w przygotowaniu: Adrian Mole. Na manowcach

SUE TOWNSEND

ADRIAN

MOLE

Przełożył Tomasz Tesznar

Tytuł oryginału: Adrian Mole and the Weapons of Mass Destruction

Copyright © Lily Broadway Productions Ltd., 2004 Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo W.A.B., 2006 Copyright © for the Polish translation by Wydawnictwo W.A.B., 2006

Wydanie I Warszawa 2006

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

Dedykacja

Poświęcam tę książkę pamięci Johna Jamesa Alana Balia, Maureen Pameli Broadway i Gilesa Gordona.

Dedykuję ją również cudownym dziewczętom, Finley Townsend, Issabelli Carter, Jessice Stafford oraz Mali Townsend, z wyrazami mojej miłości.

2002

Wisteria Walk

Ashby de la Zouch

29 września 2002

Do rąk własnych Wielce Szanowny Pan Tony Blair

Członek Parlamentu i Doradca Królowej

Hrabstwo Leicester

Downing Street 10

Whitehall

Londyn SW1A

Drogi Panie Blair!

Nie wiem, czy Pan mnie pamięta – spotkaliśmy się w roku 1999 na przyjęciu wydanym w Izbie Gmin przez norweski przemysł garbarski. Zapoznała nas Pandora Braithwaite, obecna wiceminister do spraw odnowy terenów miejskich, a potem przeprowadziliśmy krótką rozmowę na temat BBC, podczas której wyraziłem opinię, iż stosunek tej instytucji do scenarzystów z prowincji jest wręcz haniebny. Niestety, niebawem odwołano Pana w jakiejś pilnej sprawie na drugi koniec sali.

Piszę do Pana, aby podziękować, że mnie Pan ostrzegł przed niebezpieczeństwem, jakie grozi Cyprowi ze strony Saddama Husajna, będącego w posiadaniu broni masowego rażenia.

Zarezerwowałem już dla siebie i mojego starszego syna tygodniowy pobyt w hotelu Atena w Pafos na Cyprze na początku listopada, za łączną kwotę 571 funtów plus opłaty lotniskowe. Mój osobisty doradca do spraw turystyki, Johnny Bond z biura podróży Latesun Ltd, zażądał zaliczki w wysokości 57 funtów i 10 pensów, którą to zaliczkę wpłaciłem mu 23 września. Proszę sobie zatem wyobrazić moje przerażenie, kiedy następnego dnia włączyłem telewizor i usłyszałem, jak oznajmia Pan Izbie Gmin, że Saddam Husajn może zaatakować Cypr bronią masowego rażenia w ciągu 45 minut!

Natychmiast zatelefonowałem do Johnny'ego Bonda i odwołałem wyjazd (skoro atak może nastąpić w ciągu 45 minut, nie mogłem ryzykować, że będę akurat na plaży i nie usłyszę stosownego komunikatu Ministerstwa Spraw Zagranicznych).

Oto, na czym polega mój problem, Panie Blair: biuro podróży Latesun Ltd odmawia zwrotu mojej zaliczki, o ile nie dostarczę dowodów na to, że:

a) Saddam Husajn dysponuje arsenałem broni masowego rażenia;

b) jest w stanie rozmieścić ją na stanowiskach bojowych w ciągu 45 minut;

c) Cypr znajduje się w zasięgu jego rakiet.

Johnny Bond, którego wczoraj, jak mi powiedzieli jego koledzy, „nie było w biurze” (podejrzewam, że brał udział w jakiejś antywojennej demonstracji), ośmielił się zakwestionować prawdziwość Pańskiego oświadczenia wygłoszonego w Izbie Gmin!

Czy wobec tego zechciałby Pan uprzejmie przesłać mi odręczną notkę z potwierdzeniem, iż rzeczywiście istnieje zagrożenie dla Cypru, abym mógł przekazać ją Johnny'emu Bondowi i odzyskać swoją zaliczkę? Nie mogę sobie pozwolić na utratę 57 funtów i 10 pensów.

Szczerze oddany Adrian Mole

PS Ciekaw jestem, czy mógłby Pan zapytać swą małżonkę, Cherie, czy zgodziłaby się gościnnie zabrać głos na uroczystym obiedzie Koła Literackiego hrabstwa Leicester i Rutland w dniu 23 grudnia bieżącego roku. Will Self nam odmówił, i to dosyć kategorycznie. Nie płacimy honorariów ani nie zwracamy kosztów podróży, ale i tak sądzę, że przekonałaby się, iż stanowimy bardzo energiczną i inspirującą grupę.

W każdym razie, Panie Blair, dobra robota. Tak trzymać!

sobota 5 października

Oglądałem dziś mieszkanie na poddaszu starej fabryki akumulatorów na Nabrzeżu Szczurów. Mark B'astard, agent od nieruchomości, powiedział mi, że ci dranie od kupna i wynajmu teraz wręcz sobie wyrywają budynki nad kanałem. Mieszkanie jest w świetnym punkcie. To ledwie pięć minut spaceru ścieżką nad kanałem od księgarni, w której pracuję. Na poddaszu jest jeden przestronny pokój i łazienka ze ścianami z luksferów.

Kiedy Mark B'astard poszedł się odlać, widziałem jego zamazaną sylwetkę. Jeśli kupię to mieszkanie, poproszę matkę, żeby uszyła mi jakieś zasłonki.

Wyszedłem na balkon ze stalowej siatki, żeby podziwiać widoki. Przede mną, połyskując w jesiennym słońcu, rozciągał się kanał. Po niebie szybowało stado łabędzi, nieopodal przeleciał jakiś szary ptaszek, a spod mostu wyłoniła się barka. Kiedy przepływała pod moim balkonem, brodaty facet z rachitycznym, siwym kucykiem pomachał do mnie i powiedział: „Ładny mamy dzionek!”. Widziałem, jak na dnie barki jego żona zmywała po obiedzie. Ona też mnie spostrzegła, ale mi nie pomachała.

Mark B'astard taktownie zostawił mnie samego, kiedy chłonąłem atmosferę tego miejsca. Teraz jednak znowu do mnie dołączył i zwrócił mi uwagę na kilka niezwykle oryginalnych cech tego mieszkania, takich jak autentyczne zacieki z kwasu na podłodze i haki, na których w czasie wojny wisiały kotary służące do zaciemniania.

Spytałem go, co będzie w obstawionym rusztowaniami sąsiednim budynku. „Zdaje się, że hotel” – odparł. Potem powiedział, że Eric Shift, ten multimilioner od żelastwa i złomu, który będzie właścicielem działki, na której znajduje się mój lokal, wykupił całe Nabrzeże Szczurów i liczy, że przemieni je w lokalny odpowiednik paryskiego lewego brzegu Sekwany.

Przyznałem się Markowi, że zawsze chciałem spróbować swych sił w akwarelach.

Pokiwał głową i powiedział: „To fajnie”, ale zdawało mi się, że nie ma pojęcia, o czym mówię.

Mark tymczasem wodził tęsknym spojrzeniem po bieluteńkiej, gołej ścianie, aż wreszcie rzekł:

– To takie miejsce, w którym sam chciałbym zamieszkać, ale mam trójkę dzieci. Najstarsze ma dopiero pięć lat, i żona chce mieć ogród.

Wyraziłem współczucie i powiedziałem, że jeszcze do niedawna sam wychowywałem dwóch synów, tylko że teraz tym starszym – siedemnastoletnim Glennem – zajmuje się armia brytyjska, a młodszy – dziewięcioletni William – wyjechał na stałe do matki do Nigerii.

B'astard spojrzał na mnie z zazdrością i rzekł:

– Jest pan bardzo młody jak na kogoś, kto już pozbył się dzieci z domu.

Powiedziałem mu, że mam już trzydzieści cztery i pół roku, i że to chyba najwyższa pora, by dla odmiany zadbać o siebie.

Kiedy B'astard pokazał mi wbudowaną w kuchenny blat granitową tacę na ser, powiedziałem, że kupuję to mieszkanie.

Zanim sobie poszliśmy, wyszedłem na balkon, żeby raz jeszcze spojrzeć na kanał. Słońce zachodziło właśnie za stojący w oddali wielopoziomowy parking. Ścieżką po drugiej stronie kanału szedł lis z reklamówką Tesco w pysku. Jakieś bure stworzenie (chyba szczur wodny) wśliznęło się do kanału i popłynęło w dal. Pod moim oknem przepływały majestatycznie łabędzie. Największy z nich spojrzał mi prosto w oczy, jakby chciał powiedzieć: „Witaj w nowym domu, Adrianie”.

22.00

Poszedłem do kuchni, ściszyłem radio i oznajmiłem rodzicom, że przy najbliższej okazji wyprowadzam się z ich pokoju gościnnego i przenoszę do mieszkania na poddaszu starej fabryki akumulatorów na Nabrzeżu Szczurów w Leicester.

Matka nie potrafiła wprost ukryć zachwytu.

Ojciec uśmiechnął się szyderczo.

– Stara fabryka akumulatorów? Twój dziadek kiedyś tam pracował, ale musiał odejść, jak go ugryzł szczur i dostał zakażenia. Już myśleliśmy, że będą mu musieli uciąć nogę.

– Nabrzeże Szczurów? – spytała matka. – Czy to nie tam mają w przyszłym roku otworzyć schronisko dla bezdomnych?

– Ktoś cię wprowadził w błąd – odparłem. – Całe osiedle nad kanałem mają przekształcić w centrum kulturalne miasta Leicester.

Kiedy spytałem matkę, czy ześciuboli mi jakieś zasłonki do łazienki z luksferów, odparła złośliwie:

– Przepraszam, ale sądzę, że mylisz mnie z kimś, kto trzyma w domu igłę i nici.

Dokładnie o siódmej ojciec podkręcił radio i wysłuchaliśmy wiadomości. Brytyjscy przywódcy wojskowi chcieli wiedzieć, jaka będzie ich rola, jeśli Wielka Brytania przystąpi do wojny z Irakiem. Ceny akcji znowu spadły.

Ojciec walnął głową w stół i wrzasnął:

– Zatłukę tego drania doradcę finansowego, który mnie namówił, żebym założył konto emerytalne w funduszu „Godne Życie”!

Kiedy z radia popłynęła czołówka serialu Archerowie, rodzice sięgnęli po papierosy, zapalili i siedzieli tak, z lekko rozchylonymi ustami, słuchając rolniczej opery mydlanej. Są jednak rzeczy, które robią razem, raz jeszcze usiłując uratować swoje małżeństwo.

Moi rodzice są dziećmi wyżu demograficznego. Teraz jednak mają, odpowiednio, pięćdziesiąt dziewięć i sześćdziesiąt dwa lata. Ciągle czekam, kiedy pogodzą się z faktami i zaczną się ubierać tak samo jak inni staruszkowie. Chciałbym zobaczyć, jak noszą przykrótkie, beżowe płaszczyki, luźne, elastyczne spodnie i – w przypadku matki oczywiście – siwą trwałą w kształcie kalafiora, ale żadne z nich najwyraźniej nie ma zamiaru się poddać. Wciąż uparcie wbijają się w marmurkowe dżinsy i obcisłe skórzane kurtki.

Ojciec myśli, że jeśli zapuści długie siwe włosy, to ludzie będą go brali za faceta, który przez całe lata pracował w przemyśle muzycznym. Oszukuje się, biedaczysko. Zawsze będzie wyglądał jak emerytowany sprzedawca piecyków akumulacyjnych.

Teraz jeszcze musi przez cały czas nosić czapkę z daszkiem, bo prawie całkiem wyłysiał na czubku głowy, przez co światu ukazał się jego młodzieńczy wybryk: otóż na swoim wieczorze kawalerskim, kiedy już wlał w siebie z dziesięć kufli piwa marki Everards Bitter, pozwolił się ostrzyc na łyso i wytatuować sobie na czaszce na zielono „Jestem świrem”.

Na szczęście wieczór kawalerski odbył się na tydzień przed weselem, ale i tak ta historia wyjaśnia, dlaczego na jedynym ślubnym zdjęciu moich rodziców ojciec wygląda jak skazaniec Abel Magwitch z Wielkich nadziei.

Pozostałe tatuaże usunęli ojcu w państwowym ośrodku zdrowia, ale jakoś nie chcą mu sfinansować zabiegu z tym zielonym napisem. Musiałby usunąć go sobie laserem w prywatnej klinice na Harley Street i zapłacić ponad tysiąc funtów. Matka namawia go, żeby wziął pożyczkę z banku, ale ojciec mówi, że łatwiej i taniej jest chodzić w czapce. Matka twierdzi, że ma już dosyć czytania „Jestem świrem”, kiedy w łóżku ojciec odwraca się do niej plecami. Widocznie najczęściej właśnie tak się kładzie.

23.00

Zrobiłem sobie kąpiel z aromatycznym olejkiem mojej matki. Na etykietce przeczytałem, że olejek jest z pigwy i moreli. Unosiło się toto na wodzie i wyglądało jak ta plama ropy, która zabiła niemal całą faunę i florę w Nowej Szkocji. Spędziłem kwadrans pod prysznicem, zanim udało mi się zmyć z siebie to świństwo.

Wziąłem dwa lusterka i zmierzyłem sobie łysinkę. Jest teraz wielkości dużego dropsa.

Sprawdziłem pocztę. Dostałem wiadomość od mojej siostry Rosie, która informowała mnie, że zastanawia się, czy nie rzucić uniwerku w Hull, bo ma już dosyć mikrobiologii. Pisała, że Simon, jej chłopak, potrzebuje ciągłej opieki i pomocy z jej strony, żeby zerwać z nałogiem. Prosiła, żebym nie mówił rodzicom o tym dylemacie, bo oboje są straszliwie „uprzedzeni” do narkomanów.

Były jeszcze, jak zwykle, reklamy różnych firm, które proponowały, że wydłużą mi penis.

niedziela 6 października, nów

Matka przez cały dzień snuła się po domu w szlafroku. O trzeciej po południu spytałem ją, czy ma zamiar się ubrać i uczesać.

– A po co? Twój tatuś niczego by nie zauważył, nawet gdybym łaziła po domu nago i z różą w zębach.

Ojciec przez cały dzień siedział przy wieży i słuchał w kółko swoich ulubionych nagrań Roya Orbisona.

Widać jak na dłoni, że ich małżeństwo to już zimny trup. Jakby się żyło w filmie Bergmana. Może powinienem im powiedzieć, że ich ukochana córeczka raczej nie dostanie Nagrody Nobla, gdyż zamierza porzucić laboratorium i zająć się leczeniem uzależnień. To by ich trochę ożywiło i sprawiło, że zaczęliby ze sobą rozmawiać. Ha, ha, ha.

Całe popołudnie pisałem listy. Kiedy już miałem wyjść z domu, żeby wrzucić je do skrzynki, matka rzekła:

– Jesteś jedyną znaną mi osobą, która ciągle korzysta z usług tej ślimaczej poczty.

– Jesteś jedyną znaną mi osobą, która ciągle wierzy, że palenie jest dobre na płuca – odparłem.

– Do kogo piszesz? – spytała.

Nie chciałem jej powiedzieć, że napisałem do Jordan i do Davida Beckhama, więc wybiegłem z domu, zanim zdążyła przeczytać nazwiska i adresy na kopertach.

Wisteria Walk

Ashby de la Zouch

6 października 2002

Jordan „Daily Star ”

Grupa Express Newspaper Hrabstwo Leicester Lower Thames Street 10 Londyn EC3

Droga Jordan!

Piszę obecnie książkę o sławie i popularności oraz o tym, jak rujnują one ludziom życie. Dobrze wiem, co mówię. Sam byłem popularny w latach dziewięćdziesiątych i miałem nawet w telewizji kablowej własny magazyn kulinarnypt. „Podróbki bez podróbki”. Potem machina sławy przemieliła mnie i wypluła, tak jak kiedyś wypluje i Panią.

Chciałbym przeprowadzić z Panią wywiad w jakimś dogodnym dla obu stron terminie. Musiałaby Pani przyjechać do mnie, do Leicester, ponieważ pracuję na pełnym etacie. Najbardziej odpowiadałoby mi któreś niedzielne popołudnie.

Tak przy okazji, rozmawiałem ostatnio z ojcem o Pani piersiach. Obaj stwierdziliśmy zgodnie, że są wprost przytłaczające. Ojciec nawet powiedział, że człowiek mógłby wpaść w tę przepaść pomiędzy nimi i można by go szukać całymi dniami.

Mój przyjaciel Parvez oświadczył, że Pani piersi są jak broń masowego rażenia, a mój kręgarz orzekł, że z uwagi na ciężar, jaki dźwiga Pani na klatce piersiowej, będzie Pani miała kiedyś problemy z kręgosłupem lędźwiowym.

Chodzą słuchy, że zamierza Pani jeszcze bardziej powiększyć sobie piersi. Niech się Pani nad tym raz jeszcze zastanowi. Proszę napisać do mnie na podany powyżej adres. Obawiam się, że nie mogę zaoferować Pani honorarium ani zwrotu kosztów podróży, ale otrzyma Pani oczywiście darmowy egzemplarz mojej książki (tytuł roboczy: Sława i obłęd/

Pozostaję pokornym i uniżonym sługą, A. A. Mole

Wisteria Walk

Ashby de la Zouch

6 października 2002

David Beckham

Klub Piłkarski Manchester United Hrabstwo Leicester Old Trafford Manchester M16

Drogi Davidzie!

Proszę, by poświęcił mi Pan chwilę i przeczytał ten list do końca. Nie jestem kolejnym bezmyślnym fanem futbolu, który domaga się zdjęcia z autografem.

Piszę obecnie książkę o sławie i popularności oraz o tym, jak rujnują one ludziom życie. Dobrze wiem, co mówię. Sam byłem popularny w latach dziewięćdziesiątych i miałem nawet w telewizji kablowej własny magazyn kulinarnypt. „Podróbki bez podróbki”. Potem machina sławy przemieliła mnie i wypluła, tak jak kiedyś wypluje i Pana.

Chciałbym przeprowadzić z Panem wywiad w jakimś dogodnym dla obu stron terminie. Musiałby Pan przyjechać do mnie, do Leicester, ponieważ pracuję na pełnym etacie. Najbardziej odpowiadałoby mi któreś niedzielne popołudnie.

Proszę się nie obrażać o to, co za chwilę powiem – być może akurat nie było Pana w szkole, kiedy przerabiano gramatykę – ale wydaje mi się, że nie ma Pan pojęcia o podstawach poprawnej konstrukcji zdania, nie mówiąc o frazeologii czy stylistyce. Na przykład wczoraj wieczorem powiedział Pan w telewizji: „Widzę Victorię na teledysku jak była w Spice Girls, no i kumasz, nawinąłem kolowi, żem właśnie widział laskę, z którą się chajtnę”.

Powinno być tak: „Zobaczyłem Victorię w jakimś teledysku, kiedy śpiewała jeszcze ze Spice Girls, no i wiecie, powiedziałem do kolegi, że właśnie widziałem dziewczynę, z którą się ożenię”.

Proszę napisać do mnie na podany powyżej adres. Obawiam się, że nie mogę zaoferować Panu honorarium ani zwrotu kosztów podróży, ale otrzyma Pan oczywiście darmowy egzemplarz mojej książki (tytuł roboczy: Sława i obłędj.

Pozostaję Pańskim pokornym i uniżonym sługą, A. A. Mole

poniedziałek 7 października

Po drodze do pracy zadzwoniłem do mojego doradcy prawnego Davida Barwella. Telefon odebrała jego sekretarka Angela.

– Pan Barwell jest teraz bardzo zajęty atakiem astmy, wywołanym przez nową wykładzinę, którą w weekend założono nam w biurze – powiedziała.

Uprzedziłem ją, że może się spodziewać jakiegoś listu od Marka B'astarda w sprawie wynajęcia lokalu nr 4 w starej fabryce akumulatorów na Nabrzeżu Szczurów, nad kanałem Grand Union w Leicester.

– Nie będę nawet zawracała głowy panu Barwellowi – odrzekła z goryczą w głosie. – I tak to ja odwalam za niego całą robotę. On tylko sobie siedzi przy biurku i majstruje coś przy swoim inhalatorze.

Kiedy już dotarłem na miejsce, musiałem czekać dziesięć minut pod sklepem, gdyż pan Carlton-Hayes miał kłopot ze znalezieniem miejsca do parkowania. Patrzyłem, jak idzie High Street w moją stronę. Wyglądał, jakby gonił resztkami sił. Nie wiem, jak długo jeszcze będzie w stanie prowadzić ten sklep. Cóż, takie już mam szczęście.

– Strasznie cię przepraszam, mój drogi, że musiałeś na mnie czekać – powiedział.

Wziąłem od niego klucze i otworzyłem drzwi. Kiedy już wszedł do środka, oparł się o najnowsze biografie, żeby złapać oddech.

– Gdybyśmy tu mieli parę krzeseł i ze dwie kanapy, tak jak proponowałem, mógłby pan teraz wygodnie usiąść i dojść do siebie – powiedziałem.

– Ależ Adrianie, mój drogi, nie jesteśmy jakimś tam sklepem meblowym. My tylko sprzedajemy książki – odparł.

– W dzisiejszych czasach klienci nawet w księgarni oczekują, że będą mogli sobie usiąść, wypić filiżankę kawy i skorzystać z toalety – rzuciłem.

– Człowiek dobrze wychowany załatwia swoje potrzeby fizjologiczne, a także wypija filiżankę kawy, zanim wyjdzie z domu – odrzekł pan Carlton-Hayes.

Jak zwykle mieliśmy w sklepie w ciągu dnia tłum różnych nawiedzonych indywiduów. Jakiś miłośnik parowozów, z ryżą bródką i sklejonymi taśmą okularami, spytał mnie, czy mamy egzemplarz rozkładu jazdy kolei transsyberyjskiej z roku 1954, w dodatku po rosyjsku. Pokazałem mu nasz dział poświęcony kolejnictwu i zaproponowałem, żeby sam poszperał w zbutwiałych ulotkach na ten temat, które pan Carlton-Hayes uparcie trzyma w sklepie.

Jakaś kobieta, ostrzyżona na rekruta, z długimi, dyndającymi kolczykami, spytała, czy jesteśmy zainteresowani kupnem pierwszego wydania książki Kobiecy eunuch.Ja tam bym jej pewnie nie kupił. Była w bardzo kiepskim stanie: brakowało obwoluty, a strony pokryte były notatkami i wykrzyknikami, w dodatku w kolorze czerwonym. Pan Carlton-Hayes wtrącił się jednak do naszej rozmowy i zaoferował kobiecie piętnaście funtów. Czasami czuję się tak, jakbym pracował w jakimś sklepie ze starzyzną, a nie w najstarszej księgarni i antykwariacie miasta Leicester.

Kiedy już mieliśmy zamykać, do sklepu weszła młoda kobieta i spytała, czy mamy książkę Ozdoby i wyposażenie do domków dla lalek w stylu regencji.Na ile zdążyłem się jej przyjrzeć, miała całkiem znośną figurę i niebrzydką twarz. Miała też bardzo wąskie nadgarstki i smukłe palce – dokładnie takie, jakie lubię u kobiet. Przez jakiś czas udawałem więc, że szukam tej książki na półkach.

– Jest pani pewna, że istnieje książka pod takim tytułem? – spytałem w końcu.

Odparła, że sama nawet miała kiedyś jeden egzemplarz, ale pożyczyła go koleżance-hobbystce, która wyemigrowała do Australii i zabrała go ze sobą. Wyraziłem współczucie i zacząłem wyliczać wszystkie książki, które przez ostatnie lata pożyczyłem, i których już nigdy więcej nie widziałem. Powiedziała na to, że ma kolekcję osiemnastu domków dla lalek i że własnoręcznie wykonała większość ozdób, włącznie z obiciami malutkich krzesełek i zasłonami w maleńkich oknach. Napomknąłem, że też będę potrzebował, by ktoś uszył mi zasłony, kiedy już wprowadzę się do mojego nowego apartamentu na poddaszu, i spytałem, czy byłaby tym zainteresowana. Odparła, że najdłuższe zasłony, jakie w życiu zrobiła, miały zaledwie piętnaście centymetrów długości.

Jej włosom przydałoby się trochę farby, żeby je nieco rozjaśnić, ale za to za okularami kryją się śliczne, niebieskie oczy. Powiedziałem, że wieczorem, kiedy już wrócę do domu, poszukam tej książki w Internecie, i poprosiłem, żeby zajrzała do nas następnego dnia.

Potem poprosiłem ją o nazwisko i numer telefonu.

– Nazywam się M. Flowers – powiedziała. – Komórki nie mam, bo to niebezpieczne dla zdrowia, ale może pan do mnie zadzwonić na numer stacjonarny moich rodziców – dodała i podała mi ten numer.

– Ona pracuje w Country Organics, tym sklepie ze zdrową żywnością na rynku – powiedział mi później pan Carlton-Hayes.

Weszliśmy na zaplecze. Ja obliczałem dzisiejszy utarg, a pan Carlton-Hayes siedział za biurkiem, paląc fajkę i czytając książkę pod tytułem Persja – kolebka cywilizacji.

Spytałem go, co właściwie stało się z Persją.

– Została Irakiem, mój drogi – odparł.

Kiedy już dotarłem do domu na Ashby de la Zouch, popędziłem do swojego pokoju, włączyłem laptop i wpisałem Ozdoby i wyposażenie do domków dla lalek w stylu regencji w wyszukiwarkę Google. Wyświetliły mi się adresy 281 stron internetowych. Kliknąłem na WoodBooks.com i okazało się, że oferta wydawnictwa obejmuje również pozycję pt. Stylowe meble do domku dla lalek, autorstwa Dereka i Sheili Rowbottomów.