kontroli pracy wyspecjalizowanych urządzeń poławiacza. Cztery puste fotele uzmysłowiły mu, że pracowników musi szukać w ładowni. Jej funkcję pełnił najobszerniejszy segment statku, który znajdował się tuż za sterownią, wystarczyło jedynie przejść przez śluzę. Quesada odstawił kubek na pierwszym lepszym blacie i ruszył przed siebie. Rzeczywiście odnalazł tam czterech pracowników Kompanii, którzy w skupieniu wykonywali prace przy czujce i pająku. Oba roboty po osiągnięciu celu miały wykonać najważniejszą część zadania. Czujka, po opuszczeniu statku, namierzy skupiska antymaterii, wykorzystując cały arsenał umieszczonych w jej wnętrzu sensorów, z kolei wezwany przez nią pająk zbliży się do złoża i wykorzystując specjalną sieć, przystąpi do pobrania antymaterii.

Załoga dokonywała oględzin obu w pełni już aktywnych urządzeń. Wykonywano końcowe testy przygotowujące je do pracy. W rezerwie oczekiwały ponadto: zapasowy pająk i czujka. Względy bezpieczeństwa oraz ekonomiczna potrzeba unikania powrotu z pustymi rękami spowodowały, że na pokładzie statku zawsze, na wypadek awarii, umieszczano po jednej dodatkowej maszynie.

Quesada podszedł do stojącego samotnie pod ścianą rezerwowego pająka. Największą część masywnej bryły latającego robota stanowił owalny zbiornik, w pobliżu którego widniały dwa symetrycznie osadzone silniki. Z przodu, na grzbiecie owego monstrum, znajdowało się wybrzuszenie składające się z dwóch stykających się ze sobą półokrągłych płyt, których zadaniem było rozchylić się we właściwym momencie, by następnie wypuścić ze swego wnętrza sieć wykonaną tak, by uniemożliwić przypadkowe zetknięcie się surowca z niepożądaną materią. Taki rozwój wypadków sprowadziłby na pracowników katastrofę, jako że zetknięcie antymaterii z materią doprowadziłoby do całkiem pokaźnej eksplozji.

Co do czujek, to zapasowe urządzenie nie czekało w gotowości, tak jak to było w przypadku rezerwowego pająka, lecz spoczywało w magazynie ulokowanym w najniższym pokładzie poławiacza. Czujkom nadano kształt kul o niewielkich rozmiarach. Teraz aktywna czujka kołysała się delikatnie na boki, unosząc się, dzięki swojemu bezszelestnemu napędowi, pół metra nad podłogą ładowni. Stojący obok niej i przyglądający się swojej podopiecznej Akiro Nomura – szef grupy roboczej poławiacza – i Nansen – członek jego zespołu – słyszeli dochodzący z jej wnętrza nieznaczny pomruk. Był to kolejny sygnał świadczący o tym, że urządzenie jest sprawne i funkcjonuje jako w pełni aktywne.

– Czujnik gotowy – ogłosił Akiro Nomura i wraz z wyższym od siebie o głowę Nansenem odszedł na bok, pozostawiając robota w pobliżu włazu. Już wkrótce tą drogą urządzenie opuści statek i rozpocznie misję. Nomura rzucił okiem na Borlanda i Deckera. Młodzi pracownicy wykonywali ostatnie czynności przy pająku. Dopiero wtedy zauważył przyglądającego się im Quesadę, po czym, nie zwlekając, wykonał w jego kierunku kilka kroków.

– Ile czasu do celu? – rzucił do kapitana w momencie, gdy znalazł się już odpowiednio blisko niego. Kapitan zerknął na zegarek.

– Piętnaście minut. Jak idzie? – korzystając z okazji, Quesada zadał pytanie, nie chciał im wcześniej przeszkadzać.

– Zaraz kończymy z pająkiem i przesiadamy się do sterowni.

– W porządku, róbcie swoje. – Quesada machnął porozumiewawczo ręką, co spotkało się z odpowiedzią w postaci kiwnięcia głową Nomury. Kapitan uznał, że nie będzie im się teraz kręcić pod nogami, jego zadaniem było doprowadzić statek do złoża, po czym skierować go wraz z towarem do przetwórni paliw na Tytanie. Przygotowanie oraz samo przeprowadzenie połowów należało wyłącznie do Nomury i jego zespołu, Quesada skierował się więc do kokpitu.

– Co mu się stało, szefie? – spytał Nansen. – Odkąd sięgam pamięcią, a latam z nim już parę lat, nigdy wcześniej mu się to nie zdarzało.

– Co takiego? – obruszył się Nomura, choć dokładnie wiedział, o co chodziło.

– Przecież Quesada nigdy nie wystawiał nosa z kokpitu, dopóki nie wypuściliśmy robotów.

– Ale dzisiaj, panie kolego, jest jego ostatni rejs. To znaczy ostatni przed emeryturą. W takich chwilach człowiek może zachowywać się inaczej, robi się sentymentalny.

– Mam nadzieję, że to nie jest zły omen – odburknął Nansen.

Nomura obrzucił Nansena spojrzeniem kipiącym od wyrzutów, co na podwładnym zrobiło wystarczające wrażenie, by natychmiast zamilknąć.

– Sprawność pająka osiągnęła sto procent, szefie! – oznajmił triumfująco Borland.

– Dobrze, wynośmy się stąd! – krzyknął Nomura. W odpowiedzi członkowie jego zespołu zaczęli gorączkowo zbierać pozostawione przez siebie przyrządy i mierniki, po czym wszyscy wybiegli do sterowni. Nomura miał opuścić ładownię ostatni. Zostawiał teraz pomieszczenie wyłącznie do dyspozycji dwóch aktywnych robotów. Czuł się odpowiedzialny za obie maszyny, poza tym traktował je jak swoich podopiecznych. Lubił to uczucie, gdy po długich i ciężkich przygotowaniach przychodził moment, by wreszcie zebrać owoce pracy. Imponował mu fakt, że należy do korpusu elitarnych specjalistów, przecież poławianie antymaterii było dziedziną zastrzeżoną jedynie dla władz. Prawo nie zezwalało na przydzielanie koncesji na podobną eksplorację prywatnym przedsiębiorcom. Wszystkie użytkowane poławiacze antymaterii były więc statkami państwowymi, zaś specjaliści tacy jak on, Nansen, Borland i Decker stanowili wyjątkowo uprzywilejowaną grupę zawodową, szczycili się profesją niespotykaną na wolnym rynku pracy. Co najważniejsze: sam surowiec – antymateria – był paliwem niezbędnym, by przemieszczać się na olbrzymich odległościach w skali międzygalaktycznej. Korzystanie z napędu na antymaterię było obwarowane wymogiem uzyskania zezwolenia odpowiednich organów Unii Ziemskiej, co w praktyce oznaczało, iż poza rządowymi ekspedycjami nikt inny takiego zezwolenia nigdy nie otrzymał. W efekcie przeciętny prywatny przedsiębiorca nie posiadał żadnej możliwości, by eksplorować kosmos, z wyjątkiem przypadków ograniczających się do granic Układu Słonecznego i opierających się na wykorzystywaniu tradycyjnych rodzajów napędu. Stosowanie silników spalających ów państwowy surowiec pozostawało więc poza zasięgiem zwykłych obywateli.

– Sprawujcie się poprawnie – rzekł Nomura do pomrukujących: pająka i czujki, po czym szczelnie zamknął za sobą drzwi, odgradzające ładownię od śluzy.

