Meave Binchy

Dom nad klifem

Przełożyła Jolanta Kiełbas

Tytuł oryginału: A Week in Winter

Copyright © Maeve Binchy 2012

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXV

Copyright © for the Polish translation by Jolanta Kiełbas, MMXV

Wydanie I

Warszawa, MMXV

Kochanemu, wspaniałomyślnemu Gordonowi, dzięki któremu każdy dzień jest wyjątkowy

Chicky

Na farmie Ryanów w Stoneybridge każdy miał jakieś obowiązki. Chłopcy pomagali ojcu w polu – przy naprawie płotów, spędzaniu krów na dojenie czy kopaniu ziemniaków. Mary karmiła cielaki, Kathleen piekła chleb, a Geraldine zajmowała się kurami.

Jednak nikt nigdy nie zwracał się do niej Geraldine. Zawsze nazywano ją Chicky. Poważna dziewczynka, która każdego dnia wysypywała kurczętom ziarno lub zbierała jaja, wołając kojącym głosem: „ko, ko, ko”. Wszystkim kurom nadawała imiona, więc kiedy któraś trafiała na niedzielny stół, udawano przed Chicky, że to kura ze sklepu. Ona jednak znała prawdę.

Stoneybridge, wioska w zachodniej Irlandii, latem stawała się rajem dla dzieci. Lato niestety było krótkie, a wybrzeże atlantyckie przez większość czasu mokre, dzikie i odludne. Znajdowały się tu jednak jaskinie, które można było odkrywać i badać, klify, na które można było się wspinać, ptasie gniazda, które można było znajdować, i dzikie owce z wielkimi, krętymi rogami, które można było obserwować. No i był Kamienny Dom. Chicky uwielbiała bawić się w otaczającym go wielkim, zarośniętym ogrodzie. Czasami panny Sheedy – trzy leciwe siostry, właścicielki domu – pozwalały jej nawet przebierać się w swoje stare stroje.

Widząc, jak Kathleen opuszcza dom i udaje się do Walii na naukę, żeby zostać pielęgniarką w tamtejszym szpitalu, a potem jak Mary dostaje pracę w firmie ubezpieczeniowej, Chicky też zapragnęła mieć jakieś zajęcie, chociaż te akurat nie przypadły jej do gustu.

Ziemia Ryanów nie mogła wyżywić całej rodziny. Dwaj bracia wyjechali do większych miast na Zachodzie i zajęli się biznesem. Tylko Brian został przy ojcu.

Matka była ciągle zmęczona, a ojciec zmartwiony, więc oboje poczuli ulgę, gdy Chicky dostała pracę w zakładzie włókienniczym. I to nie przy obsłudze maszyn ani na stanowisku dziewiarki, ale w biurze. Odpowiadała za wysyłkę odzieży do klientów i za księgowość. Nie była to wymarzona praca, ale dzięki niej mogła zostać w domu, a to jej odpowiadało. Miała mnóstwo znajomych w okolicy, każdego lata podkochiwała się w którymś z braci O’Harów. Jednak nic z tego nie wynikało.

Pewnego dnia zjawił się w zakładzie Walter Starr, młody Amerykanin. Chciał kupić sweter z owczej wełny. To Chicky miała go poinformować, że zakład nie prowadzi handlu detalicznego, a swetry trafiają tylko do domów towarowych i sprzedaży wysyłkowej.

– Przecież to nie ma sensu – powiedział Walter Starr. – Jeśli komuś, kto przyjechał na to pustkowie, potrzebny jest sweter, to potrzebuje go już, a nie za kilka tygodni.

Był bardzo przystojny. Przypominał jej młodych Jacka i Bobby’ego Kennedych. Ten sam perlisty uśmiech i mocne zęby. Był opalony i zupełnie inny niż chłopcy z okolic Stoneybridge. Nie chciała, żeby poszedł; on chyba też tego nie chciał.

Przypomniało się jej, że mają w magazynie sweter używany jako model do zdjęć. Może Walter Starr chciałby go kupić? Jest prawie nowy.

Powiedział, że to świetny pomysł. Zaprosił ją na spacer po plaży, gdzie oświadczył, że to jedno z najpiękniejszych miejsc na Ziemi.

Wyobraźcie sobie! Był w Kalifornii i we Włoszech, a mimo to sądził, że Stoneybridge jest piękne.

Piękna, według niego, była również Chicky. Uważał, że ma prześliczne kręcone, czarne włosy i duże, błękitne oczy. Każdą wolną chwilę spędzali razem. Początkowo zamierzał zostać w Stoneybridge tylko dzień lub dwa, ale teraz trudno mu było ruszyć dalej. No, chyba że pojechałaby razem z nim.

Wybuchnęła głośnym śmiechem na myśl o porzuceniu pracy oraz obwieszczeniu matce i ojcu, że wybiera się z nowo poznanym Amerykaninem w podróż stopem po Irlandii. Łatwiej by przyjęli wiadomość, że zamierza polecieć na Księżyc.

Przerażenie, które wzbudził w niej ten pomysł, wydało się Walterowi wzruszające, a nawet ujmujące.

– Chicky, mamy tylko jedno życie. Nikt nie może przeżyć go za nas. Sami musimy to zrobić. Myślisz, że moi rodzice są zadowoleni, że przebywam na jakimś dzikim pustkowiu i na dodatek dobrze się bawię? Nie, woleliby, żebym grał w tenisa w country clubie z dziewczętami z dobrych domów. Ale ja chcę być właśnie tu. To proste.

Walter Starr żył w świecie, w którym wszystko było proste. Skoro darzyli się miłością, to cóż bardziej naturalnego niż miłość fizyczna? Skoro czuli, że to jest to, po co komplikować sytuację zastanawianiem się, co inni powiedzą, pomyślą czy zrobią? Dobrotliwy Bóg rozumie miłość. Ojciec Johnson, który ślubował, że nigdy się nie zakocha, nie zrozumie. Oni jednak przecież nie potrzebowali głupich kontraktów ani certyfikatów.

Kiedy po sześciu wspaniałych tygodniach Walter zaczął myśleć o powrocie do Stanów, Chicky była gotowa wyjechać razem z nim. Decyzja ta nadzwyczajnie zbulwersowała całą rodzinę, wywołując niezliczone awantury i sceny. Jednak Walter nie był tego świadomy.

Ojciec Chicky martwił się teraz bardziej niż kiedykolwiek. Ludzie powiedzą, że wychował ladacznicę. I nie będzie to dalekie od prawdy. Matka zaś wyglądała na bardziej niż kiedykolwiek zmęczoną i rozczarowaną. Powtarzała, że tylko jeden Bóg i jego Święta Matka wiedzą, jakie błędy wychowawcze popełniła, skoro córka tak traktuje całą rodzinę.

Kathleen uznała, że nawet gdyby miała już na palcu pierścionek zaręczynowy, to i tak żaden mężczyzna jej nie zechce, jeśli się dowie, z jakiej rodziny pochodzi.

Mary, która pracowała w firmie ubezpieczeniowej, a ostatnio spotykała się z jednym z O’Harów, stwierdziła, że przez Chicky dni jej związku są policzone. To była bardzo porządna rodzina, więc takie zachowanie nie mogło się spotkać z aprobatą.

Brian patrzył w podłogę i nic nie mówił. Gdy Chicky spytała go, co o tym myśli, odpowiedział, że nic. Nie ma na to czasu.

Przyjaciółki Chicky – Peggy, pracownica tego samego zakładu, i Nuala, służąca sióstr Sheedy – uważały, że jest to najbardziej ekscytująca i lekkomyślna rzecz, o jakiej słyszały, i że dobrze się składa, bo Chicky ma już nawet paszport, który wyrobiła, wybierając się na wycieczkę szkolną do Lourdes.

Walter powiedział, że zatrzymają się w Nowym Jorku u jego przyjaciół. Zamierzał rzucić studia prawnicze, bo mu nie odpowiadały. Gdybyśmy żyli kilka razy, wtedy może tak, ale skoro mamy jedno życie, to nie warto marnować go na studiowanie prawa.

W ostatni wieczór przed wyjazdem Chicky starała się wytłumaczyć rodzicom swoją decyzję. Ma dopiero dwadzieścia lat, a przed sobą całe życie. Nie chce ich rozczarować, powinni kochać się i wspierać.

Ojciec był niewzruszony. Oznajmił, że przyniosła rodzinie wstyd, a w domu już nie ma dla niej miejsca. Matkę przepełniała gorycz. Uważała, że Chicky zachowuje się bardzo, ale to bardzo głupio. Z tego związku nic nie będzie. Nie może być. To nie jest miłość, tylko zauroczenie. Gdyby ten cały Walter naprawdę ją kochał, toby poczekał. Zamiast karmić bzdurami, dałby jej swoje nazwisko i zapewnił dach nad głową.

Atmosfera była tak ciężka, że można ją było kroić nożem.

Siostry również jej nie wsparły, jednak Chicky była nieugięta. One nie wiedzą, co to prawdziwa miłość. Nie zamierza zmieniać planów. Ma paszport i wyjeżdża do Ameryki.

– Życzcie mi szczęścia – poprosiła, ale wszyscy spuścili wzrok. – Mam zapamiętać wasz chłód?

Po policzkach Chicky spływały łzy.

Matka westchnęła głęboko.

– Chłód? Przecież nie powiedzieliśmy: „Jedź, baw się dobrze”. Robimy wszystko, co w naszej mocy, żebyś nie zmarnowała sobie życia. To nie miłość, tylko zaślepienie. Nie licz na nasze błogosławieństwo. Nie dostaniesz go. Nie ma sensu udawać.

Więc Chicky odeszła bez błogosławieństwa.

Na lotnisku w Shannon tłumy machały na pożegnanie swoim dzieciom wyruszającym do Ameryki, żeby zacząć nowe życie. Chicky nikt nie żegnał, lecz ani dla niej, ani dla Waltera nie miało to znaczenia. Przecież mieli przed sobą całe życie. Nie będą przestrzegać zasad, żeby zadowolić sąsiadów i krewnych. Są wolni. Mogą robić, co zechcą. Nie muszą się starać spełnić pokładanych w nich nadziei: poślubić bogatego farmera w przypadku Chicky lub zostać pierwszorzędnym adwokatem, na co liczyła rodzina Waltera.

Przyjaciele Waltera powitali ich serdecznie w swoim dużym mieszkaniu na Brooklynie. Była tam para z wybrzeża i poetka z Chicago. Był też Meksykanin, który grał na gitarze w latynoskich barach. Towarzyscy i beztroscy. Jedni pracowali w księgarniach, inni w knajpach. Jeszcze inni poświęcali się muzyce. Pojawiali się i znikali. Nikt nie robił niepotrzebnego zamieszania. Zupełnie inaczej niż w domu.

Żyli na luzie. To było niesamowite. Nikt niczego nie wymagał. Wspólnie przygotowywali wielką porcję chilli na kolację. Bez nerwów.

Co prawda trochę narzekali na swoje rodziny, które niczego nie rozumieją, ale nikt się tym zbytnio nie przejmował. Wspomnienie Stoneybridge stawało się coraz bardziej odległe. Jednak Chicky pisała do domu co tydzień. Już na samym początku zdecydowała, że nie będzie pielęgnować urazy.

Jeśli jedna strona będzie zachowywać się normalnie, wcześniej czy później druga też zacznie to robić.

Dostawała listy od Peggy i Nuali, z których dowiadywała się, co słychać w domu. Wyglądało na to, że niewiele się zmieniło. Mogła więc napisać rodzinie, że jest zachwycona matrymonialnymi planami Kathleen i Mikeya, nie wspominając nic o związku Mary i Sonny’ego O’Hary.

W odpowiedzi matka wysłała jej lakoniczną kartkę z pytaniem, czy ustaliła już datę własnego ślubu i czy w parafii jest irlandzki ksiądz.

Chicky nie wspominała nic o życiu w nowojorskiej komunie. O dużym, zatłoczonym mieszkaniu, przez które, przy dźwiękach gitary, nieprzerwanie przewijały się tłumy. Nigdy by tego nie zrozumieli. Zamiast tego pisała o wystawach i premierach teatralnych. Czytała o nich w gazetach, a czasami rzeczywiście chodzili na popołudniówki albo po znajomości zdobywali tanie bilety na przedstawienia przedpremierowe przez znajomych znajomych, którzy chcieli mieć komplet na widowni.

Walter dostał pracę. Pomagał starym znajomym rodziców katalogować zasoby biblioteki. Jego zdaniem rodzice mieli nadzieję, że dzięki temu zatęskni za uniwersyteckim życiem. Praca nie była zła, a rodzice zostawili go w spokoju i nie przysparzali kłopotów. Czego więcej można chcieć od życia?

Chicky szybko zrozumiała, że Walter nie oczekuje niczego więcej. Dlatego nie zadręczała go pytaniami o to, kiedy pozna jego rodziców lub kiedy w końcu znajdą jakieś własne mieszkanie, albo jak będzie wyglądała ich przyszłość. Byli razem w Nowym Jorku. To wystarczy, prawda? A powinno. I zwykle wystarczało.

Chicky zatrudniła się w restauracji na porannej zmianie. Wstawała bardzo wcześnie i wychodziła z mieszkania, gdy reszta jeszcze spała. Pomagała w otwarciu, wydawała śniadania i wracała, zanim inni zdążyli zacząć zmagania z codziennością. Odpowiadało jej to. Z pracy przynosiła zimne mleko i bajgle, które zostały ze śniadania. Współlokatorzy szybko się do tego przyzwyczaili.

Wciąż dostawała wieści z domu, jednak były dla niej coraz bardziej odległe.

Kathleen i Mikey pobrali się i oczekiwali dziecka; Mary była w poważnym związku z JP, farmerem, z którego jeszcze niedawno obie się śmiały, uważając go za starego, smutnego człowieka. Brian zaczął spotykać się z jedną z sióstr O’Hara. Rodzina Chicky była bardzo podekscytowana, O’Harowie trochę mniej. Ojciec Johnson wygłosił kazanie na temat tego, jak to Nasza Panienka płacze na każde wspomnienie o referendum w sprawie rozwodów. Niektórzy parafianie uznali, że posunął się za daleko.

Po kilku miesiącach Stoneybridge stało się dla Chicky całkowicie nierzeczywiste, w odróżnieniu od życia w nowojorskim mieszkaniu, przez które przewijały się coraz większe tłumy przyjaciół pomieszkujących w Grecji czy we Włoszech albo tych, którzy całe noce grywali w piwnicach w Chicago. Dla Chicky to właśnie była rzeczywistość, ten cały fantastyczny świat, który odkryła na ruchliwym i gwarnym Manhattanie.

Nikt ze Stoneybridge nigdy nie przyjechał do Nowego Jorku – nie było zagrożenia, że ktoś będzie jej szukał lub odkryje żałosne kłamstwa. Po prostu nie mogła powiedzieć im prawdy: że Walter rzucił pracę w bibliotece. Para staruszków ciągle powtarzała, że powinien odwiedzić rodziców. Miał tego dość.

Chicky nie widziała w odwiedzinach nic złego, ale wyglądało na to, że dla Waltera był to duży problem, więc kiedy rzucił pracę, pokiwała tylko ze współczuciem głową, a po to, żeby opłacić rachunki, wzięła dodatkowe godziny w restauracji.

W tamtym czasie stał się bardzo drażliwy; denerwowały go drobiazgi. Chciał, żeby zawsze była wesoła i kochająca. Więc taka właśnie była. Bywała też zmęczona i zaniepokojona, ale nie dawała tego po sobie poznać.

Pisała do domu co tydzień i coraz bardziej wierzyła w swoje bajki. Zaczęła nawet prowadzić notatnik, w którym zapisywała szczegóły swojego wymyślonego życia, żeby w tym się nie pogubić.

Aby poczuć się lepiej, napisała im, że wyszła za mąż. Wzięli cichy cywilny ślub. Dostali nawet błogosławieństwo od franciszkanina. Wiedzieli, że rodzice bardzo się z tego ucieszą. Co prawda rodzice Waltera byli w tym czasie za granicą i nie mogli uczestniczyć w ceremonii, ale i tak bardzo się z niej ucieszyli.

Właściwie sama była gotowa w to uwierzyć. Lepsze to niż dopuszczenie do świadomości, że Walter jest coraz bardziej niespokojny i pragnie zmian.

Gdy nadszedł koniec, wszystko potoczyło się bardzo szybko. Najwyraźniej spodziewali się tego wszyscy oprócz niej. Walter delikatnie wyjaśnił, że było świetnie, ale czas się pożegnać. Pojawiła się nowa okazja, kolejny kumpel z knajpą, w której mógłby pracować. Nowe otoczenie, nowy początek, nowe miasto. Do końca tygodnia się wyniesie.

Długo to do niej nie docierało. Najpierw pomyślała, że to żart lub jakiś test. Serce stopniowo wypełniała coraz większa pustka.

To nie mogło się tak skończyć. Przecież tyle ich łączyło. Prosiła i obiecywała, że się zmieni.

Cierpliwie tłumaczył, że nikt tu nie zawinił. Takie jest życie – miłość przychodzi i odchodzi. Oczywiście to smutne, ale przecież zostaną przyjaciółmi, a kiedyś będą to mile wspominać. Powinna wrócić do domu, do Stoneybridge. Przechadzać się samotnie po dzikich plażach, po których spacerowali razem i gdzie zakochali się w sobie.

Chicky jednak wiedziała, że jej powrót jest niemożliwy. Tego jednego była pewna. To jedyna stała rzecz w zmieniającym się niczym ruchome piaski świecie. Nie mogła też zostać w dotychczasowym mieszkaniu, mimo że współlokatorzy na to liczyli. Nie miała innego życia, innych przyjaciół. Była zbyt zamknięta w sobie, nie znała żadnych anegdot i nie miała poglądów, które mogłaby wnieść w przyjaźń. Potrzebowała towarzystwa ludzi, którzy nie zadają pytań i nie snują przypuszczeń.

Potrzebowała też pracy. Nie mogła zostać w restauracji, choć pracodawcy mieli nadzieję, że to zrobi. Nie chciała dłużej przebywać w miejscach, które kojarzyły się jej z Walterem. Było jej obojętne, co będzie robić. Chciała po prostu się utrzymać, zająć się czymś, zanim postanowi, co robić dalej.

Po odejściu Waltera nie mogła spać. Siedziała więc wyprostowana na krześle, w pokoju, który dzieliła z Walterem przez te pięć wspaniałych miesięcy. I te trzy niespokojne.

Mówił, że jeszcze nigdy tak długo nie przebywał w jednym miejscu. Zapewniał, że nie chce jej ranić. Błagał, żeby wróciła do Irlandii. A ona tylko uśmiechała się przez łzy.

Wystarczyły cztery dni, żeby znalazła mieszkanie i pracę. Jeden z budowlańców pracujących przy restauracji spadł z wysokości. Wniesiono go do środka, żeby doszedł do siebie.

– To nic poważnego. Nie muszę jechać do szpitala, nie jest ze mną tak źle – przekonywał. – Proszę zadzwonić do pani Cassidy. Ona będzie wiedziała, co robić.

– Do kogo? – zapytała Chicky.

Mężczyzna mówił z irlandzkim akcentem i najwyraźniej nie chciał tracić dniówki.

– Prowadzi Ekskluzywny Kwaterunek. To dobra kobieta. I dyskretna. Z nią proszę się skontaktować.

Miał rację. Pani Cassidy zajęła się sprawą.

Była niska i ruchliwa, miała przeszywające spojrzenie i włosy spięte w kok. Wyglądała na osobę, która nie lubi tracić czasu.

Chicky patrzyła na nią z podziwem.

Pani Cassidy załatwiła rannemu transport. Powiedziała, że w sąsiedztwie mieszka pielęgniarka, a jeśli stan chorego się pogorszy, zawiezie go do szpitala.

Nazajutrz Chicky wybrała się do Ekskluzywnego Kwaterunku. Najpierw zapytała o rannego robotnika, a potem o pracę.

– Dlaczego przychodzisz z tym do mnie? – zapytała pani Cassidy.

– Ludzie mówią, że jest pani dyskretna. Że pani nie plotkuje.

– Nie mam na to czasu – przyznała.

– Mogłabym sprzątać. Jestem silna. Nie męczę się łatwo.

– Ile masz lat?

– Jutro skończę dwadzieścia jeden.

Pani Cassidy znała się na ludziach i szybko podejmowała decyzje.

– Doskonale. Idź po swoje rzeczy. Możesz wprowadzić się jeszcze dziś.

Nie było tego dużo, jedna mała torba; zabrała ją z ogromnego mieszkania, w którym z Walterem i grupą lekkoduchów spędziła wiele szczęśliwych miesięcy, zanim bal się skończył.

Tak oto Chicky zaczęła nowe życie w przypominającej klasztorną celę sypialence na poddaszu pensjonatu. Wstawała wcześnie rano, żeby czyścić mosiądze, szorować schody i przygotowywać śniadanie.

Pani Cassidy miała ośmiu lokatorów. Samych Irlandczyków. Byli to ludzie, którzy nie zaczynają dnia od płatków i owoców. Pracują na rusztowaniach lub w podziemiach, a na śniadanie jedzą jajka na bekonie. Tylko tak mogą przetrwać do obiadu: zawiniętych w woskowany papier kanapek z szynką, które przygotowywała im Chicky i wręczała przed wyjściem.

A potem trzeba było posłać łóżka, wypolerować szyby, posprzątać salon i pójść z panią Cassidy na zakupy. Nauczyła się, jak dzięki marynacie przyrządzić tanią, ale smaczną porcję mięsa. Dowiedziała się, jak sprawić, żeby najprostsze z dań wyglądało okazale. Na stole codziennie stały kwiaty.

Pani Cassidy zawsze podawała kolację elegancko ubrana. Dziwnym trafem robotnicy się do tego dostosowywali. Zanim usiedli przy jej stole, wszyscy się myli i zmieniali koszule. Oczekiwania kształtują rzeczywistość.

Chicky zawsze mówiła do niej „pani Cassidy”. Nie znała jej imienia, kolei losu, nie wiedziała, co się stało z panem Cassidy ani czy w ogóle istniał ktoś taki. Jej też nie zadawano żadnych pytań. Łączyła je specyficzna przyjaźń dająca ukojenie.

Pani Cassidy namawiała Chicky, żeby postarała się o zieloną kartę i zarejestrowała w radzie miasta. Wtedy mogłaby głosować. Trzeba dopilnować, żeby stosowna liczba irlandzkich urzędników doszła do władzy. Wytłumaczyła również, jak załatwić numer skrzynki pocztowej, tak aby móc dostawać listy, chroniąc swoją prywatność. Żeby nikt nie wtrącał się do twoich spraw.

Przekonywała Chicky, żeby zaczęła prowadzić jakieś życie towarzyskie. W końcu jest młodą kobietą w najbardziej ekscytującym mieście świata. Możliwości są ogromne. Chicky postawiła sprawę jasno: żadnych pubów, irlandzkich klubów, swatania z jednym czy drugim lokatorem. Pani Cassidy zrozumiała i dała sobie z tym spokój, jednak zachęcała ją do zajęć dla dorosłych i kursów zawodowych. Chicky została świetnym cukiernikiem, ale nawet gdy lokalna cukiernia zaproponowała jej pracę na pełny etat, nie wykazywała chęci opuszczenia swojej pracodawczyni.

Chicky niewiele wydawała, dlatego jej oszczędności rosły. Gdy nie pracowała z panią Cassidy, przyjmowała wiele różnych zleceń: szykowała posiłki na chrzciny, komunie, bar micwy i imprezy dla emerytów. I każdego wieczoru wraz z panią Cassidy przygotowywały kolację dla gości.

Nadal nie rozmawiały o życiu prywatnym, więc Chicky była bardzo zaskoczona, gdy pracodawczyni wspomniała, że powinna odwiedzić Stoneybridge.

– Jedź teraz, zanim będzie za późno. Potem zrobi się z tego wielka sprawa. Będzie znacznie prościej, jeśli polecisz w tym roku, choćby z krótką wizytą.

I rzeczywiście, było to znacznie prostsze, niż się spodziewała.

Napisała do Stoneybridge, że Walter musi udać się służbowo na tydzień do Los Angeles. Zaproponował, żeby w tym czasie odwiedziła Irlandię. Z wielką radością przyleciałaby z krótką wizytą. Ma nadzieję, że nie sprawi kłopotu.

Minęło pięć lat od dnia, gdy ojciec powiedział, żeby nigdy nie wracała do domu, ale od tej pory wszystko się zmieniło.

Tata był już innym człowiekiem. Kilka stanów przedzawałowych uświadomiło mu, że nie jest ani panem świata, ani nawet samego siebie.

Mama przywiązywała znacznie mniejszą wagę do tego, co powiedzą ludzie.

Siostra Kathleen, teraz żona Mikeya i matka Orli i Rory, zapomniała o swoich ostrych słowach na temat zhańbienia rodziny.

Mary, teraz żona JP, szalonego starego farmera, złagodniała.

Brian, zraniony odrzuceniem ze strony rodziny O’Hara, rzucił się w wir pracy i ledwie zauważył, że siostra wróciła.

Wizyta okazała się zaskakująco bezbolesna i od tej pory Chicky każdego lata wracała w ciepłe objęcia rodziny.

W Stoneybridge godzinami przechadzała się po okolicy. Rozmawiała z sąsiadami, wtajemniczając ich w swoje bajkowe życie po drugiej stronie Atlantyku. Niewiele osób z tych stron zawędrowało aż do Stanów, więc była pewna, że nie będzie żadnych niezapowiedzianych odwiedzin i jej misterna konstrukcja nie runie z powodu niespodziewanej wizyty w nieistniejącym mieszkaniu.

Znów stała się częścią miasteczka. Spotykała się z Peggy, która opowiadała jej o wszystkim, co działo się w fabryce włókienniczej. Nuala dawno temu wyjechała do Dublina i słuch po niej zaginął.

– Gdy Chicky przemierza plażę, wiemy, że jest lipiec – mówiły siostry Sheedy.

Twarz Chicky rozpromieniał szeroki uśmiech, obejmując siostry swoim blaskiem. Wszystkim powtarzała, że nie ma na świecie drugiego tak wyjątkowego miejsca jak Stoneybridge, bez względu na to, jak wiele pięknych rzeczy widziała za granicą. To cieszyło ludzi. Dobrze jest słyszeć, że zostając w Stoneybridge, dokonało się właściwego wyboru.

Bliscy pytali o Waltera i wydawali się zadowoleni z jego sukcesów zawodowych. Nawet jeśli było im wstyd, że źle go ocenili, to nigdy tego nie przyznali.

A potem wszystko się zmieniło.

Orla, starsza siostrzenica, była teraz nastolatką. Miała nadzieję, że za rok razem z Brigid, dziewczyną z plemienia rudowłosych O’Harów, pojedzie do Ameryki. Zastanawiała się, czy na jakiś czas mogłaby się zatrzymać u cioteczki Chicky i wuja Waltera. Nie będzie sprawiać żadnych kłopotów.

Chicky odpowiedziała bez wahania. Oczywiście, że Orla i Brigid mogą się u nich zatrzymać. Wprost nie może się doczekać. Nie ma najmniejszego problemu. Nikt by się nie domyślił, że w środku aż kipiała. Musi się uspokoić. Będzie się martwić później. Teraz należy grać swoją rolę. Zapraszać, cieszyć się i ekscytować.

Orla zastanawiała się, co będą robić w Nowym Jorku.

– Twój wuj Walter przyjedzie po was na lotnisko Kennedy’ego – odparła Chicky. – Przyjedziecie do domu, odświeżycie się i od razu zabiorę was na wycieczkę łodzią wokół Manhattanu, żebyście się zapoznały z okolicą. Następnego dnia pojedziemy na Ellis Island i do Chinatown. Będzie cudownie.

Gdy Chicky klaskała w dłonie i zachwycała się wizytą, naprawdę w nią wierzyła. Widziała łagodną, dobroduszną postać wuja Waltera uśmiechającego się smutno. Żałującego, że sami nie mają dzieci, które mogliby rozpieszczać. Tego samego Waltera, który opuścił ją po zaledwie kilku miesiącach znajomości i wyjechał na zachód.

Szok dawno minął, a obraz ich wspólnego życia całkiem się zatarł. Rzadko wspominała tamte czasy. Za to jej wymyślona egzystencja była jasna i ostra jak brzytwa.

Dzięki temu przetrwała. Świadomość, że wszyscy w Stoneybridge musieli przyznać, że się mylili, a ona, i to w wieku dwudziestu lat, była mądrzejsza od nich, dodawała jej sił. Walter okazał się cudownym mężem, a jej życie jednym pasmem sukcesów. Wszystko by runęło, gdyby wiedzieli, że ją zostawił, i że teraz szorowała podłogi, myła łazienki i podawała posiłki u pani Cassidy. Ciułała, oszczędzała, a jej jedynym urlopem w roku był tygodniowy pobyt w Irlandii. Zmyślone życie było jej nagrodą. Tylko co zrobić, gdy przylecą Orla i jej przyjaciółka? Czy misterna konstrukcja złożona z samych kłamstw, którą budowała przez lata, runie jak domek z kart? To nie czas, żeby się tym przejmować. Nic nie zepsuje jej wakacji. Pomyśli o tym później.

Jednak po powrocie do Nowego Jorku również nie udało jej się znaleźć żadnego satysfakcjonującego rozwiązania. Jak ma udawać, że wiedzie życie, o którym marzy każdy w Stoneybridge? To takie irytujące. Dlaczego dziewczynki nie mogły wybrać Australii jak tylu innych młodych Irlandczyków? Dlaczego chcą przyjechać akurat do Nowego Jorku?

Złamała obowiązujące od lat zasady i zwróciła się po pomoc do pani Cassidy.

– Mam problem – wypaliła.

– Problemy omawiamy po kolacji – odparła pani Cassidy.

Gdy potem nalała do szklanek czegoś, co zwykła nazywać porto, Chicky opowiedziała historię swojego życia. Zaczęła od samiutkiego początku. Kiedy wszystkie karty zostały odkryte, dodała, że gra jest skończona: jej rodzina, która wierzy w wuja Waltera, chce przyjechać, żeby go poznać.

– Wydaje mi się, że Walter nie żyje – wycedziła pani Cassidy.

– Słucham?

– Chyba zginął na autostradzie Long Island w jakiejś poważnej kraksie. Ciała z trudem zidentyfikowano.

– To się nie uda.

– Chicky, takie rzeczy ciągle się zdarzają.

Pani Cassidy jak zwykle miała rację.

Udało się.

Straszna tragedia, szaleństwo na drodze, życie zgasło. W Stoneybridge bardzo jej współczuli. Chcieli przyjechać do Nowego Jorku na pogrzeb, ale powiedziała, że ceremonia będzie bardzo kameralna. Walter na pewno tego by chciał.

Mama płakała do słuchawki.

– Byliśmy dla niego tacy niesprawiedliwi. Niech Bóg nam wybaczy.

– Na pewno wybaczył dawno temu – odparła spokojnie Chicky.

– Chcieliśmy jak najlepiej – dodał ojciec. – Myśleliśmy, że znamy się na ludziach. A teraz jest za późno, żeby mu powiedzieć, jak bardzo się myliliśmy.

– Rozumiał to, wierzcie mi.

– Możemy chociaż napisać do jego rodziny?

– Tato, już wysłałam kondolencje w waszym imieniu.

– Biedni ludzie. Muszą być załamani.

– Pogodzili się z losem. Mówią, że dobrze przeżył życie.

Chcieli wiedzieć, czy powinni umieścić w gazecie informację. Nie. Musi zamknąć ten rozdział swojego życia. Tylko w taki sposób będzie w stanie poradzić sobie z tą sytuacją. Najmilszą rzeczą, którą mogą dla niej zrobić, to wspominać Waltera z miłością, a ją zostawić w spokoju. Latem, jak zwykle, przyjedzie do domu. Życie toczy się dalej.

Dla tych, którzy czytali jej listy, to było bardzo tajemnicze. Może żal odebrał jej rozum? Ostatecznie tak niesprawiedliwie ocenili Waltera, kiedy jeszcze żył. Może powinni uszanować jego wolę po śmierci? Przyjaciele rozumieją, że ona potrzebuje samotności. Miała nadzieję, że rodzina również.

Orla i Brigid, które planowały odwiedzić ciotkę przy Seventh Avenue, były zrozpaczone. Nie tylko kochany wuj Walter nie przywita ich na lotnisku, ale w ogóle nie będzie wakacji. Teraz nie było możliwości, żeby cioteczka zabrała je na wycieczkę łodzią wokół Manhattanu. Najpierw musi się uporać z tragedią.

Zresztą nie było szans, żeby po czymś takim puścili je do Nowego Jorku. To nie mogło się zdarzyć w bardziej niefortunnym momencie.

Przekład: Jolanta Kiełbas

Redakcja: Krystyna Borowiecka-Strug

Korekta: Anita Rejch, Beata Wójcik

Projekt okładki: Krzysztof Rychter

Zdjęcie wykorzystane na I stronie okładki: © Evelina Kremsdorf/Arcangel Images

Skład i łamanie: Dariusz Ziach

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel./faks (22) 646 05 10, 828 98 08

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-1714-6

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Marcin Kapusta / Virtualo Sp. z o.o.