Spis treści

Dedykacja

Podziękowania

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: Did I Mention I Miss You?

Copyright © Estelle Maskame 2016

Opieka redakcyjna: Maria Zalasa
Przekład: Anna Dobrzańska, Joanna Wasilewska
Redakcja: Elżbieta Meissner, Agencja Wydawnicza Synergy

Konsultacja graficzna okładki: Maja Mogilewska

Zdjęcia na okładce: © iStock by Getty Images

Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-620-7
Wydanie I, Łódź 2016

Wydawnictwo JK
ul. Krokusowa 3
92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Dla wszystkich Tylerów i Eden,
którzy gdzieś tam są.
No te rindas.

Podziękowania

Jak zawsze, dziękuję moim czytelnikom, którzy od samego początku śledzili tę historię z zaangażowaniem i uczuciem. Nie dałabym rady zrobić tego bez Was, i jestem Wam za to na zawsze wdzięczna. Dziękuję mojej rodzinie, szczególnie rodzicom, Fenelli i Stuartowi, za ich cierpliwość i wsparcie przez całe pięć lat mojej pracy nad tą historią. Dziękuję moim przyjaciołom za to, że pozostałam przy zdrowych zmysłach. Dziękuję moim redaktorkom – Karyn, Kristen i Janne – za wskazówki i rady, a także za entuzjazm i troskę o losy Eden i Tylera. Dziękuję wszystkim w Black & White Publishing za całą ciężką pracę włożoną w moją trylogię. Uważam, że wszyscy jesteście niesamowici i dziękuję za to, że mogłam czuć się tak swobodnie w Waszym biurze przez kilka ostatnich tygodni pisania niniejszej książki. Nie śniłam o lepszym zespole współpracowników i jestem bardzo dumna z tego, że należę do grona Waszych autorów. Dzięki Wam spełniło się moje marzenie. Dziękuję.

1

Woda jest zimna, ale i tak nie mogę się powstrzymać, by do niej nie wejść, choćby zaledwie po kostki. W rękach, za owinięte wokół palców sznurowadła, trzymam conversy. Wzmaga się wiatr, ale tak jest zawsze. Jest zbyt ciemno, żeby ponad niskimi falami cokolwiek zobaczyć, wciąż jednak słyszę donośny szum oceanu i prawie zapominam, że nie jestem tu sama. Moich uszu dobiegają także huk fajerwerków, śmiech i rozmowy – odgłosy radości. Na ułamek sekundy prawie zapominam również i o tym, że jest Czwarty Lipca.

Tuż obok mnie, mącąc wodę i mój spokój, przemyka młoda dziewczyna. Tuż za nią biegnie jakiś koleś. Pewnie jej chłopak. Przebiegając obok, przypadkiem pryska na mnie wodą, śmieje się, dogania dziewczynę i przyciąga ją do siebie. Bezwiednie zagryzam zęby i jeszcze mocniej ściskam sznurowadła. Oboje są mniej więcej w moim wieku, ale nigdy wcześniej ich nie widziałam. Prawdopodobnie przyjechali z któregoś z pobliskich miasteczek, żeby świętować w Santa Monica stare dobre Święto Niepodległości. Zastanawiam się, po co im to. Obchody Czwartego Lipca w Santa Monica to nic szczególnego. Sztuczne ognie są tu nielegalne, co uważam za drugie najgłupsze prawo, o jakim słyszałam, zaraz po obowiązującym w Oregonie zakazie samodzielnego tankowania. Tak więc nie ma tu fajerwerków, oprócz tych, które odpalają w Marina del Rey na południu i w Pacific Palisades na północy. Minęła dwudziesta pierwsza, oba pokazy już się rozpoczęły. Niebo w oddali eksploduje kolorowym światłem i choć z tej odległości fajerwerki wydają się nikłe, w zupełności wystarczają, żeby zadowolić i turystów, i miejscowych.

Para w wodzie całuje się w mroku, z dala od świateł Pacific Park. Odwracam wzrok. Odchodzę dalej od molo i, brodząc w wodach Oceanu Spokojnego, oddalam się od całego tego zamieszania wokół Święta Niepodległości. Tłumy na molo są znacznie gęstsze. Tu, w dole, na plaży, nie jest aż tak tłoczno, mogę więc swobodnie oddychać. W tym roku nie czuję świątecznej atmosfery. Z tym dniem wiąże się zbyt wiele wspomnień; wspomnień, których nie chcę, dlatego idę coraz dalej wzdłuż wybrzeża.

Zatrzymuję się dopiero wtedy, kiedy Rachael woła mnie po imieniu. To mi przypomina, że przecież czekałam, aż wróci. Wciąż stojąc w wodzie, odwracam się więc, żeby spojrzeć na swoją najlepszą przyjaciółkę, która ni to skacze, ni to biegnie w moją stronę. Na głowie ma chustę w barwach amerykańskiej flagi, a w rękach trzyma dwa desery lodowe. Poszła po nie prawie piętnaście minut temu do Soda Jerks, który, jak większość sklepów przy molo, jest dziś otwarty dłużej niż zwykle.

– Zdążyłam tuż przed zamknięciem – mówi, z trudem łapiąc powietrze. Spięte w koński ogon włosy kołyszą się wokół jej ramion, kiedy zatrzymuje się, żeby wręczyć mi deser. Najpierw jednak zlizuje z palca wskazującego roztopione lody. Wychodzę z wody, żeby do niej dołączyć, i uśmiecham się w podzięce. Byłam cicha przez cały wieczór i teraz też nie potrafię udawać, że nic mi nie jest, że jestem szczęśliwa jak wszyscy dokoła. Biorę więc deser w jedną rękę, w drugiej wciąż dzierżąc czerwone conversy – czerwone trampki to jedyny patriotyczny akcent, jaki mam na sobie – i spoglądam na lody. Nazywają się „Karuzela z konikami” i zawdzięczają nazwę prawdziwej karuzeli z konikami, która znajduje się na molo, na hipodromie Looff. Soda Jerks jest na rogu. W ciągu trzech tygodni, które spędziłam w domu, parę razy wpadałyśmy tam na coś słodkiego. Mam wrażenie, że ostatnimi czasy częściej robimy sobie przerwę na desery lodowe niż na kawę. O wiele lepiej poprawiają nastrój.

– Wszyscy są na molo – przypomina mi Rachael. – Może też powinnyśmy tam pójść. – Mówi to ostrożnie, jakby się spodziewała, że od razu jej przerwę i powiem „nie”. Wbija spojrzenie błękitnych oczu w swoje lody o nazwie P.C.H., nabiera trochę na łyżeczkę i wkłada do ust.

Kiedy przełyka, spoglądam ponad jej ramieniem na molo. Diabelski młyn Pacific Wheel wygląda tak, jak zawsze w Święto Niepodległości: tysiące zaprogramowanych ledowych lampek zmieniają barwy z czerwonej na niebieską i białą. Pokaz zaczął się tuż po ósmej, o zachodzie słońca. Patrzyłyśmy na niego przez kilka minut, ale szybko nam się znudziło. Powstrzymując westchnienie, przenoszę wzrok na promenadę. Jest zatłoczona, ale nie chcę dłużej testować cierpliwości Rachael, więc się zgadzam.

Zawracamy i idziemy plażą, lawirując między ludźmi, którzy postanowili spędzić wieczór nad wodą, i w milczeniu jemy desery lodowe z plastikowych tacek. Po kilku minutach zatrzymuję się, żeby włożyć trampki.

– Znalazłaś już Meghan?

Kończę chować sznurowadła i podnoszę wzrok na Rachael.

– Nie widziałam jej. – Jeśli mam być szczera, to wcale jej nie szukałam. Meghan jest naszą dawną przyjaciółką, ale to wszystko. Nic więcej. Ale ona również wróciła do domu na wakacje i Rachael dokłada wszelkich starań, żeby nasza trójka znowu mogła się spotkać.

– W końcu ją znajdziemy – rzuca i niemal od razu zmienia temat. – Wiesz, że w tym roku zaprogramowano koło w rytm piosenki Daft Punk? – Wybiega do przodu, obraca się i tańczy na piasku. Sięga po moją wolną rękę, przyciąga mnie do siebie i z olśniewającym uśmiechem obraca mnie dokoła. Przez chwilę tańczę z nią, chociaż nigdzie nie słychać muzyki. – Kolejne lato, kolejny rok.

Odsuwam się od niej ostrożnie, żeby nie upuścić deseru, i patrzę na nią. Wciąż kołysze biodrami i tańczy do piosenki, którą słyszy tylko ona. Kiedy zamyka oczy i wiruje, myślę o tym, co powiedziała. Kolejne lato, kolejny rok. To czwarte lato, odkąd jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami, i mimo drobnej kłótni w ubiegłym roku, jesteśmy sobie bliskie jak zawsze. Nie byłam pewna, czy Rachael kiedykolwiek wybaczy mi błędy, jakie popełniłam, ale zrobiła to. Odpuściła, bo musiała się skupić na ważniejszych rzeczach. Na przykład na karmieniu mnie lodami i zabieraniu na wycieczki po całym stanie, żeby zająć czymś mój umysł, bym poczuła się lepiej. To prawda, że prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie. I chociaż wyjechałam do Chicago, gdzie spędziłam ubiegły rok jako pierwszoroczna studentka, nadal pozostałyśmy najlepszymi przyjaciółkami. Teraz wróciłam do Santa Monica i do września będziemy trzymać się razem.