Miko Guz polerował swoją meduzę M5, doglądając skrupulatnie stanu lufy wylotowej, jakości smarowania zamka i innych bardziej lub mniej istotnych elementów ulubionej broni. Co pewien czas przykładał ją energicznie do prawego ramienia i mierząc w sufit, sprawdzał, czy zbieżność przyrządów celowniczych nie ulega opóźnieniu. Wykonywał z nią przeróżne gwałtowne ruchy, usiłując przyłapać swoją morderczą partnerkę na chwili słabości, w której obnaży mu ona swą niesprawność i da powód, by zawczasu wymienić broń na pozbawiony wad model. Póki jeszcze pozwalał na to czas. Mimo niekończących się prób i testów meduza okazała się nieugięta, ani razu nie potykając się zacięciem czy fałszywym klekotem mogącym świadczyć o jej wadliwości. Sprawne, wyćwiczone przez lata wojaczki ruchy byłego żołnierza gwarantowały profesjonalną kontrolę jakości. W końcu ekssierżant uznał, że po takiej ilości pomyślnych prób istnieje statystyczne prawdopodobieństwo, że broń nie zawiedzie. Miko Guz zachowywał należytą czujność nawet wówczas, gdy misja zapowiadała się na bezkrwawą. Jako doświadczony rzemieślnik w swoim fachu kierował się nieomylnym przeczuciem, że nigdy nie istnieją zadania dające stuprocentową pewność niezakłóconego przebiegu. Zawsze mogą pojawić się ranni lub zabici, należy po prostu być przygotowanym na taką ewentualność. Miko Guz oczywiście był.

– Przypominam plan działania. – Przedwcześnie emerytowany podpułkownik Frank Calder zabrzmiał nieznoszącym sprzeciwu basem. Dla siedzących w dwóch naprzeciwległych rzędach paramilitarnego transportowca najemników dźwięk jego głosu miał być czymś w rodzaju werbla zagrzewającego serca wojowników do zbliżającego się starcia z wrogiem. Taki przynajmniej zamiar przyświecał Calderowi. Uzbrojeni słuchacze bezzwłocznie wykazali zainteresowanie słowami dowódcy. Za to, ile im płacił, słuchaliby go z najgłębszą powagą, nawet gdyby chrzanił największe głupoty.

– Mason i ja zagadujemy pracowników Kompanii, zmniejszając ich czujność. Wy dzielicie się na dwie drużyny i obezwładniacie załogę. Następnie pakujemy ich do transportowca, ja uruchamiam kasowniki. Miko Guz i Ila Valary – sprawdzacie ładunek. Następnie wysyłamy pająka w towarzystwie załadowanego jeńcami transportowca w przestrzeń, a potem uruchamiamy napęd na antymaterię i kierujemy się na obrany cel. W bezpiecznej odległości od nich detonujemy pająka, po czym ich transponder wyśle sygnał pomocy do kontroli. Dzięki temu nie będziemy mieli ich na sumieniu. Odtąd naszym zadaniem będzie asekuracja podróży poławiacza, a następnie zapewnienie bezpieczeństwa nowo budowanej bazie i jej późniejsza ochrona. Zbieranie i analiza danych, którymi zajmują się ściągnięci tam naukowcy, nie powinny długo trwać, zresztą i tak zostaniemy zluzowani przez kolejną zmianę najemników. Gdy ta część zadania zostanie wykonana, pozostanie nam już tylko bezpiecznie wrócić po odbiór honorarium. Kasowniki dają nam ogromną przewagę. Dzięki nim nikt nie będzie nas gonił.

– Czyli żadnego eliminowania? – wielki jak tur Iger Morvan zadał pytanie z dziecięcą troskliwością w głosie.

– Żadnego, o ile bezpieczeństwo nasze i misji nie zostanie zagrożone. Jeszcze jakieś pytania?

Nikt się nie zgłosił. Plan ćwiczono nie raz, za każdym razem pojawiały się nowe pytania. Wyglądało na to, że wszelkie wątpliwości wreszcie zniknęły.

W ich zespole zdarzały się chwile, nazwijmy to, kryzysu ocierające się w niektórych przypadkach nawet o bunt. Podobny sprzeciw nigdy jednak nie wychodził poza sferę niegroźnie zademonstrowanych odczuć i emocji, przy czym zawsze pękał jak bańka mydlana w chwili wypłaty wynagrodzenia, nawet jeśli było zaległe. Co by nie mówić, Calder przedłużył każdemu z nich czas świetności. Wykorzystywał ich bezcenne doświadczenie nabyte na polu walki podczas śmiertelnych starć z przeciwnikiem. Spore ilości przelanych krwi i potu były najmocniejszym dowodem trudów, które przeszli. Związek tych jedenastu najemników scementowały przeżycia pięciu lat morderczej walki z rebelią na Marsie. Jako żołnierze Korpusu Ekspedycyjnego przez sześćdziesiąt ziemskich miesięcy odbijali każdy metr kwadratowy ziemi wskrzeszonej niegdyś do życia dzięki funduszom Unii Ziemskiej. Rozrastająca się z każdym dniem grupa buntowników w końcu okrzyknęła tę ziemię republiką, przywłaszczając ją sobie ostatecznie niczym prywatny folwark. Przez pięć lat strony toczyły krwawą i wyniszczającą wojnę. Po pierwszym szoku spowodowanym śmiercią kolegów i koleżanek z oddziału przychodził czas nieodwracalnej transformacji, która przekształcała niepewnych i wystraszonych żółtodziobów w zahartowanych w boju wojowników. Potem, gdy upadek republiki był już tylko kwestią dni, gdy wydawało się, że po drugiej stronie barykady nie ma już godnego przeciwnika, walczący w szeregach Korpusu Ekspedycyjnego stawali oko w oko z walczącymi starcami i dziećmi. Wtedy z wojowników przekształcili się w bestie. Świadomi swego moralnego upadku po zakończeniu powstania nie byli w stanie wrócić do normalnego życia. Idealistyczna wizja przebiegu walk wpajana im wcześniej przez szkoleniowców jak zwykle odbiegała od realistycznych konsekwencji wojny, które dotykały bezpośrednio psychiki ich uczestników. Bo i jakich skutków można by oczekiwać, gdy ludzi szkoli się, a następnie wysyła do stworzenia piekła. Żołnierze prędzej czy później stawali się uczestnikami Apokalipsy, a po zakończeniu wojny, pozostawieni sami sobie, musieli sobie z tym jakoś indywidualnie radzić. W tym względzie od wieków nic się nie zmieniło.

Gdy 12 kwietnia 2306 roku rano sierżanci: Rafael Rodriguez, Jennifer Wiliams, Janus Wedemeyer i inni walczący ramię w ramię od pięciu lat wpadli niczym opętane żądzą krwi wilki do zdobytego właśnie New Marsyano, gdy ujrzeli porażające pogorzelisko, byli już pewni, że oto nadszedł koniec walk i wkrótce pozostaną im jedynie triumfalne przemarsze i defilady. Ostatnia całonocna bitwa przerwała obronę rebeliantów, utworzoną w kształcie zamkniętego pierścienia, rozmieszczonego wokół miasta. Resztki powstańczych niedobitków jeszcze kilkanaście godzin wcześniej zebrały się w tym właśnie miejscu, by po raz ostatni spróbować zahamować zalewająca ich falę sił rządowych. Rodriguez pamiętał, że w czasie tego ostatecznego starcia poczuł się niczym obdarzony nadludzkimi siłami, niezniszczalny golem. Łypiąc na boki krwiożerczym spojrzeniem, z grymasem szału na osmalonej klejącym dymem twarzy walił ze swojej meduzy M5 do wszystkiego, co się ruszało. To była rzeź. Zniekształcone, przesiąknięte niezastygłą jeszcze krwią ciała ofiar stały się pomostem dla wkraczających do miasta zdobywców. Potem zapanowała nieprzenikniona cisza, zwycięska pieśń zadowolonej z obfitych zbiorów kostuchy, osobliwa w swym niesłyszalnym dla żyjących śmiertelników ryku, owładnęła całe New Marsyano. Rodriguez, zachowując czujność, pokonywał pieszo opustoszałą ulicę przedmieścia, mając po bokach żołnierzy swojej kompanii. Tutaj, kilometr w głąb przebitej linii obrony, ku jego zaskoczeniu nie było żadnych oznak walki. Piękny poranek przywodził na myśl wspomnienia z czasów, gdy życie toczyło się swym zwykłym, spokojnym rytmem. Zieleń osiedlowych drzew i krzewów subtelnie łagodziła oznaki wojennej nerwicy. Zastany spokój sprawiał wrażenie niezakłóconej przeciętnej codzienności do tego stopnia, że żołnierzowi zdawało się, iż w każdej chwili mogli wyłonić się zza rogu: matka lub ojciec prowadzący swoje dziecko do szkoły, pracownik zmierzający pośpiesznie do firmy lub pojazd dowożący zaopatrzenie do sklepu. Złudzenie normalności było zbyt wstrząsające, by Rodriguez o nim zapomniał, podobnie jak uczucie narastającej niestosowności chwili, podczas której osobiście rozdeptywał owo złudzenie podeszwą żołnierskiego buta.

Gdy wtargnęli do centrum i przetrząsnęli budynek po budynku, nie znaleźli tam żywej duszy. Zdobyli miasto, ostatni bastion rebelii, lecz Rodriguez i jego kompani wcale nie czuli triumfu. Zamiast ulgi dopadło ich niedające spokoju uczucie uczestnictwa w akcie terroru. Sięgnęło ono zenitu po odkryciach dokonanych po powrocie na barykady, które w gruzach zalegały pierścieniem wokół miasta, zostawiając centrum i przedmieścia świeżo przybyłym siłom policyjnym. Wśród roztrzaskanych, dymiących i dopalających się przeróżnych machin wojennych, w tym czołgów i kroczących niszczycieli, znajdowano strzępy zwłok kobiet, starców i małoletnich. Okazało się, że ostatnią nocną bitwę stoczyli z takim właśnie przeciwnikiem, że to nastolatki i dzieci naciskały na spusty dział i karabinów oraz trzymały za stery niszczycielskich maszyn. Choć prawdy tej nigdy nie przekazano opinii publicznej, wniknęła wystarczająco głęboko w pamięć i świadomość Rodrigueza oraz wszystkich tych, którzy potem musieli te zwłoki pochować. Jeszcze przez wiele miesięcy po wojnie wspomnienie piekła budziło ich w środku nocy.

Szybko okazało się, że wielu z nich nie potrafiło wrócić do normalnego życia. Pięć lat Armagedonu stało się dla weteranów czasem gromadzenia negatywnego emocjonalnie bagażu, którego zrzucenie przekraczało siły zwykłego śmiertelnika. Dlatego grupy paramilitarne, stworzone przez ludzi takich jak Calder, przyciągały byłych żołnierzy Korpusu, stając się dla nich balsamem kojącym rozszarpane nerwy. Umożliwiono im dalszy kontakt z bronią, zaś udział w przeróżnych misjach, tym razem już w charakterze najemników, pozwalał łagodnie odsunąć w przeszłość pamięć o tym, co przeszli, oraz skupić się wyłącznie na oczekującym ich nowym zadaniu.

Po pięciu latach służby w Korpusie Ekspedycyjnym Unii Ziemskiej Rodriguez i inni weterani podejmowali się jeszcze od czasu do czasu różnych zadań dla rządu Unii, lecz coraz częściej poprzestawali na wykonywaniu zleceń prywatnych osób. Podobnie było i tym razem. Obecna misja zapowiadała się jednak wyjątkowo, i to z dwóch powodów. Po pierwsze kwota, którą każdy z nich miał otrzymać, przekraczała sumę, jaką kiedykolwiek zarobili. Po drugie, uczestnicząc w niniejszym przedsięwzięciu, przechodzili na ciemną i kuszącą stronę bezprawia, atrakcyjną dla zdegustowanych bezsensownością dalszej nudnej służby dla Unii. Calder świetnie znał się na ludziach, wiedział, kogo dobiera sobie do drużyny, i nie miał najmniejszych wątpliwości, czy któryś z podwładnych nie zawaha się i nie zrezygnuje, usłyszawszy o szczegółach nowej misji. Rodriguez, Stack, Wedemeyer, Wiliams i reszta nawet nie poddawali pod dyskusję faktu, że właśnie pojawiło się najlepsze zlecenie w ich życiu. Uzależnieni od adrenaliny będą jej mieli teraz pod dostatkiem, a co najważniejsze: obiecany dochód gwarantował każdemu dożywotnią niezależność finansową. Zbliżał się nieuchronnie zasłużony kres wyczerpującej drogi prawdziwego wojownika, tym razem cieszący ich wszystkich.

– Co zrobisz z taką forsą, Rodriguez? – spytała zadziornie Monika Perez. Siedziała na wprost niego i zdawała się zajęta czyszczeniem swojej meduzy.

– Ożenię się z tobą, Perez, zrobię ci tuzin bachorków, będziesz mi gotowała i sprzątała, a ja całymi godzinami będę siorbał piwsko, łowiąc z kumplami ryby – odparł najzupełniej spokojnie, głosem niewzruszonym, mimo wywołanej salwy śmiechu.

– Możesz pomarzyć, Rodriguez. Dlaczego miałabym wybierać taką życiową porażkę jak ty? – Wzmocniła swą wypowiedź znaczącym wyszczerzeniem zębów białych niczym ziemski księżyc w pełni, pozwalając jednocześnie, by na jej twarzy rozlał się triumfalny uśmiech naznaczony w pełni świadomą, satysfakcjonującą dominacją.

– Ponieważ jestem jedynym mężczyzną, Perez, który potrafi cię oswoić. – Rodriguez nawet na nią nie spojrzał, nie odrywał oczu od swojej broni.

– Ho, ho, zaczyna się – zareagował narracyjnie Peter Wolf.

– Już dawno zauważyłam, że między wami coś iskrzy – dorzuciła Jennifer Wiliams.

– Jedyne, co między nami może iskrzyć, to odpryski podczas wymiany ciosów – zareagowała drwiąco Perez.

– Chciałbym zobaczyć, jak się bijesz, Perez – podekscytował się Wolf.

– Ależ oczywiście, że mogę ci zaprezentować mały pokaz, będę tylko musiała cię przywiązać za łapki do sufitu, tak byś mógł dobrze udawać worek treningowy – kontynuowała spokojnie Monika, na co Wolf uśmiechnął się tylko i pokiwał głową.

– Muszę wam jedno powiedzieć. – Nie wytrzymał Janus Wedemeyer, który siedział dotąd w milczeniu obok Jennifer Wiliams. Najwyraźniej usiłował coś z siebie wydusić, jednak przychodziło mu to z trudem.

– Wal śmiało, Janus – wspomogła go sąsiadka.

– Kocham was wszystkich! – wrzasnął równie niespodziewanie, co rebelianckie zasadzki eksplodujące w najmniej spodziewanych momentach. – Jesteście wspaniali! Za nic w świecie nie zrezygnowałbym z tych chwil spędzonych wspólnie i atmosfery, którą razem tworzymy.

Wedemeyer najciężej zniósł doświadczenia wojny. Rodriguez doskonale pamiętał jego załamanie, kiedy po skończonych walkach o New Marsyano nie można go było wyrwać z osłupienia wywołanego wstrząsem, jakiego doznał na widok zmasakrowanych zwłok obrońców, zalegających stertami pośród wypalonych i roztrzaskanych pociskami resztek machin bojowych i ruin szańców. Należał on do tych żołnierzy, którzy nigdy nie oswoili się z potwornościami wojny, a każde kolejne wstrząsające doświadczenie, zamiast hartować, jedynie potęgowało jego pomieszanie. Prosto z frontu Wedemeyer trafił do szpitala psychiatrycznego dla weteranów, gdzie poddano go terapii dla cierpiących na zespół stresu pourazowego. Wyszedł stamtąd jak nowy, choć oznaczało to dla niego jednocześnie koniec służby w Korpusie Ekspedycyjnym. Calder wyłowił go, gdyż szukał ludzi znających się z pola walki. Po serii testów wstępnych nieograniczony biurokratycznymi barierami, które zamknęły weteranowi dalszą karierę w rządowych siłach zbrojnych, zakwalifikował pozytywnie Wedemeyera do swojego zespołu najemników. Szybko okazało się, że sprawnością i umiejętnościami uratowany weteran wciąż dorównywał najlepszym. Tak oto po bolesnej metamorfozie przeistoczył się w sprawną maszynę do zabijania. W akcji można było na nim znów polegać, czasem tylko mówił od rzeczy i pochopnie się wzruszał. Dla pozostałych najemników, którzy znali go doskonale z czasów rebelii, był równoprawnym członkiem zespołu.

– Dzięki, Wedemeyer. – Wiliams poklepała go po plecach.

– Powiem wam jedno: forsa forsą, ale nie potrafiłbym żyć inaczej, będę dalej wojownikiem.

– Twoja sprawa, Janus – zareagował Rodriguez. – Dla mnie to ostatnia robota. Jak tylko się z nią uporamy, kończę z tym, czas zacząć żyć normalnie.

– Popieram cię, stary, w całej rozciągłości. – Wiliams przyłączyła się do Rodrigueza. – Taka kupa szmalu jest wystarczającym powodem, by wreszcie zmienić coś w życiu.

Zapanowała cisza. Wypełniony najemnikami transportowiec mknął pełną parą przez kosmiczną otchłań wprost na spotkanie celu.

Nomura przyglądał się w skupieniu obrazowi dostarczanemu przez czujkę. Kulisty robot krążył wolno w pobliżu pająka i filmował większego towarzysza podczas chowania sieci. Nansen nie spuszczał z oczu czujników, gotów był w każdej chwili zareagować na wszelkie oznaki nieprawidłowości, które mogły wystąpić podczas przechwytywania antymaterii. Borlanda totalnie pochłonęło sterowanie wciągarką. Tymczasem Decker nadzorował położenie pająka, pilnując profilaktycznie, by robot nie wykonał jakiegoś nieprzewidywanego ruchu. Jeden niewłaściwy skok w bok przy odrobinie szczęścia doprowadziłby jedynie do rozerwania sieci, lecz w przypadku gorszego scenariusza skończyłby się unicestwieniem obu robotów oraz znajdującego się zbyt blisko poławiacza. Statek-bazę coraz częściej zatrzymywano zbyt blisko pracujących urządzeń, przez co ograniczano do minimum czas eksploatacji złoża, a ściślej: dostarczania surowca do ładowni poławiacza. Kompania Paliw Strategicznych, która zarządzała pozyskiwaniem antymaterii dla rządu Unii Ziemskiej, położyła nacisk na inny aspekt bezpieczeństwa poprzez zapewnienie perfekcyjnego wyszkolenia załóg poławiaczy. Nomura, Nansen, Borland i Decker mimo grozy sytuacji, w której się znajdowali, zachowywali całkowity spokój i opanowanie właściwe profesjonalistom najwyższego rzędu.

Nomura przyglądał się niewielkim, choć skutecznym chwytakom, do złudzenia przypominającym ludzkie ręce, które mozolnie i skrupulatnie pociągały za kolejne fragmenty sieci, upychając ją jednocześnie do otwartego zbiornika na grzbiecie pająka. W końcu ostatni splot zniknął w odwłoku urządzenia, po czym został przykryty włazem zbiornika.

– Mamy całość – rzucił Nomura zaraz po tym, jak na pierwszym planie monitora ukazały się zamknięte drzwi włazu.

– Jeszcze chwilę… Jest! – potwierdził Nansen, utwierdzony w swym przekonaniu zmianą barwy jednego z sygnalizatorów systemu pająka z czerwonej na zieloną.

– No to, Borland, sprowadź naszą parę do domu – zarządził Nomura, po czym skomunikował się z przebywającym w kokpicie Quesadą, informując go o zakończeniu najważniejszego etapu wyprawy. Nomura rozparł się wygodniej w fotelu. Dopiero teraz poczuł napięcie w mięśniach szyi i pleców.

W ramach odprężenia przejechał ręką po karku, próbując pozbyć się bólu. Przetarł piekące oczy, po czym odwrócił się do podwładnych:

– No, panowie, jestem pod wrażeniem, poszło wam naprawdę dobrze.

– Musimy jeszcze tylko ładnie skończyć – zaznaczył asekuracyjnie Nansen.

– To już naprawdę drobiazg, a najważniejszy etap przeszliście perfekcyjnie.

– Dzięki, szefie – odparł entuzjastycznie Borland, którego kiwnięciem głowy wsparł również uśmiechnięty Decker.

– Czy podnosi to naszą ocenę? – Decker postanowił wykorzystać dogodną sytuację, by zawalczyć o swoje.

– Jasne, wyższa ocena, większe wynagrodzenie, panie Decker. A że Kompania nigdy nie kwestionowała moich opinii, więc macie to jak w banku.

Słowa Nomury rozluźniły jeszcze bardziej i tak już swobodny klimat. Ogólna wesołość ominęła jedynie Nansena, na którym uwagi szefa nie zrobiły większego wrażenia.

– Co cię gryzie, Nansen? – spytał Nomura.

– Nic, tylko te cholerne złe przeczucia. Nie znoszę ich. Zawsze się sprawdzają.

– Gdybym cię nie znał, powiedziałbym „nie kracz”. Opowiedz coś o nich, może spróbujemy je jakoś wyjaśnić? – Szef przybrał nagle ojcowskie podejście, którego Nansen nie znosił. Nie cierpiał, gdy traktowano go jak uczniaka. Potrafił jednak nad sobą panować i nie okazywać na zewnątrz oznak upokarzającej słabości.

– Nie chcę wam psuć dobrego nastroju – odparł, starając się, by zabrzmiało to w tonie uspokajającym. Wyszło jednak z lekka złośliwie.

– No, mówże! – Tym razem Nomura zareagował stanowczo. Nansen przyjrzał mu się uważniej, po czym z wyrazem twarzy oznajmiającym: „sam się o to prosiłeś” przeszedł do rzeczy:

– Gdy przed wylotem wchodziłem do budynku firmy, system nie rozpoznał mnie. Musiałem interweniować u pracownika ochrony, żeby poprawiono błąd.

– To się zdarza, owszem, rzadko, lecz tym razem trafiło na ciebie. To mogło przytrafić się każdemu, Nansen. No nie mów, że przejmujesz się taką pierdołą – odparł Nomura.

– Potem pająk zasygnalizował nieszczelność zbiornika – Nansen kontynuował, nie zważając na coraz bardziej sceptyczne podejście przełożonego.

– No cóż, bywa, dlatego wprowadzono system testów sprawdzających przed roboczym uruchomieniem urządzeń. – Nomura nie dawał za wygraną, wciąż wypełniał rolę patrona, który swoim doświadczeniem i wiedzą jest w stanie rozwiązać każdą zagadkę.

– …a czujka zawiesiła się, odmawiając współpracy przez cholerne dwadzieścia pięć minut!

