Grażyna Plebanek

BOKSERKA

Copyright © Grupa Wydawnicza Foksal, MMXIV

Wydanie I

Warszawa

Spis treści

- Dedykacja

- Motto

- I Północ, Południe

- II Przyjaciele, wrogowie

- III Zwycięzcy, przegrani

- IV Kolonizatorzy, kolonizowani

- V Swojskość, obcość

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Halinie, Ance Ś., Jaśkowi, Wojtkom, Maćkowi, Andrzejowi

Dwie drogi w żółtym lesie szły w dwie różne strony:

Żałując, że się nie da jechać dwiema naraz

I być jednym podróżnym, stałem, zapatrzony

W głąb pierwszej z dróg, aż po jej zakręt oddalony,

Gdzie wzrok niknął w gęstych krzakach i konarach;

Potem ruszyłem drugą z nich, nie mniej ciekawą,

Może wartą wyboru z tej jednej przyczyny,

Że, rzadziej używana, zarastała trawą;

A jednak mogłem skręcić tak w lewo, jak w prawo:

Tu i tam takie same były koleiny…

(Robert Frost Droga nie wybrana, tłum. S. Barańczak)

I PÓŁNOC, POŁUDNIE

Zsuwała majtki, gdy zaskoczył ją ten dźwięk. Niewinne wirowanie, taniec przedmiociku. Znieruchomiał u jej stóp (brązowe sznurowane buty, znakomite na podróż). Nijaki guzik, który właśnie się skądś urwał. Jak to jest – pomyślała – stracić łączność z całością, odpaść, zostać na swoim, na zimnej podłodze toalety na stacji Eurostara w Londynie?

Podniosła go i wsunęła do kieszeni. Dopiero kiedy zapinała suwak dżinsów, przyszło jej do głowy, że to chyba nie jej guzik. Musiał należeć do kogoś, kto był w kabinie obok. Wstrzymała oddech, ale przez dmuchanie suszarek do rąk nie mogła wyłowić żadnego dźwięku zza przepierzenia. Ciało spięła trudna do wytłumaczenia reakcja – chciała wyskoczyć z kabiny, zapukać do tamtej, wytłumaczyć, że oto, proszę, coś pani odpadło… Zacisnęła guzik w dłoni. Tam pewnie nikogo nie ma, a guzik oderwał się od jej własnej kurtki, tyle że od wewnętrznej strony.

Coś jej mówiło, że to nieprawda. Guzik należał do kogoś innego, a do niej się przeturlał, ze wszystkim, co widział.

Lu wysunęła ręce spod dworcowej dmuchawy. Denerwowało ją, że nigdy nie suszyły się do końca, a może była zbyt niecierpliwa i zawsze wyjmowała dłonie, chociaż wciąż były lekko wilgotne. To dlatego, że zawsze się spieszyła. Tak było, kiedy z kimś podróżowała, jakby czuła się zobligowana, by nie zostawiać towarzyszy podróży zbyt długo samych, nie robić wrażenia, że odłącza się od stada. Wiedziała, że i tak to w końcu odkryją, a wtedy będą ją próbowali zatrzymać, oswoić, wyperswadować (głębsze więzi są lepsze od powierzchownych, głęboki kontakt wartościowszy od chęci pętania się samopas).

Kiedy podróżowała sama, nie zdarzało jej się spieszyć, a jeśli tak, to się z tego śmiała. Dopadała pociągu w ostatniej chwili, a potem w korytarzu wypytywała współpasażerów, czy jedzie w dobrym kierunku. Kilkoro obcych zasypywało ją informacjami, gdzie ma wysiąść, zdarzało się, że pomagali nieść bagaż. Ale dziś tylko na chwilę wyrwała się w samotność, tu, do toalety na dworcu Eurostara. Po drugiej stronie metalowych drzwi czekał na nią mężczyzna. Wiedziała, że kiedy siusiała, esemesował do żony.

Jej mężczyźni zaczynali często zdanie od: „bo kobiety…”. Wściekała się. Jakie kobiety?! Stawiali ją w rzędzie z kobietami ich przeszłości, z jakąś ogólną kobietą o zamazanych rysach twarzy, która „robi to”, a „nie robi tamtego”. Jej biały mężczyzna podejrzewał, że Lu chce mieć dziecko, w jej wieku wszystkie kobiety zaczynały czuć prokreacyjne mrowienie. Jej czarny mężczyzna potrafił się pienić, że kobieta ma okres przez trzy dni, a nie pięć; jeśli trwa dłużej, to znaczy, że ona kłamie, wszystkie kobiety kłamią. „Twój nigdy niekończący się okres” – zżymał się, bo nie mógł jej wtedy tknąć, on, muzułmanin.

Cokolwiek by zrobiła, jak bardzo byłaby inna, osobna, i tak stała w cieniu tej ogólnej kobiety, kobiety rozpiętej między okresem a głodem poczęcia, abstrakcyjnej jak Biały kwadrat na czarnym tle Malewicza, kobiety, którą mężczyźni dobrze znali. Samej Lu nie dostrzegali. Szkoda, bo byliby dumni, że są właśnie z nią. A tak podniecali się, że są z kobietą.

Spojrzała w łazienkowe lustro, zielonkawe oczy wyrażały zainteresowanie, o które by się w tej chwili nie podejrzewała. Nie pierwszy raz zdarzało jej się zauważyć, że wygląda lepiej, niż się czuje. Chociaż w środku się miesiło jak w betoniarce, z lustra patrzył na nią wzrok pełen ciekawości. Ciekawość, Curiosity killed the cat – pomyślała, przeczesała palcami brązowe kręcone włosy i zasunęła suwak skórzanej kurtki (puszysta kępka nici po urwanym wewnętrznym guziku podfrunęła od podmuchu suszarki włączonej przez kobietę, która wyszła z toalety obok, ale Lu odkryła brak guzika dopiero po drugiej stronie kanału, na dworcu w Brukseli. Kitka przypominała ogon Avatara, dzięki któremu stworzenia odnajdują porozumienie).

– Ile masz lat?

– A co cię to obchodzi?

Lu powiedziała to po polsku, nic dziwnego, że nie zrozumiał i uśmiechnął się szeroko. Mówił coś szybkim francuskim, teraz ona nie rozumiała, ale bąbelki energii, którą emanował, waliły w nią zapamiętale, widziała twardość jego mięśni, szczotkę włosów w kolorze frytek. Pot spływał jej między piersiami, mężczyzna musiał to zauważyć, dlatego tu przyszedł. Stał teraz blisko i zlizywał kropelki wzrokiem.

– Masz rękawice? – zapytał, a ona ucieszyła się, że zrozumiała. Odgrzewała francuski, który pamiętała ze szkoły. Kiedy po francusku mówili Polacy, wśród których pracowała, ciężar polskiego akcentu czynił słowa swojskimi. Ale tu, w brukselskim klubie bokserskim, mówiło się inaczej, obcy zaśpiew oddalał sens słów.

– Nie, jeszcze nie kupiłam.

Obok nich stanął szczupły Marokańczyk i zaczął oplatać ręce żółtymi owijaczami. Patrzyła jak urzeczona na precyzję jego ruchów.

– Masz, włóż te. – Trener znów stał przed nią.

Zanim zdążyła zareagować, wziął jej dłoń i nabił na nią czerwono-czarną bokserską rękawicę, potem drugą. Były wilgotne od środka, ciepłe od cudzego potu. Zaczęło jej bić serce, strasznie szybko. Zaczerwieniła się, nagle zachciało jej się płakać.

– Voilà! – Zacisnął rzepy wokół jej przegubów.

Rękawice unieruchamiały dłonie żelaznym chwytem. Instynktownie podniosła ręce do twarzy – gdyby chciała je uwolnić, musiałaby rękawice ściągać zębami. Ale Lu nie miała zamiaru się ich pozbywać. Chciała zostać w nich, jak długo się da, chłonąć przez skórę pot poprzednika.

Kiedy zdjęła je dwie godziny później, dłonie pachniały obcym, walczącym facetem. Śmierdziała wysiłkiem, chciała tak śmierdzieć. Czuła na rękach cudze ciepło, które teraz należało do niej.

– No, powiedz. Co to za historia? Dziś mi powiesz?

– Musimy mieć cały wieczór. I muszę się nawalić.

Lu zwodziła Sprite, ale naprawdę nie mogła się przemóc, żeby zacząć o tym mówić. Poza tym była nieufna, dopiero niedawno poznała prawdziwe imię tej dziewczyny. W klubie, gdzie dziewczyn było raptem kilka, chłopców i mężczyzn kilkudziesięciu, wszystkie nosiły przezwiska, które dawał im trener. Nadanie przydomka było rodzajem bokserskiego chrztu. Lu została nazwana Lu, bo kiedy trener zapytał, jak ma na imię, pomyliła się i zamiast tego odpowiedziała, gdzie mieszka: „Avenue des Nerviens”.

– Avenue Louise? – nie zrozumiał. – Avenue Louise, tak ci na imię? – parsknął. Od tej pory nazywał ją Louise, w skrócie Lu. Sprite naprawdę miała na imię Avril. Dlaczego dostała akurat taki przydomek, nikt nie wiedział. Kiedy sama Sprite próbowała protestować, trener, akurat czymś zajęty, rzucił nieuważnie:

– Wolisz być Jamaican Beer?

– Coś ty.

– To o co chodzi?

Jak miała tej świeżo poznanej dziewczynie zwanej Sprite opowiedzieć swoje życie? A jednak zaryzykowała.

Aha, ich trener nazywał się Ricky, chociaż nie był Amerykaninem.

– Jestem jak matka natura, nie znoszę pustki – powiedziała Lu do Sprite, gdy już się do niej przekonała.

Tak naprawdę Sprite zwierzyła jej się pierwsza i to ośmieliło Lu, która była w takim momencie życia, że zachowywała się jak skotłowany gryzoń, który chce wszystkich kąsać. Czuła się tak w środku, ale oczywiście na zewnątrz wyglądała znacznie lepiej, dlatego ludzie do niej lgnęli. Nie wiedzieli, co nosi w środku ani że w każdej chwili może bryznąć czymś paskudnym.

Historia Sprite była przejmująca, będzie się przeplatała z opowieścią Lu nieuchronnie, bo te dwie dziewczyny uczyły się walczyć razem.

Lu zaczęła od tego, że opowiedziała Sprite, jak się znalazła w Brukseli. Potem wróciła do tego, jak poznała swojego mężczyznę.

– Tego żonatego? – upewniła się Sprite.

Lu ponuro pokiwała głową.

– Mów o nim „kochanek” – podsunęła Sprite po namyśle. – Bo jak ma żonę, to taki on twój, jak i mój.

Sprite wszystko precyzowała, co Lu złościło, bo miała ochotę na szerokie jak rzeka pojęcie „mój mężczyzna”. Kojarzyło jej się z bogatym nurtem życia, porządną, a nie naskórkową obecnością. A tylko taką – naskórkową – mógł jej dać.

– Takiego, jak jeszcze kiedyś zadam się z żonatym. – Lu zacisnęła pięści.

Sprite odsunęła z twarzy włosy, a Lu wpatrzyła się w pomarańczowe pasmo, które tchnęło optymizm w czerń pozostałych. Kolorowy kosmyk i oczy Sprite to był niesamowity miks pogody i ciekawości, tej samej, którą Lu chciałaby widywać u siebie, ale nie mogła, bo widywała się głównie od środka, skąd wykluła się jej opowieść.

Trzy lata wcześniej

Nie czuła stóp – to był znak, że ciało odmawiało kontaktu z tą krainą. Chociaż miała ciepłe buty, puchową kurtkę i inne elementy ubrania, które pozbawiały ją kobiecości i upodabniały do reszty mieszkańców Północy, palce jej zdrętwiały. Wcześniej to się nie zdarzało. Bywało, że biegała tu z gołą głową, bez szalika, kokietowała krótkimi spódnicami czy brakiem majtek, co rozgrzewało chłopców, z którymi się spotykała, ale nigdy zimno nie podpełzło do niej tak blisko.

Czy to dlatego, że była słabsza? Podczas ostatniego pobytu tutaj w jej życiu zdarzyło się coś strasznego. Myślała, że sobie radzi, przecież była dzielna, wszyscy jej to powtarzali. A tu coś w niej pękło, jak w termosie, który woziła ze sobą na kolonie. Kiedyś spadł, wydawało się, że nic się nie stało, ale kiedy go podniosła, zagrzechotał. Rozbiła mu środek. Patrząc na jego optymistyczną czerwień, nikt by się nie domyślił, że już nie trzyma ciepła.

Ogarnęła wzrokiem linie białych tarasów, po których widok zsuwał się do brzegu jeziora. Warstwy krajobrazu miały w jej pamięci wymiar archeologiczny. Niektóre miejsca poznała jako dziecko, inne jako nastolatka, kolejne w czasach, gdy wróciła tu, będąc studentką. Na to nałożyły się najświeższe wspomnienia, najboleśniejsze. Nabrała w płuca lodowatego powietrza. Wracała do Szwecji jak bumerang, niemal uwierzyła, że jest kobietą Północy. Dlaczego musiała się zakochać w chłopaku, który nie lubił zimna? Nie chciał z nią tu mieszkać, czekał na Lu w ich mieszkaniu w Warszawie (powinno jej się zrobić od tego cieplej, ale gdzie tam!).

Stojąc nieruchomo w zimnej bieli, przypomniała sobie, jak wspięła się na to wzgórze po raz pierwszy. Miała wtedy dziesięć lat, pokonywała stromiznę, chwytając się rękoma kępek wrzosów, aż stanęła na szczycie i spróbowała ogarnąć wzrokiem bezmiar rozpościerającego się przed nią widoku. Szczodrość północnej natury graniczyła z ostentacją. Mała Lu, która wdrapała się tu wbrew zakazowi mamy, poczuła, że dusi ją narcyzm tutejszej przyrody. Zasłoniła oczy rękami, którymi wcześniej dotykała wrzosów i omszałych głazów. Jej palce pachniały dzikością.

Od tamtego czasu minęło osiemnaście lat. Dorosła Lu przepatrywała teraz rozciągającą się przed nią przestrzeń, bawiła się klockami szwedzkiej przeszłości. Palców w butach nie czuła, nosa też nie, zupełnie jakby miał odpaść. Kraina Północy chyba już jej dziękowała. Jeszcze przystanęła, jeszcze ogarnęła widok wzrokiem, szepnęła: Jag ska vara tillbaka här^1, ale zamiast głosu z ust wydobył się obłok pary.

Weszła do ciepłej sieni, ogrzewana podłoga była wynalazkiem w sam raz na ten klimat; siedziała tam, dopóki stopy nie odtajały. W domu było cicho, Dunia jeszcze nie wróciła. Lu zerknęła na zegarek – za dwadzieścia minut muszą wyjść, droga na lotnisko o tej porze zabierze godzinę. Na stole w kuchni stały kwiaty. Jak sięgnąć pamięcią, w tym domu zawsze pachniały kwiaty, kolorowe, niedbale wetknięte do wazonu. Mama Lu mawiała, że to strach na wróble dla zbyt długiej zimy. Lu dotknęła włącznika, ale nie zapaliła światła, pozwoliła, by do kuchni zakradły się wspomnienia.

Kiedy weszły do domu Duni osiemnaście lat temu, Lu ściskała mamę za rękę, w drugim ręku trzymała pluszowego psa. Latami domagała się prawdziwego, ale w domu „nie było warunków, żeby trzymać zwierzaka”. Dostała pluszową zabawkę i pogodziła się z tym, że jej pies nigdy nie zamerda ogonem, nie podskoczy, nie liźnie jej po twarzy.

Z sieni w domu Duni skoczył na nią prawdziwy pies. Mała Lu krzyknęła, a pies przysiadł z zadem do góry i zaczął poszczekiwać, w oczach miał zaraźliwą radość.

– Nie bój się, to jeszcze szczeniak – uspokoiła ją Dunia, wstawiając do przedpokoju ich walizkę (miały z mamą jedną, symboliczną).

– Ile ma lat?

– Lat? – roześmiała się Dunia. – Niecałe półtora roku. Co oznacza, że jest mniej więcej w twoim wieku. To też dziewczynka.

Carlita, złocista labradorka, potrafiła się wbić głową w szczękę osoby, którą wylewnie witała, podgryzała też rzeźby Duni, gdy miała dołek psychiczny. Była jedynym szczekającym psem w okolicy, inne przestawały hałasować po odbyciu specjalnej tresury. Dunia po kilku lekcjach, na które zaprowadziła Carlitę namówiona przez sąsiadów, powiedziała, że nie będzie robiła ze zwierzęcia wariata.

– Już i tak tężeję na myśl, jak ubogie będzie jej życie seksualne – biadała. – Nie mogę jej poddawać jeszcze większym rygorom.

– To po co w ogóle kupiłaś psa? – zdziwiła się mama Lu.

– Mierzi mnie proces uspołeczniania. – Dunia potrząsnęła miodowymi włosami i poszła pracować do ogrodu, gdzie stawiała metalową rzeźbę, która na razie przypominała portowego żurawia.

Dunia, przyjaciółka mamy Lu z liceum, była piękna, jej uroda zatrzymywała samochody, a mama dopowiadała, że i lecące samoloty. Poruszała się z gracją Afrykanki idącej z wiadrem wody na głowie, włosy powiewały za nią połyskującymi pasmami. Wrażenie obcowania z niezwykłym zjawiskiem powodowało, że mało kto potrafił odpowiedzieć na proste pytanie, jakiego koloru są oczy Duni. Lu, która natychmiast się w niej zakochała, była dumna z tego, że rozgryzła zagadkę – tęczówki Duni były miodowe, jak jej włosy. Jako absolwentka Akademii Sztuk Pięknych Dunia wyjechała na wystawę do Sztokholmu, gdzie zastał ją stan wojenny. Została w Szwecji, gdzie jej praca nabrała szwungu – parę lat później jeździła z wystawami po świecie.

Kiedy w Polsce zniesiono stan wojenny, odnalazły się listownie z mamą Lu. Dunia została matką chrzestną Lu na odległość (figurowała w papierach, chociaż fizycznie w kościele zastąpiła ją sąsiadka). Przysyłała piękne ubranka z H&M oraz mnóstwo słodyczy. Dzięki niej Lu poznała smak żelków w kształcie samochodów i przekonała się, że nie znosi „czarnych węży”, anyżkowego przysmaku szwedzkich dzieci.

Tego dnia, gdy dziesięcioletnia Lu z mamą stanęły w progu domu Duni, wlokły ze sobą bagaż znacznie większy niż walizka, z którą przyjechały – dwa rozwody. Po drugim, wyjątkowo burzliwym, Lu zapytała: „Mamusiu, czy na świecie istnieją w ogóle jacyś normalni mężczyźni?”. Miesiąc później stały w przedpokoju sztokholmskiego domu jej przyjaciółki, oganiając się od karesów złocistej labradorki. Trafiły do domu kobiet. Rok później Dunia miała urodzić córkę, a labradorka małe, z przewagą suczek. Taki był ich start w nowym życiu.

W domu położonym nad wodą w odległości pół godziny jazdy od Sztokholmu zostawały często same. Nie bały się. „W Szwecji nikt nie kradnie, bo w średniowieczu złodziejom obcinano ręce” – mawiała mama nieco automatycznie. No i była z nimi Carlita. Gdyby przyszedł złodziej, strzeliłaby go pyskiem w szczękę, bo bardzo lubiła gości.

Najpierw miały wrażenie przykrótkich wakacji – przyjechały tu w czerwcu, a w połowie sierpnia poczuły w powietrzu zapowiedź chłodu. Mama chyba go przeoczyła albo nie wiedziała, co ze sobą niesie, bo ujęta pięknem ogrodu i pobliskich lasów podjęła decyzję: zostaną w Szwecji. Lu, która całe lato spędziła z Carlitą, dzięki czemu czuła się szczęśliwą dziewczynką, nie rozumiała, co oznaczają te słowa, dopóki nie stanęła pod szwedzką podstawówką.

– Idź, córeczko, poszukaj swojej klasy – powiedziała mama, próbując założyć za ucho Lu spiralkę niesfornych włosów.

– Dobrze – odparła Lu, po czym przystanęła. – Ale jak jest „klasa” po szwedzku? A „łazienka”?

Nagle nie wiedziała nic. Przez kilka miesięcy była niemową skazaną na język migowy, którą jasnowłose łobuzy uczyły przekleństw i wysyłały do nauczycieli, żeby się pochwaliła szwedzkim. Odbyła z tego powodu ileś kar, podczas których przepisywała rzędy słów pozbawionych dla niej znaczenia, aż zrobił jej się nagniotek na środkowym palcu. Od tego i od rysowania – bo otoczone przez obcość, zaczęły z mamą rysować, najpierw każda sobie, a potem razem: wymyślały przygody rysunkowych bohaterów, którzy ciągle coś musieli zdobywać. Przeszkodom nie było końca, ale oni zawsze wygrywali.

Mama Lu, z wykształcenia historyczka sztuki, zapisała się na kurs szwedzkiego, a jednocześnie pracowała w galerii sztuki. Praca, zdobyta dzięki Duni, wbrew szumnej nazwie sprowadzała się do obmiatania podłogi i uśmiechania do nielicznych klientów. Mama Lu miała przykazane przekazywać ich czym prędzej w ręce Sary, właścicielki galerii, która prawie nic nie sprzedawała, ale z przyjemnością bawiła się w pracę. Utrzymywał ją mąż, który od lat kochał się w Duni.

Dłużące się godziny mama Lu przepędzała rysowaniem. Po maturze z nich dwóch to Dunia dostała się do Akademii Sztuk Pięknych, mama Lu musiała się zadowolić historią sztuki.

– To świństwo, że Rianny nie przyjęli do Akademii – powtarzała Dunia. – Miała niefart, że pochodziła z inteligenckiej rodziny. Mnie przyjęli, bo ojciec był komuchem.

Rianna to był przydomek mamy Lu, który Dunia nadała jej w liceum. Anna Rankiewicz, Rankiewicz Anna – tak to brzmiało, gdy nauczyciele wywoływali ją do odpowiedzi. R. Anna, Rianna – przedrostek odróżniał ją od innych Ann, Ań, Anek, Anusiek. Jeszcze na studiach tak mamę Lu nazywano, ale kiedy Dunia zniknęła z jej życia, rozpłynął się w powietrzu i przydomek. Odzyskała go dopiero w Sztokholmie, przywrócił jej dawną tożsamość, tę sprzed małżeństw i rozwodów. Tam wróciła też do panieńskiego nazwiska, które i Lu oficjalnie przyjęła za swoje, gdy dorosła (ojciec już wtedy nie żył, nie mogło być mu przykro).

W rysowaniu wkrótce dokonały specjalizacji: Lu wymyślała przygody głównych bohaterek, mama je rysowała. Pewnego razu zwróciła córce uwagę, że postaci są małomówne. Lu wzruszyła ramionami. „Są zajęte walką” – powiedziała, a wtedy mama dorysowała dymek nad jedną z bohaterek. „Tu możemy wpisać, co myślą” – wyjaśniła. Postaci ożyły – dymki zawierały ich skryte myśli, o których wróg nie miał pojęcia. Czasem dymki zaskakiwały same bohaterki, a Rianna miała niezłą zabawę, rysując buźki zdumione własnymi myślami. Niektórzy bohaterowie nawet w wirze walk podnosili głowy i przyglądali się płynącym nad nimi napisom. „No, czy ty tak nie masz, Rianna? – chichotała Dunia, wierna czytelniczka ich komiksów. – Robisz coś, a tu bęc, taka myśl?”.

Tymczasem pozornie cichy dom pod Sztokholmem, jak to bywa ze spokojnymi domami, przeszedł trzęsienie ziemi. Wybuchła Sara, właścicielka galerii, w której pracowała mama Lu, bo odkryła, że jej mąż ma romans z Dunią. Potem wybuchł mąż Sary, Karl, na wieść, że Dunia nie chce z nim dzielić życia, choć on gotów był odejść od żony. Trzeci wybuch – Dunia twierdziła, że to dziwne, bo Szwedzi raczej nie okazują emocji – nastąpił w chwili, gdy Dunia powiedziała Karlowi, że jest z nim w ciąży, ale i tak nie zmieni decyzji. Jedynie ona pozostała po szwedzku spokojna – i kiedy odkryła, że jest w ciąży, i kiedy postanowiła, że wychowa dziecko sama. Nie zamierzała pozbawiać się niezależności, było ją na to stać. A matką chciała zostać, i to nie za jakiś czas, tylko teraz. Akurat skończyła trzydzieści pięć lat.

Po mieszczańskiej eksplozji szlag trafił pracę mamy Lu. Rozwścieczona żona karała wszystko, co miało jakikolwiek związek z Dunią, pewnie ugotowałaby żywcem i Carlitę, o czym suka nie miała pojęcia i kiedy Rianna z Dunią siedziały wieczorami w kuchni, omawiając kolejne odcinki afery, zasypiała beztrosko, śniąc o łajdactwach, których dokonała w ciągu dnia. Była w fazie wielkiego puszczania się. W przeciwieństwie do Lu przestała być dziewczynką, jej psie lata pędziły szybciej, z czego ochoczo korzystała.

– Sara o mało nie roztrzaskała mi abstrakcji na głowie – jęknęła mama Lu, opierając stopy na kaloryferze.

– Tak mi przykro – bąknęła Dunia, a Lu wyobraziła sobie dymek nad jej głową: bolesne zderzenie z abstrakcją.

Rianna wzruszyła ramionami. Kto się rozwiódł dwa razy, tego niewiele dziwi.

– Zaskoczyła mnie impetem. – Dunia się zamyśliła.

– A czego się spodziewałaś? Podbierasz jej faceta.

– Przecież nie chcę z nim żyć. Karl, na co dzień?!

– Oj, Dunia, myślisz jak dziecko – żachnęła się Rianna, przysuwając sobie miskę z pestkami słonecznika.

Wreszcie je znalazła w tym bezzapachowym kraju, w Konsumie, w dziale z pokarmem dla ptactwa. Ludzie nie skubali tu słoneczników ani nie pojadali bobu. Te dziwne różnice, które zaczęła niedawno wychwytywać po okresie ślepego zachwytu dla Zachodu i Północy, znaczyły równię pochyłą ich pobytu na szwedzkiej ziemi. Lu jeszcze o tym nie wiedziała, ale wkrótce miała się przekonać, że jeśli jej mama czegoś nie lubiła, to nie było siły, żeby się z tym pogodziła. Rianna „nie znosiła” i nie zamierzała „się zmuszać” (te słowa nabrały mocy kilka miesięcy później, kiedy ona i Lu wykonały kolejną życiową woltę).

Tego wieczoru Lu zwinęła się na psim posłaniu pod kuchennym stołem, z głową na ciepłym brzuchu Carlity, i słuchała splatających się głosów mamy i Duni. Stawiały fundamenty jej kobiecego świata, z czego nie zdawały sobie sprawy. Mówiły akurat o Sarze, która pracowała jako masażystka, kiedy Karl, wówczas zatroskana głowa rodziny, przyszedł się do niej zrelaksować. Chętnie słuchała, drobnymi dłońmi wyciskała z niego stresy i zmartwienia, zwierzenia i marzenia. Zaczął do niej wracać, aż Sara pewnego dnia wyznała, że spodziewa się jego dziecka. I że żona Karla już wie. „Skąd wie?” – zapytał Karl zduszonym głosem. Stąd, że Sara jej o tym doniosła.

Karl odszedł od żony, wypłaciwszy jej monumentalne alimenty, i niczym Syzyf zaczął pchać pod górę kamień kolejnego małżeństwa. Gdy Dunia powiedziała mu o dziecku, szykował się pchać następny. Wyśmiała jego gotowość, a on poczuł się tak, jakby mu ten kamień złośliwie spuściła na stopę. „Au, au” – powtarzał podobno, tak w każdym razie brzmiało to w streszczeniu Duni.

– Zakodował sobie w tej swojej bidnej głowie, że jak ciąża, to i ślub. – Dunia potrząsnęła włosami, sięgając po pestki słonecznika. – Tak go ta Sarka wytresowała.

– Sarka, co sarka. – Rianna błądziła myślami gdzie indziej. – Ale ich syn jaki biedny…

– Przecież mu ojca nie zabieram – obruszyła się Dunia.

– Biedny przez to imię. Jak można nazwać dziecko Love? Sarka to wariatka! Chłopak do końca życia będzie się czuł jak idiota. „Dzień dobry, nazywam się Love”. „Panie Miłość, proszę tu położyć paczkę”. „Kanapkę z pasztetem, panie Miłość?”.

Wzięła garść pestek. Denerwowało ją, że nie mają łupinek, odpadała przyjemność skubania.

– Usidliła Karla egzaltacją – podsumowała Dunia. – Jego pierwsza żona była praktyczna do bólu, Sarka pograła na kontrastach. Dostanie alimenty większe niż twoje i moje zarobki razem wzięte. A chłopak, mam nadzieję, zmieni sobie imię. Na przykład na Brian.

– Brian?… – Mama Lu zakrztusiła się pestką.

– A czemu nie?

Lu poderwała głowę, słysząc skrobanie w drzwi. Trudno było się otrząsnąć ze wspomnień. Tamten rok był jej właściwym dzieciństwem, bez krzyków i awantur, które znaczyły epoki małżeństw mamy.

Drzwi skrzypnęły i stanęła w nich szczupła postać w białej puchowej kurtce. Głowę trzymała wysoko, miodowe włosy spływały do połowy pleców, spod futra patrzyły niebieskie oczy. „Oczy Karla”, mawiała Dunia, gdy urodziła Malinę. Dziewczyna wzięła urodę po matce i przenikliwe spojrzenie po ojcu. Siedemnastolatka przerosła już Lu.

Malina (dymek, czyli próba oddania myśli): Burza brązowych loków, jak ja chciałam mieć takie włosy! Moje były białe jak główki dmuchawca. Myślałam, że jej są zrobione z czekolady, że ona cała jest czekoladowa. Dopiero tamta krew, mięsisty środek. Ciało, krew, prawdziwa Lu…

– Skrobiesz w drzwi? – Lu się uśmiechnęła, a widząc zmieszanie na twarzy Maliny, przetłumaczyła zdanie na szwedzki.

Malina znała polski, ale umykał jej sens bardziej precyzyjnych sformułowań. To był język wakacji w Polsce, w ciągu roku szkolnego rdzewiał.

Słysząc to samo po szwedzku, Malina roześmiała się – zwyczaj skrobania zamiast pukania w drzwi przejęły od Carlity, łączył je z dzieciństwem, chociaż nie były dziećmi w tym samym czasie: gdy Malina się urodziła, Lu miała jedenaście lat; stała się nastolatką, kiedy córka Duni poszła do przedszkola. Malina była przedłużeniem szczęśliwego dzieciństwa Lu i zapowiedzią kolejnych zmian w jej życiu – trzy lata po Malinie na świat przyszedł Daniel, przyrodni brat Lu.

Tamten rok w Szwecji obrodził jak jabłoń rosnąca przed domem. Najpierw Carlita powiła szczeniaki, zupełnie nierasowe i tak piękne, że Lu o mało nie zawaliła przez nie klasy. Trzy suczki i jeden piesek toczyły się dwukolorowymi kulkami po domu, nicując szpilkami zębów obicia kanap, przepikowując pościel, posikując ze szczęścia. Szybko nauczyły się wyskakiwać z kojca, co najpierw wszystkich bawiło, ale potem stało się kłopotliwe, bo Dunia tocząca się ze swoim brzuchem jak Matka Ziemia potykała się o biegające szczeniaki. Karl, który bywał u nich często, nalegał, żeby je oddała, ale Lu protestowała tak rozpaczliwie, że zostały przez całe lato, tyle że wykwaterowane pod werandę. Carlita nauczyła je drapać w drzwi, kiedy chciały wejść do domu.

Malina urodziła się wiosną, jak przystało na dziecko poczęte w czerwcowej namiętności. Jeśli Dunia wyobrażała sobie, że będzie chodzić z tobołkiem romantycznie uwiązanym u piersi i spokojnie pracować, głęboko się myliła. Malina od początku była diabłem na miarę szczeniaków Carlity – nie spała, co chwila chciała do piersi i – zdaniem Lu – nic, tylko sikała. Ten rok nie sprzyjał nauce, ale jakimś cudem Lu zdała do następnej klasy. Po kilku miesiącach przebiła się przez barierę języka i poczuła się jak nowo narodzona (płodny dom Duni stał się gniazdem nowej tożsamości językowej Lu).

Jakby tego było mało, Rianna się zakochała. „Wcale tego nie chciałam” – tłumaczyła, chociaż nikt jej o to nie pytał.

Dunia popatrywała na nią znad zawiniątka z Maliną, Lu znad lekcji. A Rianna szkicowała – miała zamówienie na zilustrowanie książki dla dzieci, pewne szwedzkie wydawnictwo poznało się na niej, w przeciwieństwie do Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie – tyle że zamiast kostropatych trolli wychodziły jej zmysłowe pary w uściskach. Taki był początek historii miłosnej Rianny, która, nieprzypieczętowana ślubem, trwała szczęśliwie do samego końca.

Drzwi znów skrzypnęły, podmuch wiatru wrzucił do środka śnieżynki – w progu stanęła Dunia. Płaszcz do kostek był malowniczo przysypany bielą, włosy opadały jak dawniej na ramiona. Z biegiem lat ich kolor się zmienił, teraz miały barwę śniegu, zupełnie jakby Malina skradła ich miodowy odcień. W oczach Lu Dunia wyglądała jak Królowa Śniegu; matka i córka inspirowały Lu, widziała je komiksowo, ale także realistycznie: Malina nosiła na zębach aparat korekcyjny, czoło Duni przecinały dwie zmarszczki, jedna pozioma, druga między brwiami.

– Nie chcę stąd wyjeżdżać – wyrwało się Lu.

Malina wyglądała na speszoną jej wyznaniem, ale Dunia wzięła Lu w ramiona.

– Czekają tam na ciebie, twój brat, Tata Bis, twój chłopak.

Lu wcisnęła twarz w płaszcz Duni.

– Wiesz, że i tu jest twój dom. – Dunia pogłaskała ją po niesfornych włosach.

Rozległo się skrobanie, po chwili dwie suki wpadły do przedpokoju, rozdając liźnięcia, podskakując, machając ogonami. Wnuczki i prawnuczki Carlity odziedziczyły jej radosne usposobienie. Lu wydmuchała nos i wzięła do ręki walizkę. Jej szwedzki dom kipiał wesołością na zmianę z kobiecymi humorami.

Terenowe volvo Duni zajechało pod budynek odlotów lotniska Arlanda. Lu uściskała Dunię i Malinę i nie oglądając się, ruszyła do przeszklonych drzwi. Nie chciała, żeby ją odprowadzały do bramek, ten moment zawsze ją rozklejał, za dużo rozstań tu przeżyła. Na tablicy wyszukała wzrokiem napis „Warszawa”. Znajomy ucisk w żołądku – z jednej strony opór przed powrotem, z drugiej mrowienie wywołane oczekiwaniem. Podróż zawsze tak na nią działała, nawet najkrótsza dawała nadzieję na nowy początek. Lu początków się nie bała, zaczynała wiele razy i wiedziała, że prawdziwą sztuką jest kontynuacja. Dlatego uwielbiała podróże, które choć na chwilę zwalniały ją z tego obowiązku.

– …gdy maska tlenowa wypadnie sama, proszę ją pociągnąć do siebie i założyć na twarz… – Młody steward szarpnął za rurkę dyndającą u dołu plastikowego namordnika.

– …najpierw sobie, a potem dziecku – powtórzyła za nim bezgłośnie.

W ostatnich latach zniknęły ładne, wysokie stewardesy, które odnosiły się do podróżujących z kojącą rezerwą. Załogi wzbogaciły się o stewardów, podupadły standardy językowe: „Klaudia z Andżeliką zajmą się państwem od przodu, a Bohdan zaopiekuje się państwem od tyłu”. Wyjrzała przez okrągłe okno – zaraz ziemia stanie się skośnym pasem, ucieknie spod kół, zakołysze się pod skrzydłami, wzór z kwadratów pól i świetliste fastrygi dróg zamienią się miejscami z puchem chmur. Niedługo tu wrócę – powtórzyła w myślach, ale czuła, że przekrzykuje inny, bardziej stanowczy głos. Coś jej w środku mówiło, że odcina pępowinę. Północ ją wypychała. Warszawa, ten świetlisty punkcik, będzie tylko tranzytem. Dokąd?

Samolot szukał drogi w mroku, prowadzony przez jasno oświetlony pas startowy. Ryknął silnikami i gwałtownie przyspieszył. Lu wcisnęło w fotel. „Czujesz, jak naciska, czujesz?” – usłyszała swój dziecinny głos sprzed lat. „Czuję, córeczko” - zobaczyła w myślach uśmiech mamy. Wtedy Lu nie wiedziała, co je czeka na tym drugim pasie, na końcu podróży. Dziś na Okęciu mieli czekać jej mężczyźni. Ale na razie, jeszcze przez chwilę, były same – mama i ona.

Lu miała na imię Emilia. Żonaty kochanek nazywał ją Emi, a gdy był na nią zły, przekształcał jej imię na Emu. „Moje Emu…” – ni to szeptał, ni syczał. „Emu to nazwa strusia” – odpalała. „To ty jesteś życiowym strusiem, nie ja”.

Dla swojego chłopaka, tego, który poprosił ją o rękę, była Mimi. Kiedy jakiś czas później przyszło jej żyć w otoczeniu języka francuskiego, zaczęła wychwytywać słowa, których na próżno szukać w polskim, szwedzkim czy angielskim. Coucou, doudou, bisou-bisou – frankofońskie gaworzenie dorosłych na coś się przydało, dzięki niemu zrozumiała, że jej chłopak chciał ją widzieć dzieckiem. Albo mamą. Lub jednym i drugim. On pozostałby chłopcem. Pewnie by jej nie zawiódł i przynosił co miesiąc pensję, czekałoby ją z nim godne pożycie. Gdyby Lu pozostała Mimi, nie wyjechałaby tam, gdzie nigdy wcześniej nie zamierzała jechać. Nie spotkałaby Ricky’ego, nie poczuła wilgotnego ciepła bokserskich rękawic, nie kupiłaby pierwszych własnych – nie stałaby się Lu.

(Potem, kiedy już stała się Lu – to znaczy kiedy Ricky tak ją nazwał – zauważyła, że jej mężczyźni nie dostrzegali Lu w Emilii. Ale ona Lu w sobie hołubiła. Tak jak ta wariatka Sprite cieszyła się, że mówią na nią Sprite).

Lu pamiętała, jak weszła do dziwnego sklepu położonego na tyłach jej klubu. Od reszty pomieszczenia oddzielały go kraty, które właściciel otwierał żelaznym kluczem, jak szeryf więzienną celę w Bolku i Lolku na Dzikim Zachodzie. Wybierała spośród trzech kolorów: białego, czerwonego, czarnego.

– Te. – Wskazała czerwone.

Właściciel dał jej parę do przymierzenia, pomógł dopiąć rzepy, sprawdził, czy nie są zbyt ciasne.

– Przymierz numer większe. – Podał Lu większą parę.

Te drugie wydały jej się ogromne. Nagle onieśmieliła ją myśl: co miałaby z nimi robić? Czy jej dłonie nie przepadną w tych czeluściach? Może sprzedawca z niej kpi, cóż, kobieta kupująca rękawice bokserskie… Ale on poważnie badał wzrokiem jej dłonie.

– Jesteś wysoka – powiedział w końcu – i masz długie palce. W tych będzie ci się lepiej walczyło.

Zapakował parę czerwonych rękawic w przezroczystą plastikową torbę i podał ją Lu.

(Zapach pierwszych bokserskich rękawic. Kiedy Lu opowiadała o tym Sprite, ta pokiwała tylko głową. To było nie do opisania, nie miały się co silić na słowne fajerwerki. Nie sposób oddać, co się wtedy czuje).

Mieszkanie Taty Bis wypełniał jazz, ale pod spodem rytm wytupywał hip-hop.

– Tej samej muzyki, którą doprowadzałem do szału moich rodziców, muszę teraz bronić przed synem! Daniel twierdzi, że jazz jest dobry dla dinozaurów. Też tak myślisz? Że jestem dinozaurem?

– Jazz się nie starzeje, staje się klasyką. – Lu cmoknęła w policzek Tatę Bis. – Tak jak ty.

Tata Bis (dymek): No i znów wyszczuplała! Aha, pamiętać, żeby wyłączyć kaczkę.

Wydał jej się starszy, bruzdy wokół ust pogłębiły się. Kiedy tydzień temu odbierali ją z Danielem z lotniska, jakoś tego nie zauważyła, ale wtedy odebrało jej mowę na widok brata – tak wyrósł w ciągu trzech miesięcy, gdy była na praktyce dyplomatycznej w Sztokholmie, że niemal dorównywał jej wzrostem, jeszcze chwila, a dogoni Tatę Bis. Daniel i Malina, w oczach Lu wciąż dzieci, za chwilę ją przerosną!

– Daniel – zawołał Tata Bis. – Emilka przyszła!

Lu nacisnęła klamkę drzwi do pokoju brata.

– Co to, 2Pac? – przekrzyczała falę muzyki.

Daniel wstał sprzed komputera i cmoknął ją niezręcznie w policzek. Włosy, czarne po Tacie Bis i wijące się jak u mamy i Lu, przystrzygł krótko z tyłu i z boków, tylko z przodu zostawił dłuższe. Wiązał je w kucyk, który sterczał buńczucznie na czubku głowy. Lu nie widziała u nikogo takiej fryzury, nie sądziłaby też, że komuś może być w niej ładnie, tymczasem jej brat wyglądał świetnie. Daniel zapowiadał się na indywidualistę i łamacza serc.

– Boże, jakie grabie! – jęknęła na widok jego dłoni, jeszcze niedawno dziecinnych.

– W tym pożyteczny kciuk – mruknął za jej plecami Tata Bis. – Zmiana ewolucyjna, bo to generacja joysticka. Synu, czy nie mógłbyś włożyć czystych spodni, jak sugerowałem? Zobacz, jaka twoja siostra jest elegancka.

– Ale ona pracuje w dyplomacji.

Daniel (dymek): Marek mówił, że jest ładna, Sebastian też. Ale to Emilia. Dyplomatka to kobieta czy torba właściwie? Bo kosmetyczka, to wiadomo.

Lu pochyliła się nad ekranem laptopa.

– Masz coś nowego?

– Stare, Zelda – prychnął Daniel.

– Poczciwa Zelda – rozmarzyła się Lu.

– Mam jutro test z chemii, spięty jestem, muszę się wyluzować.

– A nie pouczyć? – W głosie Taty Bis zabrzmiał przekąs. – Od razu znikacie przed komputerem czy jest szansa na rodzinny posiłek?

– Chodź, Daniel, zjemy. – Lu trąciła brata. – Potem coś ci pokażę. Nowa gra, prosto ze Szwecji.

W kuchni Tata Bis uwijał się z godną podziwu precyzją. Zawsze lubił gotować, ale ostatnio wyglądało, jakby przeszedł na zawodowstwo. Kuchnię powiększył o fragment przedpokoju, na środku ustawił wyspę z blatem i palnikami, wokół okapu zawiesił cedzaki i tłuczki, pod oknem ustawił błyszczące roboty kuchenne i imponujący stojak na noże. Całość wyglądała jak samochodowa stajnia Formuły 1, nie było wątpliwości, że tu rządzi mężczyzna.

– Nie rozczarowałaś się co do dyplomacji? – Tata Bis zajrzał do piekarnika, skąd rozniósł się zapach pieczeni.

– Negocjowałaś jakieś warunki wojenne? – wtrącił Daniel, wrzucając do ust garść chipsów.

– Gdzie, w neutralnej Szwecji? – prychnęła Lu.

– Neutralnej! – żachnął się Tata Bis. – W czasie wojny też byli „neutralni” i nieźle się na tym dorobili.

– No, Ikeę mają. – Daniel znów wyciągnął rękę po chipsy, ale Tata Bis odsunął miskę ruchem magika, artykułując bezgłośnie: „Po obiedzie”.

– Przynajmniej posiedziałaś za granicą – zwrócił się do Lu.

– Dla mnie Szwecja to nie zagranica. – Wzruszyła ramionami.

Tata Bis pokiwał głową. Kiedy poznał Lu, z rozpędu przedstawiła mu się po szwedzku. Od kilku miesięcy był zakochany w Riannie, a ona wciąż nie brała go poważnie, bo był młodszy o pięć lat. „Jesteś zbyt młody i przystojny” – śmiała się. „Mam trzydzieści lat” – odpowiadał. Ona sobie żartowała, a dla niego to była poważna sprawa, jeszcze nigdy tak się nie zakochał. Kiedy poznał Lu, trochę się uspokoił. Nie mógł być obojętny Riannie, byle komu by jedynaczki nie przedstawiała. Oświadczył się jeszcze podczas tego samego pobytu w Sztokholmie (większość pensji wydawał wtedy na promy) – i odbił się jak od ściany. Jego kobieta nie życzyła sobie ślubu, po dwóch rozwodach nie wierzyła w urzędowe przysięgi.

– Ale ja cię kocham – powtarzał.

Zrobili, jak chciała – zamieszkali razem, ale ślubu nie wzięli. Kiedy miał się urodzić Daniel, Tata Bis ponowił prośbę o rękę. Bezskutecznie. Więcej tematu nie poruszał, ciesząc się tym, co ma: swoją kobietą, synem i przybraną córką. Z Lu przypadli sobie do gustu, choć na początku dziewczynka była nieufna. Poznał ją w niełatwym momencie jej życia. Po roku pobytu w Szwecji wróciła do dawnej szkoły; zanim znajomi wzięli ją znów za swoją, przeszła chwile odrzucenia. Potem urodził się Daniel. W tamtych czasach Tata Bis bywał buforem między rozedrganą nastoletnio Lu a Rianną, wykończoną opieką nad noworodkiem. Sprawdził się jako ojczym, to wtedy Lu nadała mu przydomek „Tata Bis”.

– Daniel, wyjmij talerze – zarządził, krojąc pieczeń.

Zjedli przy nowym stole, który zaprojektował, przerabiając kuchnię. Mogło przy nim usiąść więcej osób niż przy starym, w zależności od tego, jak się rozstawiło nakrycia. Tak było lepiej, widział to po minach Lu i Daniela. Przerzucali się uwagami, z których coraz mniej rozumiał. Był co prawda inżynierem, ale o świecie gier komputerowych, który łączył brata i siostrę, nie wiedział nic. Jak na dinozaura przystało, wolał czytać książki.

Kiedy Lu zaczęła się zbierać, Tata Bis zakrzątnął się wokół brudnych naczyń. Od pewnego czasu usiłował wdrożyć do tej czynności Daniela, ale dziś było mu na rękę, że mógł się schować do kuchni. Musiał zapanować nad emocjami. Lu nie zdawała sobie sprawy, jak bardzo była podobna do matki: te same zielonkawe oczy, włosy w żywiołowych skrętach. Rianna swoje podcinała, Lu wiązała w wysoki koński ogon albo pozwalała im luźno opadać na ramiona.

– Trzymaj się – powiedziała i już jej nie było.

Stał jeszcze chwilę z ręką na klamce. Z tego wszystkiego zapomniał jej zapakować kawałek pieczeni, miałaby na jutro do odgrzania. Ale już jej nie było. Potrząsnął głową. „Nie było jej” – paskudne słowa. Z pokoju Daniela dobiegł rap. Może dzieci miały rację? To dudnienie brzmiało jak mantra, było w nim coś kojącego.

Lu schowała się za osiedlowym śmietnikiem. Takie dobre popołudnie… Tata Bis nauczył się świetnie gotować, Daniel trzymał się rzeczywistości i chociaż uciekał w wirtualny świat, to nie na tyle, żeby się tym zaniepokoiła. Towarzyszyła mu w grach, żeby nie spuszczać go z oczu, swojego małego wielkiego brata. Wiedziała już, że mężczyznom zdarza się wycofać, stać się jak teflon na patelni, bez zadr, bez uczuć. Nie dopuści, żeby Daniel tak się w sobie zamknął. Chciała, żeby mówił, żeby nie bał się pewnych słów, nie omijał ich, nie zapominał. Choćby miała go ich uczyć od początku. Od tego była kobietą w ich rodzinie. Przy niej niech wypowie znów swoje pierwsze słowo: „mama”.

Otworzyła torbę, ale chusteczek nie było. Wyszarpnęła kartkę z notesu i zmięła, usiłując ją zmiękczyć. Kapało z nosa i oczu. Znów odtworzyła w głowie tamtą rozmowę z mamą. Nie było dnia, żeby do niej nie wróciła, jakby usiłowała wcisnąć metalową wajchę w upływający czas i go zatrzymać.

– Jakaś franca mnie męczy, córeczko. – Głos mamy w słuchawce brzmiał, jakby była zakatarzona.

– Masz gorączkę? – zapytała Lu.

Mimo późnej pory wciąż siedziała w pracy, musiała wydrukować parę stron dla szefowej i wysłać e-mail w jakiejś nieistotnej sprawie. Chciała to odwalić teraz, żeby nie zaczynać następnego dnia od zaległości.

– Nie, to nie to. Jestem taka zmęczona…

– Idź do lekarza.

– Nie będę latać do lekarza z byle gównem.

Lu odetchnęła z ulgą. Jeśli mama zaczynała się kłócić, nie mogło być źle.

– Zadzwonię jutro zapytać, jak się czujesz – rzuciła nieuważnie.

Potem Lu w nieskończoność rekonstruowała te dni i wydarzenia. Żółty kolor skóry mamy pojawił się niepostrzeżenie, żartowały, że wychodzą azjatyckie korzenie, może Rianna była Chinką w poprzednim wcieleniu. Badania, najpierw z doskoku, przed pracą, po pracy, i stanowcza sugestia lekarza, żeby „położyła się do szpitala”. „Po co mam się kłaść, jak nie jestem chora” – protestowała Rianna. Kiedy Lu przyleciała do Warszawy, lekarze mieli „otwierać brzuch”. „Po co?” – dopytywała się. Mówili o jej mamie, dlaczego w ten sposób o niej mówili? Otworzyli i zaszyli, zgłosiła się do nich za późno, już nic nie mogli zrobić. Nic, nic, te trzy litery Lu powtarzała, pisała na kartkach, starych rachunkach, kwitach, biletach. Nic. N-i-c.

Potem Lu ustaliła z lekarzami, jaki jest stan mamy. Czyli chorej. To znaczy mamy. Zapewnili ją, może jechać na kilka dni, zamknąć swoje sprawy zawodowe, pod jej nieobecność nic się nie stanie, mama jest pod dobrą opieką. Lu leciała tylko na chwilę. Na zawsze zapamiętała datę, na którą zarezerwowała powrót. Nie poleciała tamtym samolotem.

Tego dnia obudziła się w białej ciszy poranka. Malina była w szkole, Dunia w Stanach, gdzie miała wernisaż. Stamtąd planowała lot prosto do Warszawy, do Rianny.

Z pokoju Lu na piętrze Sztokholm wyglądał jak tort lodowy. Lu wzięła do ręki telefon. Mama nie odebrała. Znów zadzwoniła. Nic. Wysłała esemes. I drugi: „Mamusiu, co się dzieje? Odpisz!”. Wybrała numer Taty Bis. Nie odbierał. Na domowy – cisza. W jego pracy powiedzieli, że jest u mamy, w szpitalu.

Wybierała numer szpitala, kiedy Tata Bis do niej zadzwonił. Ten telefon wygniótł z Lu oddech. Krzyczała, tak strasznie, że psy Duni się rozszczekały, ale ich głosy – tak jak krzyk Lu – rozpłynęły się w białej pustce Północy. Tata Bis nie pozwolił jej się rozłączać, ale słuchawka gdzieś upadła, a Lu wylądowała na podłodze. Przyszła pokusa, żeby się zwinąć na boku, z podkurczonymi kolanami, żeby zamknąć oczy… Zabrakło sił, żeby nabrać w płuca powietrza.

Coś kazało jej się podnieść – siedzieć, klęczeć, byle nie leżeć. Bo już by nie wstała. Zamarzłaby, nie pomogłoby ciepło skomlących przy niej suk.

Tata Bis zadzwonił do Duni, Dunia do szkoły, Malina przybiegła i objęła Lu długimi jak gałązki ramionami nastolatki. Przyciskała ją do siebie, tuliła. Opatrzyła skaleczenie, bo Lu zbiła szklankę – skąd się tam wzięła szklanka? – i szkło rozcięło wnętrze jej dłoni. Nie czuła bólu, tylko dotyk delikatnych palców Maliny, widziała jej pobladłą twarz. Potem Malina zadzwoniła do ambasady i powiedziała, że Lu nie może dziś przyjść do pracy. Podała powód. Lu zrobiło się od tego słabo.

A jednak jest w żyjącym stworzeniu jakaś uparta moc, pewnie ślepa, może nieczuła – podpórka, która nie pozwala upaść. Lu przecież się podniosła. Wstała, bo fizycznie nie doznała uszczerbku. Mogła chodzić, chociaż nie miała mamy.

Dunia przyleciała ze Stanów pierwszym samolotem do Sztokholmu. Zastała tam Lu, bo Tata Bis nie pozwolił jej lecieć do Warszawy tego samego dnia.

– Zabraniam ci podróżować w tym stanie, słyszysz, Emilia?! – krzyczał do słuchawki.

– Ale Daniel… – płakała.

– Jest na wycieczce szkolnej, wraca jutro wieczorem.

– Nie powiedziałeś mu?

– Przez telefon? Dziecku?

Przez następny rok Lu pieprzyła się jak wariatka. Nie wystarczał Michał, jej chłopak. Milutki seks i nabożna czułość – już jej to nie ruszało. Los doprowadził do niej Barta.

– Nazwijmy to coup de foudre – nalegał Bart, „r” w jego ustach obracało się mechanicznie, bez wdzięku.

Był Belgiem z Flandrii, starszym od niej o dziesięć lat, francuski był jego drugim językiem po holenderskim. Coup de foudre, czyli piorun namiętności, nagłe zakochanie – francuskie słowa zabrzmiały obco w angielszczyźnie, którą się porozumiewali. Coup de foudre? Co to, opera mydlana? – pomyślała Lu, a potem zrozumiała, że trochę tak. Ustawiła między nimi mur cynizmu – Bart był żonaty, nie można poważnie traktować żonatego – ale mur chwiał się od początku, nie tylko pod naporem ich ciał.

Michał kochał ją czule. Byli parą od pięciu lat, uznał więc, że przyszedł czas na podjęcie poważnego zobowiązania. Lu nie wiedziała, skąd mu się to wzięło, bo wcześniej rozmawiali, że są za młodzi, by zakładać rodzinę, chcą najpierw zobaczyć trochę świata, poza tym Lu nie miała przekonania do ceremonii angażujących wielu krewnych, którym była obojętna.

– Pomieszkajmy trochę w Sztokholmie, zobaczysz, jak jest gdzie indziej – namawiała Michała.

– Ale co ja tam będę robił?

– Pomogę ci znaleźć pracę. Znam język, kraj, ludzi. Na początku będziemy mieli mój etat, spokojnie znajdziesz coś, co będzie ci odpowiadać.

– A co z mieszkaniem?

– Co z mieszkaniem?

– No, meble i w ogóle.

Zakochała się w jego brązowych oczach, poczuciu humoru, cieple, którym emanował. A teraz to ciepło wydało jej się rozgotowane. Nie chciał Północy, ale od czegoś musieli zacząć swoje podróżowanie.

– Nie możemy tu zostać? – usłyszała jego głos.

Zanim się odwróciła, ogarnęła wzrokiem widok rozciągający się za oknem ich warszawskiego mieszkania. Plac zabaw, na którym w dzień pokrzykiwały dzieci, a wieczorem wartę przejmowali menele, klon, z którego osypywały się liście, plecy dozorczyni. Kobieta widziana z przodu była socjalistycznym reliktem: ubytki w uzębieniu, obowiązkowa trwała, nawet giezło podobne do fartucha woźnej z podstawówki Lu.

– Tu mamy rodzinę, znajomych, wszystko. – Michał balansował mokrą torebką z herbatą, którą właśnie wyjął z parującego kubka. – Zostańmy tu.

Weźmie torebkę na łyżeczkę, obwiąże sznurkiem, żeby wycisnąć jeszcze parę kropel, pieczołowicie przeniesie nad zlew. Nakapie na blat, zanim wrzuci do śmietnika. Torebka zaczęła się osuwać. Pac!

– Nie – powiedziała Lu. – Ja nie zostanę.

Potem były wymiany zdań na temat patriotyzmu, dyżurny temat na obiadach z jego rodziną.

– Wykształcić się w Polsce, a pracować gdzie indziej to chamstwo – zawyrokowała Marysia, cioteczna siostra Michała. – Jak można wyjeżdżać, kiedy w kraju jest tyle do zrobienia?

– To jakiś dziewiętnastowieczny koncept – mruknęła Lu.

Przychodziła tu ze względu na Michała, za każdym razem powtarzając sobie w duchu, że nie da się sprowokować. Wiedziała, że Marysia, starsza od nich o dziesięć lat, jest dla Michała jak rodzona siostra.

– Wiecie, że teraz wyrasta pokolenie bandytów, bo ich rodzice wyjechali pracować na Zachód? – włączył się Zygmunt, mąż Marysi.

– Jakich znów bandytów? – roześmiał się Michał.

Lu była jak zwykle pełna podziwu, że nie dawał się wciągnąć w okołoposiłkowe gierki.

– Nie oglądałeś ostatnio wiadomości? – zaperzyła się Marysia. – Mówili, że wzrasta przestępczość wśród młodych, bo nie ma ich kto dopilnować. Rodzice wyjeżdżają na saksy, a dzieciaki biegają samopas i się staczają.

– Z tego, co wiem, mówiono o rodzicach, którzy całymi dniami pracują, niekoniecznie za granicą – odparła Lu. – Jeśli wraca się do domu o ósmej, ma się ograniczony kontakt z dziećmi…

– Nasze i tak wolą siedzieć przed komputerem. – W głosie Zygmunta zabrzmiała duma. – Przywiozłem im najnowsze gry z Niemiec.

Marysia (dymek): …i dzięki temu jest spokój. Niby dzieciom powinno się czytać, przynajmniej tak się mądrzą ci, co sami dzieci nie mają. A ta Emilia, czy ona aby dobra dla Michałka? Żeby choć mieszkanie miała, przecież jest z Warszawy. Trzydziestka na karku, a oni wciąż wynajmują. Zaraz dzieci im się zachce, ona pójdzie na macierzyński, z pracy wyleci i z czego potem ten wynajem?

Michał podsunął Zygmuntowi chrzan i zręcznie zmienił temat. Lu spojrzała na swojego chłopaka z dawnym podziwem i całkiem nowym zniecierpliwieniem. Poczucie bezpieczeństwa, które jej dawał, kiedyś kojące, zaczęło ją ostatnio drażnić. Był taki dobry, pokojowo nastawiony do świata. W takim Michale się zakochała. A jednak coraz częściej miała ochotę wstać i wyjść.

Wyprostowała się, ciało sprężyło się do zmiany pozycji. Nagle z tej gotowości zrobił się zakalec, zapadła się w poczuciu winy. Michał denerwował ją, bo nie był Bartem, nie miał jego dłoni, błądzących ze znawstwem po jej ciele, horyzontów człowieka, który poznał wiele kultur. Popatrzyła na swojego chłopaka, w jego kochane oczy.

Zygmunt: Człowiek by się wyniósł na jakie Seszele, ale żeby było polskie jedzenie.

– Prawdziwy Polak mieszka w Polsce. – Zygmunt wzniósł toast.

– Na pohybel nasiadówce – szepnęła bezgłośnie Lu.

– Kiedy jest się w związku z żonatym, w pewnym momencie dochodzi się do ściany. – Głos Duni brzmiał, jakby stała tuż obok.

Lu przełożyła telefon do drugiej ręki i rozmasowała ucho. Dobrze, że mogła dzwonić z pracy, gdyby tyle czasu gadały przez komórkę, poszłaby z torbami. Musiała oszczędzać, jej plany życiowe się gmatwały.

– Powiedziałaś Michałowi? – zapytała Dunia.

Lu odsunęła się z krzesłem do tyłu i oparła stopy o biurko. Wiele razy kusiło ją, żeby to samo zrobić w ciągu dnia, ale siedziała w pokoju z dwiema innymi kobietami, obie były z gatunku spiętych i zaszczyconych, że pracują w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

– Jeszcze nie.

Przestraszyło ją pytanie Duni. Uświadomiło, że to wszystko dzieje się naprawdę. Ich pięcioletni związek chwiał się, bo ktoś mu strzelił w plecy. Czuła się ohydnie. To ona strzeliła.

– Kocham go – szepnęła i się zdziwiła.

Ona i różowy gotowiec, myślenie romansowe? No tak, łatwiej powiedzieć „kocham” niż drążyć, skąd nagły rozkrok w sprawach uczuciowo-łóżkowych. I ten banał: z jednej strony kochający, dobry chłopak, który chce się z nią żenić, z drugiej cudzy mąż, któremu dała się zerżnąć, mając w tym parytetowy udział.

– Kochasz go. – Przekąs w głosie Duni mógł być projekcją. – Którego? A zresztą nie odpowiadaj.

– Jak to jest być samej?

Dunia: Jakie podobieństwo głosów Lu i Rianny, ta sama niewymuszona staranność wymowy. I to samo pytanie.

– Emilko, jakiegokolwiek wyboru byś dokonała, nie unikniesz bólu – odparła. – Rianna wolała żyć w związkach i w trzecim okazało się, że miała rację, słuchając siebie. Ale co przedtem przeszła, to sama wiesz. Ja się do życia z mężczyzną nie nadaję, odkryłam to dość wcześnie i tylko mogę się cieszyć, że nikogo nie unieszczęśliwiłam. Czy Rianna znalazła szczęście? Czy mnie jest tak dobrze?

– Nie mów tylko, że to pytania retoryczne – żachnęła się Lu.

– Planujesz, kombinujesz, coś sobie poukładasz, a wychodzi co innego. Coś pięknego, coś strasznego. I co masz z tym zrobić?

– Pytanie retoryczne?

Śmiech Duni dźwięczał młodo.

– Masz sobie z tym poradzić.

– Jak?

– Po swojemu. Nie wierzę w ogólne przepisy, prawdy życiowe ani recepty na szczęście, nie wierzę w Boga ani w horoskopy. Pytasz, to ci odpowiadam.

Tego wieczoru, gdy Michał poszedł na trening wspinaczkowy, Lu usiadła na balkonie owinięta w koc i na kartce z nadrukiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych sporządziła listę „za” i „przeciw”. Od nastoletniości robiła listy, chociaż z czasem nauczyła się, że niekoniecznie pokazują to, co ukryte najgłębiej. Macki myśli na kartce się kurczyły, było im za jasno, ale je wyciągała mimo pisków protestu. Pisała, a z magmy wyłaniał się kontrast. Nic oryginalnego: stabilny związek a pieprzenie się z żonatym. Przyjaźń chłopaka, który wspierał ją w najtrudniejszych chwilach, i surowy zew, ciało wczepione w ciało. Pod napisem „Michał” – polskość, rodzinność, stabilizacja. „Bart” – odwrotność tego wszystkiego.

Michał wrócił zmęczony. Pokonał ścianę o większym niż zwykle poziomie trudności, to znaczy wspiął się tą samą drogą, ale wybrał inne, mniej poręczne stopnie. Siedząc na kanapie, rozmasowywał czubki palców u stóp – buty do wspinaczki na sucho musiały być za małe, podobno miało to związek z przyczepnością.

– Robert mnie ubezpieczał i dobrze, bo się osunąłem, i to w takim głupim momencie.

I dalej coś mówił, ale gdy Lu myślała potem o tej rozmowie, okazało się, że nie zapamiętała, kto co w czasie jej trwania robił. Podobno istotne momenty w życiu znaczy w pamięci szlak szczegółów, ale tu nie – zapisało się to tak, jakby masowanie sobie przez Michała palców u stóp stanowiło jedyną choreografię sceny, z której Lu został stenogram.

Michał: Za tydzień znów spróbuję.

Lu: Na trudniejszym podejściu?

Michał: Nie, na tym samym. Żeby poczuć, że naprawdę potrafię.

Lu: Przecież właśnie się dowiedziałeś.

Michał: Trzeba utrwalać umiejętności. To mozolna praca. Jak w związku.

Lu: Związku? Wspinaczkowym?

Michał: Małżeńskim. Tak mówi Marysia (uśmiech, ciepły). Co tak dziwnie patrzysz?

Lu: Jak dziwnie?

Michał: Wyglądasz jak sowa, Mimi.

Lu: Michał?

Michał: Co, Mimi?

Lu: Dłużej tak nie mogę.

Michał: To usiądź.

Lu: Jak usiądę, to już nie wstanę.

Michał: Potrzebujesz odpoczynku, jesteś ostatnio spięta.

Lu: Nie chcę odpoczywać.

Michał: To może pójdziesz ze mną na ściankę?

Lu: Nie chcę się wspinać.

Michał: Mimi?… Czego ty właściwie chcesz?

Był taki moment podczas wyprowadzki – akurat drobiazgi wysypały się z pudła – że chciała się cofnąć. Iść do sypialni, objąć swojego chłopaka i powiedzieć: „Zapomnij o tym świństwie, które ci robię, zapomnij i żyjmy razem, tak jak chcesz, tak jak trzeba”. Tylko że te słowa zostały w jej głowie, nigdy ich nie wypowiedziała. Zamiast iść do sypialni, którą od kilku lat dzieliła z Michałem, wypadła za drzwi. Dozorczyni coś za nią zawołała, ale Lu trzasnęła drzwiczkami samochodu i ruszyła.

Na czas szukania własnego kąta zamieszkała u Taty Bis, dzięki czemu nie musiała rozpakowywać pudeł, w których leżały rzeczy przypominające jej Michała. Dobrego Michała, który na nią liczył, ona sama na siebie liczyła. Że zostanie z odpowiedzialnym mężczyzną, który ją kocha i rozumie, będą dla siebie wsparciem i rodziną. Zasypiała na rozkładanej kanapie w mieszkaniu, po którym nie tak dawno kręciła się mama, i nie mogła zmusić myśli, by dały spójny obraz tego, co się działo z jej życiem. Skręcało, ale poza samym zakrętem nic nie widziała. I poza trupem niewinności Michała. Bo coś w nim zabiła, jasną wiarę, którą ją kiedyś olśnił. Przyszła, zdmuchnęła to światełko i zostawiła go w ciemnej dupie. (Nie wiedziała, że niewinność Michała i jego wiara w ludzi tylko przygasły. Lu wymyśliła mu zadośćuczynienie w swoim scenariuszu, ale Michał i w życiu wyszedł na prostą).

Z ranami Lu poradziła sobie krzepka codzienność , która dba o to, żeby wszystko się jakoś toczyło. Chociaż Michała przy niej nie było, ranek i tak wstawał. Budzik, prysznic, makijaż, poranna herbata. Cmok dla Taty Bis, piątka dla Daniela. Lu w pracy. Z pracy. Jogging. Znajomi. Komputer. Książka. Spać.

Przyzwyczajenia z pięcioletniego związku ssały posępną tęsknotą, ale nowe zwyczaje już wytupywały swoje ścieżki. Coraz rzadziej łapała ją chęć (jak wtedy, po śmierci mamy), żeby położyć się i nie oddychać. A jeśli już tak się działo, to przez rzeczy upchane w pudłach, takie jak bluzka, prezent od Michała na urodziny – nagle widziała jego uśmiech, kiedy wręczał Lu prezent z Włoch, zachwyt, gdy ją mierzyła. Kochali się wtedy w przedpokoju, na stojąco, miała na sobie tę bluzkę i nic więcej. Te sceny z nią zostały. Chwilowo jednak musiały sobie pójść, bo Lu otwierała nowy etap.

(Kiedy Sprite pytała Lu, która wówczas pokonywała kolejne rozstaje dróg, dlaczego wybrała żonatego, a nie kochającego chłopaka, Lu milczała. Sprite też ucichła. Rozmawianie o miłości nie najlepiej im wychodziło, jakby dopiero się tego uczyły. Przypominało to chodzenie w mule. Wolały boks).

Mieszkanie, które wynajęła, zbyt szybko wypełniało się scenami: Bart przybijający wieszak w łazience, całujący kącik jej ust, w ręku wciąż młotek. Lu niosąca mu herbatę do łóżka, krople kapiące na nowiutki dywan. Kłótnia, żeby do kochania zdejmował skarpetki, więc Bart w skarpetkach również na rękach. Muzyka, którą trzeba przyciszyć, bo do Barta dzwonił syn. Pustka po wyjściu Barta do żony. Więcej bólu, tak by się mogło wydawać, i jednoczesna pogoń za żywicznym szczęściem, lepkim, przenikliwym, parującym z porów ocierających się o siebie skór. Dla tego zapachu zgadzała się zostawać sama, w ciszy po kochaniu, z pustym miejscem wygniecionym przez jego ciało. Szybciej niż rzeczy przybywało w jej nowym miejscu wspomnień, bagażu o nietypowych gabarytach, którego nie mogła oddać na przechowanie ani zostawić.

Dla Barta jej mieszkanie stało się wyspą wolności. Kokosił się w nim, wygładzał, poprawiał.

– Nie picuj tak, przecież to wynajęte! – przywoływała go do porządku.

– Ale tu odstaje, nie może tak być.
– Głaszczesz karnisz, a mógłbyś mnie. Tak dużo czasu mamy razem?

Przypadał do niej z pocałunkami – dobrze całował – ale niezbyt uważnymi. Dopadł go instynkt wicia gniazda, chociaż gdy zapytała go kiedyś, przez czystą złośliwość, kiedy zamierza się do niej sprowadzić, zasypał ją – właśnie! – pocałunkami.

– Oj, nie lubisz ty mówić – wykręciła głowę, rozczarowana.

– Nie słowa, lecz czyny świadczą o człowieku.

Kwestii czynów wolała nie drążyć, żeby nie psuć wyjątkowej chwili. Żona Barta, Tymcia, wyjechała akurat do rodziny w Podlaskie, zabrała ze sobą ich syna. Bart został w Warszawie sam, czyli z Lu, o czym Tymcia nie mogła się dowiedzieć, boby sobie z tą wiadomością psychicznie nie poradziła. Finansowo też by nie podołała, dlatego Bart nie mógł Tymci rzucić, chociaż kochał Lu jak wariat, powiedział jej to w ten swój powściągliwy sposób, z krzywym uśmieszkiem, i parę razy dobitniej, w afekcie.

(Kiedy mówiła o tym Sprite, dokonała autoodkrycia: ironia, w którą owijała wzmianki o Barcie, oznaczała, że Lu nie uporała się jeszcze z bólem, jaki jej zadał. Dopiero gdy zacznie o nim mówić normalnie, być może nawet przy tym popłacze, wypoci resztki choroby zwanej miłością do żonatego).

Bart często napomykał o bezradnej Tymci, zmieniając imię Teresa bez wyczucia subtelności polszczyzny. A może podświadomie nadawał mu posmak głupawej poczciwości? Lu w bezradność rywalki nie wierzyła, zbyt dobrze pamiętała opowieści o Sarze, „bezradnej” masażystce. Kiedy Karl umarł, oskubała jego pierwszą żonę i syna z pieniędzy, twierdząc, że robi to z miłości do Love’a. Na szczęście Karl, ku zdumieniu Duni, zabezpieczył finansowo Malinę i Sarka nie zdołała dobrać się do tej części schedy. Lu orientowała się, że bezradność Tymci jest tarczą Barta, która chroni go przed koniecznością podjęcia decyzji: żona czy kochanka (co za banał!). Podjąć jej nie chciał, bo podniecało go bujanie się na dwóch huśtawkach. Od samego patrzenia na to Lu robiło się czasem niedobrze. Dopóki nie zaczęła go rozumieć, ale to było trzy lata później.

Po weekendzie z Bartem Lu chodziła jak zaczadzona. Niestety, nie wywołał w niej przesytu swą obecnością, wręcz przeciwnie. Krążyła po mieszkaniu, patrzyła na ślady bycia razem, szarpała się z tęsknotą. Dobrze im było w łóżku, w przekomarzankach, w poważnej rozmowie; lubiły się ich skóry i umysły, mieli w sobie podobną ciekawość świata. Oboje nie znosili spania pod jedną kołdrą, zmorą małżeństwa Barta, z czego ten niepotrzebnie się Lu zwierzył, skłonność żonatych do zwierzania się kochankom nie jest zdrowa. Przez następne dni umartwiała się blednącymi wspomnieniami (miała kiepską pamięć krótkotrwałą, może kiedyś te sceny wrócą z całą wyrazistością i wtedy użyje ich w swoich scenariuszach). Gdy Bart wyjechał służbowo do Tokio, tak za nim tęskniła, że zaczęła sobie przypominać wszystko, co z nim związane, w porządku chronologicznym, romantycznym siłą rzeczy.

Bart był jednym z konsultantów, który przeparadował po błyszczącej podłodze przez główny korytarz Ministerstwa Spraw Zagranicznych i zapukał do pokoju, w którym Lu urzędowała z dwiema koleżankami. Gdy wszedł, obie stawiały na komputerze pasjansa. Bart poprosił o wydrukowanie pewnego dokumentu, a Lu podjęła się zadania. Drukarka wciągnęła papier nierówno, następnie się zatkała, więc Lu puściła dokument na sprzęt, który stał w osobnym pomieszczeniu. Poszła tam, Bart za nią. Ciasny pokój sprzyjał zagęszczeniu emocji. Bart zapatrzył się na Lu, a ona się zaczerwieniła. Z pokoju do kopiowania wyszedł z plikiem papierów, numerem telefonu Lu i obietnicą wspólnego wyjścia na kawę. Ledwo wróciła do swojego biurka, a telefon piknął esemesem – Bart pisał, że zrobiła na nim wielkie wrażenie. Kolejna wiadomość: przepraszał za śmiałość, ale dawno mu się nie zdarzyło tak zareagować na kobietę. Bart wiedział, jak zaczynać znajomości z kobietami, wiedział, jak je kontynuować; z kończeniem było fatalnie.

Lu, po latach niereagowania na męskie zaczepki, nagle odkryła przyjemność erotycznej gry z kimś, kto nie był Michałem i dla kogo ona nie była Mimi. Początkowa bezcielesność porozumienia z Bartem dawała poczucie lekkości, wymieniali energię w kategorii muszej, nie powinna nawet mieć z tego powodu wyrzutów sumienia, chociaż miała. Łaskotanie kobiecej próżności zsuwało się niżej, teraz podniecało ją, gdy komórka ożywiała się esemesem. Wyłączyła sygnał dźwiękowy, ale zaczęła kompulsywnie spoglądać na ekranik. Wolała to niż pytania Michała, czemu tak dużo pracuje. W tym okresie jego naiwność zaczęła jej działać na nerwy, choć z drugiej strony litość dla oszukiwanego wzniecała w niej fale czułości. Zastanawiała się, jak Bart tłumaczy żonie napływ „służbowych” esemesów. Lu, podobnie jak Michał, była wtedy naiwna. Bart, jak każdy żonaty typu „nieuczciwy funkcjonariusz”, miał jeden telefon do pracy, a drugi do podniet; ten ostatni obsługiwał w miejscach odosobnionych.

Przez swoje „chcenie” – bardzo jej chciał – rozpalił w Lu ogień, który podsycał esemesami z zapałem wariata. Uzależniła się od jego tekstowych powitań, pożegnań i nocnych skomleń. Oszałamiały ją niespodzianki, chociaż coś w niej kwiczało na widok ich banalności: kwiaty na biurku w pracy, serduszko za wycieraczką samochodu, koperta z biletami na koncert bez podania informacji, kto jest nadawcą. Zaczęła się przyglądać wystawom sklepów z seksowną bielizną, chociaż praktycznie przestała nosić majtki, bo i ją, i Barta to podniecało. Usiłowała jeszcze się cofnąć, uaktywnić łóżkowo Michała. Szybko zrezygnowała – czuła się, jakby pożądała starszego brata, w czym nie było nic zdrożnie ekscytującego. Michał otaczał ją szacunkiem, jakby już widział w niej matkę swoich dzieci.

(Dlaczego miłość dała się wygryźć wirusowi namiętności do Barta – to pytanie zadawała sobie wiele razy. Nie znalazła na nie odpowiedzi ani wtedy, ani trzy lata później, kiedy kolejna miłość wypychała poprzednią. Sprite też potrzebowała jasnej odpowiedzi, bo zabrnęła nawet głębiej niż Lu).

– Powiedziałam Michałowi – oznajmiła pewnego razu Bartowi, gdy leżeli w hotelowym łóżku.

Wyszukiwał miejsca na obrzeżach Warszawy, żeby nikt ich nie zobaczył. Bart od roku pracował w Polsce, kupili z Tymcią mieszkanie w Wilanowie. W centrum mógł się natknąć na ludzi, z którymi spotykał się zawodowo, którzy widywali go na przyjęciach z żoną, dlatego wybierał hotele na uboczu, chociaż dojazd zabierał cenne minuty. A tu Lu wypala z ujawnieniem.

– Powiedziałaś co dokładnie? – Przekręcił się w pościeli, przyciskając jej niechcący włosy.

– Że coś między nami wygasło.

– A o mnie?

Lu ułożyła się na plecach. Hotelowe łóżka wydawały jej się ostatnio wygodniejsze niż to, które dzieliła z Michałem. Zasypiała z trudem, budziła się w środku nocy i wsłuchiwała w jego oddech. Wydawał jej się obcy, jakby koło niej leżał nie jej chłopak, ale obcy mężczyzna. Próbowała spać na kanapie, jednak Michał się przestraszył, więc wróciła do wspólnego łoża, które rozebrała ze stelaża, a materace ułożyła na podłodze. Nie przestało być madejowe.

– O tobie? – Podsunęła wyżej kołdrę, zasłaniając nagie piersi. – Nie mówiłam o tobie.

– Jak to? – mruknął Bart, siadając na brzegu łóżka.

Sięgnął po spodnie, z kieszeni wyciągnął papierosy i zapalniczkę. Tymcia tępiła palenie, dlatego pod siedzeniem w samochodzie oprócz papierosów ukrywał szczotkę i pastę do zębów, gumę miętową i spray do ust, który Lu wyśmiała.

– Jak to? – powtórzył.

Pstryknął zapalniczką i wychylił się przez okno. Lu zapatrzyła się na niego z dumą samicy. Tuż przed czterdziestką, niewysoki, miał wypracowane mięśnie, ciepły odcień skóry i jasne, miękko układające się włosy. Dbał o siebie, chociaż robił to zrywami. Kiedy przestawał się pilnować, szybko przybierał na wadze, przez co robiły mu się, według słów Tymci, „pućki” i „falujące boczki”. Lu wolałaby, żeby jej tych słów nie przytaczał, tracił przez nie sporo tajemniczości, ale w tamtym okresie brała za dobrą monetę jego skłonność do zwierzeń.

Redakcja: Anna Mirkowska

Korekta: Małgorzata Kluska, Hanna Szamalin

Projekt okładki: Katarzyna Borkowska

Zdjęcie wykorzystane na pierwszej stronie okładki: © Joseph Clark/Stone/Getty Images

Skład i łamanie: Tekst – Małgorzata Krzywicka

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel./fax (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-7881-360-6

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Aleksandra Łapińska / Virtualo Sp. z o.o.