– Zwracasz na siebie uwagę – mówię. Uśmiecham się, widząc, jak się czerwieni i rozgląda dokoła. Kilka osób przygląda się jej, jak tańczy.

– Czas się zmywać – szepce. Łapie mnie za nadgarstek i zaczyna biec. Ciągnie mnie za sobą, a ja nie mam wyboru, jak tylko biec za nią. Wzbijamy za sobą chmury piasku, a nasz śmiech niesie się echem. Nie biegniemy daleko, ledwie kilka metrów, ale to wystarcza, żeby umknąć przed wzrokiem ciekawskich. – Na swoją obronę – prycha – mogę powiedzieć, że Czwartego Lipca każdy ma prawo wyglądać jak idiota. To rytuał przejścia. Podkreśla fakt, że jesteśmy wolnym narodem. No wiesz, możemy robić wszystko, na co tylko mamy ochotę.

Chciałabym, żeby tak było. Jeśli czegoś nauczyłam się w ciągu swojego dziewiętnastoletniego życia, to tego, że z całą pewnością nie możemy robić wszystkiego, na co mamy ochotę. Nie możemy sami tankować benzyny. Nie możemy odpalać sztucznych ogni. Nie możemy dotykać znaku Hollywood. Nie możemy wkraczać na teren prywatny. Ani całować przybranych braci. To znaczy, oczywiście, możemy to robić, ale pod warunkiem, że jesteśmy wystarczająco odważni, by ponosić konsekwencje.

Przewracam oczami, kiedy wchodzimy po schodach na molo. W miarę, jak się zbliżamy, muzyka z Pacific Park przybiera na sile. Diabelski młyn mieni się czerwienią, błękitem i bielą. Pozostała część wesołego miasteczka również jest oświetlona, choć nie tak patriotycznie. Klucząc wśród zgromadzonych tu ludzi, kierujemy się na parking i przeciskamy się między samochodami, które stoją zdecydowanie zbyt blisko siebie. Zauważam Jamiego. Jest ze swoją dziewczyną Jen. Spotykają się od prawie dwóch lat. Jamie przyciska ją do drzwi starego zdezelowanego chevroleta od strony pasażera. Są niebywale zajęci sobą.

Rachael też ich dostrzega, bo zatrzymuje się i obserwuje rozwój wydarzeń.

– Słyszałam, że niezły z niego awanturnik – mruczy. – Wygląda jak miniaturowa, jasnowłosa wersja brata, kiedy był w jego wieku.

Na wzmiankę o bracie Jamiego, który jest również moim przybranym bratem, odruchowo rzucam Rachael ostrzegawcze spojrzenie. Nie rozmawiamy o nim. Nie wypowiadamy jego imienia. Już nie. Rachael najwyraźniej dostrzega nagłe napięcie na mojej twarzy i wymowne spojrzenie, bo kiedy uświadamia sobie błąd, przeprasza mnie i zakrywa usta ręką.

Uspokajam się nieco i spoglądam na Jamiego i Jen, którzy wciąż się całują. Robię minę, wyrzucam do kosza resztkę lodów i wołam:

– Nie zapomnij oddychać, Jay!

Rachael śmieje się pod nosem i żartobliwie trąca mnie w ramię. Kiedy Jamie podnosi wzrok, oczy mu błyszczą pod zmierzwionymi włosami. Macham do niego. W przeciwieństwie do Jen, która na mój widok mało nie pada trupem, mój przybrany brat wkurza się, jak zawsze, gdy coś do niego mówię.

– Pieprz się, Eden! – wrzeszczy, a jego schrypnięty głos niesie się wśród samochodów. Łapie Jen za rękę i odciąga ją w przeciwnym kierunku. Prawdopodobnie przez cały wieczór stara się unikać Elli, bo kiedy masz ochotę obściskiwać się ze swoją dziewczyną, twoja matka jest ostatnią osobą, jaką chcesz spotkać.

– Nadal się do ciebie nie odzywa? – pyta Rachael, kiedy w końcu przestaje się śmiać.

Wzruszam ramionami i zaczynam nerwowo szarpać końcówki włosów, które teraz sięgają mi nieco poniżej ramion. Obcięłam je zimą.

– W ubiegły weekend poprosił, żebym podała mu sól – mówię. – To się liczy?

– Nie.

– W takim razie chyba dalej ze sobą nie rozmawiamy.

Jamie nieszczególnie mnie lubi. Nie dlatego, że ma siedemnaście lat i trudności w kontaktach z innymi, które ujawniły się w ubiegłym roku, ale dlatego, że nadal się mną brzydzi. Mną i swoim starszym bratem. Nie może nas znieść i bez względu na to, ile razy próbowałam go przekonać, że nie ma się czym przejmować, nie chce mi wierzyć. Zwykle w takiej sytuacji wychodzi z pokoju i trzaska drzwiami. Wzdycham poirytowana, gdy razem z Rachael idziemy na główną promenadę, która jest równie zatłoczona jak kilka godzin temu. Pełno tu rodziców z małymi dziećmi i psów umykających przed spacerowiczami. A także zakochanej dzieciarni, jak tych dwoje, którzy ganiali się w wodzie. Nie mogę znieść ich widoku. Gdy widzę, jak trzymają się za ręce i uśmiechają do siebie, ściska mi się żołądek. Nie w ten przyjemny sposób, który czujemy, gdy jesteśmy zakochani, ale tak, że odczuwam ból. Zwłaszcza dziś, zwłaszcza w tym miejscu, gardzę każdą napotkaną parą.

Po kilku minutach Rachael zatrzymuje się, żeby porozmawiać z jakimiś dziewczynami, z którymi chodziła do jednej klasy. Pamiętam jak przez mgłę, że mijałam się z nimi na szkolnym korytarzu albo na promenadzie. Nie znam ich, ale one znają mnie. Teraz zna mnie tu każdy. Jestem „nią”. Jestem „tą” Eden. Dziewczyną, która ściąga na siebie pogardliwe spojrzenia, która jest wyśmiewana i wytykana palcami, gdziekolwiek się pojawi. Właśnie to dzieje się w tej chwili. Bez względu na to, jak ciepło się do nich uśmiecham, nie odpowiadają tym samym. Obie patrzą na mnie wilkiem i odsuwają się ode mnie, wykluczając mnie z rozmowy. Zaciskam usta, splatam ramiona na piersi i uderzam stopą w deski, czekając, aż Rachael skończy.

Tak jest za każdym razem, kiedy wracam do Santa Monica. Ludzie już mnie tu nie lubią. Myślą, że jestem szaloną dziwaczką. Zdarzają się wyjątki, jak moja mama albo Rachael, ale to wszystko. Wszyscy inni po prostu mnie oceniają, chociaż nie znają całej historii. Najgorzej było, kiedy wróciłam do domu na Święto Dziękczynienia rok temu. Był to mój pierwszy przyjazd po tym, jak we wrześniu wyjechałam do college’u i w ciągu miesiąca od mojego wyjazdu plotki rozeszły się lotem błyskawicy. Tak więc na Święto Dziękczynienia wszyscy już wiedzieli. Z początku nie miałam pojęcia, co się dzieje i dlaczego nagle wszystko wydaje się inne. Nie miałam pojęcia, dlaczego Katy Vance, dziewczyna, z którą chodziłam na te same zajęcia, spuszcza wzrok i odchodzi w przeciwną stronę, kiedy do niej macham. Nie wiedziałam, dlaczego młoda dziewczyna, która obsługiwała mnie w sklepie spożywczym, śmiała się ze mnie do swojej koleżanki, kiedy wychodziłam. Nie miałam pojęcia, dlaczego tak się dzieje, aż do niedzieli, kiedy czekałam na lotnisku na samolot do Chicago, a dziewczyna, którą pierwszy raz widziałam na oczy, spytała mnie szeptem: „To ty spotykałaś się ze swoim przybranym bratem, tak?”.

Rachael szybko kończy rozmowę. Zerka na mnie z rezerwą, jakby próbowała zgadnąć, czy dobrze się czuję, i chociaż nonszalancko wzruszam ramionami, próbując ją zapewnić, że wszystko jest w porządku, okłamuje swoje rozmówczynie, mówiąc, że dokądś nam się spieszy. Dlatego ją kocham.

– Za to, co zrobiły, już nigdy więcej się do nich nie odezwę – oświadcza stanowczo, kiedy odchodzą. Wrzuca do kosza resztki deseru i obejmuje mnie ramieniem. Obraca mnie w stronę Pacific Park tak gwałtownie, że o mało nie przyprawia mnie o uraz kręgosłupa.

– Naprawdę przestałam się tym przejmować – próbuję jej wytłumaczyć. Wchodzimy w tłum, który teraz, kiedy jesteśmy jego częścią, nie wydaje się już taki gęsty, i pozwalam jej prowadzić się wzdłuż nabrzeża.

– Hmmm – mruczy nieobecnym głosem, jakby mi nie wierzyła.