Zapanowała wymowna cisza, spojrzenia Nomury i Nansena zazębiły się. Potyczka między nimi powoli stawała się faktem. Złowieszczy podwładny siedział profilem do terminala, na którym wyświetlał się obraz wypełnionego ładunkiem robota zbliżającego się ze stałą prędkością w kierunku bazy.

– O co ci chodzi? Przecież przeprowadziliśmy później wymagane procedurami testy, które ostatecznie wykazały całkowitą sprawność urządzeń. Zresztą kapryśnego pająka odstawiliśmy do rezerwy. Poza tym, jak sam zauważyłeś, połów przebiegł bez zakłóceń.

– Może lepiej odłóżmy świętowanie do czasu, aż czujka i pająk osiądą bezpiecznie w ładowni? – rzucił poirytowany Nansen, osiągając efekt w postaci zdenerwowania Nomury, który nie mógł zrozumieć jego niewdzięczności.

– Coś jeszcze? – Szef najwyraźniej miał już dość.

– Tak, niespodziewana wizyta Quesady w ładowni, gdy uwijaliśmy się przed wypuszczeniem robotów na łowy.

– Wiesz co? Mogę cię prosić na słówko? – Nomura spojrzał na zegarek. – Mamy jeszcze parę minut.

Szef pierwszy opuścił sterownię i zatrzymał się w owalnym pomieszczeniu śluzy. Za nim niechętnie podążył Nansen, który w drzwiach pochylił głowę, mimo że przejście do śluzy tego nie wymagało. Drzwi zamknęły się automatycznie. Z boku nieruchomo oczekiwała winda prowadząca na górny pokład, do kabin sypialnych, sanitariatów oraz jadalni połączonej z niewielką kuchnią. Nomura stał tuż przy niej.

– Co się z tobą dzieje? – wyrzucił Nansenowi, przechodząc od razu do rzeczy.

– Nigdy nie myliłem się co do moich przeczuć – argumentował Nansen.

– Posłuchaj, jeżeli chcesz ze mną dalej latać, to musisz dać sobie spokój z czarnowidztwem. Nikomu i niczemu to nie służy, a wprowadza tylko niebezpieczną atmosferę zagrożenia. Nasza robota jest wystarczająco ryzykowna.

– Przecież sam mnie pan spytał!

– Tak, bo chciałem rozwiać swoje obawy dotyczące twojej kondycji psychicznej i zdolności do dalszego uczestnictwa w połowach.

– Wie pan co? – Nansenowi nagle zrobiło się wszystko jedno. – A niech pan pisze na mnie, co tylko uzna za stosowne, w końcu taki przywilej władzy. Dla firmy jestem tylko pionkiem, pańska wersja i tak zostanie uznana za jedyną słuszną.

Nomura przyjrzał mu się uważniej, obserwował, jak najbardziej doświadczony pracownik zespołu odwraca się od niego i samowolnie odchodzi do sterowni. Przez chwilę nie wiedział, jak zareagować, stał tak samotnie w śluzie z zastygłym na twarzy wyrazem zaskoczenia.

W sterowni Nansena przywitały rozbawione twarze Borlanda i Deckera. Nikt nie odezwał się już ani słowem. Milczenie zakłócił jedynie odgłos otwierających i zamykających się drzwi. Buntownik rzucił okiem na terminal. Kamera czujki pokazywała już nie tylko obraz pająka, lecz także powiększającą się sylwetkę ich poławiacza. Z tej perspektywy wyglądał na zdecydowanie większy, niż można by sądzić z wewnętrznego oglądu. Statek do złudzenia przypominał nóż o krótkim, węższym ostrzu i szerokiej rękojeści. Ostrze mieściło w sobie trzy pokłady: górny, o przeznaczeniu socjalno-bytowym, środkowy, na którym aktualnie się znajdowali, ze sterownią oraz kokpitem, połączony z rękojeścią, to jest śluzą, oraz dolny, przeznaczony na magazyn i maszynownię. Całą rękojeść wypełniała ładownia, wysokością wykraczała ponad trzy poziomy ostrza. W praktyce służyła wyłącznie pająkowi i czujce, te zaś swymi stosunkowo niewielkimi gabarytami gubiły się w jej przepastnym wnętrzu.

– Rozpoczynamy dokowanie – oznajmił Decker, przejmując wspólnie z Borlandem kontrolę nad robotami. Nomura w pełni im ufał, nie musiał bezpośrednio nadzorować ich poczynań. Zerkał od czasu do czasu w ich stronę, próbując ukryć zdenerwowanie wynikłe z zaistniałej przed chwilą sytuacji. Z kolei Nansen wpatrywał się w terminal, pozwalając porwać się gonitwie myśli, które przewalały się teraz tabunami przez jego mózg, angażując niemal doszczętnie uwagę i emocje. Jednym niekontrolowanym wybuchem znacząco nadwyrężył długo budowane zaufanie Nomury. Myślał o swojej zawodowej przyszłości, czuł, że w tym zespole już się wypalił. „Może i dobrze, że tak się stało – pomyślał – gdyby nie moja eksplozja, być może nigdy nie zdecydowałbym się na zmianę miejsca pracy”. Z czasem przyszło uspokojenie. Nagle uzmysłowił sobie, że przedstawione przez niego sekwencje dziwnych zdarzeń w istocie były zapowiedzią nie jakiejś kosmicznej katastrofy, lecz po prostu przełomu w jego życiu zawodowym. Niespodziewana refleksja sprawiła, że uśmiechnął się sam do siebie, rozładowując doszczętnie zabójczy ładunek niepokojących wrażeń. Tymczasem Nomura, widząc rozluźnienie Nansena, zaciął się jeszcze bardziej, bezwiednie emanował niewidzialnym polem niczym zbliżający się nieuchronnie, nabuzowany elektrycznie burzowy cumulonimbus. Jedyne, co był w stanie teraz robić, to obserwować poczynania Deckera.

Leo Kinner, pierwszy oficer poławiacza, odebrał komendę Deckera, lecz była to jedynie formalność, gdyż śledząc położenie wysłanych przez ludzi Nomury obiektów, zdążył już wcześniej przygotować rampę ładowni na powrót robotów. Potwierdził po raz kolejny szczelność śluz oddzielających trzy pokłady statku od mającej wkrótce się rozszczelnić ładowni, po czym uaktywnił mechanizm otwierający wrota.

– A to co, do cholery? – Zaskoczenie Kinnera było naturalne i świeże niczym niepryskane chemią jabłko, a jego odkrycie natychmiast zainteresowało Quesadę. Kapitan przez cały etap połowu oraz wędrówki robotów pozwolił pierwszemu oficerowi samodzielnie kontrolować statek, sam zaś ograniczył się jedynie do rzucenia od czasu do czasu okiem na podwładnego. Teraz, gdy znaleźli się w nowej, niespodziewanej sytuacji, otrząsnął się z letargu bezczynności i, jak przystało na kapitana, postanowił zadziałać osobiście.

– Przełącz na mnie – Quesada zażądał bez ogródek, nie bawiąc się w zbędne ustalanie faktów. Kinner wiedział, że w podobnych okolicznościach jest to normalny sposób przejmowania od pierwszego oficera kontroli nad pojazdem. Jednym przełącznikiem Kinner odciął się od komunikacji zarówno z kontrolą, jak i z innymi użytkownikami przestrzeni, jednocześnie przestał mieć jakikolwiek wpływ na przebieg lotu i na funkcjonowanie statku. Wykonując polecenie Quesady, przeszedł do czasowej rezerwy, pozostał w swoim fotelu, oczekując w napięciu na dalszy rozwój wypadków. Pokładowy radar, jak i kamery poławiacza dostarczały obraz trzech zbliżających się do nich obiektów. Oficer obserwował je, zerkał też na kapitana, próbując odgadnąć treść przekazywanych i odbieranych komunikatów. Tymczasem Quesada siedział w wyuczonym skupieniu, mając na dokładnie wygolonej głowie sensoryczną czapkę odbierającą fale mózgowe użytkownika i przekształcającą je na język zrozumiały dla odbiorcy.

– Proszę otworzyć rampę i wpuścić nas razem z powracającymi robotami.

– Już się robi. – Tonacja myśli Quesady wyrażała zadowolenie. – Martwiłem się, że nie dotrzecie.

– Spokojna głowa, wszystko przebiega zgodnie z planem.

– W takim razie zapraszam na pokład. Przypominam tylko: żadnych ofiar. Zgodnie z ustaleniami.

– Tak jest, kapitanie! Zgodnie z umową. – Słowa te podziałały na Quesadę uspokajająco. Czuł się teraz usprawiedliwiony na wypadek ewentualnych nieprzewidzianych, choć możliwych przyszłych zdarzeń wywołanych na przykład nerwową reakcją załogi.

Kątem oka Quesada dostrzegł zerkającego z zaniepokojeniem w jego stronę pierwszego oficera. Uznał, że nie może go dłużej trzymać w niepewności, i w obawie przed jego nieuchronną gwałtowną interwencją wyłączył na chwilę czujniki sensoryczne z czapki, pozostawiając kontrolę nad statkiem automatycznemu pilotowi, a następnie odwrócił się do Kinnera.

– To mały transportowiec, mają awarię, proszą o pomoc. Chcą u nas przycupnąć, usunąć usterkę i odlatują dalej.

– Co na to kontrola? Powiadomił ich pan?

– Oczywiście – skłamał Quesada. – Zgodzili się, pod warunkiem przypilnowania przybyszy i zapewnienia szczególnych środków ostrożności przy zbiornikach z surowcem.

– Hm, naprawdę zgodzili się? – zdziwił się Kinner. Nie mógł pojąć niezgodności zaproponowanej przez kontrolę procedury ze wszystkim, czego dotychczas uczono go na szkoleniach. Przywykł jednak do sytuacji, w których starsi stażem dowódcy z rozmysłem ignorowali niektóre niuanse zawarte w podręcznikach dla pilotów. Mieli też większe możliwości przekonywania kontrolerów do swoich propozycji.

– Słuchaj, Leo, przejdź się do Nomury i uprzedź ludzi o niespodziewanej wizycie. – Opanowanie Quesady zrobiło na Kinnerze ogromne wrażenie. Wierzył, że nadejdzie w przyszłości chwila, gdy nabierze równie dużego doświadczenia, które powali na kolana wszystkie jego lęki i niepokoje sprawiające, że wykonywana praca wciąż jeszcze wiązała się ze stresem. Posłusznie ruszył z miejsca z zamiarem wykonania dyrektywy kapitana.

Tymczasem Nansen, widząc wyświetlony na terminalu obraz, nagle ocknął się z zamyślenia. Czujka obróciła jedną ze swych kamer. Oddalając spojrzenie od pająka, skierowała je niespodziewanie w obszar, z którego wyłonił się niewielki statek transportowy. Zaskoczony zaalarmował Nomurę, który na skutek tego także zapomniał o nieprzyjemnym spięciu z podwładnym. Chwilę później do sterowni wpadł pierwszy oficer.

– Kapitan prosił o spokój – zaczął w sposób, który wywołał działanie odwrotne od zamierzonego. – Przyjmiemy na pokład statek w potrzebie. Mają awarię i proszą o pomoc.

Spokój, o który poprosił kapitan, przybrał teraz postać paraliżującego osłupienia wszystkich zebranych w sterowni pracowników.

– Jak to: przyjąć na pokład? – wyraził się pierwszy Nomura. – Przecież nam nie wolno! – Teraz już wrzasnął, zaś Nansenowi przez myśl przeleciało, że to on wcześniejszymi potyczkami przyczynił się do nadmiernie rozległej detonacji przełożonego.

– Przepraszam, ale kapitan tak zadecydował i… on tu rządzi – usprawiedliwiał Kinner.

– Niech mi pan tylko nie wmawia, że uzyskał na to zgodę kontroli – ciągnął uparcie Nomura.

– Otóż właśnie uzyskał – odparł Kinner. Kolejne zdziwienie nie zadziałało na Nomurę już tak paraliżująco. Niezrozumienie tego, co się dzieje, zaczęło budzić w nim przeróżne podejrzenia.

– Czy oni wszyscy powariowali? – obruszył się szef zespołu poławiacza. Postanowił działać, podniósł się i energicznie ruszył wprost przez środek sali do drzwi prowadzących do kokpitu.

– Nie może pan tam teraz wchodzić! Statek jest w trakcie manewrowania! – Paniczne słowa Kinnera odbiły się od ścian pomieszczenia niczym jakaś teatralna kwestia.

– Po tym, co się tu wyprawia, niech mi pan nie mówi, co wolno, a czego nie, dobrze? – żachnął się jeszcze na odchodnym Nomura, po czym zniknął za drzwiami. Wpadł jak nawałnica do pomieszczenia pilotów, rozejrzał się po kokpicie, po czym całą uwagę skupił na kapitanie. Czekał, aż Quesada odwróci się do niego, lecz kapitan niewzruszony tym wtargnięciem nadal siedział nieruchomo, zdawał się zajęty komunikacją. Przez chwilę Nomura zastanawiał się, czy łamać kolejne zasady bezpieczeństwa i przeszkodzić Quesadzie. Poczuł, że jest już za późno, poza tym, znając upartą naturę kapitana, zwątpił w skuteczność błyskawicznego przekonania go do zmiany zdania. Z innej jednak strony nie darowałby sobie, że w obliczu niebezpieczeństwa pozostał bezczynny. Musiał coś zrobić. Nie mógł upokorzyć się przed samym sobą bezsilnością i brakiem działania.

– Nie możemy ich wpuścić, nie wolno nam! – ostrzegał. Niestety bezskutecznie. Kapitan nie miał zamiaru na niego reagować. Czuł się bezpiecznie, dzierżąc stery w momencie zbliżania się pająka. Możliwa w tej sytuacji kolizja mogłaby doprowadzić do rozszczelnienia zbiornika, a Nomura nie mógł przecież zrobić niczego, by podobne zagrożenie wywołać.

– Ostrzegam, że złożę raport, będzie dochodzenie, doigra się pan! – Frustracja Nomury sięgnęła zenitu. W końcu, dostrzegając swoją bezsilność, roztrzęsiony opuścił kokpit.

– Posadźcie bezpiecznie nasze maszyny – zwrócił się pełnym napięcia głosem do Borlanda i Deckera. – Musimy się przygotować do szybkiego przejęcia pająka i zabezpieczenia zbiornika z paliwem. Jedyne, co możemy teraz zrobić, to samodzielnie zadbać o własne tyłki, bo Quesada swój właśnie sprzedał.

Nomura obrócił się jeszcze do stojącego w pobliżu Leo Kinnera.

– Nie wiem, po czyjej stronie pan stoi, proszę tylko zastanowić się nad konsekwencjami. Obawiam się, że za złamanie tak kardynalnej zasady, jak zakaz dopuszczania obcych jednostek w pobliże państwowych zasobów antymaterii, trudno będzie o taryfę ulgową. Z pewnością wałkowano to z panem nie raz na szkoleniach, czyż nie?

Kinner w odpowiedzi podrapał się jedynie po łysej czaszce, z wyrazem zakłopotania na twarzy.

– Pająk na prostej do ładowni – oznajmił Decker, który zdalnie kontrolował maszynę.

– Nansen, trzymaj czujkę z tyłu, niech przez cały czas przekazuje obraz tego transportowca.

– Tak, trzymam – zameldował posłusznie Nansen, u którego wszelkie oznaki buntu zdążyły już stopnieć i wyparować.

– Wygląda na to, że miałeś cholerną rację z tymi swoimi przeczuciami. – Nomura poklepał go z uznaniem po plecach, nie był to jednak czas na przeprosiny.

– Ładują się do nas bezpośrednio za pająkiem, na bezczelnego, jak do siebie! – wrzasnął skonfundowany Nomura, obserwując obraz z kamery czujki. Energicznym ruchem zbliżył się do szafki wmontowanej w ścianę sterowni, uruchomił zamek, który zeskanował jego twarz i otworzył drzwiczki do pojemnika z uzbrojeniem. Wyjął z niej swój pistolet oraz niewielką bransoletę, którą sprawnym ruchem założył na lewą rękę.

– Radzę wam pobrać broń, tak na wszelki wypadek. – Mówiąc to, uruchomił bransoletę, która wyprodukowała przeźroczystą warstwę chroniącą przed pociskami z lekkiej broni. Powłoka błyskawicznie pokryła jego korpus. To było jednak wszystko, w co Kompania wyposażyła pracowników poławiaczy na wypadek konieczności podjęcia obrony ładunku.

Lars Heno nie spuszczał z oczu maszyny nazywanej przez poławiaczy pająkiem. Trzymając się tuż za nią w stałej odległości, przeniknął do wnętrza ładowni poławiacza antymaterii. Dopiero tutaj pozwolił, by pająk oddalił się i przemieścił się w bok pod ścianę hali. Heno zatrzymał transportowiec blisko śluzy prowadzącej do wewnętrznych pokładów statku. Wiedział, że gdzieś za nimi czai się jeszcze jedna maszyna, kulista czujka, którą, jak go poinformowano, poławiacze zwykli asekuracyjnie wysyłać w charakterze zwiadowcy. Doskonale zdawał sobie sprawę z faktu, że są obserwowani przez załogę poławiacza i każdy przedwcześnie zademonstrowany akt wrogości mógłby doprowadzić do nerwowej reakcji i popsucia przebiegu misji. Spokojnie więc i delikatnie wsparł trzy nogi podwozia transportowca na podłodze ładowni pokrytej przez drobne metalowe kratki. Następnie wyłączył silniki i przygotował zwolnienie blokady włazów.

– Zamykam właz ładowni, wszystko w porządku? – Heno odebrał kolejny przekaz kapitana Aurelia Quesady.

– Dzięki, jak dotąd idzie gładko – skomentował.

– Witam na pokładzie. – Kapitanowi najwyraźniej ulżyło, choć najgorsze było jeszcze przed nimi. Heno także poczuł lekkie odprężenie, na tym jego udział we wstępnym etapie misji się zakończył, będzie musiał teraz bezczynnie poczekać na efekty pracy innych najemników z oddziału Caldera.

– Dobra, udajemy zakłopotanie awarią, Wolf i Heno, chodźcie ze mną. – Calder, nie pytając ich nawet o zdanie, skinięciem głowy dał znać, by wykonali polecenie, po czym samodzielnie pociągnął za wajchę włazu wyjściowego. Heno był wyraźnie zdziwiony tym zaproszeniem, nie sądził, że zwrócą się do niego o udział w kolejnej części przedstawienia. Najwyraźniej, jak to Calder miewał w zwyczaju, mimo wstępnego planu działania nie mógł oprzeć się potrzebie improwizacji.

– Chyba rzeczywiście mają problemy – odezwał się Nansen, który obserwował na monitorze, jak trzy zakłopotane osoby kręcą się przy transportowcu. Jeden z ludzi otworzył osłonę silnika i drapiąc się po karku, zaglądał do środka, jego ruchy głową i gestykulacja wskazywały, że mają kłopot.

– Nansen, zostań tu i obserwuj dalszy rozwój wypadków, Borland, Decker i ja zobaczymy, co jest grane – zarządził Nomura.

– Idę z wami – oznajmił Kinner, a jego propozycja spotkała się z aprobatą szefa zespołu.

Uzbrojeni w pistolety i zabezpieczeni emitowanymi przez bransolety polami ochronnymi wtargnęli do śluzy. Potem był już tylko syk rozszczelnianych drzwi do ładowni i po chwili pięciu uzbrojonych członków załogi poławiacza groźnie przywitało nieproszonych gości, starając się wywołać delikatną presję wynikającą z demonstracji militarnej przewagi.

– Znajdujecie się na pokładzie państwowego statku, mam nadzieję, że macie naprawdę poważny problem, w przeciwnym razie zostaniecie aresztowani – oznajmił bez ogródek Nomura.

Calder przyjrzał się im dokładniej, wyglądali na militarnych laików, którzy z bronią mają do czynienia raczej sporadycznie, jeśli w ogóle. Niski i najstarszy z nich, Nomura, wydał mu się groźny tylko z samurajskiej miny, a jego agresja wyraźnie podszyta była strachem. Obok niego stało dwóch młodych pracowników, których podobieństwo do siebie wynikało z faktu, iż wyglądali jak nieopierzone, wystraszone żółtodzioby. Najwyższy i chudy niczym patyk mężczyzna stojący za nimi zdradził swoją profesję wygoloną głową oraz uniformem pilota. Na pierwszy rzut oka wydawał się najrozsądniejszym przedstawicielem powitalnej ekipy gospodarzy. Zgodnie z informacją Quesady na pokładzie powinien znajdować się jeszcze jeden pracownik. Calder wziął to pod uwagę.

Kinner przejął inicjatywę i podszedł do Larsa Heno, którego bez trudu zidentyfikował jako pilota transportowca.

– Co się stało?

– Generator osłony wysiadł. Zostaliśmy zbombardowani mikrometeorytami. Czujnik układu paliwowego sygnalizuje awarię. – Heno wydał się Kinnerowi wiarygodny.

– To macie wyciek paliwa?! – Nomura zareagował nerwowo.

– No… nie mamy takiej pewności. – Heno nie był przygotowany na wnikanie w szczegóły zmyślonej awarii, czuł, że stąpa po bardzo kruchym lodzie.

– Chcieliśmy to sprawdzić, korzystając ze sposobności – pomógł mu Calder.

– Będziecie musieli natychmiast opuścić ten statek, nie macie pojęcia, na jakie ryzyko narażacie nas wszystkich! – Nomura zawziął się i zaciekle kontynuował atak frontalny, kierując go na Caldera.

Tymczasem drzwi z drugiej, niewidocznej dla zespołu Nomury burty należącego do nieproszonych gości statku bezszelestnie rozsunęły się i z powstałego w ten sposób otworu wypadli pozostali najemnicy. Zachowywali się cicho, tak jak zwykle, gdy przygotowywali zasadzkę. Podzielili się na dwie grupy, z których jedna zakradała się w kierunku dziobu, a druga w stronę rufy transportowca. Zaatakowali w chwili, gdy Nomura skończył krzyczeć na ich szefa. Ubrani bojowo, w stroje niemal identyczne do tych, w których zdeptali marsjańską rebelię, wypadli z dwóch różnych stron, wydając z siebie okrzyki i wrzaski, które samym tylko brzmieniem rozbroiły niewprawnych w boju pracowników poławiacza. Członkowie załogi po kolei podnieśli ręce. Żaden z nich, nie wyłączając Nomury, nie miał ochoty zbrojnie odpierać ataku.

Mały fragment powierzchni pomiędzy oczami każdego z nich był już namierzony przez co najmniej jeden celownik meduzy M5. Nie trwało to długo, bo sprawne, niemal taneczne ruchy komandosów powaliły ich na okratowane podłoże, które wyciskało teraz swoje geometryczne wzory na ich twarzach.

– Wedemeyer i Wiliams, poszukajcie tego szóstego! – rozkazał Calder.

