Belinda Jones

Akademia Miłości

Tłumaczenie: Jolanta Dąbrowska

Tytuł oryginału: The Love Academy

Copyright © Belinda Jones, 2007

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXV

Copyright © for the Polish translation by Jolanta Dąbrowska, MMXV

Wydanie I

Warszawa

Przekład: Jolanta Dąbrowska

Projekt, skład i łamanie: Dolina Literek

Korekta: Zofia Sawicka

Zdjęcie wykorzystane na I stronie okładki © bedya/istock.photo.com

Projekt okładki: Izabella Marcinowska

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel./faks (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-1757-3

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Tomasz Szymański / Virtualo Sp. z o.o.

Dla mojego brata Garetha (i wszystkich, którzy w głębi serca czują się Włochami)

Podziękowania

Anglia: Justine, Kate, Rob, Susan, Ollie, Louisa, Claire, Ellie, Laura, Laurie, Anne, Lucie i Emma – jesteście gwiazdami Random House! Wyrazy wdzięczności dla Was wszystkich i ekipy powitalnej, która zawsze potrafi wywołać mój uśmiech! Trącam się lampką prosecco z Eugenie, Lucindą i Alice z William Morris Associates. Dziękuję też mojej ulubionej podróżniczce Vicky Legg z Orient Express Hotels. Mamie i bratu za rozkosze wiosłowania po jeziorze, Chipowi i Susan za sielankowe schronienie, Samancie Pengelly za wesołą noc w środku lata i Jamesowi za pokazanie mi największych tajemnic i przyjemności Wenecji!

Włochy: Dziękuję Marii Luisie, Simone i Sabrinie z cudownego Palazzo Abadessa, a zwłaszcza Nicolo, który stał się inspiracją dla postaci Dantego. Cristina i Roberta z Walks Inside Venice, Danytza z Villa San Michele i Alessandro, niegdyś z hotelu Dei Dogi – jesteście jednymi z najcieplejszych ludzi, jakich kiedykolwiek spotkałam.

USA: Dziękuję Ci, Ty, za nasz piękny dom i nadanie mi statusu Cioci niezwykle absorbujących Mackenzie i Ethana. Chciałabym, żebyś była naszą sąsiadką, Shari! Uściski dla wszystkich gości Vegas i dla Tezz – jesteś najbardziej budującą osobą na tej planecie! Raeleen, dziękuję za twoją mądrość i zaraźliwą radość życia. Podziękowania dla wspaniałych Doriana i Alicji w Stateside WMA. I w końcu dla mojej „Małej Siostry” Anamarii Canedo za to, że jest tak radosną i pełną inspiracji przyjaciółką. Tęsknię za Tobą!

1

Jeżeli zaleczę choć jedno serce,

Nie będę żyła na próżno.

Emily Dickinson (w tłum. Kazimiery Iłłakowiczówny)

A gdyby istniało takie miejsce, gdzie można by pojechać i wreszcie zaspokoić wszystkie tęsknoty serca? Miejsce, w którym dano by wam do kochania prawdziwego człowieka, kogoś z krwi i kości, a nie tylko garść entuzjastycznych rad, jak zwrócić uwagę Tego Jedynego? Co by było, gdyby to miejsce znajdowało się we Włoszech? A może jeszcze cudowniej – w Wenecji?

Pojechalibyście tam?

Planowałam wyjechać w poniedziałek. Nie żebym chciała zmienić coś w swoim życiu uczuciowym – to już miałam zaklepane; z moim chłopakiem Joem kupiliśmy na spółkę dom. Chodziło wyłącznie o pracę: najnowsze zlecenie z czasopisma „Hot!”.

Zdecydowanie cierpieliśmy na przesyt entuzjastycznych doniesień o Brytyjczykach znajdujących swoich Amore w Akademii Miłości, a nadmierne zainteresowanie tym miejscem kolidowało z zapotrzebowaniem naszych czytelników na gwiazdy programów rozrywkowych i ich tanie przedłużki włosów. W związku z tym moja szefowa Ruth zażyczyła sobie artykułu utrzymanego w uszczypliwym, niedwuznacznym tonie (w zasadzie to jej specjalność, ale zarezerwowała już na koszt firmy wycieczkę do spa na Bahamach), mającego podważyć ich wiarygodność i udowodnić jej teorię, że Akademia Miłości nie jest niczym więcej, jak wysoce stylową agencją towarzyską.

Stukałam palcami w srebrną klawiaturę laptopa.

Przed wyjazdem miałam napisać zajawkę do następnego numeru – jedynie linijkę czy dwie, mające wywrzeć psychologiczny nacisk na czytelników, skłaniając ich do zakupu, ale zwykle okazywało się to dla mnie większym wyzwaniem niż cały artykuł. Gdy siedziałam w biurze, próby napisania artykułu spełzły na niczym. Wcale nie dlatego, że o szesnastej dostarczono nam promocyjny zestaw koktajli w kieliszkach do martini, z pokrywkami, które miały zapobiegać rozlewaniu, a także doprawianiu ich w klubach nieznanymi substancjami. Trzeba było wypróbować każdy ze smaków. Dlatego następnego ranka jak zahipnotyzowana wpatrywałam się w kursor na ekranie domowego komputera.

Wiedziałam, że Ruth odrzuci tytuły Lekcje miłości, Napalona na nauczyciela albo Czy można nauczyć miłości? jako zbyt nijakie. Zastanawiałam się nad zdjęciem Madonny w koszulce z napisem „Italians Do It Better” z dopiskiem: „A zwłaszcza wtedy, gdy im płacisz!”. Obawiałam się jednak, że może to zostać uznane za zniesławienie.

Gdybym była prawdziwą singielką, to na potrzeby tego artykułu mogłabym po prostu oświadczyć: „Zakochałam się w gondolierze!” i mieć to z głowy.

Zwinęłam się w ósemkę na krześle przy biurku w nadziei na przypływ inspiracji.

Jakiś czas temu nasze czasopismo zaczęło posługiwać się panikarskim stylem amerykańskich wiadomości: „Twój chłopak może spędzać weekend z wenecką kurtyzaną!”. Ale w tym nie byłam zbyt dobra. Może powinnam powtórzyć nasz stary numer, używając tytułu piosenki. Może by tak: „That’s Amore! Ale czy na pewno…?”.