Zamierzam jej udowodnić, że mówię prawdę, powiedzieć, że nie, naprawdę nic mi nie jest i wszystko jest w porządku. Zanim jednak otworzę usta, ktoś przykuwa naszą uwagę. Jake Maxwell pojawia się ni stąd, ni zowąd i chcąc nie chcąc, musimy się zatrzymać. Jest naszym przyjacielem dłużej niż Meghan i tego dnia już z nim rozmawiałyśmy. To było kilka godzin temu, kiedy był jeszcze w miarę trzeźwy. Teraz nie można tego o nim powiedzieć.

– Tu jesteście! – Wciska się między nas, bierze nas za ręce i składa na nich nieudolne pocałunki.

To pierwsze lato, odkąd wrócił z Ohio i kiedy wpadłyśmy na niego wcześniej – po raz pierwszy od dwóch lat – byłam zaskoczona, że wyhodował brodę, a on był jeszcze bardziej zaskoczony, że ja wciąż mieszkam w Santa Monica. Nie wiedzieć czemu, ubzdurał sobie, że wieki temu wróciłam do Portland. Ale, poza nową brodą i tymi przypuszczeniami, nic się nie zmienił. Nadal jest takim samym graczem i nawet nie próbuje temu zaprzeczać. Kiedy Rachael zapytała go, jak się ma, odparł, że niezbyt dobrze, bo zerwały z nim obie dziewczyny, z którymi się spotykał, a on nie ma pojęcia dlaczego. Mogłam się tylko domyślać.

– Skąd bierzesz to piwo? – pyta Rachael i marszcząc nos, cofa rękę. Musi mówić głośno, żeby przekrzyczeć muzykę z Pacific Park.

– Od TJ’a – odpowiada Jake. I na wypadek, gdybyśmy nie wiedziały, zerka przez ramię i wskazuje kciukiem za siebie. TJ ma własne mieszkanie na nabrzeżu. Jak gdybym w ogóle mogła o tym zapomnieć. Na samą myśl żołądek podchodzi mi do gardła. – Przysłał mnie tu, żebym zebrał towarzystwo. Macie ochotę na afterparty? – Oczy mu błyszczą, gdy wypowiada ostatnie słowo, a mnie trudno brać na poważnie podkoszulek bez rękawów, który ma na sobie. Widnieje na nim orzeł, umieszczony nad amerykańską flagą. Widoczne pod spodem czarne drukowane litery układają się w napis WOLNOŚĆ. Całość wygląda śmiesznie, ale nie tak, jak przedstawiający orła tymczasowy tatuaż, który z dumą prezentuje na lewym policzku. Zaczynam się zastanawiać, czy tego wieczoru pił tylko piwo.

– Afterparty? – powtarza Rachael. Wymieniamy spojrzenia i od razu wiem, że aż się pali, żeby pójść na imprezę.

– Taa – rzuca Jake pełnym entuzjazmu głosem i rozciąga usta w uśmiechu. – Są beczki z piwem i w ogóle wszystko! Dajcie spokój, jest Czwarty Lipca. Weekend. Musicie iść. Wszyscy tam będą.

– Wszyscy? – pytam, ściągając brwi.

– TJ i cała reszta. Meghan i Jared są już na miejscu, Dean wpadnie później. Myślę, że Austin Camer…

– Przestań.

Jake urywa, a uśmiech na jego twarzy zmienia się w grymas niezadowolenia. Patrzy na Rachael i przez ułamek sekundy mam wrażenie, że właśnie przewrócił przekrwionymi oczami. Zaraz potem przenosi spojrzenie na mnie, kładzie mi ręce na ramionach i potrząsa mną.

– Heloooooł? – Dramatycznie wytrzeszcza oczy i udaje, że bacznie mi się przygląda. – Gdzie jest Eden? Wiem, że nie widziałem cię całe wieki, ale to niemożliwe, żebyś przez dwa lata stała się aż taką nudziarą.

Wcale mnie to nie śmieszy. Wzruszeniem ramion strząsam jego ręce i cofam się o krok. Ponieważ nie uważam go za bliskiego przyjaciela ani w ogóle za przyjaciela, nie sądzę, żebym musiała się przed nim tłumaczyć. Milczę więc i wbijam wzrok w czubki butów, z nadzieją, że Rachael jak zawsze uratuje sytuację, bo ostatnio tylko na to mogę liczyć. Oczekuję, że Rachael przypomni wszystkim, że tak naprawdę nigdy nie spotykałam się ze swoim przybranym bratem i że nigdy tego nie zrobię. Oraz że wyciągnie mnie z sytuacji, w których mogłabym wpaść na Deana. Nadal wstydzę się spojrzeć mu w oczy po tym wszystkim, co się wydarzyło, i wątpię, by chciał mieć ze mną cokolwiek wspólnego. Żaden chłopak nie chciałby mieć do czynienia ze swoją byłą dziewczyną, zwłaszcza taką, która go zdradzała.

Jak zwykle słyszę, jak Rachael mówi:

– Nie musi iść, jeśli nie chce.

Tymczasem ja uparcie wpatruję się w trampki, bo za każdym razem, gdy Rachael przychodzi mi z pomocą, czuję się jeszcze słabsza i jeszcze bardziej żałosna niż poprzednio.

– Nie możesz go wiecznie unikać – mruczy Jake. Nagle wydaje się dziwnie poważny, a kiedy podnoszę wzrok, uświadamiam sobie, że wie, iż nie chcę iść na imprezę z powodu Deana. Nie zaprzeczam, tylko wzruszam ramionami i masuję skroń. Jest też oczywiście drugi powód. Ten sam, który sprawia, że ściska mnie w żołądku. Tylko raz byłam u TJ’a i było to cztery lata temu. Byłam tam z moim przybranym bratem. Ze wszystkich wieczorów w ten jeden szczególnie nie chcę tam wracać.

– Idź – mówię do Rachael po chwili ciszy. Widzę, jak bardzo chce iść na tę imprezę, ale wiem, że prawdopodobnie odrzuci zaproszenie, żeby nie zostawiać mnie samej. Tak właśnie robią najlepsi przyjaciele. Ale najlepsi przyjaciele idą też czasem na kompromis. Rachael poświęciła już swój wieczór, żeby się upewnić, że jakoś przetrwam ten koszmarny dzień, dlatego naprawdę chcę, żeby poszła na imprezę i trochę się rozerwała. W końcu Czwarty Lipca wypadł w tym roku w piątek, więc wszyscy chcą wykorzystać go najlepiej, jak potrafią. Rachael też powinna. – Znajdę Ellę albo coś.

– Wcale nie muszę iść.

Nawet ja wiem, że kłamie.

– Rachael – mówię stanowczo. Kiwam głową w stronę mieszkania TJ’a. – Idź.

Zaniepokojona, szczypie wargę i zastanawia się przez chwilę. Jest prawie nieumalowana – ostatnio rzadko nakłada makijaż – więc nie wygląda nawet na siedemnaście, a co dopiero na dwadzieścia lat.

– Jesteś pewna?

– Jak najbardziej.

– W takim razie idziemy! – rzuca Jake, a na jego ozdobioną wizerunkiem orła twarz wraca szeroki uśmiech. Zaraz potem chwyta Rachael za rękę i przyciąga ją do siebie. – Musimy się zbierać na imprezę! – Odciąga ode mnie moją najlepszą przyjaciółkę i wlecze ją promenadą z dala od molo. Odchodząc, Rachael macha mi na pożegnanie i chwilę później oboje znikają w tłumie.

Wyciągam telefon i sprawdzam godzinę. Minęła dwudziesta pierwsza trzydzieści. Pokazy sztucznych ogni w Marina del Rey i Pacific Palisades dobiegły już końca i ludzie zaczynają się rozchodzić. Wybieram numer Elli i czekam, aż odbierze. Niestety, moja mama i jej chłopak Jack dziś pracują, więc celebrować Święto Niepodległości na molo przyjechali tylko mój ojciec i macocha. To z nimi wrócę do domu, dlatego chcąc nie chcąc, muszę ich znaleźć. Co gorsza, najbliższy tydzień mam spędzić z nimi. Właśnie to jest najbardziej wkurzające, kiedy ma się rozwiedzionych rodziców: człowiek bez przerwy kursuje między różnymi domami. Nienawidzę mieszkać u ojca, a on nie cierpi tego jeszcze bardziej niż ja, głównie dlatego, że atmosfera jest napięta i nie do wytrzymania. Podobnie jak Jamie, ojciec odzywa się do mnie wyłącznie wtedy, kiedy musi.

Telefon Elli jest zajęty, więc połączenie zostaje przekierowane na pocztę głosową. Nie zostawiam jednak wiadomości i rozłączam się najszybciej, jak mogę. Przeraża mnie myśl, że zamiast do niej, będę musiała zadzwonić do ojca. Przewijam listę kontaktów, wybieram jego numer i wciskam „połącz”. Słucham sygnału i marszcząc brwi, czekam, aż odezwie się jego szorstki głos.

Kiedy tak stoję na molo z telefonem przy uchu, pośród ludzi, którzy mijają mnie ze wszystkich stron, coś przyciąga moją uwagę. To mój najmłodszy przybrany brat Chase. Wałęsa się przed wejściem do restauracji Bubba Gum i jest zupełnie sam. Kiedy tak przechadza się w tę i z powrotem, nie wygląda na zmartwionego, a raczej na znudzonego.

Rozłączam się, chowam telefon do tylnej kieszeni spodenek i podchodzę do Chase’a. Widząc mnie, zatrzymuje się i wydaje się zmieszany.

– Gdzie twoi przyjaciele? – pytam. Rozglądam się dokoła, szukają grupki przyszłych pierwszoklasistów, ale nigdzie ich nie widzę.

Chase nawija na palec gruby pukiel jasnych włosów.

– Pojechali autobusem do Venice, ale ja z nimi się z nimi nie wybrałem, bo…

– Bo mama powiedziała, żebyś nie schodził z mola – kończę, na co on kiwa głową. Znajomi Chase’a mają tendencję do pakowania się w kłopoty, jednak mój przybrany brat jest na tyle mądry, żeby wiedzieć, kiedy nie należy łamać zasad. Jestem pewna, że rodzice jego kumpli nie mają pojęcia, że ich pociechy wybrały się do Venice Czwartego Lipca. W Święto Niepodległości bywa tam niebezpiecznie i tym bardziej się cieszę, że Chase postanowił zostać. – Chcesz połazić ze mną?

– Pewnie.

Obejmuję go ramieniem i zabieram sprzed restauracji w kierunku Pacific Park. Chase uwielbia salony gier, ale zanim znajdziemy się w promieniu paru metrów od salonu Playland, muszę się zatrzymać, bo zaczyna dzwonić mój telefon. Wyciągam go z kieszeni i widzę na wyświetlaczu numer ojca; potrzebuję chwili, by się przygotować do rozmowy.

– Czego chciałaś? – wita mnie szorstko. Ostatnio tylko tak ze mną rozmawia.

Nieznacznie odwracam się od Chase’a, przyciskam telefon do ucha i mówię:

– Niczego. Zastanawiałam się tylko, gdzie jesteście.

– W samochodzie – rzuca, jakby się spodziewał, że wiem. – Pospiesz się, chyba że wolisz, żeby to brat podrzucił cię do domu, bo on tego z pewnością nie zrobi.

Słysząc to, nie dodaję już ani słowa i rozłączam się. Większość naszych rozmów telefonicznych kończy się tak, że jedno z nas rozłącza się w połowie zdania, a kiedy rozmawiamy twarzą w twarz, zwykle któreś wychodzi. Z reguły to ja się rozłączam, a ojciec wychodzi z pokoju.

– Kto to? – pyta Chase, kiedy się odwracam.

– Idziemy do domu – odpowiadam, ignorując jego pytanie. Nie chodzi o to, że Chase nie ma pojęcia, że ja i ojciec nie możemy na siebie patrzeć. Po prostu lepiej nie przerzucać niezdrowych emocji na resztę rodziny. Czymkolwiek ona jest. Jeszcze bliżej przyciągam go do siebie i oddalamy się od Pacific Park w stronę miasta. – Dziś wieczorem sobie nie pograsz.

Chase wzrusza ramionami.

– I tak wygrałem całe mnóstwo losów.

– Ile?

Uśmiecha się zadowolony i poklepuje kieszenie szortów, wypchane żółtymi biletami.

– Ponad siedemset.

– Żartujesz. Na co je zbierasz?

– Próbuję dobić do dwóch tysięcy.

Idąc promenadą w kierunku Ocean Avenue i samochodu, rozmawiamy o salonach gier, losach, Pacific Wheel, fajerwerkach i wyprawie do Venice. W Święto Niepodległości parking jest zapchany do granic możliwości i po krótkiej sprzeczce z Chase’em o to, gdzie ojciec zostawił samochód, okazuje się, że to ja nie miałam racji: nie zaparkował na północ od autostrady, jak przypuszczałam, ale na południe, przy skrzyżowaniu Pico Boulevard i Trzeciej Ulicy. To prawie kilometr stąd, więc idziemy najszybciej, jak się da. Ojciec nie lubi czekać. Nigdy nie lubił.

Kiedy dziesięć minut później docieramy na miejsce, lexus stoi zaparkowany przy chodniku między dwoma samochodami, a ojciec, ku mojemu zaskoczeniu, stoi przy samochodzie. Ramiona ma skrzyżowane, krzywi się jak zawsze i tupie nogą, zniecierpliwiony.

– Dobrze, że znalazłaś brata – rzuca ostro, podkreślając ostatnie słowo. Jamie i Chase nie są już po prostu „Jamiem i Chase’em”. Od roku ojciec uparcie nazywa ich moimi braćmi, jakby chciał mi coś udowodnić. Jamie nienawidzi tego tak samo jak ja, a Chase chyba nie do końca wie, o co właściwie chodzi.

Zachowuję spokój i zamiast przejmować się pogardliwym tonem ojca, zerkam ponad jego ramieniem na Ellę. Siedzi na fotelu pasażera, odwrócona od okna z telefonem przy uchu. Prawdopodobnie nadal pochłonięta jest tą samą rozmową, którą prowadziła, kiedy do niej dzwoniłam.

– Interesy? – pytam, patrząc na tatę.

– Aha. – Pochyla się i puka w szybę tak gwałtownie, że przestraszona Ella omal nie wypuszcza telefonu. Odwraca się i patrzy na ojca, który skinieniem głowy wskazuje Chase’a i mnie. Ella również kiwa głową, przyciska telefon z powrotem do ucha, mruczy coś i kończy rozmowę. Dopiero wtedy ojciec każe nam wsiadać do samochodu.

Chase i ja gramolimy się na tylne siedzenie. Zapinając pas, widzę, jak ojciec zerka we wsteczne lusterko i rzuca mi gniewne spojrzenie, ale udaję, że tego nie widzę. Kiedy ruszamy, Ella odwraca się w naszą stronę.

– Nie chcesz zostać trochę dłużej? – zwraca się do mnie. Jasne włosy okalają jej twarz. Dochodzi dziesiąta, więc nie bardzo wiem, czego się spodziewała. Ostatnią rzeczą, na jaką miałam ochotę, była impreza u TJ’a i, prawdę powiedziawszy, cieszę się, że wracamy do domu.

– Nie bardzo – odpowiadam. Nie wspominam o imprezie. Ani o tym, że cały wieczór był kompletnie do bani.

– A ty, kolego? – pyta ojciec, patrząc na Chase’a w lusterku. – Myślałem, że mama Gregga odwiezie was wszystkich do domu.

Chase przerywa pisanie wiadomości i podnosi wzrok. Zerka na mnie kątem oka, a ja zastanawiam się przez chwilę i w końcu mówię:

– Nie czuł się najlepiej, więc powiedziałam, że może wrócić z nami. – Na potwierdzenie swoich słów patrzę na Chase’a z udawaną troską. – Lepiej ci już? – pytam.

– Tak – odpowiada, podejmując grę. Dotyka czoła dłonią i delikatnie je masuje. – Od jazdy na diabelskim młynie dostałem chyba migreny, ale już mi przeszło. Tato, możemy się zatrzymać na burgery? Umieram z głodu. Chyba nie chcecie, żebym umarł, prawda?

Ella przewraca oczami i znów siada przodem do kierunku jazdy.

– Zastanowię się – odpowiada ojciec.

Kiedy żadne z nich nie zwraca na nas uwagi, zaciskam dłoń w pięść i kładę ją na środkowym siedzeniu. Chase uderza w nią swoją piąstką i ukradkiem uśmiechamy się do siebie. Gdyby ojciec wiedział o kłopotach, w jakie często pakują się jego kumple, Chase nigdy więcej nie mógłby się z nimi spotkać. Lepiej o tym nie wspominać, nawet jeśli Chase zawsze postępuje słusznie.

W drodze do domu podjeżdżamy do baru dla zmotoryzowanych Wendy’s przy Lincoln Boulevard. Ojciec i Chase zamawiają burgery. Ja wybieram dużego shake’a waniliowego. Sączę go przez resztę drogi i patrzę przez okno na ciemniejące niebo, słuchając grającej w tle muzyki z lat osiemdziesiątych i przysłuchując się rozmowie ojca i Elli. Zastanawiają się, czy Jamie wróci do domu przed północą, tak jak ustalili. Tata zakłada, że przyjedzie godzinę później.

Ponieważ o tej porze ruch jest nieco mniejszy, dziesięć minut później jesteśmy już pod domem i tata parkuje na podjeździe obok range rovera Elli. Trzymając w dłoni pusty kubek, otwieram drzwi i wysiadam z samochodu. Już kieruję się w stronę drzwi, kiedy słyszę, jak Ella woła mnie po imieniu.

– Pomożesz mi wyciągnąć zakupy z bagażnika? – pyta stanowczo i kiwa głową w stronę range rovera. Ponieważ ją lubię, zawracam bez wahania i podchodzę do samochodu. Ella idzie za mną i szuka w torebce kluczyków. W końcu znajduje je i otwiera bagażnik.

Spoglądam w dół, gotowa wyciągnąć torby z zakupami, odkrywam jednak, że bagażnik jest pusty. Zastanawiam się, czy może o czymś zapomniała, unoszę brew i patrzę na nią. Ona jednak otwiera szeroko oczy i ukradkiem wygląda zza samochodu na ojca i Chase’a, którzy idą w stronę domu. Kiedy znikają za drzwiami, spogląda na mnie.

– Dzwonił Tyler – mówi. Robię krok w tył, jakbym chciała się przed czymś obronić. Jego imię jest jak oręż. Dlatego nie wypowiadam go na głos. I nie chcę go słyszeć. Sprawia mi ból. Gardło mam ściśnięte tak bardzo, że nie mogę swobodnie oddychać. Przechodzi mnie dreszcz. A więc to nie była rozmowa biznesowa. To był Tyler. Dobrze wiem, że mniej więcej raz w tygodniu telefonuje do Elli. Kilka miesięcy temu zaczął dzwonić i do mnie, ja jednak nie odbierałam. Tymczasem Ella z utęsknieniem czeka na jego telefony, choć nigdy o nich nie mówiła. Aż do teraz.

Przełyka z trudem i jeszcze raz zerka w stronę domu, jakby się bała, że ojciec ją usłyszy. Nikt w mojej obecności nie może mówić o Tylerze. Tak zarządził i jest to chyba jedyna rzecz, w której się ze sobą zgadzamy. Ella patrzy na mnie wzrokiem, w którym współczucie miesza się ze smutkiem.

– Prosił, żebym życzyła ci wesołego Czwartego Lipca – szepce.

Z jednej strony mam ochotę wybuchnąć śmiechem, a z drugiej ogarnia mnie taka złość, że nie widzę w tym nic śmiesznego. Trzy lata temu w dniu Czwartego Lipca podczas pokazu sztucznych ogni Tyler i ja staliśmy na korytarzu liceum Culver City. To wtedy wszystko się zaczęło. To w tamtym momencie uświadomiłam sobie, że patrzę na swojego przybranego brata w sposób, w jaki nie powinnam. Tamtej nocy aresztowano nas za wtargnięcie na obcy teren. W ubiegłym roku w Święto Niepodległości Tyler i ja nie byliśmy na pokazie sztucznych ogni. Zostaliśmy w jego nowojorskim mieszkaniu, zupełnie sami, w mroku, podczas gdy za oknami lało jak z cebra. Zacytował wówczas fragment Biblii. Zapisał go na moim ciele i powiedział, że jestem jego. To było inne Święto Niepodległości. Nie takie jak to. Życzyć mi szczęśliwego Czwartego Lipca w taki dzień jak ten, to jakiś żart. Nie widziałam go od roku. Odszedł i zostawił mnie, kiedy najbardziej go potrzebowałam. Nie jestem już jego, więc jak śmie życzyć mi szczęśliwego Czwartego Lipca, kiedy nawet nie przyjechał, żeby spędzić go razem ze mną?

Podczas gdy mój umysł próbuje to wszystko przetworzyć, czuję, jak wzbiera we mnie złość. Ella czeka, aż coś powiem, więc zanim się odwrócę i wejdę do domu, zatrzaskuję bagażnik.

– Powiedz Tylerowi, że daleko mi dziś do szczęścia.

2

Tuż po północy dzwoni do mnie Rachael. Nie śpię jeszcze, ale jestem półprzytomna, więc jej telefon tylko mnie rozdrażnia. Odbieram, przecieram oczy i kiedy słyszę w słuchawce muzykę i wrzaski, powstrzymuję się, by nie zrobić miny.

– Niech no zgadnę – rzucam. – Potrzebujesz podwózki?

– Nie ja – odpowiada po chwili. Mówi głośno i o dziwo nie plącze jej się język. – Twój brat.

To ostatnia rzecz, jaką spodziewałam się usłyszeć. Jestem tak zaskoczona, że pospiesznie siadam na łóżku i sięgam po leżące na szafce nocnej kluczyki.

– Jamie?

– Taa. TJ chce, żeby wyszedł – tłumaczy. Wydaje się niemal trzeźwa i wyczuwam, że marszczy brwi. – Bawi się w kuchni nożami i właśnie zwymiotował.

– Co on tam w ogóle robi, do cholery?

– Brat TJ’a zaprosił grupę swoich kumpli, więc pełno tu uczniów ostatniej klasy, przez co czuję się naprawdę dziwnie. – Rachael urywa na chwilę, gdy ktoś w tle wrzeszczy na nią, żeby się zamknęła; prawdopodobnie któryś z dzieciaków z liceum. Słyszę, jak warczy coś do nich i zaraz potem przysuwa telefon do ucha. – A tak przy okazji, zabierzesz mnie też? Trochę tu drętwo.

– Będę za pięć minut. – Rozłączywszy się, wzdycham, wygrzebuję się spod kołdry, zapalam światło i wkładam te same czerwone conversy, które miałam na nogach wcześniej. Zakładam na piżamę bluzę z kapturem i wychodzę z pokoju.

Dom pogrążony jest w ciszy. Nie dlatego, że ojciec i Ella śpią, ale że ich tu nie ma. Są po drugiej stronie ulicy, u Dawn i Philipa, rodziców Rachael, którzy organizują sąsiedzką imprezę z okazji Czwartego Lipca. Ojciec i Ella obiecali, że wpadną później. Już to sobie wyobrażam: mamuśki w średnim wieku oraz ojców pijących piwo i drinki oraz udzielających się towarzysko przy kiepskiej muzyce, którą uważali za fajną, kiedy byli w moim wieku. A jednak się cieszę, że ich nie ma, bo dzięki temu mogę pojechać po Rachael i Jamiego, a ojciec nie będzie mnie przesłuchiwał.

Nie bojąc się, że narobię hałasu, schodzę po schodach. Nie mówię Chase’owi, że wychodzę, bo nie chcę go budzić. Przed wyjściem biorę z ogrodu wiadro. Ostatnie, czego mi trzeba, to żeby mój przybrany brat zarzygał mi tapicerkę. Zamykam drzwi na klucz i ukradkiem biegnę do samochodu, na wypadek, gdyby tata albo Ella stali przy oknie w pokoju gościnnym Rachael. Za opuszczonymi roletami świecą się światła i widzę poruszające się cienie. Nie zatrzymuję się jednak; wrzucam wiadro na siedzenie pasażera i odjeżdżam spod domu.

O tej porze ruch na drogach jest mały, jadę więc Deidre Avenue, skręcam w Ocean Avenue oraz dalej wzdłuż nabrzeża i pięć minut później jestem pod domem TJ’a. Molo jest już zamknięte i wszystko wydaje się dziwnie ciche w porównaniu z tym, co działo się tu kilka godzin temu. Tymczasem w mieszkaniu TJ’a impreza trwa w najlepsze. Wzdłuż ulicy stoją zaparkowane samochody, wśród nich BMW Jamiego, i nie mam gdzie się zatrzymać. Czekam więc na środku drogi, gotowa odjechać, gdyby nagle się okazało, że blokuję przejazd. Piszę do Rachael, żeby dać jej znać, że już jestem, i do Jamiego, żeby mu powiedzieć, że w ciągu minuty ma przywlec tu swój zapijaczony tyłek.

Czekając, wbijam wzrok w okna mieszkania na drugim piętrze. Tylko tam palą się światła. Sięgające od podłogi aż po sufit ogromne okna pozwalają mi zobaczyć, co dzieje się w środku, ale widzę jedynie skłębioną masę ludzi. Z tego, co pamiętam, mieszkanie nie było aż tak duże, ale wygląda na to, że TJ ma na głowie całe mnóstwo gości. Jake prawdopodobnie próbuje przekonać jakąś biedną dziewczynę, żeby wróciła z nim do domu. Dean pilnuje, żeby nikt nie zrobił nic głupiego, a Meghan i jej chłopak Jared zajmują się pewnie tym, co zwykle. Zresztą, skąd mam wiedzieć.

Niedługo potem pojawiają się Rachael i Jamie. Przez przeszklone drzwi budynku widzę, jak wychodzą z windy. Jamie potyka się i zatacza, podczas gdy Rachael dosłownie wlecze go za sobą. Widząc mnie, rzuca mi poirytowane spojrzenie, otwieram więc drzwi samochodu i spieszę jej z pomocą.

– Mam nadzieję, że jutro będziesz miał kaca jak diabli – mówię do Jamiego. Zarzucam sobie na szyję jego ramię i obie próbujemy go podtrzymać. Oczy ma na wpół przymknięte, włosy zmierzwione, a ręce i nogi ciężkie jak z ołowiu. Jest tak pijany, że praktycznie nie może chodzić.

– Mam nadzieję, że pójdziesz do piekła – warczy na mnie bełkotliwie. Nie przejmuję się tym jednak. Jamie często rzuca takie uwagi pod moim adresem i z czasem przyzwyczaiłam się do tego, że traktuje mnie z pogardą.

Tymczasem Rachael marszczy brwi i patrzy na mnie z niepokojem, ale się nie odzywa. Zamiast tego podpiera Jamiego, podczas gdy ja przytrzymuję drzwi samochodu i wspólnymi siłami, zginając mu nogi i ręce, pakujemy go na tylną kanapę. Przez chwilę mocuję się z pasem bezpieczeństwa, ale Jamie mnie odpycha, więc w końcu daję za wygraną i trzaskam drzwiami.

– On naprawdę cię nienawidzi – mruczy Rachael, podchodząc do drzwi od strony pasażera. Jej włosy nie są już spięte w koński ogon i opadają na ramiona miękkimi, splątanymi falami. Bandanę ma związaną na nadgarstku i jest zupełnie trzeźwa.

– Może i mnie nienawidzi, ale rano będzie wdzięczny, że to ja, a nie rodzice, odwiozłam go do domu – mówię. – Miałby szlaban do końca życia.