– O kurwa! – Obserwujący przez monitor całe zdarzenie Nansen osłupiał. Jego nogi na skutek jakiegoś samozwańczego impulsu wystrzelonego z pobudzonego zagrożeniem ośrodka mózgu uniosły go z siedzenia. Odruchowo cofnął się, przewracając fotel oparciem na podłogę. Dodatkowa porcja adrenaliny rozszalała się w jego organizmie w momencie, gdy dostrzegł, jak dwaj uzbrojeni napastnicy zmierzają wprost do śluzy, za którą był już w ich zasięgu. Nie czekając dłużej, wybiegł wprost ku niej, po czym odbił w bok i wpadł do windy, każąc zawieźć się pokład wyżej.

Gdy tylko winda z Nansenem ruszyła, do śluzy wpadli Wedemeyer i Wiliams, lecz napotkali jedynie przemieszczającą się ku górze jej połyskującą srebrzyście podłogę. Nie zamierzali czekać, aż uciekinier uzmysłowi sobie swoje beznadziejne położenie i wróci do nich. Odnaleźli obok właz i wmontowane w ścianę pręty drabiny, na które pierwszy rzucił się Wedemeyer. Wielki jak niedźwiedź wdrapał się swobodnie na górę, lekko i zwinnie, ze zgrabnością kota. Wiliams tknięta jakimś przeczuciem poczekała, aż jej partner zniknie w wykrojonym w suficie otworze włazu, po czym podeszła do windy i przywołała ją. Podejrzewała, że uciekinier może spróbować wystrychnąć ich na dudka i postanowi wrócić na dół, gdy oni wpełzną na górę. Myliła się. Wsiadła do pustej kapsuły i kazała się zawieźć poziom wyżej. Gdy drzwi windy ponownie się rozchyliły, zrobiła krok do przodu, podnosząc jednocześnie broń. Kierowała celownik w każde z miejsc, z którego mógłby zaatakować napastnik. Wtedy usłyszała doskonale znany jej huk wystrzału, rozpoznała meduzę. Nie myślała o niczym, pobiegła za odgłosem. Stanęła w progu jednej z kabin sypialnych. Jej oczom ukazał się Wedemeyer trzymający swoją broń w gotowości do kolejnego wystrzału. Przed nim, po prawej, dostrzegła dymiące rozwalone łóżko, zaś po lewej z podniesionymi wysoko rękami stał uciekinier. Z jego prawej nogawki skapywały ostatnie krople moczu, rozlewającego się kałużą wokół buta. Z ulgą stwierdziła, że pracownik był nieuszkodzony. Przyjrzała się Wedemeyerowi i zauważyła malujące się na jego twarzy niepokojące zaangażowanie. Lewą ręką opuściła lufę jego broni w kierunku kałuży, po czym podeszła do roztrzęsionego Nansena, złapała go za obie dłonie i zachowując bezpieczną odległość, trzymając się z dala od jego nieczystości, związała mu ręce za plecami.

– Zadanie skończone, Wedemeyer, wracamy do ładowni. – Pomyślała, że musi mu to zakomunikować, bo nadal nie miała pewności co do jego zamiarów. Na szczęście posłusznie ruszył za nią. Był to moment, w którym Wiliams postanowiła, że nigdy więcej już nie wyruszy z nim na jakąkolwiek misję. Gdy weszli z Nansenem do ładowni, pod jej ścianą stały już poukładane kontenery ze sprzętem pozostawionym tu przez roboty, które właśnie zakończyły wyładunek. Tę część misji maszyny wykonały błyskawicznie. Teraz Calder i reszta kończyli wprowadzać więźniów do przygotowanego transportowca. Wedemeyer i Wiliams oddali swoją zdobycz, pozwalając, by Rodriguez wepchnął uciekiniera do wnętrza statku. Wcześniej najemnicy umieścili Kinnera za sterami, a pozostałych przymocowali pasami do siedzeń, które jeszcze niedawno sami zajmowali.

– Wolf! Daj ten kasownik! – zarządził Calder i Wolf wyjął ze swojego niezbędnika podłużny przedmiot przypominający latarkę. Podał go szefowi, który wkroczył z nim do transportowca, po czym zbliżył się do Nomury. Przyłożył przedmiot do głowy skrępowanego zakładnika i uruchomił kasownik. Nomura w jednej chwili stracił przytomność. W identyczny sposób Calder postąpił z resztą załogi. Potem zarządził, by rozwiązać wszystkich. W efekcie pozostawiono zakładników przypiętych do foteli jedynie zwykłymi pasami bezpieczeństwa.

Po chwili najemnicy opuścili wnętrze statku. Następnie zamknęli od zewnątrz wszystkie włazy, po czym sprawdzili ich szczelność.

– Teraz przygotujcie pająka. Gdy z nim skończycie, zabieramy się stąd – Calder wydał kolejne polecenie, a następnie skierował się do kokpitu, gdzie powitał go Quesada.

– Posadzisz Larsa na prawym fotelu – rozkazał pułkownik, na co kapitan bez wahania się zgodził. Następnie Quesada zabezpieczył śluzy i otworzył rampę ładowni, zaś Heno, sterując zdalnie, wyprowadził zeń pająka. Wysłał go na bezpieczną odległość, po czym pokierował transportowcem, manewrując nim tak, by opuścił ładownię i zawisł nieruchomo w przestrzeni poza strefą manewrowania poławiaczem.

– Możemy już przełączyć na antymaterię? – Calder zwrócił się do pilotów.

– Jasne – odparł przejętym głosem kapitan, który był gotów wykonać każde jego polecenie. Odkąd przekroczył granicę tego, co wolno, był zdany wyłącznie na łaskę tego najemnika.

– No to, dziewczyny i chłopaki, przygotować się na ostrą jazdę! – oznajmił Calder, po czym uał się do sterowni, gdzie rozsiadł się obok swych podkomendnych.

– Chwilę po naszym zniknięciu nastąpi tu mała eksplozja. – Pułkownik oznajmił powoli i wyraźnie, tak by być dobrze słyszalnym przez wszystkich za pośrednictwem intercomu. – Nie zrobi im krzywdy, a ślady po niej będą niepodważalnym alibi dla ich relacji. A teraz, kapitanie, kurs na Galaktykę Cyrkla!

W odpowiedzi Quesada uruchomił silniki na antymaterię, po czym, trzymając je jeszcze w gotowości, na minimalnej mocy, sprawdził koordynaty. Nawigacyjnie wszystko się zgadzało. Upewniwszy się, że systemy statku są zgrane idealnie niczym nuty w partyturze Bacha, skinął porozumiewawczo na Larsa Heno. W końcu Quesada pchnął do przodu manetkę mocy. Poławiacz zadrżał, po czym obraz za przednią szybą zlał się w pasmo wydłużonych białych smug.

W krótce fala uderzeniowa dopadła transportowiec z nieprzytomną ekipą Nomury. Towarzyszyły jej trzaski w jego konstrukcji oraz odgłosy uderzeń o poszycie kadłuba. W tych okolicznościach nie usłyszał ich jednak nikt, jako że znajdowali się w nieuczęszczanym obszarze przestrzeni kosmicznej. Zaraz po tym uruchomił się nadajnik, emitując w przestrzeń sygnał pomocy zaprogramowany wcześniej przez Larsa Heno. Sygnał ten dotarł do kontrolera na Helenie, którego zmiana właśnie zbliżała się do końca. Johansen rozpoznał ów obszar, był to ten sam, który wcześniej został zajęty przez doskonale przez niego zapamiętany państwowy statek. Wykorzystując Vinky'ego, natychmiast powiadomił służby alarmowe. Na pomoc wysłano dwie szybkie jednostki ratunkowe.