Zadzwonił dzwonek u drzwi. Miłosierna odmiana! Mój brat. Moja własna mała chmura gradowa. Był taki czas, gdy razem z Joem rozkoszowaliśmy się sobotnimi brunchami z Kierem, bo zawsze kończyły się takimi atakami śmiechu, że aż sos holenderski zaczynał wypływać nam z nosa. Teraz Joe odwołuje te spotkania pod pretekstem fikcyjnych rozgrywek squasha, ponieważ Kier jest w potwornym dołku. To nie jego wina; ma złamane serce. I chociaż na wszelkie możliwe sposoby starałam się podnosić go na duchu, proponując wszystko – od duchowego azylu na wyspach Orkney, po zaproszenia do działu mody w czasie castingów na modelki – nic nie było w stanie wydobyć go z przygnębienia. Mimo to wciąż próbowałam, notowałam nawet złote myśli z wyszywanych poduszek w tandetnych sklepikach dla starszych pań. Stworzyłam nawet teorię – jeżeli udałoby mi się znaleźć ten właściwy cytat, tę szczególną konfigurację słów, która brzmi właściwie, coś by się w nim poruszyło i pozwoliło nadziei z powrotem zawitać w jego życiu.

– Mam coś dla twojego brata – oznajmił dzisiaj Joe przed wyjściem. – Mówiłem ci o zwolnieniach w pracy? Pete powiedział, że szef zacytował mu na odchodne Tennessee Williamsa…

– Mów dalej – zachęciłam go z długopisem gotowym do notowania.

– „Jest czas, żeby odejść, nawet kiedy nie ma dokąd iść”.

– Super! – Ucieszyłam się. – Czy Pete poczuł się lepiej?

– Nie, walnął go.

– Och.

– Widzimy się później, kotku!

– Cześć!

Pomachałam mu, stojąc w drzwiach, i postanowiłam, że przetestuję przystawki z croissantów z migdałami w swoim weekendowym menu.

– Wiesz, Kier, jest czas, żeby odejść, nawet kiedy nie ma dokąd pójść – powtórzyłam, modląc się o jakąkolwiek oznakę uznania w orzechowych oczach brata.

Wręcz przeciwnie. Mając najwyraźniej dość moich cytatów, cisnął we mnie własnym: „Najsmutniejszą rzeczą na świecie jest kochać kogoś, kto kiedyś kochał ciebie”.

Teraz ja poczułam się tak, jakby mnie ktoś uderzył, prosto w serce. Moje oczy wypełniły się łzami współczucia. Z czymś takim nie można dyskutować. Ale to straszne patrzeć, jak ktoś, kogo się kocha od trzydziestu pięciu lat, wpada w tak wielki dół. I pozostaje w szponach rozpaczy niemal cały rok.

– Musi po prostu znów wskoczyć na konia – mówił Joe, mając na myśli „musi przygruchać innego gołąbka”.

Ale Kier nie jest taki. Nie zmienia uczuć tak łatwo – jego „kocham cię” jest opatrzone wieloletnią gwarancją. A w tym konkretnym przypadku był szczerze przekonany, że jego serce jest przeznaczone właśnie dla Niej. Nie żebym wiele o tej osobie wiedziała – Kier trzymał karty przy orderach i chronił swoje związki, zawsze w strachu, że mógłby zapeszyć, jeśli choćby wspomniał na głos o wspólnej przyszłości. Często zdarzało się, że po raz pierwszy słyszałam o jego byłej dziewczynie, gdy było już po wszystkim. A nawet wtedy oszczędnie dawkował szczegóły. To dla niego bardzo prywatna sprawa, więc nie zdarzało się, żeby doprowadzał nas do szaleństwa, siedząc i ględząc w kółko o swojej lubej, próbując odgadnąć, co poszło nie tak albo jak ją odzyskać. Był tylko wycofany i smutny.

Albo „taki pusty”, jak śpiewał James Blunt.

Dzisiaj wyglądał zupełnie przyzwoicie; ubranie miał najwyżej sprzed kilku dni i nie miał na twarzy takiego marsa jak zwykle. W zasadzie nie do końca mnie to cieszyło, bo byłam przekonana, że porządnie go wkurzę, zanim jeszcze wyliżemy resztki pyszności, które ze sobą przyniósł.

– Mogę się zająć tym dziadostwem czy najpierw musisz skończyć to, co robisz? – Wskazał głową na laptop.

Szybko zatrzasnęłam pokrywę, na wypadek gdyby zaoferował mi pomoc. Trzeba przyznać, że jest dużo lepszy ode mnie w zamykaniu w pigułce zwięzłych treści nagłówków. Lanie wody przychodzi mu w naturalny sposób, ale z tym tematem należało postępować ostrożnie.

– Niee, to może poczekać. – Podeszłam do szafki. – Chai latte?

– Nie odmówię.

Patrzyłam, jak rozpakowuje torbę z zakupami i uwija się między blatem a lodówką. Może to nie najlepszy moment, żeby go o to prosić, mimo że dziś jego plecy są jakby bardziej wyprostowane.

Ale Joe próbowałby mnie przekonać, że wciąż nie zgolił swojej afrobródki i przypomniałby mi o tym, co się stało, gdy wcześniej w tygodniu wpadłam do Kew Gardens. Tam właśnie Kier pracuje jako ogrodnik. Kiedy kończył porządki w szklarni z nenufarami, jego współpracownik Griff wziął mnie na stronę i oświadczył, że ma obawy, iż Kier może stracić pracę, bo wciąż go przyłapują, jak gapi się w przestrzeń albo siedzi z twarzą w dłoniach, podczas gdy powinien obrywać rozmaite kwiatowe pączki. Spytałam, czy rozmawiał o tym z Kierem, ale stwierdził, że same słowa nie wystarczą. Dlatego właśnie czułam się w obowiązku podjąć tę kobiecą interwencję…

– Co? – Złapał mnie na tym, jak na niego patrzę.

– Nic.

Potknęłam się już o pierwszą przeszkodę, więc skupiłam się na spienianiu mleczka. Nie chciałam go rozgniewać albo sprawić, żeby poczuł się krytykowany, ale musiałam mu to powiedzieć, i to szybko – miałam przecież wyjechać za niecałe czterdzieści osiem godzin. Czas mijał…

– Wiesz, gdy byłeś w Wenecji… – wykrztusiłam w końcu i przerwałam, widząc, jak krew odpływa mu z twarzy.

Czy wspomniałam, że właśnie tam miało miejsce rzeczone złamanie serca?

– Tak. – Głos miał napięty, a oczy wbił w patelnię.

– Czy słyszałeś o miejscu, które nazywa się Akademia Miłości?

Wzruszył ramionami i nadal rozkładał plastry bekonu.

– Słyszałem, jak ktoś o nim wspominał, ale nie potrafię powiedzieć, gdzie to jest. Nigdy tam nie byłem.

– Cóż, nie sądzę, żebyś wtedy miał taką potrzebę… – Och, to mi nie wyszło zbyt dobrze.

– Czyli myślisz, że teraz mam? – Uniósł wzrok wyraźnie urażony.

– Nie. A właściwie tak, ale z zupełnie innego powodu, niż mógłbyś przypuszczać.

– O czym ty właściwie mówisz?

No i masz babo placek – wkurzyłam go, i to poważnie. Mistrzowskie posunięcie.

– Po prostu sama tam jadę, do Akademii Miłości, w przyszłym tygodniu. Konkretnie w poniedziałek.

– Jedziesz do Wenecji? – upewnił się.

Przytaknęłam, już czując się nielojalna. Z wyrazu jego twarzy można by wywnioskować, że konsultowałam moje plany z samą Cinzią. Tak ma na imię jego była. Wymawia się to przez „cz”, jak „cin-cin!”. Radośnie brzmi jak na imię, które przysporzyło tyle bólu.

– Tylko z powodu pracy – wytłumaczyłam pospiesznie. – Kilka dni pod przykrywką na kursie. Chciałam zapytać – jego wzrok odstraszał, ale mimo to dokończyłam pospiesznie: – czy pojechałbyś ze mną.

Spojrzał na mnie z niedowierzaniem. Jakbym go poprosiła, żeby zamiast bekonu usmażył na patelni własną dłoń.

– Wszystkie koszty pokrywa wydawnictwo. Możesz zjeść tyle provolone, ile zmieścisz, no i mógłbyś zobaczyć się z przyjaciółmi…

– Czy ty…? – zaczął głosem pełnym drwiny.

– Robię sobie jaja? Zwariowałam? Nie! – Próbowałam żartować. – Chodzi o to, że Ruth – no wiesz, mojej wydawczyni – zamarzył się żeński i męski punkt widzenia w artykule, który piszę.

– Więc weź Joego.

– Tak bym zrobiła, ale ma konferencję w Manchesterze, a poza tym i chłopak, i dziewczyna powinni być singlami.

– Ale ty nie jesteś singielką, jesteś z Joem – zauważył przytomnie. – Na dobrą sprawę żyjecie jak małżeństwo.

Rozejrzał się wokoło, patrząc na wspólny toster, wspólną sofę, wspólnego kota.

– Wiem – jęknęłam. – Ale Ruth upiera się, żebym na potrzeby tego artykułu udawała, że szukam miłości.

Przewrócił oczami, zupełnie nieporuszony opowieściami ze świata czasopism.

– Tak czy inaczej, wbiła sobie mocno do głowy ten bratersko-siostrzany punkt widzenia, a odkąd jej powiedziałam, że kiedyś tam mieszkałeś, nie bierze nawet pod uwagę innej możliwości.

– Przede wszystkim nie powinnaś jej była o tym mówić. – Spojrzał na mnie groźnie.

– Nie zrobiłam tego całkiem celowo! – pisnęłam, szukając odrobiny litości.

W rzeczywistości skłonił mnie do tego fakt, iż jeden z kolegów, Fenton, zaoferował, że ze mną pojedzie. Jest skrajnie zmanierowany i wymuskany, a pisze z taką pewnością siebie, z punktu widzenia „prawdziwego faceta”; nie mogę znieść przebywania z nim i jego „męskich” wyziewów. Wtedy właśnie otworzyłam swoją niewyparzoną gębę i powiedziałam o Kierze. A potem Ruth się nakręciła – wpadła na pomysł, że mógłby popytać miejscowych, bo mówi po włosku na tyle dobrze, że może wygrzebać coś kompromitującego. Próbowałam jej wytłumaczyć, że jedyne brudy, w jakich grzebie się Kier, to ziemia w ogrodzie, ale nic nie było jej w stanie przekonać. No i zakochała się w tym bratersko-siostrzanym punkcie widzenia, twierdząc, że to tak, jakby mieć męską wersję mnie. Co zresztą całkowicie odbiega od prawdy – Kier i ja jesteśmy tak różni, jak tylko mogą być dzieci tych samych rodziców. A zwłaszcza w kwestiach uczuciowych. On zawsze chciał się ustatkować, podczas gdy ja wiecznie starałam się tak lawirować, żeby nikt nie mógł mnie mocno złapać. I nie do końca wiem, jak to się stało, że to właśnie ja skończyłam w stałym związku, a on wciąż szuka. Świat ma czasem absurdalne poczucie humoru.

Szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że Kier jest typem mężczyzny, który zakochuje się w unikalnych cechach dziewczyny, a ja zawsze mam nadzieję, że znajdę kogoś, kto będzie pasował do dawno zapomnianego ideału amanta ze starych filmów.

Kolejną cechą, która wyróżnia Kiera, jest to, że jest jedną z niewielu osób chodzących po naszej planecie, które nie chcą, aby ich twarz pojawiła się na pierwszych stronach gazet. Chociaż ma bardzo ładną twarz, a nasza ciocia Margaret zawsze powtarza, że ze swoją mocną linią szczęki i kształtnymi mięśniami powinien być modelem. Szczerze mówiąc, chyba nie mógłby wyobrazić sobie niczego gorszego. Potrzebuje świeżego powietrza, nie Farragamo, i chce przemierzać bezbrzeżne pola, a nie wąskie wybiegi.

Skoro już o tym mowa, chociaż jako nastolatka chciałam wyglądać jak te kobiety na stronach o urodzie, zawsze pragnęłam być dziennikarką, która przeprowadza wywiady z gwiazdami popu. Zrobiłam więc wszystko, żeby tak się stało. Na początku miałam olbrzymią satysfakcję, widząc swoje słowa i portrety różnych ludzi w druku, ale ostatnio czułam się zredukowana do statusu producentki nagłówków. Praca wymagająca prowadzenia śledztwa, jak ta w Akademii Miłości, nie zdarzała się często. W dawnych czasach musiałam walczyć zębami i pazurami (pomalowanymi lakierem Rouge Noir), żeby wydrzeć dla świetnego tematu taką liczbę słów, na jaką zasługiwał. Teraz cała rozkładówka może zostać poświęcona Britney Spears wychodzącej ze Starbucksa – co za szok! – z gorącym napojem w dłoni. Dla mnie jako dziennikarki to gwałt na duszy. A jeśli to cię nie załamie, zrobi to wydawczyni – Ruth. Odkąd awansowała na naszą szefową, w pełni wykorzystuje fakt, że może być tak zgryźliwa i tak lekceważyć swoich podwładnych, jak jej się podoba – doskonale wie, że kochają czasopismo na tyle, że pozwolą sobą pomiatać. Dziwnie jest myśleć, że jej złośliwa władza nie rozciąga się na prawdziwy świat, a najmniej ze wszystkich na mojego brata.

– No to będzie musiała sobie znaleźć innego faceta. – Wzruszył ramionami, odmawiając nagięcia się do jej woli.

– Ale przecież mam tylko jednego brata, a teraz ona wie o Wenecji…

– Powiedz, że to była pomyłka, że spędziłem sześć miesięcy, pracując w ogrodzie w Wenezueli.

– Nie mogę tego zrobić.

– A ja nie mogę… – przerwał, żeby się poprawić. – Ja tam nie wrócę.

– Nie uważasz, że to byłby krok do przodu? – zasugerowałam, nie czując się zbyt dobrze z tym, że się upieram. – Moglibyśmy zbudować jakieś nowe wspomnienia. Dobre.

– Nie potrzeba mi więcej dobrych wspomnień. – Twarz mu pociemniała. – Bo te stare są tak niezwykłe – głos mu się załamał – że bardzo bolą.

Znów skręciły mi się wnętrzności. Zrobiłabym wszystko, żeby pstryknąć palcami i wyczarować mu nową miłość, spowodować, że opuszczą go demony przeszłości. Jednak to wydawało się nieosiągalne. Było dużo łatwiej, gdy mieliśmy cztery i pięć lat. Kiedy inne dzieciaki go dręczyły, podchodziłam i broniłam go – sam fakt bycia o rok starszą wystarczał, żeby je odstraszyć. Instynkt opiekuńczy mnie nie opuścił, ale teraz nie mogłam się rzucić na kogoś i sprawić za pomocą tłuściutkiej piąstki, żeby wszystko dobrze się ułożyło. Jak mówił Joe: „Nie możesz cisnąć Cinzią”.

– Przecież musi być coś, co mogę zrobić! – krzyczałam zawsze.

A potem zdarzył się ten wyjazd, wypaplałam Ruth o związkach Kiera z Wenecją i zaczęłam sama siebie przekonywać, że powinien tam wrócić, żeby koło się zamknęło. Taki sprytny pomysł – chwila nieprzyjemności, a potem otrzepujesz ręce z kurzu i idziesz dalej.

Gdy mu to zasugerowałam, roześmiał się.

– Rozdrapywanie rany ma być najlepszym sposobem na to, żeby się zagoiła?

Stał teraz przy oknie, patrząc na ogród sąsiadów.

– No wiesz, czasem odwiedzając ponownie jakieś miejsce albo osobę, możesz naprawdę spojrzeć na wszystko z innej perspektywy – zwróciłam się do jego przygarbionych pleców. – Pamiętasz, jak miałam tę idiotyczną obsesję na punkcie grubego Duncana, który mnie rzucił w 1993…

– Nigdy nie poznałaś Cinzii, prawda?

Odwrócił się do mnie przodem.

– Nie.

Nie mogłam skłamać.

– No cóż, dziękuję, że o mnie pomyślałaś, ale moja odpowiedź brzmi „nie”. – Krótko, uprzejmie, temat zamknięty. Wziął kurtkę i podszedł do drzwi. – Zobaczymy się po twoim powrocie.

– A brunch?

– Nie jestem głodny.

– Ale…

Rzuciłam się w jego stronę, gotowa zablokować wyjście. Nie chciałam, żeby wyszedł i został sam na sam z tymi wszystkimi uczuciami, które przywołałam.

– Kirsty! – naskoczył na mnie.

Zrozumiałam. Nie miałam szansy go przekonać. Całkowicie to spieprzyłam. Musiałam pozwolić mu odejść. Wszystko, co mi zostało, to zadręczać się własnymi obawami.

Siedząc w zabałaganionej kuchni, myślałam, jaka to ironia losu – we Włoszech rodzina może wszystko. W Islington wszystko wygląda zupełnie inaczej. Czułam się kompletnie nieudolna. Bo jaki ma sens być starszą siostrą i starać się zainwestować jak najwięcej w dobre samopoczucie brata, skoro tak naprawdę nie można zrobić jednej cholernej rzeczy, żeby poczuł się lepiej?

2

Przedmiotem pożądania mężczyzny jest kobieta, ale przedmiotem pożądania kobiety jest męskie pożądanie.

Madame de Staël

A może Jason Morris?

– Przeprowadził się do Nowej Zelandii – odpowiedziałam zrezygnowana.

– Kiedy? – Joe wydawał się skonsternowany.

– Dwa lata temu.

– To by tłumaczyło, dlaczego nie widywałem go ostatnio w pubie.

Zamiast czytać niedzielne gazety, siedzieliśmy w łóżku z książkami adresowymi, próbując znaleźć faceta, którego mogłabym zabrać do Wenecji.

Zaczęłam od wszystkich, których znam, zawęziłam krąg do tych, których lubię, a potem zapytałam siebie, z kim byłabym skłonna dzielić pokój.

Westchnęłam głośno.

– Jedyni, którzy zostali na mojej liście, to geje.

– Zawsze jest Kelvin Sprat. Nie znam mężczyzny, który byłby bardziej dostępny.

– Ma dziewczynę.

– Co? – Zaśmiał się Joe. – A dokładniej – jak?

Wzruszyłam ramionami.

– Może po cichu przeszedł kurs w Akademii Miłości.

– Może. – Wpatrywał się w jakąś wizytówkę. – Jack Pinner i Synowie?

– Jack Pinner? – powtórzyłam. – Ten stary hydraulik?

– Hm, wydaje mi się, że zmarł w zeszłym roku. Może moglibyśmy spróbować z którymś z synów?

– A może powinnam po prostu zrezygnować z pracy. – Pokonana odłożyłam notes na bok. – Już parę miesięcy mówię o odejściu…

– I tak musiałabyś pracować na wypowiedzeniu – zauważył trafnie Joe, skłaniając mnie tym do przyjęcia pozy pokrzywdzonej primadonny. – Ha! – Uradował się. – Znam faceta, który zawsze miał do ciebie słabość i rzuciłby wszystko, żeby tylko pojechać!

– Kogo? – spytałam ostrożnie, otwierając jedno oko.

– Mojego tatę.

Nie odrzuciłam tego od razu. Pan Simmons to niezły kąsek.

– Jest samotny. Kocha podróże. Zawsze podkochiwał się w Ginie Lollobrigidzie… – zachwycał się Joe.

– No wiesz, prawie bym na to poszła, ale dzielić z nim pokój…

Zrobiłam kwaśną minę.

– Może być trochę niezręcznie?

– Mógłby być lekko rozczarowany.

– Zwłaszcza że zapewne będę wracała z randek z innym mężczyzną.

Rzuciłam Joemu spojrzenie z ukosa.

Zachichotał, doskonale wiedząc, do czego zmierzam.

– Chciałabyś, żebym był zazdrosny, prawda?

– Troszeczkę – przyznałam.

Jego pewność co do „nas” była godna podziwu, ale jak na mój gust nieco nużąca.

Przewrócił się na bok.

– Słuchaj, to praca. Ja to rozumiem. Ufam ci.

– Ale ten facet, z którym mnie mają spiknąć, ma być Włochem! – protestowałam poirytowana.

– No i? – Zaśmiał się Joe, biorąc mnie w ramiona. – Przecież nie polecisz na takie pierdoły.

No i tu ją mamy – tę gorszą stronę Joego: dla niego romans równa się pierdoły.

Wygląda na to, że niektórzy faceci pragną księżniczek, które mogliby czcić i adorować, a inni chcą kumpli, z którymi można się przespać. I mam świadomość, że w tym ostatnim Joe nie jest osamotniony.

Wiem, że na świecie jest niezliczona ilość mężczyzn, którzy tak jak on mają lekceważące podejście do walentynek czy rocznic. Rozumiem, że nie chcą, żeby im mówić, jak powinni się zachowywać określonego dnia, i nie miałabym naprawdę nic przeciwko temu, gdyby tylko z własnej nieprzymuszonej woli postanowili zrobić coś miłego i uczcić na przykład któryś zwykły wtorek. Ale to się nigdy nie zdarza, prawda?

Zastanawiam się więc, po co kobiety zostały obdarzone tak dużą skłonnością do wzruszeń, jeżeli tak niewielu mężczyzn ma skłonność do tego, żeby wywoływać ten stan.

I wiecie, co jest w tym wszystkim najgorsze? To, jak łatwo sprawić, aby dziewczyna się roztkliwiła. Czy mężczyźni są po prostu przekorni? Leniwi? Maskują się? Jakby czegoś nas pozbawiali. Tak właśnie jest – zostałam oficjalnie pozbawiona romantyzmu! To poważny brak, przysięgam wam. I bolesny.

„Hej! Kupiłem raz kwiaty!” – Wyobrażałam już sobie protesty Joego.

Dobrze pamiętam to wydarzenie. Przyszedł prosto z supermarketu, plastikowe siatki z paluszkami rybnymi i papierem toaletowym zsuwały mu się z rąk, kiedy podawał mi owinięty w celofan pęk chryzantem. Wykrztusił z dumą: „Masz. Dla ciebie”. Zachwycałam się cała w skowronkach: „Och, kochanie, to takie miłe z twojej strony!”, bo chciałam, żeby to jeszcze kiedyś powtórzył, ale jednocześnie jakaś cząstka mnie pragnęła syknąć: „Nie mogłeś zdjąć przynajmniej metki z ceną (3 funty 99 pensów), zanim mi je dałeś?”. Choć to na swój sposób słodkie, prawda? Takie naturalne. Bez ostentacji czy pompy. W końcu kwiaty to kwiaty. Był w Sainsbury’s i pomyślał o mnie. To jest ważne. A czy sposób, w jaki się coś daje, jest aż tak istotny? Czy znaczyłoby dla mnie więcej, gdyby podkradł się do mnie, pocałował w kark, a potem wręczył mi bukiet, szepcząc: „Przeczytaj!”?

Usłyszałabym, jak moje serce krzyczy: „Tak!”, a potem: „Co tam napisał, co tam napisał?”. „Na zawsze razem, ty i ja!” albo „Dziękuję za twoją miłość!”, albo „Tak wiele dla mnie znaczysz!”.

Te wszystkie słowa mi mówił, więc wiedziałam, że nosi je w sobie. Co go powstrzymywało przed zrobieniem dodatkowego kroku?

Dużo o tym myślałam od czasu, gdy dostałam zlecenie na Akademię Miłości. Wcześniej byłam raczej pogodzona z faktem, że Joe to Joe i nie zacznie nagle cytować poezji czy pisać oświadczyn na niebie. Był przy mnie i był mój, a za to byłam wdzięczna. Może czasami nawet za bardzo wdzięczna. Czy to możliwe, że ignorowałam zbyt wiele rzeczy ze strachu, że znów zostanę sama? Ku przestrodze miałam przypadek Kiera, a Joe przytrafił mi się dosyć późno – miałam trzydzieści sześć lat i był pierwszym facetem, z którym zamieszkałam.

To zabawne; przez te lata, gdy byłam sama, myślałam, że wszelkie problemy same by się rozwiązały, gdybym miała chłopaka. Sądziłam, że to samo z siebie daje pewność, że zawsze będzie przy tobie ktoś, kto cię kocha i wspiera, oraz że będziecie współdzielić wszystko i czuć się komfortowo i bezpiecznie. W żaden sposób nie byłam przygotowana na codzienne wątpliwości i frustracje. Wspólne mieszkanie wprowadziło nas w nieznany wcześniej świat banałów. Dzwoniąc do siebie, nie mówiliśmy już „Myślę o tobie!”, ale przypominaliśmy sobie wzajemnie o kupieniu zmiękczacza do tkanin. Kiedyś chadzaliśmy na kolacje do włoskich knajpek z połyskującymi magicznie światełkami, później nastał czas „Są jeszcze resztki chilli do odgrzania”. A mimo że więcej byliśmy razem w domu, przysięgam, że mieliśmy mniej czasu, żeby spędzać go sam na sam. Gdy wcześniej Joe zostawał u mnie na noc, jedyną rozrywkę stanowiły telewizor i ja, więc spędzaliśmy wieczory przytuleni na sofie. Potem miał już swój osobny fotel i komputer, samochód, przy którym można dłubać, i milion innych obowiązków, którymi musiał się zająć, a ja poczułam się tak, jakby odkładał mnie na później. Nie wracał do domu, żeby mnie zobaczyć, tylko po prostu wracał do domu.

Oczywiście pewne rzeczy sprawiały mi przyjemność – nie ma nic lepszego niż być przytulaną z samego rana. Kiedy otaczał mnie ramionami, czułam się bezpiecznie i ciepło, czułam się kochana. Jak po tabletce valium, od razu zapomina się o wszystkim, co złe. Przypominało mi się dopiero wtedy, gdy nie dostałam zwykłej dawki pieszczot. Wszystkie wady naszego związku widziałam z dystansu, z perspektywy objęć Joego nie widziałam nic.

A co do kwestii, która zwykle wpędza kobiety w największą desperację – kwestii braku jakichkolwiek zobowiązań na przyszłość – nas to nie dotyczyło. To on zaproponował, żebyśmy ze sobą zamieszkali, on chciał, żebyśmy kupili dom. W pewnym momencie zaczął nawet sugerować kolejny krok – dziecko.

Dla mnie był to raczej krok za daleko. Miałam wrażenie, że jedynym zmartwieniem Joego są pieniądze, podczas gdy ja martwię się o wszystko inne, jednak najmniej o bicie własnego zegara biologicznego. Mimo mojego wieku ledwo słyszę jego dźwięk. Może mam problem ze słuchem. A może akurat mój zegar jest cyfrowy. Kto wie? W zasadzie nie jestem skłonna stwierdzić, że nie chcę mieć dzieci, ale nie do końca jestem też przekonana, że chcę je mieć. Życie bez potomków wydaje się trochę ponure i ograniczone. Więc podejrzewam, że i tak będę je miała. Ale czy to coś, czego bym chciała teraz?

Podejrzewam, że takie rozterki są normą. Samo pojęcie tworzenia innej istoty jest przytłaczające. Jestem cała w nerwach, nawet gdy dobieram odpowiednie proporcje, mieszając wódkę z sokiem z czarnej porzeczki. Chciałabym więc mieć pewność, że ja i Joe dysponujemy mieszanką genów wystarczająco dobrą dla potencjalnego dziecka.

Może te dziewięć dni rozłąki przyszło w porę. Może da mi większą jasność. Jednak teraz zamierzałam tylko jak najlepiej wykorzystać fakt, że naszym ostatnim wspólnym dniem jest niedziela.

Zamknął mnie w objęciach, mrucząc: „Hm, przyjemnie jest cię dotykać!”, a ja westchnęłam z zadowoleniem, układając się wygodnie. On przerzucił wtedy nogi przez krawędź łóżka.

– Pospiesz się – jęknęłam, zastępując go tymczasowo poduszką, zakładając, że skoczył tylko na siusiu lub po szklankę wody.

Spojrzał na zegarek.

– Spróbuję zrobić wszystko, żeby być z powrotem przed dwudziestą pierwszą. Zostanie nam jeszcze trochę wieczoru.

– Co… Gdzie idziesz? – Usiadłam gwałtownie.

– Do pracy. – Joe jest szefem spraw wewnętrznych w dużej korporacji w City.

Przełknęłam protesty. Ostatnio było tam jak w kotle, więc wiedziałam, że musi bardziej się starać, zwłaszcza przed konferencją w następnym tygodniu. Ale tak czy inaczej…

– Zjesz śniadanie przed wyjściem? – zaproponowałam. – Mamy tonę resztek z wczoraj.

– Nie. Umówiłem się z Kiethem na jajka na bekonie przed pracą.

– Och.

Joe nadal znajdował się w fazie miodowego miesiąca ze swoim nowym kolegą z pracy, Kiethem. Przy mnie mógł być rozleniwiony i rzucać monosylabami, ale gdy tylko dzwonił jego „chłopak”, od razu się ożywiał i przybywało mu energii. Zbierało mi się na mdłości, gdy patrzyłam, jak daje z siebie wszystko, co najlepsze, komuś innemu, a dla mnie zostawia ochłapy.

– Chyba nie masz nic przeciwko temu, prawda? Myślałem, że będziesz się pakować…

Spojrzałam na zegar.

– Przez dziesięć godzin?

– Masz mnóstwo ciuchów.

– Wiem, zajmują ponad dwa metry – zacytowałam jego słowa z okresu, gdy się wprowadzaliśmy.

– Doszło ci parę centymetrów od tamtej pory. – Chwycił mnie za tyłek. – I nie mówię tylko o wielkości szafy!

Posłał mi szelmowskiego buziaka i uciekł, zanim zdążyłam rzucić w niego poduszką.

Miło jest zacząć dzień od komentarza na temat tłuszczyku. To kolejny stale powracający czynnik drażniący – specyficzne poczucie taktu Joego.

Wyszliśmy na kolację przy świecach w dzień moich urodzin i cała promieniałam, a on nachylił się do mnie i powiedział znienacka:

– Jak kobieta w twoim wieku może mieć pryszcze?

Przemknęło mi przez głowę, że musiałam się przesłyszeć, na pewno zamierzał powiedzieć: „Nigdy nie wyglądałaś lepiej!”, ale nie, siedział naprzeciwko, wskazując nabrzmiały wyprysk na mojej brodzie. Niezwykle celne podwójne uderzenie, za jednym zamachem podkreślił mój wiek (jestem o cztery lata starsza od niego) i niedoskonałość cery. Ledwo udało mi się dobiec do toalety, zanim zalałam się łzami oburzenia. Jak mógł powiedzieć coś takiego na głos? Wydawało mi się to zamierzoną złośliwością, a jednak on siedział tam w błogiej nieświadomości. Nie rozumiem, jak taki inteligentny mężczyzna może być aż tak nieokrzesany. Podobnie jak w zeszłym miesiącu, kiedy ta lala, nowa sekretarka w jego biurze, sprawiła, że dopadła mnie chwila niepewności.

– Och, kochanie. – Przytulił mnie do piersi. – Jestem szczęśliwy z tobą. Nie potrzebuję żadnej gorącej laski.

Nie tylko mnie serwuje takie kwiatki.

Kiedyś wpadła do nas jego siedemnastoletnia siostrzenica i Joe wystrzelił z komentarzem:

– O rany, masz naprawdę owłosione ramiona! – stwierdził, a potem poszedł.

Zostawił ją kontemplującą z rozpaczą coś, co było ledwo złocistym meszkiem. I to najbardziej mnie wkurzyło – to nawet nie była prawda! Rzuciłam się do niej, tłumacząc, że nie powinna w ogóle zwracać na to uwagi, mówiłam, że jest idealna, a jej wujek jest idiotą i powinno mu się obciąć język.

Nagle ucieszyłam się, że wyjeżdżam. Istnieje taka teoria, że jeśli ty podnosisz poprzeczkę, twój facet instynktownie zacznie cię naśladować. Nie potrzebujesz nawet prosić czy błagać go, żeby dołączył, musisz jedynie z przekonaniem wieść godniejsze życie. No i w ten sposób zawsze można jeszcze coś złowić…

Przekręciłam się na brzuch i wcisnęłam twarz w materac. Cóż, mogę leżeć tutaj i się zamartwiać albo wykazać się praktycznym podejściem i zacząć pakowanie. Wybrałam konstruktywne działanie, wyszłam z łóżka i z rękami na biodrach stanęłam przed szafą.

Gdybym miała jechać w jakiekolwiek inne miejsce we Włoszech, pomyślałabym o rybaczkach i apaszkach Pucci, ale co można wziąć do Wenecji, jeśli nie koszulki w paski i słomkowe kapelusze z wstążką? Jedyne zdjęcia przedstawiające wenecką modę, jakie mogłam sobie przypomnieć, ukazywały Julię Roberts w designerskich sukniach balowych w innowacyjny sposób zestawionych z kaloszami, gdy brodziła po zalanym wodą placu Świętego Marka. To było chyba w zimowym wydaniu „Vogue”.

Ale mieliśmy lato i moim największym zmartwieniem było skompletowanie garderoby dostosowanej do nieuniknionego starcia z odchodami gołębi. Nie chciałam trwać w nerwowym oczekiwaniu za każdym razem, gdy będę siedziała na tarasie kawiarni czy pozowała do zdjęcia z rewią szarych ptaków na wyprostowanej ręce, żeby potem podpisano je: „Czy Kirsty przyciągnie również mężczyzn?”.

Zaczęłam wyjmować wszystkie rzeczy w kolorze brudnobiałym, trzaskając wieszakami i znacząc kolejnymi metalicznymi rysami lekko przeciążony drążek. Zdziwiłam się, że tyle ciuchów wciąż jeszcze miało sklepowe metki. Boże, nawet w przypadku ubrań mam problemy ze składaniem deklaracji – zobaczę coś, spodoba mi się, kupuję, ale rzadko mogę się zdecydować na założenie tego, bo to by oznaczało, że mam tę rzecz już na zawsze i nie ma odwrotu.

Wściekałam się właśnie na siebie za to, że nie poprosiłam o radę Anyi, stylistki „Hot!”, gdy przenikliwy dźwięk dobiegający z komputera poinformował mnie o nadejściu wiadomości. Zabawne, prawda? Zawsze ma się nadzieję, że to właśnie będzie mejl, który da początek życiu, jakie chciałabyś wieść, nawet jeśli powinnaś być całkiem usatysfakcjonowana tym, które masz. O! Z Akademii Miłości. Z prośbą o zabranie czegoś, co można założyć na ślub. Długą białą suknię i welon? Och, na cudzy ślub.

Wróciłam do szafy i próbowałam odszukać trzy letnie sukienki, które zawsze wydawały mi się zbyt eleganckie na co dzień, ale też zbyt dziewczęce na wieczór. Jedna zdecydowanie dawała szansę na przyciągnięcie wzroku atrakcyjnych mężczyzn, druga miała podszewkę z poliestru, więc najprawdopodobniej kleiłaby mi się do ud podczas uroczystości, a trzecią kupiłam pewnego dnia, gdy godzinami włóczyłam się po Oxford Street i odmawiałam powrotu do domu z pustymi rękami bez względu na to, jak mało praktyczny okaże się zakup.

– No dobrze, nadszedł twój czas! – zwróciłam się do trochę krzykliwego liliowo-złotego ciuszka.

Zrobione.

Teraz biżuteria.

Kluczowym weneckim dodatkiem jest oczywiście maska karnawałowa, jednak wyobrażałam sobie również, że mają tam fioła na punkcie posypywania wszystkiego złotymi drobinkami, włączając w to oprószanie złotym łupieżem ramion partnera do tańca i mieszanie złotych płatków z płatkami peperoncino w potrawach z makaronu… I tu dochodzimy do kolejnego problemu z Joem – jedzenie! Znowu się nakręciłam. Ostatnio wolałam jadać przed telewizorem, powodowana przykrą świadomością, że gdy będziemy siedzieli przy stole, w połowie dania zostawi mnie tam samą. Nie mogłam sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz nie wstał, żeby umyć swój talerz w zlewie, zanim ja skończyłam posiłek. Sugerowałam mu, że to nie są dobre maniery i powinien zaczekać, aż zjem, ale po kilku razach pomyślałam, że od patrzenia, jak gapi się na każdy kęs, który nabieram na widelec, mogę się nabawić zaburzeń odżywiania, więc się poddałam.

– No dobra – wzdychałam wtedy. – Możesz już wstać. – Zrywał się, a ja siedziałam przy stole w towarzystwie kieliszka wina, zastanawiając się, dlaczego nikt nie sklonował Cary’ego Granta, kiedy była jeszcze na to szansa.

Bzzzz. Przyszedł SMS.

Wszystko naraz! Dobrze, że Joe jest w pracy – i tak nie mielibyśmy dla siebie ani chwili.

Nacisnęłam właściwy guziczek i na ekranie pojawiły się trzy słowa:

„No dobrze, pojadę”.

Otworzyłam szeroko usta i zdumiona klapnęłam z powrotem na łóżko.

Wiadomość przysłał mój brat.

Co sprawiło, że zmienił zdanie? Noc spędzona nad starymi zdjęciami? Decyzja, żeby wrócić i jeszcze raz spróbować poderwać Cinzię? Szansa, że entuzjastyczne recenzje Akademii Miłości są zgodne z prawdą?

– Skontaktowałem się z Tonim – wyjaśnił Kier, gdy zadzwoniłam z pytaniem. – Będzie poza miastem przez pierwsze trzy dni, ale kiedy wróci, chce, żebym mu w czymś pomógł.

– W porządku.

Postanowiłam nie drążyć dalej, bo nie chciałam, aby zaczął się zastanawiać nad swoją decyzją.

– I wiesz co? Cieszę się, że go zobaczę.

Uśmiechnęłam się do siebie zachwycona. Widzicie! Coś dobrego jednak z tego wyniknie.

– No i w pracy zachęcają mnie, żebym wziął trochę wolnego…

– Świetnie. Tylko nie zapomnij…

– Ogolić się. Wiem. Zrobię to. Zamierzam też pójść do fryzjera.

O rany. To naprawdę dobrze. Zdecydowanie zbyt długo ukrywał się pod tym całym zarostem.

– Hm, musimy wziąć coś, co nadawałoby się na ślub. – Zapadłam się w sobie, przekazując mu tę informację.

– Mam ten garnitur, który włożyłem na siedemdziesiątkę taty.

– Super! – Ucieszyłam się. – Jak myślisz, co powinnam ze sobą wziąć?

– Jak najmniej rzeczy. Wenecja to nie miejsce na manewry z wielkimi walizkami.

– Rozumiem.

– I wygodne buty. Będziesz dużo spacerować.

Wyrzuciłam z walizki dwie pary najbardziej frywolnych szpilek i zastąpiłam je klapkami.

– Jestem gotowa!

Przerobiliśmy grafik spotkań, a potem, wciąż na lekkim bezdechu, podziękowałam mu, że jednak zmienił zdanie.

– Nie mogę ci obiecać, że będę w dobrym nastroju, gdy się tam znajdziemy.

– To zrozumiałe. – Pocieszyłam go szybko. – Ale jestem naprawdę wdzięczna, że ze mną jedziesz, i kto wie, może będziemy się dobrze bawić.

– Nie przeciągaj struny.

– Nie, nie, w porządku. To do zobaczenia jutro.

Zakończyłam rozmowę i szczęśliwa odtańczyłam mały taniec, wykonując a capella piosenkę O sole mio!. Zdaje się, że jednak możliwe są duże zmiany. I nie tylko w przypadku Kiera. A jeśli w moim przypadku też miało to oznaczać odmianę życia? Już czułam, jak pojawia się zalążek nowego. Zbyt długo tolerowałam codzienne rozczarowania. Normą stało się pytanie: „To właśnie to?” i prosta odpowiedź: „Przykro mi. Nic się nie da zrobić”. A jeśli Akademia Miłości może coś zmienić? Jadę tam wprawdzie incognito, jako singielka, ale może uda mi się wyłuskać ze szkolenia sugestię, jak na nowo rozbudzić namiętność w trwającym już związku? W głębi serca chciałam, żeby z Joem nam się ułożyło. Chciałam, żeby to on był Tym Jedynym. Każda inna możliwość oznaczałaby zbyt duży zamęt. A że mieliśmy już za sobą jedno rozstanie, wiedziałam, jak bardzo by mi go brakowało. Już za nim tęskniłam.

Spojrzałam na zegar. Jeszcze dwie godziny. „Gdy będę malować paznokcie, obejrzę chyba Urlop w Wenecji – mój ulubiony wenecki film”, pomyślałam.

Dokładnie o ósmej dwadzieścia pięć usłyszałam klucz w zamku i Joe wmaszerował z moim ulubionym tajskim jedzeniem, pocałował mnie, zanim je odstawił, a w mojej głowie pojawiło się: „Przyszedł do domu. Do mnie!”.

Zanim poszliśmy do łóżka, czułam, że otula mnie przytulny kokon domowego zacisza. Patrzyłam, jak Joe się rozbiera, odsłaniając cudownie niedoskonałe ciało, a kiedy wsunął się pod kołdrę, ochoczo się w niego wtuliłam.

Postanowiłam odwołać wszystko, co wcześniej powiedziałam – byłam zbyt przewrażliwiona i reagowałam histerycznie, dokładnie tak jak zawsze mówił. Było mi tak dobrze!

Leżałam, lekko drapiąc go po głowie, a on westchnął: „Kocham cię”. A potem odwrócił się do mnie i czule pocałował.

– Też cię kocham – szepnęłam, opierając mu głowę na piersi, gotowa zapaść sen w jego objęciach, gdy on nagle uwolnił się z uścisku.

– Coś nie tak? – spytałam.

– Hm, trochę mi gorąco.

Mówiąc to, przemieścił się na swoją stronę łóżka.

Nie miało sensu czuć się zawiedzioną, ale tak właśnie się poczułam. Ostatniej nocy przed wyjazdem do Akademii Miłości nie życzyłam sobie nawet cienia podejrzenia, że mogę nie być w idealnym związku.

„Nie chce cię nawet przytulić. To nie ma nic wspólnego z tobą, jest mu po prostu gorąco”, mówiłam sobie.

Ale czy nie chcemy być z kimś, kto byłby gotów zaryzykować o parę stopni wyższą temperaturę, żeby tylko być blisko? Czy nie chcemy faceta, który po kryjomu przemyci do walizki romantyczną wiadomość? Kogoś, kto zawsze stawia nas na pierwszym miejscu? Kogoś, kto traktuje nas z taką samą czułością, jak my jego?

Zakryłam uszy poduszką, ale nie jest łatwo zagłuszyć głos, który rozbrzmiewa w głowie.