Otwieram drzwi i obie wsiadamy do samochodu. Rachael bierze do rąk wiadro i pytająco unosi brwi. Kiedy wzruszam ramionami, śmieje się, po czym się odwraca, żeby położyć je na tylnym siedzeniu. Jamie niemal wyrywa jej je z ręki i mruczy coś pod nosem.

– Twoi rodzice są u mnie? – pyta Rachael, kiedy odjeżdżamy spod domu, zostawiając za sobą imprezę i pijacki zgiełk.

– Taa – odpowiadam i co chwila zerkam na Jamiego we wstecznym lusterku. Siedzi bezwładnie za moimi plecami z głową zwieszoną nad wiadrem, które stoi na podłodze za siedzeniem pasażera. Marszczę czoło, modląc się w duchu, żeby nie zwymiotował, i patrzę na drogę. – Nadal tam są. Jak wszyscy.

Rachael opiera głowę o zagłówek i wzdycha. Obraca twarz w stronę okna, a światło ulicznych latarni rozświetla jej skórę.

– Będę musiała wśliznąć się tylnym wejściem – mówi. – Nie chcę, żeby przyjaciele rodziców pytali mnie, co zamierzam zrobić ze swoim życiem.

– A co zamierzasz z nim zrobić? – pytam.

Rachael spogląda na mnie i mruży oczy. Uśmiecham się, ale zaraz cała moja uwaga skupia się na Jamiem.

– Wypuść mnie – bełkocze Jamie zza moich pleców. Kiedy zerkam w lusterko, widzę, że wyciąga rękę, więc pospiesznie blokuję drzwi. Szarpie za klamkę i podnosi się do pozycji siedzącej, a gdy dociera do niego, że drzwi są zamknięte, wali ręką w szybę. – Nie chcę siedzieć w tym samochodzie!

– Masz pecha – rzucam nonszalancko. Obie ręce trzymam na kierownicy i skupiam się na drodze.

– Rachael! – Jamie pochyla się do przodu, wyciąga rękę i chwyta Rachael za ramię. – Odkąd pamiętam, jesteś moją sąsiadką. Proszę, wypuść mnie z tego samochodu.

Rachael odpycha rękę Jamiego, odwraca się i uchyla przed jego dotykiem. Rozpina pas bezpieczeństwa i opiera się plecami o deskę rozdzielczą. Wskazuje go palcem.

– Nie dotykaj mnie. Nigdy – cedzi przez szparę między zagłówkiem a oparciem fotela.

– Ale musisz mi pomóc!

Rachael wzdycha głęboko, dotyka skroni i pyta protekcjonalnie:

– W czym mam ci pomóc, Jamie?

– Pomóż mi od niej uciec – bełkocze mój przybrany brat, a kiedy zerkam przez ramię, widzę, że wyciąga palec w moją stronę i z odrazą mruży nabiegłe krwią oczy. – To wariatka.

– Odpuść sobie – warczę. Zaciskam palce na kierownicy i wciskam pedał gazu, nie zwracając uwagi na Rachael, która patrzy to na mnie, to na Jamiego. Wie, że się nie dogadujemy, ale chyba nigdy nie była świadkiem czegoś takiego.

Nie jest w stanie milczeć i nie zamierza wysłuchiwać naszych kłótni, odwraca się więc i mierzy Jamiego surowym wzrokiem, jakby chciała dać mu do zrozumienia, żeby więcej się nie odzywał.

– Mała rada – mówi. – Jesteś pijany i zachowujesz się jak dupek, więc bądź tak miły i zamknij się.

Jamie, oburzony, osuwa się na siedzenie. Wlepia wzrok w Rachael i zastanawia się nad odpowiedzią. Kiedy w końcu się odzywa, brzmi niemal nonszalancko.

– Jestem pijany? – pyta, wolno poruszając ustami. – Jestem dupkiem, tak? Albo jeszcze lepiej, co? Brzmi znajomo? – Powoli siada prosto i nachyla się w moją stronę. Na jego twarzy pojawia się krzywy pijacki uśmieszek. Nie ma w nim nic przyjaznego, a jednak Jamie kładzie mi rękę na ramieniu, ściska mnie boleśnie i zerka na Rachael. – Dorzućmy jeszcze zioło i we mnie też się zakocha.

Słysząc to, strącam z ramienia jego rękę, szturcham go łokciem w klatkę piersiową i odpycham od siebie. Samochód skręca gwałtownie, zaraz jednak chwytam kierownicę i zerkając przez ramię, rzucam mu najbardziej nienawistne spojrzenie, na jakie mnie stać. Nie muszę się specjalnie wysilać.

– O co ci chodzi, do cholery?

Kątem oka widzę Rachael, która patrzy na mnie z dezaprobatą i wyciąga rękę w stronę kierownicy, jakby się bała, że zjadę z drogi.

– Jest pijany, Eden – uspokaja mnie.

Nie słucham jej jednak, bo nie chodzi mi o to, co się dzieje w tej chwili. Pytam o wszystko, co wydarzyło się od ubiegłego lada aż do dziś. Jamie nie był w stanie pogodzić się z prawdą, chociaż miał na to cały rok, i zaczynam się zastanawiać, czy kiedykolwiek da mi spokój. Mam wrażenie, że na dobre znienawidził mnie i Tylera.

– Pytam poważnie – warczę i poirytowana rozkładam ręce. – O co ci chodzi? Wytłumacz mi.

Jamie przełyka z trudem, pochyla się w moją stronę i przewracając oczami, cedzi przez zaciśnięte zęby:

– Jesteście. Obrzydliwi.

Przez chwilę nic nie mówię. Słyszę jedynie warkot silnika i zgrzytanie własnych zębów. Z jednej strony mam ochotę wykopać go z samochodu, a z drugiej chce mi się płakać. Wiem, że naprawdę tak myśli. Wiem, że uważa, iż jestem stuknięta, ohydna i odrażająca, a jednak nigdy dotąd nie powiedział tego na głos. Aż do dziś. Przez ułamek sekundy robi mi się niedobrze.

– Nie wiem, co mam ci powiedzieć – mówię ze spokojem. – Naprawdę. Nic nie łączy mnie z… – urywam, odchrząkuję i podejmuję na nowo. – Nic nie łączy mnie z Tylerem. Między nami wszystko skończone. Więc proszę, Jamie. Proszę, przestań mnie nienawidzić.

Słysząc to, patrzy na mnie przez chwilę i po raz kolejny osuwa się na siedzenie. Zaraz jednak sięga po wiadro i wymiotuje. Rachael piszczy, zakrywa dłonią usta i opiera się plecami o deskę rozdzielczą, odsuwając się jak najdalej od Jamiego. Ja tymczasem marszczę nos i opuszczam szyby, wpuszczając do samochodu świeże powietrze.

– I on mówi, że to ty jesteś obrzydliwa – mruczy Rachael przez palce.

Przez resztę drogi, która – na szczęście – trwa ledwie kilka minut, Jamie nie przestaje rzęzić i mruczeć pod nosem. Ja i Rachael milczymy, słuchając wiatru i utyskiwań mojego przybranego brata. Jednak gdy zbliżamy się do domu, nie tylko Jamie klnie pod nosem. Ja również.

Jakby nie dość było nieszczęść, z chwilą, gdy się zatrzymuję, ojciec i Ella wychodzą z domu Rachael. Widząc mój samochód, oboje przystają na trawniku przed naszym domem, a ojciec opiera ręce na biodrach, zaciska usta w wąską kreskę i mruży oczy.

– Cholera – rzucam po raz piąty. – Cholera, cholera, cholera. – Parkuję przy chodniku, podnoszę szyby i gaszę silnik. Przez przednie okno widzę, jak Ella marszczy brwi i mrużąc oczy, próbuje dostrzec, kto jest ze mną w samochodzie. Na jej nieszczęście wiozę jej pijanego syna, który wymiotuje na tylnym siedzeniu.

Rachael kręci głową i zerka znacząco w stronę Jamiego.

– Ktoś tu ma przerąbane.

– Na bank – odpowiadam. Biorę głęboki oddech, wyciągam kluczyki ze stacyjki i obie wysiadamy z samochodu. Powoli odwracam się, żeby spojrzeć na ojca i Ellę.

– Rachael, twoi rodzice zastanawiają się chyba, gdzie się podziewasz – rzuca oschle ojciec i prawie niezauważalnie kiwa głową w stronę jej domu. Światła nadal się świecą, a za oknami poruszają się cienie.

– Dziękuję, panie Munro. Pójdę ich uspokoić – rzuca Rachael z miną niewiniątka, choć w jej słowach wyczuwa się sarkazm. Ponieważ tata jest po czterdziestce, siwieje i nie pamięta już, jak to jest być nastolatkiem, nie wychwytuje tego. Uśmiecha się tylko kwaśno i czeka, aż Rachael odejdzie. Ona tymczasem odwraca się na pięcie i mijając mnie, mruczy:

– Nie mogę się doczekać, aż się wyprowadzę.

Przez minutę na ulicy panuje cisza. Nie chcę odzywać się pierwsza. Jamie nadal siedzi w samochodzie, Ella mruży oczy, a ojciec czeka, aż Rachael zamknie za sobą drzwi. Dopiero wówczas pyta:

– Gdzie ty się wałęsasz, do cholery?

Jest nie tylko starzejącym się dupkiem, ale również zbyt szybko wyciąga wnioski. Sądząc po jego minie i tonie, jakim to mówi, zakłada, że zrobiłam coś głupiego, jakbym w wieku dziewiętnastu lat nie mogła wyjść z domu o dwunastej trzydzieści, nie pakując się przy tym w kłopoty.

Mam ochotę przewrócić oczami, ale się powstrzymuję i zamiast tego wskazuję na swoje ubrania. Trudno nie zauważyć pogardy w moim głosie, kiedy mówię:

– Gdybyś nie zauważył, jestem w piżamie. – Otwieram drzwi samochodu, gdzie na tylnej kanapie siedzi Jamie z wiadrem pełnym rzygowin. – A tak między nami – dodaję, patrzę na ojca i zatrzaskuję drzwi – byłam po niego. Wykopali go z imprezy, bo jest za bardzo pijany.

– Boże, Jamie! – jęczy Ella. Kryje twarz w dłoniach i zaraz potem biegnie przez trawnik w stronę samochodu.

Tymczasem ja krzyżuję ramiona na piersi i uporczywie wpatruję się w ojca, który patrzy z dezaprobatą, jak wsparty na Elli Jamie, zataczając się, idzie w stronę domu. W pewnej chwili mój przybrany brat prostuje się i krzyczy:

– Eden próbowała mnie pocałować!

Spoglądam na niego zaskoczona i krzywię się. Kręcę głową z niedowierzaniem, podnoszę rękę i odpycham go.

– Naprawdę, pieprz się, Jamie – syczę. Ella marszczy brwi, a ojciec wypina pierś i otwiera usta.

– Eden Olivio Munro – odzywa się niskim głosem. Kiedy tak zwraca się do mnie pełnym imieniem i nazwiskiem, wiem, że nie wróży to nic dobrego. – Natychmiast oddaj mi kluczyki od samochodu. – Wyciąga rękę.

– Dlaczego?

– Ponieważ uważam, że takie wymykanie się z domu i przeklinanie jest niedopuszczalne. Kluczyki – powtarza, tym razem bardziej stanowczo. Bruzdy na jego czole pogłębiają się z każdą upływającą sekundą.

Patrzę na kluczyki i jeszcze mocniej ściskam je w dłoni. Zaraz potem podnoszę wzrok i kręcę głową.

– Czyli on może wracać do domu pijany i po wyznaczonej godzinie, ale to ja zostanę ukarana? – Zerkam na Jamiego i Ellę. Mój przybrany brat może i jest kompletnie zalany, ale i tak słyszę, jak chichocze. Zaciskam usta i patrzę na ojca. – Za co? – pytam. – Za to, że przywiozłam go do domu?

– Daj mi te przeklęte kluczyki – cedzi przez zaciśnięte zęby. Słysząc to, śmieję się. Nie mogę się powstrzymać. To do niego podobne. Przez ostatni rok za każdym razem, gdy przyjeżdżałam do Santa Barbara, znajdował pretekst, żeby być dla mnie niemiły. Nietrudno zgadnąć dlaczego: nadal odgrywa się na mnie za tę historię z Tylerem, za to, że zakochałam się w swoim przybranym bracie.

– Dave – mruczy Ella. Kręci głową i wlecze Jamiego w stronę drzwi. – Eden nie zrobiła nic złego.

Jednak ojciec jak zwykle ją ignoruje. Wychodzi z założenia, że nie będzie mu mówiła, jak ma wychowywać własne dziecko, chociaż w kwestii wychowywania jej dzieci to zawsze on ma ostatnie słowo. Poirytowany moim nieposłuszeństwem, przecina trawnik i idzie w moją stronę, gotów wyrwać mi kluczyki z ręki.

Zanim jednak zdąży to zrobić, otwieram drzwi samochodu.

– Pieprzyć to – rzucam i siadam za kierownicą. Może to i jego kolej, żeby opiekować się mną przez tydzień, ale nie ma mowy, żebym tu została. – Wracam do domu.

– To jest twój dom! – ryczy żałośnie ponad dachem samochodu, ale nawet ja słyszę napięcie w jego głosie. Dobrze wie, że to nieprawda. Nie chce, żeby to był mój dom, bo przez ostatni rok wielokrotnie dał mi do zrozumienia, że nie chce, bym była częścią jego nowej rodziny.

– Cóż – mruczę – na pewno nim nie jest. – Zatrzaskuję za sobą drzwi i uruchamiam silnik, zanim będzie próbował mnie zatrzymać. On jednak tego nie robi. I dobrze.

Odjeżdżając spod domu swojego ojca, obserwuję ich w lusterku wstecznym. Chase stoi w drzwiach wejściowych, zaspany i skołowany. Ojciec i Ella wrzeszczą na siebie, wściekle wymachując rękami. Patrzę na nich i uświadamiam sobie, że czymkolwiek jest nasza rodzina, daleko jej do ideału.

Prawda jest taka, że od roku jest w kompletnej rozsypce.

3

Czwartkowy poranek zaczynam tak, jak każdy inny dzień: przebieżką wzdłuż nabrzeża, aż do Venice i z powrotem. W połowie drogi do domu zatrzymuję się w Refinery. Robię tak, odkąd wróciłam do domu na wakacje. Przez ostatni rok obijałam się z bieganiem, jadłam, co chciałam, przybierałam na wadze i pierwszy raz w życiu nie przejmowałam się tym. Ale co za dużo, to niezdrowo, i teraz po raz kolejny staram się zrzucić zbędne kilogramy, zanim jesienią wrócę do college’u. Jeśli chodzi o wypady do Refinery, to najzwyczajniej w świecie tęskniłam za pyszną kawą.

Siedząc przy oknie, sączę waniliowe latte i przyglądam się tłumom ludzi spacerujących po Santa Monica Boulevard. Czasami spotykam się tu z Rachael. Dziś jednak jestem sama, bo moja najlepsza przyjaciółka wyjechała do Glendale, do dziadków. Jednak niespecjalnie mi to przeszkadza.

Wkrótce zostaję jednak zauważona – ja, dziewczyna, która spotykała się z przybranym bratem. Mam w uchu jedną słuchawkę, więc nie bardzo wiem, jak to możliwe, że je słyszę, ale tak właśnie jest. To cztery dziewczyny, młodsze ode mnie, które wychodzą z Refinery. Jedna z nich mruczy coś pod nosem i zwracam na nie uwagę tylko dlatego, że gdzieś wśród zgiełku słyszę słowa „przybrany brat”. Kiedy podnoszę wzrok, widzę, że na mnie patrzą, ale zaraz przestają chichotać i odwróciwszy wzrok, znikają za drzwiami.

Biorę głęboki oddech, wkładam do ucha drugą słuchawkę i pozwalam, by głośne dźwięki La Breve Vita zagłuszyły wszystko dokoła. Zespół rozpadł się latem rok temu, więc pozostała mi jedynie ich muzyka. Siedzę w Refinery przez kolejne pięć minut, dopijam kawę i rozkoszuję się przyjemnym chłodem wnętrza. Kiedy biega się w pełnym słońcu w taki upał jak dziś, można stracić przytomność, dlatego tak bardzo lubię te krótkie przerwy w drodze do domu.

Wstaję od stolika, zmieniam playlistę i kieruję się w stronę wyjścia, kiedy telefon zaczyna wibrować mi w ręce. Dzwoni Ella, więc nie odrzucam rozmowy; widząc na wyświetlaczu numer ojca, na pewno bym to zrobiłabym. Zamiast tego wyciągam słuchawki i podnoszę telefon do ucha.

– Gdzie jesteś? – pyta bez zbędnych wstępów.

– Eee, w Refinery – odpowiadam trochę niepewnie.

– Możesz tu przyjść? – mówi. – Nie martw się, twój ojciec jest w pracy – dodaje natychmiast.

Ściągam brwi, obracam w palcach słuchawki, otwieram drzwi i wychodzę na ulicę.

– Nie jesteś w pracy? – pytam.

– Pracuję nad sprawą sądową – odpowiada. – Jak szybko możesz tu dotrzeć? – pyta bez zastanowienia.

– Za jakieś dwadzieścia minut. – Dopiero gdy skręcam na rogu Piątej Ulicy, przestaję marszczyć czoło. Zwykle Ella dzwoni, żeby zapytać, co chcę na obiad, czy potrzebuję gotówki albo żeby sprawdzić, co robię. Tym razem jest inaczej. Nigdy nie prosi, żebym przyszła do domu, którego tak bardzo nienawidzę, więc zaczynam się niepokoić. – Wszystko w porządku?

– Tak – uspokaja mnie, ale coś w jej drżącym głosie podpowiada mi, że to nieprawda. – Po prostu się pospiesz.

Kiedy się rozłącza, wkładam słuchawki do uszu, podkręcam głośność i zaczynam biec szybciej niż zwykle. Dom znajduje się trzy kilometry stąd, więc w najlepszym wypadku za kwadrans będę na miejscu. Mam wrażenie, że Ella nie chce czekać. Ostrożnie kluczę między ludźmi i tworzę w głowie listę powodów, dla których tak nagle chce się ze mną spotkać. Żaden z nich nie wydaje się jednak prawdopodobny, skupiam się więc na jeszcze szybszym biegu. Im szybciej będę na miejscu, tym szybciej się dowiem, o co chodzi.

Z tą myślą niespełna piętnaście minut później docieram do domu. Ocieram czoło wierzchem dłoni i dysząc ciężko, podchodzę do drzwi wejściowych. Ostatni raz byłam tu w piątek wieczorem. Od tamtej pory nie rozmawiałam z ojcem.

Kiedy wchodzę do holu, w domu panuje cisza. Nie ma Jamiego, Chase’a ani ojca. Jest tylko Ella, ubrana w elegancką obcisłą spódnicę i bluzkę. Zauważam ją dopiero wtedy, kiedy słyszę jej kroki na szczycie schodów. Zadzieram głowę i ocieram ręką spocone czoło. Oddech mam wciąż nierówny i próbuję go uspokoić, czekając, aż mi powie, dlaczego tak bardzo mnie potrzebuje.

Ona jednak się nie odzywa. Zamiast tego kiwa głową, ogląda się za siebie i pyta łagodnie:

– Możesz tu przyjść na chwilę?

O ile wcześniej się nie martwiłam, to teraz na serio zaczynam się denerwować. Nagle ogarnia mnie strach, że jak wejdę na górę, zobaczę, że moja sypialnia została przerobiona na pokój gościnny, a wszystkie moje rzeczy zapakowano do kartonowych pudeł. „A więc o to chodzi”, myślę sobie. Wyrzuca mnie. Nie żebym miała coś przeciwko temu.

Wypuszczam powietrze i zmuszam swoje zmęczone, obolałe ciało do wejścia po schodach. Staram się unikać jej wzroku. Założę się, że to ojciec zdecydował o tym, żeby mnie wykopać, nie Ella. Ona tylko musi przekazać mi wiadomość. Powiedzieć coś w stylu: „Przykro mi, Eden, ale jesteś zbyt podła, odrażająca i niebezpiecznie lekkomyślna, żeby dłużej pozostawać w tym domu”.

– Gdzie są Jamie i Chase? – pytam. Kątem oka zerkam na korytarz, ale nie widzę żadnych pudeł. Całą uwagę skupiam na Elli, ona jednak odwraca się i idzie do swojego gabinetu, który sąsiaduje z moją sypialnią. Idę za nią bez słowa.

– Jamie pojechał z Jen do miasta – rzuca nonszalancko przez ramię. Jej obcasy stukają o podłogę. – A Chase jest na plaży.

Zatrzymuję się przy drzwiach nie dlatego, że jest to gabinet Elli, do którego żadne z nas nie może tak po prostu wchodzić, ale dlatego, że kiedyś był tu inny pokój. Dopiero pół roku temu Ella urządziła w nim swoje biuro. Ojciec przemalował ściany, ponieważ jednak jest kiepskim malarzem, spod świeżych warstw kremowobiałej farby wciąż przebija ciemny granat. Stary dywan został zwinięty i zastąpiony podłogą z twardego drewna. Ale mimo kiepsko położonej farby czasem łatwo zapomnieć, że kiedyś była tu sypialnia.

– To znaczy, że Jamie nie ma szlabanu? – pytam i mam ochotę przewrócić oczami. To nie do wiary, że może wrócić do domu pijany, zwymiotować na trawniku i nikt go za to nie ukarze.

– Ma – odpowiada Ella. Urywa, odwraca się i patrzy na mnie. Jej niebieskie oczy są łagodne, a zarazem przeszywające. – Ale wolałam, żeby nie było go w domu.

– O. – Zaciskam usta i zakładam za ucho zbłąkany kosmyk włosów. Zaintrygowana, zerkam na walające się na biurku sterty papierów. Sprawy, nad którymi pracuje Ella. Informacje o jej klientach. Pospiesznie odwracam wzrok. – Dlaczego nie chciałaś, żeby był w domu?

– Bo nic mu jeszcze nie mówiłam – odpowiada powoli.

Nie takiej odpowiedzi się spodziewałam i, prawdę powiedziawszy, jestem zaskoczona. Tymczasem Ella przełyka z trudem, kładzie rękę na oparciu fotela i mam wrażenie, że wyczuwa moje zakłopotanie, bo dodaje pospiesznie:

– Właściwie nikomu jeszcze nie mówiłam. Zwłaszcza twojemu tacie.

„Boże”, myślę. Nagle dociera do mnie, dlaczego tu jestem. Mrugam z niedowierzaniem i chwytam za klamkę na wypadek, gdybym miała zemdleć albo się przewrócić.

– Jesteś w ciąży? – wyrzucam z siebie.

– Boże, Eden. – Ella pospiesznie kręci głową i oblewa się rumieńcem. Dotyka dłonią piersi, uspokaja się i odchrząkuje. – Z całą pewnością nie – mówi. Uśmiecha się niezręcznie, jakby się bała, że zaraz parsknie śmiechem.

Słysząc to, uspokajam się nieco, rozluźniam i opuszczam ramiona. Nie wyobrażam sobie, żeby mój ojciec miał mieć kolejne dziecko. Musiałby się wiele nauczyć. Zawstydzona faktem, że wyciągnęłam tak pochopne wnioski, zagryzam wargę i wzruszam ramionami. Jestem równie zdezorientowana i zaniepokojona jak przed chwilą.

– To o co chodzi? – pytam.

Ella bierze głęboki oddech i powoli wypuszcza powietrze. W całym domu panuje dziwna cisza. Zaczynam tracić cierpliwość. Nie podoba mi się to, że nie wiem, co się dzieje i dlaczego tu jestem. Może Ella zamierza oznajmić nam, że przeprowadzają się na drugi koniec kraju? Może postanowiła zrezygnować z pracy? Może planuje rozwód? Obawiam się jednak, że to ostatnie to jedynie moje pobożne życzenie.

Wciąż jednak milczy i delikatnie porusza ustami, jakby chciała coś powiedzieć, ale nie do końca wiedziała co. Chwilę później nie musi już nic mówić. Jej oczy zdradzają wszystko.

Patrzą ponad moim ramieniem na coś za moimi plecami. Wzrok ma skupiony i spokojny. I nagle słyszę głos, którego brzmienie kompletnie mnie paraliżuje. Nie sposób pomylić go z żadnym innym i właśnie dlatego, kiedy padają pierwsze słowa, oddech więźnie mi w gardle, żołądek zwija się w supeł, i wszystko, ale to wszystko, zamiera.

– O mnie.

Odwracam się, oszołomiona. I oto stoi tam. Tak po prostu. Minął rok, a on staje przede mną, wysoki, dobrze zbudowany, w czarnych dżinsach i białej koszulce, z tymi swoimi ciemnymi włosami i szmaragdowymi oczami… Człowiek, który kiedyś był dla mnie całym światem, o czym przekonałam się dopiero wtedy, gdy odszedł i nigdy nie wrócił.

Tak się składa, że tym człowiekiem jest mój przybrany brat.

Cofam się dalej w głąb biura. Jestem zszokowana i nie wierzę własnym oczom. Gardło mam ściśnięte i mogę jedynie kręcić głową. W ogóle się nie zmienił. Wygląda dokładnie tak, jak rok temu w Nowym Jorku: ten sam kilkudniowy zarost, ostro zarysowana szczęka, szerokie ramiona i błyszczące oczy, które patrzą na mnie i tylko na mnie. Kąciki jego ust unoszą się w uśmiechu.

Spowijająca naszą trójkę pełna napięcia cisza sprawia, że czuję się, jakbym wpadła w zasadzkę, jakby zwabiono mnie tu bez logicznego powodu. Ella wie, że nie mogę znieść nawet myśli o Tylerze, nie mówiąc już o tym, by na niego patrzeć, dlatego posyłam jej pełne wyrzutu, wściekłe spojrzenie.

Jest wyraźnie zdenerwowana. Zmęczonym wzrokiem spogląda to na mnie, to na Tylera i zmartwiona marszczy czoło.

– Muszę iść na spotkanie – bąka drżącym głosem. Odwraca się, sięga po żakiet oraz segregatory i szybko przechodzi obok mnie. Mijając Tylera, kładzie mu rękę na ramieniu i bez słowa wychodzi z pokoju. Stuka obcasami, kiedy schodząc po schodach, kieruje się w stronę wyjścia. Chwilę później słyszę szczęk zamykanych drzwi i dom na powrót pogrąża się w ciszy.

Mrugam oszołomiona i próbuję oswoić się z myślą, że Tyler stoi przede mną na wyciągnięcie ręki. W końcu zbieram się na odwagę i podnoszę wzrok. Jego oczy błyszczą, podczas gdy moje płoną gniewem. Widzi to, a jednak robi krok w moją stronę i po raz kolejny się uśmiecha. Jest to szeroki, promienny uśmiech, który odsłania rząd idealnie równych białych zębów i dosięga jego oczu.

– Eden – mruczy. Głos ma cichy, jakby się bał, że w jego ustach moje imię rozpadnie się na kawałki. Oddycha z ulgą.

Jego zachowanie jeszcze bardziej mnie rozwściecza. Uważa, że ma prawo tak po prostu pojawić się po roku i uśmiechać się, jakby nic się nie stało, jakby wystarczyło wypowiedzieć moje imię, żebym zapomniała o dwunastu długich miesiącach, pełnych bólu, złości i upokorzeń.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki