Tytuł oryginału:

BABY DOLL

Redakcja: Krystian Gaik

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz

PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Zdjęcie na okładce: © Stephen Mulcahey

Korekta: Jolanta Kucharska, Beata Wójcik

Redaktor prowadzący: Małgorzata Głodowska

Copyright © 2016 by Hollie Overton

Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku.

Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-270-0

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

LILY

Zasuwa ma bardzo charakterystyczny dźwięk. Lily była ekspertką w rozpoznawaniu różnych dźwięków – skrzypienia desek podłogowych zwiastujących jego zbliżanie się czy myszy przebiegającej po betonie w poszukiwaniu jedzenia. Zawsze przygotowywała się na dźwięk zamykanej zasuwy i nasłuchiwała, gdy metal pocierał o metal. Zamek zaczął rdzewieć, więc zawsze potrzebował kilku prób. Nieuchronnie jednak słyszała kliknięcie, które oznaczało, że były uwięzione na kolejny tydzień, miesiąc, rok. Tego wieczoru nie usłyszała nic. Tylko ogłuszającą ciszę. Mijały godziny, a Lily nie mogła przestać myśleć o zasuwie.

Leżąca obok niej Sky wierciła się we śnie i westchnęła. Lily pogładziła atramentowoczarne włosy córki. Przyjrzała się idiotycznej, żółtej pluszowej małpie, którą Rick sprezentował Sky na Gwiazdkę. Lily jej nie znosiła, ale nie mogła pozbawić córki zabawki. Nie wtedy, gdy miały tak mało.

Ale ta zasuwa, dlaczego jej nie słyszała?

„Przestań o tym myśleć i idź spać” – powiedziała sobie. Nie może być zmęczona, gdy on wróci. Wiedziała, jak bardzo by się wtedy rozzłościł. Obsesyjne myślenie jest głupotą. Ale nie mogła dzisiaj przestać. Od kilku tygodni znajdowała się na skraju załamania. Miała nadzieję, że było to skutkiem grypy żołądkowej, z którą się zmagała. Lecz to nie wyjaśniało, dlaczego nie słyszała zasuwy.

Problem polegał na tym, że Rick nie popełniał błędów. Był na to zbyt dokładny, skrupulatny. Może znowu ją testował? Na początku bardzo często poddawał ją próbom. Ale się wykazała. Uwierzył jej, że należała do niego. Pozwoliła mu na to.

I może właśnie dlatego zapomniał. A jeśli w końcu jej zaufał? A jeżeli to była ich szansa na ucieczkę? Taka liczba „jeśli” wręcz ją paraliżowała. Wciąż rozważała za i przeciw, gdy Sky znowu się poruszyła. To było to, czego Lily potrzebowała. Zebrała całą swoją odwagę i ostrożnie wstała z łóżka. Weszła po drewnianych schodach; żołądek zawiązał się jej na milion węzłów. A jeżeli stał po drugiej stronie drzwi? Potrafiła sobie wyobrazić jego uśmiech w stylu kota z Cheshire, jak grozi jej palcem i unosi brwi w wystudiowanym grymasie. „Aj, aj, aj, laleczko. Czy nie mówiłem ci, co się stanie, jeśli będziesz nieposłuszna?”.

Lily zawahała się na szczycie schodów. Co ona sobie wyobrażała? Ostatnią próbę ucieczki prawie przypłaciła życiem. Czy naprawdę mogłaby mu się przeciwstawić? Niewiele brakowało, a zeszłaby po schodach, ale jej spojrzenie spoczęło na Sky emanującej niewinnością. Pojęła, że nie może zawieść swojego dziecka. „Zrób to dla Sky” – powiedziała sobie. Obróciła klamkę i drzwi się otworzyły, tak po prostu. Niepewnie weszła do idealnie utrzymanego zimowego domku. Na solidnej dębowej podłodze leżały mięsiste futra. W kącie stało wciśnięte ozdobne antyczne biurko, a pod ścianą po przeciwnej stronie znajdował się dobrze zaopatrzony barek. Najzwyczajniejszy pokój człowieka, który bynajmniej nie był zwyczajny.

Lily wstrzymała oddech. Powitała ją wyłącznie cisza. Zerknęła w stronę okien. Przez białe zasłony z włoskiego jedwabiu sączyła się do środka księżycowa poświata. Za oknami widać było tylko masywne sosny. Zapomniała o Ricku i jego groźbach i pobiegła w stronę drzwi. Nagle stanęła w progu i patrzyła na ciągnący się daleko spowity śniegiem horyzont.

Była na dworze. Była na zewnątrz!

Po raz ostatni była na dworze dawno temu. Słyszała inną ciszę, która nie kojarzyła się jej z niczym, do czego przywykła, dorastając. Ta cisza była spokojna i pełna zadowolenia. Cały świat rozwijał się wokół niej, a gdzieś tam, daleko, była jej rodzina.

„Uciekajmy! Musimy uciekać!” – upomniała się.

Lily się odwróciła i pobiegła do środka, prawie się przewracając na skrzypiących schodach. Przeglądała zawartość prowizorycznej szafy, w której wisiały ich ubrania, choć wiedziała, że nic, co mogła tam znaleźć, nie nadaje się na zimową aurę.

„Moja laleczka musi być piękna”, powiedział, gdy Lily zażądała bardziej funkcjonalnych ubrań. Piżamy nie ochronią ich przed zimnem i śniegiem, ale nie miały innego wyboru. Lily woli zamarznąć, niż stracić tę okazję. Podeszła do Sky, która nadal spała. Miała ochotę krzyczeć: „Wstawaj! Szybciej! Ruszajmy się!”. Zegar tykał i narastała w niej panika, niemniej Lily zmusiła się do tego, żeby oddychać. Musiała zadbać o to, by Sky była spokojna. Uklęknęła przy śpiącym dziecku i poruszyła nim delikatnie.

– Kochanie, obudź się. Musimy iść.

Sky usiadła prosto. Od chwili narodzin była nadzwyczajnym dzieckiem i przejawiała wrodzone zrozumienie tego, że życie tutaj nie było normalne. Przystosowywała się do wszelkich okoliczności. Przetarła oczy i mrugała, żeby wybudzić się ze snu.

– Już czas na naszą przygodę, mamusiu?

Lily powtarzała Sky, że byli tutaj szczęśliwi, tylko we troje, i że nie potrzebowali zewnętrznego świata. Niemniej czasami, gdy Rick ich nie odwiedzał, opowiadała Sky o magicznych przygodach, w których wir rzucą się pewnego dnia. Mówiła jej o wycieczkach do Paryża, Maroka lub Indonezji. Miejscach, o których czytała w internecie lub dowiadywała się na lekcjach geografii w liceum. Każde dziecko powinno wierzyć w jakąś bajkę, nawet jeśli Lily wiedziała, że jest to tylko czysta fantazja.

– Tak, kurczaczku, już czas. Musimy się jednak śpieszyć.

Sky chwyciła swoją pluszową małpę i przytuliła ją mocno. Lily się zawahała. Nie mogła znieść myśli o zabraniu czegoś, czego dotykał Rick.

– Sky, musimy zostawić małpkę tutaj.

Dziewczynka otworzyła szerzej oczy i energicznie pokręciła głową.

– Mamusiu, nie mogę. Musi iść z nami.

– Mamusia kupi ci nowego przyjaciela. Daję słowo.

Sky się zawahała, ale nigdy by się nie sprzeciwiła matce. Dzielnie otuliła pluszaka kołdrą i czule pocałowała na do widzenia. Lily ubrała Sky w kilka par spodni od piżamy i trzy swetry, żeby było jej ciepło. Następnie chwyciła mięsistą narzutę i owinęła nią ramiona córki.

– Trzymaj to i nie puszczaj, dobrze?

– Dobrze, mamusiu.

Kiedy Lily wyszykowała Sky, włożyła kilka par rajstop pod spodnie od piżamy. Ręce się jej trzęsły; bała się, że on może wrócić w każdej chwili. Ale oddychała głęboko i powtarzała sobie, że musi zachować spokój, że na pewno się stąd wydostaną.

Obie były już gotowe, ale Lily musiała zrobić jeszcze jedną rzecz. Podbiegła do kąta pokoju i wyjęła poluzowaną deskę podłogową. Chwyciła zniszczoną kartkę, na której napisała coś przed laty, kiedy została matką, sama będąc jeszcze dzieckiem. Strona wprawdzie pożółkła ze starości, ale pismo można było nadal odczytać, bo każde słowo zostało starannie wykaligrafowane.

Lily wzięła kartkę i wcisnęła ją do kieszeni spodni od piżamy Sky.

– Pamiętasz zasady, jakie obowiązują w czasie naszej przygody? – zapytała córkę.

– Jeśli krzykniesz, że mam biec, to mam biec. Nie zatrzymywać się. Nie oglądać za siebie. Mam znaleźć policjanta i mu to dać.

– A jak rozpoznasz policjanta?

– Bo będzie miał na sobie mundur i zapewni mi bezpieczeństwo.

– Jesteś idealnym aniołkiem mamusi, wiesz o tym, prawda?

Sky uśmiechnęła się odważnie, gdy Lily wzięła ją na ręce. Była drobniutka jak ptaszek; odnosiło się wrażenie, że prawie nic nie ważyła. Kiedy wchodziły po schodach, Lily zerknęła za siebie przez balustradę i przyjrzała się pomieszczeniu, które było ich domem przez osiem lat. Miało niecałe czterdzieści metrów kwadratowych i wilgotne ciemne ściany… To było piekło na ziemi, pod każdym względem. Przy każdym kroku, któremu towarzyszyło skrzypienie schodów, przysięgała, że nigdy tu nie wróci. Nie pozwoli, by on kiedykolwiek je tu sprowadził. Otworzyła ponownie drzwi i przeszły przez izbę domku. Kilka sekund później były na zewnątrz.

Zimny wiatr targał włosy Lily. Twarz ją paliła od mrozu. Sky wydała stłumiony okrzyk i pocierała policzki, jakby mogła zetrzeć z nich zimno. Przywarła do szyi Lily, a jej drobne ciałko się trzęsło, wystawione na brutalny atak zimy. Za to Lily rozkoszowała się tą chwilą. Śnieg chrzęścił jej pod stopami obutymi w kapcie i z trudem hamowała radość.

– Kurczaczku, to jest to! Zaczynamy naszą wielką przygodę!

Sky jej nie słuchała. Przyglądała się bezkresnemu morzu białego puchu, które rozciągało się przed nimi.

– Mamusiu, co to jest to białe?

Jedną z próśb, na które Rick przystał, było dostarczanie im książek. Czytały o pogodzie i porach roku. Lecie. Zimie. Jesieni. Wiośnie. Lecz jak kochana, słodka Sky miała naprawdę zrozumieć, czym jest śnieg, skoro nigdy go nie widziała? Jak dziecko wychowane w paskudnym, pozbawionym okien pokoju miało pojąć cokolwiek na temat świata, którego nie mogło zobaczyć, dotknąć lub poczuć? Lily chciała jej wszystko wyjaśnić, dać Sky szansę rozkoszowania się nowym doświadczeniem, ale nie było na to czasu.

– Żadnych pytań, kurczaczku. Musisz robić, co każę i kiedy każę.

Ostry ton, którym zwracała się do córki, był czymś nowym dla Sky, ale nie mogła się teraz tym przejmować. Sky zamilkła, a Lily zaczęła iść. Zmuszała się, by ignorować złowrogie cienie rzucane przez sosny. Nie oglądała się za siebie na niepozorny domek. Z każdym krokiem przyśpieszała, aż wreszcie zaczęła biec, początkowo powoli, stopniowo przechodząc do najszybszego biegu, na jaki ją było stać. Bolały ją nogi, rwały mięśnie odwykłe od wysiłku, ale walczyła z bólem. W porównaniu z tym, co musiała dotychczas znosić, to było nic. Serce waliło jej tak mocno, że pomyślała, iż może eksplodować. Od tak dawna nie mogła biegać, ale przypomniała sobie treningi sprzed lat, kiedy startowała w biegach przełajowych. Niemal słyszała głos trenera Skrovana: „Znajdź rytm. Znajdź swój krok”.

Ignorowała to, jak smagały ją po twarzy gałązki drzew i gęstych krzewów. Straciła poczucie czasu, gdy przedzierała się przez zarośnięty szlak. Biegła tak długo, aż dotarły do czegoś, co wydawało się główną drogą. Lily zmrużyła oczy, żeby odczytać drogowskaz widoczny w oddali. Gdy podeszła bliżej, wydała stłumiony okrzyk i się zatrzymała. Autostrada 12. Z nasilającym się przerażeniem pojęła, że od domu dzieliło ją zaledwie osiem kilometrów. Osiem kilometrów!

Uświadomienie sobie tego prawie wybiło ją z rytmu. Miała ochotę paść na kolana i krzyczeć ze złości i frustracji. Lecz nie mogła. „Skup się na tej chwili” – upomniała się. Liczyła się tylko ta chwila. „Stopa za stopą” – powtarzała sobie.

Skoncentrowała się na Sky, która jęczała z zimna. Powiedziała do niej pocieszającym tonem:

– Jesteś dzielną dziewczynką. Mamusia jest dumna ze swojej odważnej córeczki.

Trudno jej było patrzeć na to, jak Sky się męczyła. Jednak ciemność była dla nich ratunkiem i nie mogła tracić czasu. Pomimo zimna i cierpienia Sky Lily zrozumiała, że to był spektakularny dzień. Nie miała takiego od trzech tysięcy stu dziesięciu dni. To była głupia zabawa, w którą bawiła się ze swoją bliźniaczką Abby. Zaczęły notować swoje spektakularne dni w siódmej klasie.

Znalazły słowo „spektakularny” w słowniku. (Definicja: „piękny w widowiskowy, przyciągający uwagę sposób”). Abby, starsza o sześć minut od Lily, miała obsesję na punkcie Oprah i jej beztroskiej filozofii. Idąc za przykładem gospodyni telewizyjnego talk-show, Abby stworzyła kalendarz, w którym obie zaznaczały spektakularne dni. Znalazł się w nim dzień, w którym reprezentowały szkołę w zawodach sportowych. Dzień, w którym obie zdały egzamin na prawo jazdy, siedziały na dachu ich dżipa przed Dairy Queen i zajadały bananowy deser lodowy Blizzard, rozkoszując się swoją dorosłością. Potem nastąpił najbardziej spektakularny z dni – ten, w którym Wes zaprosił Lily do kina. Lily jako pierwsza umówiła się na randkę, ale Abby pomagała się jej szykować i dobrać idealny strój oraz makijaż. Kiedy Wes po nią przyszedł, zmartwiła się, że ten dzień wcale nie będzie taki spektakularny, bo chłopak był milczący i zdenerwowany. Ani trochę nie przypominał beztroskiego wesołka, w którym kochała się przez pół roku szkolnego. Co chwila go nagabywała:

„Wszystko w porządku? Jesteś pewien? Co się stało? Możesz mi powiedzieć”.

W pewnej chwili Wes stracił panowanie nad sobą i rzucił, że nic nie jest w porządku. Jego ojca aresztowano za jazdę pod wpływem alkoholu. Próbował udawać, że to nie miało znaczenia.

„Nie wiem, dlaczego jestem tym zaskoczony. Powinienem przywyknąć, że się zachowuje jak dupek. To głupie. Nie chcę nam zepsuć wieczoru. Chodź, bo przegapimy zapowiedzi” – powiedział.

Lily przytrzymała go, zanim zdążył wysiąść z samochodu, po czym oświadczyła:

„Nie obchodzą mnie zapowiedzi. I to nie jest głupie. Powiedz mi, co się dzieje”.

Przez twarz Wesa przemknął wyraz wdzięczności.

„Naprawdę?” – spytał.

Lily przytaknęła. Żaden hollywoodzki film nie mógł konkurować z tą chwilą. Siedzieli w pikapie Wesa, a on opowiadał, że jego ojciec zaczął pić, kiedy umarła jego matka, i pije coraz więcej. Wes starał się opłacać rachunki, dbać o to, żeby ojciec chodził do pracy, ale męczyło go to coraz bardziej. Nie chciał jednak rozmawiać z Lily wyłącznie o sobie. Pytał o jej życie i uważnie słuchał, jak opowiadała o Abby i ich bliskim związku, i jak się martwiła, że ich rodzice planują rozwód. Rozmowa pochłonęła ich do tego stopnia, że przegapili seans i niewiele brakowało, a Lily spóźniłaby się do domu. Nie mogła w to uwierzyć. Tak komfortowo czuła się dotychczas wyłącznie w towarzystwie Abby. A kiedy pomyślała, że wieczór nie mógłby już być bardziej idealny, Wes przysunął się do niej i ją pocałował. Krótko potem życie Lily składało się ze spektakularnych dni następujących jeden po drugim.

Biegła dalej, poprawiając Sky w objęciach, ale nie mogła przestać myśleć o owym spektakularnym roku spędzonym z Wesem. Oczywiście ów wrześniowy wtorek był jak najdalszy od spektakularnego. Prawdę mówiąc, był całkowicie do bani. Nadal chodziła o kulach po tym, jak skręciła sobie nogę w kostce podczas pierwszego treningu. Do późna rozmawiała z Wesem przez telefon i zupełnie zapomniała przygotować się do testu z chemii. Wiedziała, że go schrzaniła. Pokuśtykała do szafki Abby gotowa opowiedzieć jej o tym, jak zepsuła sobie średnią. Abby nie starała się ukryć zdenerwowania.

„Gdzie jest mój czarny sweter? Mówiłaś, że włożyłaś go do mojej szafki” – powiedziała.

„Bo tak zrobiłam” – odparła Lily. – „Nosiłaś go w ubiegłym tygodniu po treningu”.

„Nieprawda. Zgubiłaś mój ulubiony sweter, co? Wiedziałam, że to w końcu zrobisz”.

Lily zaprzeczyła gorliwie, jakoby zgubiła sweter siostry, ale Abby jej nie uwierzyła. Nazwała ją kłamczuchą. Miała czerwoną twarz, usta zaciśnięte i wykrzywione w sposób, który zawsze drażnił Lily. Patrzyła na nią gniewnie. Kłótnia była nieunikniona.

„Jesteś beznadziejna” – rzuciła Abby.

„Jasne. A ty jesteś taaaaka idealna, co?” – odparowała Lily. Nie znosiła tego, że Abby traktowała ją z góry tylko dlatego, że była od niej o sześć minut starsza.

„Nieważne. Już nigdy nic ci nie pożyczę”.

„Abby, poważnie. Nie zgubiłam go”.

„Nigdy nie potrafisz się przyznać, gdy zrobisz coś źle. Jesteś samolubną zdzirą. Bez ciebie żyłoby się o wiele łatwiej”.

Abby wypadła ze szkoły. Lily wiedziała, że odjedzie samochodem, bo to był jej dzień za kierownicą, ale nie przejęła się tym. Pojedzie z Wesem albo zadzwoni do rodziców, byleby nie wysłuchiwać już głupiej tyrady siostry na temat swetra, który na pewno jej oddała.

Słowa, które do siebie kierowały, komuś postronnemu mogłyby się wydać okropne, ale bliźniaczki tak właśnie się kłócą. Ich kłótnie nic nie znaczyły. W jednej chwili obrzucały się zjadliwymi obelgami, a w następnej siedziały przytulone na kanapie, oglądały swoje strony na Facebooku i snuły plany na weekend. Każdego innego popołudnia Lily wróciłaby do domu i usiadła na kanapie obok Abby, nie pamiętając o ich kłótni. Skąd mogła wiedzieć, że tego dnia widziały się po raz ostatni? Nie umiałaby przewidzieć tego, co ją czekało. Nikt by tego nie potrafił.

Bolały ją ręce. Poprawiła Sky, pocałowała ją i szepnęła słowa zachęty. Stroniła od głównej drogi i chowała się, gdy tylko dojrzała zbliżające się światła samochodu. Musiały się czym prędzej ogrzać, bo groziła im hipotermia. Lily nie miała pojęcia, jak długo biegła, ale na pewno były już blisko celu. Wypadła zza zakrętu i wydała stłumiony okrzyk. Oto i on – szyld z napisem: WITAJCIE W CRESTED GLEN. Nienawidziła go przez lata. Nie znosiła tego, co oznaczał – kolejnego dnia spędzonego na przedmieściach. Pragnęła drapaczy chmur i gorączkowego tempa życia w dużym mieście. Pragnęła chodzić do kawiarni, zaglądać do barów z fajkami wodnymi i malutkich pubów, w których barmani serwowali bez końca kufle z guinnessem. Marzyła o oglądaniu sztuk wystawianych poza Broadwayem, w nowojorskich niekomercyjnych teatrach, i o sklepach z ciuchami w stylu vintage. Wyobrażała sobie, że będzie kroczyła ścieżką wymarzonej kariery. Oczami wyobraźni widziała siebie zajmującą loft w West Village razem z Abby, z którą będzie poznawała Nowy Jork. „Bliźniaczki podbijają Manhattan” – to było ich dziecięce marzenie. Tworzyły razem tablice marzeń i wyobrażały sobie, jak urządzą swój loft. Crested Glen było całkowitym przeciwieństwem Nowego Jorku. Lily żartowała niegdyś, że tutaj marzenia umierały. Nigdy sobie nie wyobrażała, że kiedyś tak bardzo się ucieszy z powrotu w to miejsce. Tymczasem ten szyld, spektakularny szyld oznaczał, że były już prawie w domu. Przyśpieszyła i szeptała do Sky, że wszystko będzie w porządku. „Idź dalej” – myślała. „Idź dalej”.

ROZDZIAŁ DRUGI

RICK

„Nie bądź cipą” – pomyślał Rick, gdy jechał zaśnieżonymi bocznymi drogami. „Nie pozwól, by dopadł cię stres”. Z powodu stresu ludzie stają się nieostrożni, a Rick nie mógł sobie pozwolić na brak ostrożności. Od kilku miesięcy żył w nadmiernym obciążeniu, godząc prowadzenie zajęć, życie z żoną i dziewczynkami. Ale potrafił sobie z tym radzić. Po prostu musiał się jeszcze lepiej organizować.

Nastawił głośniej radio satelitarne i muzyka wypełniła samochód. Get Off of My Cloud Rolling Stonesów – Boże, jak on uwielbiał tę piosenkę. Świetnie się bawił, ucząc Lily i Sky o pięknie poezji bitników. Było mu przykro, że musiał je zostawić. Zamierzał zostać z nimi na noc, ale nie było go w domu od dwóch dni. Nie chciał, żeby Missy zaczęła go szukać. Już raz przyjechała do domku bez zapowiedzi i niewiele brakowało. Tamtego dnia obiecał sobie, że nie da Missy powodów do podejrzeń.

Jakby Missy czytała w myślach Ricka, odezwał się jego telefon komórkowy. Nawet nie musiał patrzeć na wyświetlacz, żeby wiedzieć, że dzwoni jego żona. Westchnął, ale odebrał.

– Kochanie – jęknęła Missy, zgodnie z jego przewidywaniami, a jej głos płynący z głośników Bluetooth wypełnił kabinę samochodu. – Jest prawie trzecia w nocy. Powiedziałeś, że wrócisz wcześnie.

– Wiem, Miss, ale pochłonęło mnie pisanie i nie zdawałem sobie sprawy z tego, że jest tak późno. Właśnie tankuję samochód. Powiedz mi, proszę, że grzejesz już łóżko.

– Jest już tak późno, a rano oboje idziemy do pracy…

– Żartujesz, kochanie? Lepiej włóż coś seksownego, żebym nie był rozczarowany.

– Kocham cię, Ricky – szepnęła zadyszanym głosem i się rozłączyła.

Wyobraził ją sobie, jak nalewa trzeci kieliszek merlot i uśmiecha się, planując, jak go „uwieść”. Boże, była taka nudna i przewidywalna. No i nienawidził, kiedy mówiła do niego Ricky. Powtarzał jej to ciągle, ale Missy nigdy nie słuchała. Poczuł, że szum w głowie, wywołany whisky, ustępuje i w skroniach zaczyna narastać ból. Manipulowanie Missy było proste, ale potwornie wyczerpujące.

Przynajmniej raz w tygodniu oddawał się myślom o rozwodzie. Myśl o tym, że mógłby się pozbyć Missy i powiedzieć temu spiętemu dupkowi – jej ojcu – że może sobie wsadzić gdzieś swoje pieniądze, była kusząca. Sporo czasu spędzał w internecie na poszukiwaniu kawalerki, w której mógłby się oddawać temu wszystkiemu, co go uszczęśliwiało. Zbyt wiele ryzykował, gdy ona była przy nim, zadawała pytania, śledziła go. Na ile ją znał, pewnie wynajęłaby prywatnego detektywa w rodzaju tych, którzy występują w niedorzecznych talk-show, tak bardzo przez nią lubianych. Nie. Uwolni się od Missy dopiero wtedy, gdy ona umrze. Na razie nie było to praktycznym rozwiązaniem problemu, więc ją tolerował.

Rick jechał dalej i bębnił palcami w kierownicę, gdy z radia popłynęły pierwsze takty Black Dog Led Zeppelin.

„Cholernie dobry kawałek” – pomyślał Ricky. Jego telefon znowu zadzwonił. Zerknął na deskę rozdzielczą i na wyświetlaczu przymocowanego do niej telefonu zobaczył Missy w pozie seksownego kociaka.

„Cholera!”. Denerwowało go to, że już tęsknił za Lily. W tym momencie dotarło do niego, że nie zamknął zasuwy. Wcisnął gaz i zaczął się rozglądać za możliwością zawrócenia. Był tak skupiony na myśli o konieczności powrotu do domku, że nie zauważył radiowozu czekającego cierpliwie na poboczu. Rozległa się syrena i Rick zobaczył we wstecznym lusterku migające światło policyjnego koguta. Zwalczył chęć uderzenia dłonią w kierownicę. Nie było potrzeby panikować. Już kilkakrotnie był w niebezpieczeństwie. Na przykład w czasie nieoczekiwanych odwiedzin kolegów z koszykówki, którzy wpadli do domku wypić drinka i dowiedzieć się czegoś o świetnej powieści, którą rzekomo pisał. Były też długie wakacje z teściami na Hawajach, kiedy nie mógł się widzieć ze swoimi dziewczynkami. I zaskakująca wizyta Missy, gdy ledwie zdążył wrócić na górę. I wyszedł z tych wszystkich opresji cało. A to jest tylko jakiś lokalny glina, on zaś był Rickiem Hansonem.

Rick wcisnął hamulec i zatrzymał się na poboczu. Sięgnął do skrytki pod deską rozdzielczą, wyjął dwa paski gumy do żucia, zdjął papierki i włożył gumę do ust. Żuł szybko w nadziei, że zapach mięty zamaskuje woń whisky w jego oddechu. Znacznie przekroczył dopuszczalną normę. Jeśli zatrzymano by go za jazdę pod wpływem alkoholu, dowie się o tym całe miasteczko. Missy zrobi mu awanturę. Jego szef się wkurzy. Może nawet stracić prawo jazdy. Nie mógł uwierzyć, że to się dzieje. Gdyby nie Missy, nadal byłby z dziewczynkami. To wszystko jej wina. Głupia cipa.

„Zapomnij o niej” – powiedział sobie. – „Skup się, Rick. Skup się!”.

Opuścił szybę i obserwował we wstecznym lusterku, jak policjant patrolujący autostradę – jakiś mieszczuch, sądząc po jego wyglądzie, czyli rumianej twarzy i szerokiej talii – szedł w jego stronę spacerowym krokiem.

– Poproszę prawo jazdy i dowód rejestracyjny.

Rick skinął posłusznie i podał funkcjonariuszowi dokumenty. Policjant poświecił na nie latarką, a następnie skierował ją na Ricka, który musiał zmrużyć oczy przed ostrym światłem.

„Pieprzony fiut” – pomyślał, ale zachowywał neutralny wyraz twarzy.

– Na czym polega problem? – zapytał.

– Wie pan, jak szybko pan jechał?

– Nie jestem tego pewien, ale zdaje się, że za szybko.

Gliniarz zmrużył oczy, najwyraźniej nie doceniając próby rozładowania atmosfery podjętej przez Ricka.

– Czy ma pan świadomość, że jazda z prędkością stu czterdziestu kilometrów na godzinę przy tych warunkach pogodowych to gotowy przepis na tragedię?

Rick znał się na ludziach. Analizował ich zachowania, rozumiał psychikę i wiedział, jak pozyskać ich zaufanie. Ten gliniarz był prostym przypadkiem.

– Bardzo przepraszam. Ma pan rację. Rzecz w tym, że czeka na mnie żona. Chyba przez to nie zachowałem ostrożności.

Rick podniósł telefon, żeby zademonstrować zdjęcie przedstawiające imponujące atrybuty Missy. Policjant zawahał się przez chwilę, po czym diametralnie zmienił postawę. Na jego szerokiej tłustej twarzy pojawił się uśmiech.

– Cholera, też bym łamał ograniczenia prędkości, żeby do niej dojechać.

– Trochę mnie poniosło. Ale rozumiem, że wykonuje pan swoją pracę.

Policjant pokręcił głową i oddał Rickowi dokumenty.

– Szczęściarz z pana. Mam nadzieję, że pan to wie.

– Tak jest. Jestem bardzo szczęśliwym człowiekiem.

– Proszę uważać. Przecież byśmy nie chcieli, żeby coś się panu stało i żeby pani się zdenerwowała.

– Zgadza się. Nie chcielibyśmy tego.

Policjant się uśmiechnął, podał Rickowi rękę i wrócił do radiowozu. Rick miał ochotę podskoczyć z radości. Nie mógł jednak przypisać całej zasługi sobie. Missy chociaż raz w życiu okazała się pomocna.

Odjechał powoli. Gdyby policjant nie czyhał na kolejną ofiarę, Rick zawróciłby natychmiast do domku i zamknął zasuwę. Nie dlatego, że nie ufał Lily; po prostu denerwowała go jego nieostrożność. Musiał się trzymać rutyny, w przeciwnym razie rozpadnie się wszystko, co dotychczas zbudował. Pojedzie do domku w porze lunchu i zajrzy do dziewczynek. Teraz czekała na niego Missy, a rano miał zajęcia. Poza tym nie ma takiej możliwości, żeby Lily postąpiła przeciwko niemu. Rick nastawił muzykę jeszcze głośniej. A co tam! Jak będzie na zakupach, kupi też coś dla Lily. Obie jego dziewczynki zasługiwały na nagrodę za wzorowe zachowanie.

ROZDZIAŁ TRZECI

LILY

Lily paliły płuca, jej uda i łydki płonęły. Miała wrażenie, że ramiona mogą odmówić jej posłuszeństwa w każdej chwili, a Sky robiła się coraz bardziej niespokojna, kwiliła i pojękiwała.

– Chcę do tatusia. Proszę, wracajmy do domu.

Lily jednak biegła dalej. Minęły plac zabaw, na którym spędziła z Abby niezliczone godziny. Kolorowa huśtawka, drabinki i karuzela były puste, spowite śniegiem. Lily niemal widziała u swego boku Abby, swoją identyczną siostrę, jak ubrane w takie same różowe kombinezony biegały obok siebie tak zsynchronizowane, jakby były jedną osobą. Abby. Jej bliźniaczka. Przez te wszystkie lata Lily nie przestała za nią tęsknić.

W ciągu dnia zmuszała się do tego, by o niej nie myśleć. Miała mnóstwo zajęć. Działały według planu: wypełniały domowe obowiązki, czyściły wszystko, żeby uchronić się przed robactwem i gryzoniami, a pod wieczór przygotowywały się do wizyty Ricka – nigdy nie wiedziały, kiedy przyjedzie, ale musiały być gotowe. Lily musiała dbać o to, żeby były odpowiednio ubrane i w dobrych nastrojach. Dopiero późno w nocy, kiedy Rick wychodził i Sky już spała, Lily pozwalała sobie myśleć o Abby. A na widok placu zabaw wspomnienia ją zalały. Ujrzała uśmiech siostry. Usłyszała jej śmiech. Poczuła, jaka więź je łączyła. Abby nie była już tylko wspomnieniem, którego Lily się trzymała, żeby przetrwać nieskończone noce. Niebawem Abby stanie się rzeczywistością.

Zatopiona w myślach Lily potknęła się o kamień i prawie przewróciła. Złapała Sky w ostatniej chwili, chroniąc ją przed uderzeniem o ziemię. Biegła od co najmniej godziny i czuła, że płoną jej ramiona. Lecz musiała być ostrożniejsza.

– Przepraszam, kurczaczku. Trzymam cię. I nie puszczę.

Sky chwyciła ją za szyję, jeszcze bardziej kurczowo.

– Mamusiu, będziemy miały kłopoty. Proszę… wracajmy do domu, do taty Ricka.

Lily pocałowała córeczkę w czoło.

– Bądź dzielną dziewczynką mamusi, jeszcze przez chwilkę.

Wybiegła zza rogu i zobaczyła dom – swój dom – na końcu ślepej uliczki. Błękitne okiennice wyblakły ze starości. Stary klon, pod którym leżała godzinami, czytając o przygodach Harry’ego Pottera i Zabić drozda, zniknął. Śnieg pokrywał ogród, w którym ojciec pracował godzinami każdej wiosny, ale poza tym dom wyglądał dokładnie tak samo jak wtedy, gdy z niego wyszła. Widziała go po raz ostatni przed ośmioma laty, a miała wrażenie, jakby to było wczoraj. Zamknęła oczy. Niemal usłyszała śmiech dzieciaków z sąsiedztwa. Przypomniała sobie niekończące się bitwy na śnieżki i czasy, kiedy Abby pomagała jej dać łupnia rodzicom. Potrafiła wyobrazić sobie siebie i Wesa leżących latem na kocu przed domem. Był jej pierwszą i jedyną miłością, a letnie słońce prażyło ich ciała. Wes obejmował ją w talii. Pamiętała, jak szeptał: „Kocham cię”. Był pierwszym chłopakiem, który uczynił jej takie wyznanie, wypowiedział te dwa słowa niosące obietnicę czegoś więcej.

Lily stanęła na środku ulicy i wpatrywała się w dom. Nagle tuż za plecami usłyszała klakson, który wyrwał ją z zadumy.

Zamarła w bezruchu.

To Rick. Na pewno.

Pomyślała, że musi biec, ale nie miała już siły. Nogi odmówiły jej posłuszeństwa. Coś ścisnęło ją w gardle, a do oczu napłynęły łzy. Nie uda się jej uciec, jeśli był tak blisko.

Odwróciła się powoli, rozkoszując się ostatnimi chwilami wolności. Zobaczyła jednak tylko siwego emeryta, który machał do niej zza kierownicy swojej wyblakłej toyoty. Na jego twarzy malowała się troska i Lily zrozumiała, że mężczyzna na pewno się zastanawiał, co one tu robią, na mrozie, tak niestosownie ubrane.

– Nic pani nie jest? Jest bardzo późno, a maleństwo wydaje się zmarznięte.

Lily próbowała się odezwać, ale głos ją zawiódł. Odchrząknęła i spróbowała znowu. Zmusiła się, by mówić spokojnym, zrównoważonym tonem.

– Nic nam nie jest. Wracamy do domu.

Zanim kierowca zdążył powiedzieć coś więcej, Lily się odwróciła i weszła na chodnik tak zdecydowanym krokiem, jakby zawsze w środku zimy chodziła po ulicy w piżamie i owinięta kocem. „Jedź sobie” – pomyślała. – „Zostaw nas w spokoju”. Chwilę później usłyszała odjeżdżający samochód. Postawiła Sky na ziemi i przyklęknęła przed nią, żeby mogły spojrzeć sobie w oczy.

– Wiem, że się boisz, kurczaczku. Ale musisz być dzielna jeszcze trochę. Dobrze?

– Dobrze, mamusiu – szepnęła cicho Sky.

Lily dziwiła się nieustannie, jakie urocze i posłuszne było to dziecko. Objęła mocno Sky i wstała z kolan. Instynktownie ujęła klamkę. Chciała, żeby drzwi się otworzyły. Chciała mieć znowu szesnaście lat i wpaść do środka spocona i bez tchu po porannym biegu. Abby minęłaby ją w pędzie, krzycząc: „Bierz migiem prysznic!”. Lily udawałaby złą, ale w skrytości ducha uwielbiała chwile sam na sam z ojcem tuż przed tym, jak wybiegał z domu, żeby jechać do szpitala na poranny dyżur. To było myślenie życzeniowe. W rzeczywistości drzwi zawsze były zamknięte.

Najpierw zapukała cicho. Istniało prawdopodobieństwo, że jej rodzina już tutaj nie mieszkała. Mogli się wyprowadzić wiele lat temu, zacząć życie na nowo, bez niej. Lily wiedziała, że to możliwe, niemniej w głębi duszy nie wierzyła, że mogłoby się tak stać. Gdyby sytuacja była odwrotna, Lily nie wyprowadziłaby się z tego domu. Nie bez Abby. Pukała dalej, coraz mocniej, aż rozbolały ją ręce.

– Chryste Panie, spokojnie! – powiedział ktoś po drugiej stronie drzwi.

Znała ten głos tak dobrze, że do oczu natychmiast napłynęły jej łzy. Po chwili zapaliło się światło na ganku i drzwi otworzyły się energicznie. Cisza, która zawisła w powietrzu, gdy stojąca w progu starsza kobieta wpatrywała się w Lily, zdawała się trwać bez końca. Kobieta patrzyła na Lily z uchylonymi ustami i szeroko otwartymi oczami, jakby zobaczyła ducha. A do Lily dotarło, że aż do tej chwili tym właśnie dla owej kobiety była.

Płacz był nie do przyjęcia. Tak powtarzał jej Rick. Lecz w tym momencie Lily zapomniała o wszystkim, co wbił jej do głowy, o wszystkich jego kłamstwach. Złamana dziewczyna z piwnicy przestała istnieć. Ze łzami spływającymi po twarzy rzuciła się w objęcia matki.

– Mamo, to ja. Wróciłam.

ROZDZIAŁ CZWARTY

EVE

Eve starała się zrozumieć to, co się działo. To niemożliwe, że ta młoda kobieta w piżamie, dziewczyna o zapadniętych oczach i wymizerowanej twarzy, płacze i nazywa ją mamą. Czy to się dzieje naprawdę? Czy to naprawdę może być Lily?

„Może to tylko sen?” – pomyślała. Każdej nocy miała sny. Czasami były to niekończące się serie potwornych obrazów: ciało Lily, skrwawione i zmaltretowane, posiniaczone, z wyłupionymi oczami, wyciągające do Evy kościste ręce. „Mamo, pomóż mi! Ratuj mnie. Proszę!”.

Czasami córeczka Eve odwiedzała ją z oczami pełnymi nadziei i ciepłymi słowami: „Mamusiu, kocham cię. Tęsknię za tobą. Nic mi nie jest”. Te noce były najgorsze. Eve budziła się wtedy z nadzieją i wiarą w niemożliwe – że Lily może nadal żyć. Kiedy tak patrzyła na tę dziewczynę, myślała, że może to jest właśnie to. Może to jeden z tych budzących nadzieję snów.

Lecz dziewczyna nadal ją kurczowo obejmowała, ściskała i łkała. Eve czuła jej ostre kości. Była tu, z krwi i kości, i nazywała Eve mamą.

Eve wyswobodziła się z jej objęć. Musiała się lepiej przyjrzeć, upewnić się, że to nie jest jakiś chory podstęp. Na świecie żyli okrutni ludzie, którzy próbowali w przeszłości wykorzystać słabość Eve i jej bezbronność. Przysyłali listy, prosili o pieniądze, obiecując odpowiedź, która nigdy nie nadeszła. Wierzyła im wówczas. Tym razem nie da się oszukać.

Spojrzała młodej kobiecie w oczy – w głęboką otchłań zieleni – i natychmiast przeniosła się do sali porodowej, do chwili, w której zobaczyła bliźniaczki. Już nie mogła zaprzeczyć. To były oczy Lily. Matka nigdy nie zapomina oczu swojego dziecka.

To była Lily. Wróciła. Lily wróciła do domu.

Eve przez osiem lat czekała na odpowiedź. Mijały dni. Tygodnie. Miesiące. Kolejne lata. Na początku, kiedy była nadal owieczką wierzącą w wyższą moc, modliła się o wyjaśnienie, błagała Boga, żeby oddał jej Lily. Nawet jej martwe ciało byłoby lepsze od pustki lub tych koszmarnych obrazów podsuwanych jej przez podświadomość. To jednak działo się naprawdę. Eve stała tu, na werandzie, i patrzyła na swe zaginione przed laty dziecko.

Naraz usłyszała kwilenie. Tak bardzo się skupiła na Lily, że nie zauważyła stojącego obok niej dziecka. Miało może trzy lub cztery lata. Dziewczynka była blada, miała roziskrzone zielone oczy, a na jej buzi malowało się przerażenie. Boże, była tak niewyobrażalnie podobna do Lily. Lily została matką? Miała córkę? Gdzie się podziewały przez te wszystkie lata? Co, na Boga, nie pozwalało im wrócić? Do głowy Eve napływało tak wiele pytań, że nie wiedziała, od czego ma zacząć. Otworzyła usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.

– Mamo, czy możemy wejść? Proszę – szepnęła Lily.

Eve zalała fala wstydu, gdy dotarło do niej, jak było zimno i jak skąpo obie były ubrane. Co się jej stało? Zaprosiła je energicznie do środka. Gdy zamknęła za nimi drzwi, odwróciła się szybko. Zaprzepaściła pierwszy uścisk, ale tego nie zmarnuje. Przyciągnęła Lily do siebie i mocno przytuliła.

W snach, gdy Lily do niej wracała, Eve była niezłomna. Mówiła i robiła właściwe rzeczy. To jednak nie był sen. Lily żyła. Teraz można było bezpiecznie powiedzieć, że Eve była w rozsypce. I to całkowitej.

ROZDZIAŁ PIĄTY

LILY

Lily oczekiwała, że jej matka będzie wiedziała, co robić. Opanowana, spokojna, ułożona – to do niej wszyscy się zwracali w sytuacjach kryzysowych. Ojciec nazywał ją „zrównoważoną Eve”. Opowiadał o tym, jak to matka przepracowała cały dyżur w szpitalu, pełne jedenaście godzin, zanim się przyznała, że zaczęła rodzić. Bez względu na to, co się działo, mama zawsze była niewzruszona. Lecz teraz przed Lily stała zupełnie inna osoba. Lily jej nie znała. Matka łkała, a jej ciało praktycznie ginęło w zwojach starego niebieskiego szlafroka. Szczupłe, poznaczone żyłkami dłonie poprawiały jasne włosy, jakby ta czynność mogła nadać sens czemuś go pozbawionemu. To było nie do przyjęcia. Potrzebowały pomocy, a tymczasem matka zachowywała się beznadziejnie.

Lily wyjrzała przez duże wykuszowe okno. Niebawem zacznie świtać. Rick się zorientuje, że zniknęły. Odkryje, że uciekły, i zacznie ich szukać. Chwyciła Sky za rękę.

– Chodź ze mną, dobrze? – poleciła małej.

Sky jej posłuchała i dotrzymywała jej kroku, gdy szły przez dom. Lily słyszała, że matka za nimi idzie, ale się nie oglądała. Zapaliła światło i jasność zalała duży salon. Lily chłonęła piękne pastelowe barwy wnętrza, patrzyła na kolorowe poduszki i przytulną kanapę, na której siedziała skulona i godzinami czytała lub oglądała telewizję z Abby. Przez moment próbowała się przekonać, że jest bezpieczna. Jednak przypomniała sobie jego ostrzeżenie, które ciągle powtarzał: „Nigdy nie pozwolę ci odejść”.

Odwróciła się do matki.

– Czy drugie drzwi też są zamknięte? Okna? Wszystkie są pozamykane? – zapytała.

– Tak. Zawsze je zamykamy.

Lily jej nie uwierzyła. Niefrasobliwość matki w kwestii zabezpieczania domu zawsze doprowadzała tatę do szału.

„Złe rzeczy dzieją się wtedy, gdy się ich najmniej spodziewamy” – powtarzał. Ta ironia nie umknęła uwadze Lily. Już nie powtórzy tego błędu. Nikomu już nigdy nie zaufa. Musiała sama wszystko sprawdzić. Kiedy skończyła zabezpieczać parter, zatrzymała się i rozejrzała.

Była w domu. Wreszcie wróciła do domu.

Znajome otoczenie naraz jakby ją zaatakowało. Na ścianach wisiały dziesiątki zdjęć przedstawiających ją i Abby posyłające szczerbate uśmiechy w stronę obiektywu, uchwycone w okresach brzydoty, kiepskiej trwałej i dziecięcej puszystości. Lily szukała na ścianach nowych zdjęć w nadziei, że zobaczy na nich ojca i Abby – fragmenty przyszłości, której ją pozbawiono – ale bezskutecznie. Najwyraźniej czas w Crested Glen się zatrzymał. Chciała zobaczyć resztę rodziny. Musiała się z nimi spotkać. Domyślała się, że ojciec jest najprawdopodobniej w szpitalu, ale jej siostra… Musiała się z nią zobaczyć.

– Gdzie jest Abby? Gdzie ona jest?

– Jest u siebie. W swoim domu… To niedaleko stąd, jakieś dwadzieścia minut drogi.

– Dzwoń na policję. Zadbajmy o jej bezpieczeństwo. Niech sprawdzą, czy jest bezpieczna, a potem niech przyjadą tutaj.

Mama się zawahała i patrzyła na Lily, jakby ta mówiła w obcym języku.

– Do licha, mamo, dzwoń na policję. I to już!

Stojąca obok Lily Sky wydała stłumiony okrzyk i się cofnęła. Fala wstydu zalała Lily. Nigdy nie podnosiła głosu. Nie używała takiego słownictwa. To on tak robił. Przyklęknęła i objęła córkę. Musiała pamiętać, kim była, a nie kim on starał się ją uczynić. Spojrzała na matkę i zwróciła się do niej cichym, spokojnym tonem:

– Mamo, proszę. Policja jest nam potrzebna!

Jej słowa jakby coś uruchomiły w matce, która przystąpiła do działania. Zniknęła w jadalni, a chwilę później Lily usłyszała, że rozmawia przez telefon i przyciszonym, choć gorączkowym głosem przekazuje informacje dyspozytorce. Lily tuliła Sky i starała się ją uspokoić.

– Wszystko jest w porządku, kurczaczku. Jesteśmy bezpieczne. Rozgrzejemy się i wysuszymy. Najemy. Tutaj jesteśmy bezpieczne. Nie spotka nas tu nic złego. Już nie.

Niemal sama wierzyła w te słowa – do chwili, gdy spojrzała w kierunku podnóża schodów i zobaczyła tam obcego mężczyznę. Był wysoki, miał przyprószone siwizną włosy i wąsy. Miał na sobie tylko nazbyt obcisłe kraciaste bokserki, a wszystko wskazywało na to, że był w średnim wieku.

Lily otworzyła usta i krzyknęła, dając upust całemu przerażeniu i rozpaczy, które tak długo w sobie dusiła. Przestraszony mężczyzna cofnął się o krok. Zanim zdążył się otrząsnąć i podbiec do nich, Lily zerwała się na równe nogi. Pociągnęła kwilącą Sky za sobą i wpadła do kuchni. Rzuciła się w stronę szafek, pootwierała wszystkie szuflady i wyrzuciła z nich łopatki i wałki, aż wreszcie znalazła największy, najostrzejszy nóż. Wbiegła do salonu i wycelowała nóż w stronę mężczyzny, w myślach rzucając mu wyzwanie, żeby tylko spróbował ruszyć w jej stronę. To był jej dom. Jej.

„Teraz to ja panuję nad sytuacją” – pomyślała. – „Ja nad nią panuję”.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

EVE

Rozdzierający krzyk Lily przeraził Eve.

– O, Boże! – powiedziała, kiedy się pochyliła, by podnieść telefon. Przerwała swój spanikowany wywód skierowany do dyspozytorki policji.

– Halo, proszę pani. Co się dzieje? Halo?

Eve przeklęła w duchu. Jak mogła być tak głupia i zostawić swoje dziecko samo choćby na sekundę? Wbiegła do kuchni, nadal dzierżąc słuchawkę w dłoni. Zobaczyła Lily stojącą pośrodku pomieszczenia, przy kuchennej wyspie. W jednej ręce trzymała wielki nóż do mięsa, a drugą osłaniała opiekuńczo tę małą dziewczynkę. Eve zerknęła w stronę schodów i zobaczyła mężczyznę, którego przyprowadziła wczoraj do domu. Zupełnie o nim zapomniała. Eddie? A może Ethan? Nie mogła sobie przypomnieć. Patrzyła na jego gruby brzuch wylewający się znad bokserek i oczy otwarte szeroko ze zdumienia.

Była zdegustowana sobą. Powiedział jej, że jest piękna, raczył ją chardonnay i słuchał cierpliwie, kiedy opowiadała mu o swoich dwóch córkach. Wszyscy przyjaciele mieli już dość jej smutnej historii. Sama też była nią zmęczona. Łatwiej było gdzieś iść i znaleźć nieznajomego, który jej wysłuchał. Wymyślała skomplikowane historie o bliźniaczkach i ich idealnych życiach. Tak naprawdę zależało jej tylko na tym, żeby ktoś ją przytulił, ukoił pustkę i ból, który ją wypełniał. A w rezultacie kończyło się na nieporadnym seksie, którego natychmiast żałowała.

– Kto to jest?! – krzyknęła Lily. – Kto to jest?!

– Wynoś się! – wrzasnęła Eve. – Wynoś się w tej chwili!

Mężczyzna się zawahał. Lily postąpiła krok do przodu, nadal ściskając w dłoni nóż. Nieznajomy podniósł ręce w geście poddania się.

– Już wychodzę. Wychodzę, tylko… wezmę swoje rzeczy. – Odwrócił się i zniknął na schodach.

– Proszę pani, czy pani mnie słyszy? Wszystko w porządku?

Eve uświadomiła sobie, że nie przerwała połączenia z dyspozytorką.

– Proszę przysłać patrol jak najszybciej. I powiedzieć szeryfowi Rogersowi, żeby przyjechał do domu Riserów. Proszę.

– Radiowozy są już w drodze. Proszę się nie rozłączać…

Eve zignorowała kobietę i zakończyła rozmowę. Powoli podeszła do Lily i zatrzymała się kilka centymetrów przed czubkiem noża.

– Wiem, że się boisz, Lil. Policja już tu jedzie. Jesteś bezpieczna. Zapewnimy ci bezpieczeństwo.

– Nie możesz mi tego obiecać. Nie możesz.

Eve nie mogła się sprzeczać z córką. Nie wiedziała, gdzie Lily dotychczas była, ani przed czym uciekała. Nic nie wiedziała. Szukała odpowiednich słów, które mogłaby skierować do swojego delikatnego, poturbowanego dziecka. Nie znajdowała ich.

– Kto to jest? Kim jest ten mężczyzna? – zapytała Lily, wciąż patrząc w stronę schodów.

– Nikt. To nikt ważny.

– Gdzie jest tata? Rozstaliście się? Gdzie on jest, mamo? Gdzie mój ojciec?

Eve nienawidziła Dave’a, a równocześnie boleśnie za nim tęskniła.

– Wszystko ci opowiem, ale musisz odłożyć nóż. Proszę, Lily, dziecko się boi. Oddaj mi nóż.

– Gdzie jest tata? – ponowiła pytanie Lily; głos miała zachrypnięty z desperacji.

Eve zastanawiała się, czy słowa mogą zranić czyjeś serce. Abby była córeczką mamusi, przynajmniej kiedyś. Za to Lily od pierwszego dnia była córeczką tatusia. Zawsze gdy miała zły sen lub bolał ją brzuch, to Dave ratował ją z opresji.

– Odszedł. Przykro mi, ale tata odszedł.

– Nie rozumiem. Jest w szpitalu? Zadzwoń do niego. Powiedz, żeby przyjechał do domu. Powiedz mu, że wróciłam.

– On umarł, Lily. Kilka miesięcy po tym, jak zniknęłaś. Dostał rozległego zawału i zmarł.

Lily zareagowała na to, jakby ktoś uderzył ją pięścią w klatkę piersiową. Zgięła się wpół, a z jej ust wydobył się szloch. Upuściła nóż, który upadł z hukiem na podłogę. Osunęła się na kanapę. Jej wybuch przeraził dziecko, które trzymało się rozpaczliwie matki.

– Mamusiu, nie płacz. Proszę. Będziemy miały kłopoty. Proszę… przestań. Przestań płakać. Proszę!

Lily chyba zrozumiała błagania córki, bo przestała płakać niemal natychmiast i tylko wciągała powietrze długimi haustami. Zsunęła się na podłogę i wzięła dziecko na kolana. Zaczęła je bujać, kołysała się w przód i w tył i wypowiadała słowa niezrozumiałe dla Eve, nonsensowne. Eve podniosła nóż, położyła go na stoliku przy kanapie, po czym usiadła obok Lily i małej. Tuliły się do siebie we trzy na kafelkach kuchennej podłogi.

Eve musiała uspokoić jakoś Lily, więc skupiła się na dziewczynce.

– Lily, czy to jest twoja córka?

Lily patrzyła przed siebie i nadal próbowała ogarnąć to, czego się przed chwilą dowiedziała o ojcu. Przytaknęła lekkim skinieniem głowy.

– Tak. To jest Sky. Ma sześć lat. Sky, to jest moja mama. Twoja babcia.

Sky nadal wtulała buzię w ramię Lily. Eve nie mogła w to uwierzyć. To była jej wnuczka. Miała wnuczkę.

– Jest piękna, Lil. Jak jej mamusia.

Eve powiedziała to szczerze. Obie wyglądały uroczo. Przez kuchenne okno wpadało światło, co znaczyło, że jest już ranek. Jeszcze godzinę temu Eve nie zwróciłaby uwagi na wschód słońca. Nienawidziła poranków, świtów zapowiadających kolejny dzień bez Lily. Dzisiaj jednak wszystko było jasne i czyste, jakby budziła się z ośmioletniego snu.

– To ja, twoja mama, Lilypad – powiedziała Eve cichym i spokojnym głosem. – Twoja mama. Wiem, że z powodu wiadomości o tacie pękło ci serce. Moje również. On… tak bardzo cię kochał. Chyba wręcz za bardzo. Wiem, że jesteś przerażona, ale jestem tu, Lil. Jestem obok ciebie.

Eve wytrzymała spojrzenie Lily i patrzyła, jak ta podnosi brodę i prostuje barki w przejawie odwagi. „Jesteś dzielna” – pomyślała Eve. Jej dzielna córeczka. Lily ujęła dłoń Eve i ścisnęła ją silnie, wpatrując się w ich splecione palce.

Bez ostrzeżenia zarzuciła na szyję Eve ramiona i objęła ją tak mocno, że Eve pomyślała, iż połamie jej żebra.

„A niech tam” – pomyślała i rozpłynęła się w uścisku córki. Zalały ją wszystkie te wspomnienia, które wyrugowała z pamięci: Lily w wieku ośmiu miesięcy niepewnie raczkująca po dywanie w salonie, dotrzymująca kroku idącej obok Abby; Lily – nastolatka, już nie niezdarna i zależna od siostry, tylko utalentowana sportsmenka. Lily i Abby robiące bałagan w czasie pieczenia ciasteczek i kłócące się o to, która zje resztę ciasta. Eve pamiętała Lily owego ostatniego ranka, kiedy to przerzuciła plecak przez ramię i pogryzała tosta Pop-Tart. Była taka opalona i pełna entuzjazmu. Pomachała matce na do widzenia i zniknęła za drzwiami. Zniknęła z ich życia. A oto siedziały tu teraz obok siebie, jakby nie minęło tyle czasu. Żadna się nie poruszyła, nawet wtedy, gdy usłyszały, jak drzwi wejściowe się otwierają i bezimienny mężczyzna wymyka się po cichu z domu.

Eve poczekała chwilę, walcząc ze wstydem. Wiedziała, że musi przystąpić do działania. Policja jest już w drodze, a przecież trzeba było pamiętać o Abby. Nie chciała oddalać się od Lily, ale nie miała wyboru. Wstała.

– Zaraz wrócę, Lil. Zostań tutaj. Zaraz wrócę.

Ujęła słuchawkę bezprzewodowego telefonu i poszła do jadalni, nadal nie spuszczając oka z Lily. Nerwowo wybierała numer, a palce tak się jej trzęsły, że musiała to zrobić dwukrotnie. Wes odebrał po dwóch sygnałach. Eve nawet nie czekała na słowo powitania.

– Wes, mówi Eve – powiedziała cichym głosem. – Lily wróciła. Musisz jechać do Abby. Policja już do niej jedzie, ale musisz jej powiedzieć, że jej siostra wróciła. To musisz być ty.

– Eve, o czym ty mówisz? Jak to wróciła? Przecież…

– Nie ma czasu na pytania, Wes. Jedź do Abby!

Eve odłożyła słuchawkę i czym prędzej wróciła na swoje miejsce na podłodze, obok Lily i Sky. Objęła córkę i kołysała ją, jak wtedy, gdy była mała.

– Trzymaj się, Lil. Jestem tu. Mamusia cię tuli i nikomu cię nie odda.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

ABBY

Abby szukała w ciemności telefonu. Nigdy go nie wyłączała. Nie spuszczała go z oka. Zawsze wierzyła, że pewnego dnia zadzwoni ktoś z informacją o jej siostrze. Tylko to dawało jej siłę do życia. Zmarszczyła brwi na widok imienia Wesa, które pojawiło się na wyświetlaczu. Szybko wyciszyła dzwonek.

Co też mu strzeliło do głowy? Przecież była piąta rano. Czego nie rozumiał w potrzebie zwiększenia prywatnej przestrzeni? Abby przełknęła ciężko ślinę, zacisnęła mocno powieki i docisnęła kciuk do małego palca. Liczyła powoli do dziesięciu. Jeden z jej psychologów zaproponował to głupie ćwiczenie. Nigdy mu tego nie powiedziała, bo był zadowolonym z siebie dupkiem z kompleksem Pana Boga, ale ta sztuczka naprawdę działała. Ratowała jej życie, ilekroć dopadał ją atak paniki. Zignorowała ikonkę poczty głosowej i usiadła na łóżku. Gdyby była mądra, położyłaby się z powrotem spać przed udaniem się na dyżur w szpitalu. Za bardzo się jednak zdenerwowała. Nigdy dobrze nie sypiała. Nie było sensu nawet próbować.

Mieszkanie w pojedynkę nie do końca ją satysfakcjonowało. Odkryła, że cisza po wyprowadzce Wesa była bardziej niepokojąca, niż się spodziewała. Niemniej podjęła decyzję. Chciała, żeby się wyniósł. Zażądała tego. I w większej części była zadowolona, że mieszkała sama i nie musiała się tak bardzo starać. Skończyły się bezsensowne rozmowy o pracy, polityce i innych bzdurach, które wypełniają przestrzeń, gdy nie ma się nic więcej do powiedzenia. Nie musiała wymyślać wytłumaczeń dla tego, że zjadła dwa śniadania lub siedziała w łóżku do czternastej w wolny dzień. Nie. W jej przypadku to była jedyna opcja. Mogła dokonywać wolnych wyborów, zarówno dobrych, jak i złych.

Abby wstała z łóżka i sięgnęła po szary frotowy szlafrok wiszący za drzwiami. Dostrzegła przelotnie swoje odbicie w lustrze i skrzywiła się z odrazą. Nalana, okrągła twarz, brzuch nabrzmiały do nienaturalnych rozmiarów. W jednej chwili była szczupła i seksowna, faceci się za nią oglądali, a w następnej wyglądała jak ta… świnia.

Ten, kto powiedział, że ciąża jest darem, był cholernym kłamcą. Ciałem Abby zawładnął ten obcy, ten intruz, a każda zachodząca w niej zmiana napawała ją obrzydzeniem. Ciągle wyobrażała sobie przerażenie, jakie ogarnęłoby jej matkę, a także Wesa, gdyby poznali jej prawdziwe odczucia względem ciąży.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki