Portia Da Costa

Do utraty tchu

tłumaczenie: Maria Duda

Spis treści

- Dedykacja

- 1 Masz wiadomość

- 2 Profesor Ciacho

- 3 Niezbędnik singielki

- 4 Wirtualne spotkanie

- 5 Kara

- 6 Rekompensata

- 7 Przypadkowy mężczyzna

- 8 Krok milowy

- 9 Sugestia

- 10 Niesławny hotel Waverley

- 11 Gra

- 12 W ciemności

- 13 Zajęcia z Profesorem Ciacho

- 14 Wybuch bomby

- 15 Na szpilkach

- 16 List miłosny

- 17 Tropikalny raj

- Przypisy

- O autorce

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla moich towarzyszek podróży Valerie oraz Madelynne

1 Masz wiadomość

Nie mam odwagi spojrzeć jeszcze raz. Jednak jeśli nie spojrzę, będę myślała, że wszystko to sobie wyobraziłam, a nie jestem pewna, czy chciałabym się przyznać do takich fantazji.

Trochę się boję. Jednocześnie chce mi się śmiać. Mniej więcej pół na pół.

Po raz trzeci otwieram seledynową kopertę, którą wyłowiłam z naszej staroświeckiej bibliotecznej skrzynki uwag i wniosków, i rozkładam znajdujące się wewnątrz cztery kartki dość grubego papieru dobrej jakości. Jest zapisany niebieskim atramentem, eleganckim, niemal kaligraficznym pismem o równych odstępach.

Oblewam się rumieńcem i mam wrażenie, że mój umysł wypełnia podniecający szept. Serce wali mi jak oszalałe i ogarnia mnie idiotyczna chęć przyciśnięcia ręki do piersi, jakby to miało je uspokoić.

Siedzę nieruchomo, chociaż kosztuje mnie to sporo wysiłku. Udaje mi się jednak zachować spokój, mimo że z trudem powstrzymuję się od nerwowego chichotu.

Obserwuję Cię, Gwendolynne Price. Wiedziałaś o tym?

Codziennie widzę Cię w bibliotece. Codziennie pragnę Cię dotknąć. Codziennie walczę ze swoim pożądaniem…

Mijasz mnie, a ja chcę chwycić Cię za rękę, zaciągnąć za jeden z regałów i robić z Tobą niewyobrażalne rzeczy. Chciałbym wsunąć Ci ręce pod spódniczkę i pieścić Cię, aż będziesz jęczeć z rozkoszy. Chciałbym odsłonić ten przepyszny bezmiar Twojej kremowej skóry właśnie tutaj, w bibliotece publicznej, pod nosem tych wszystkich prostaków, którzy panoszą się w Twoim królestwie, nieświadomi Twojego istnienia. Chciałbym obnażyć Twoje cudowne krągłości, całować i pieścić Cię językiem, aż nie będziesz w stanie wytrzymać w bezruchu. Chcę ssać Twoją apetyczną łechtaczkę, aż zaczniesz skomleć i rzucać się… aż osiągniesz spełnienie. Dla mnie.

Nie obawiaj się, moja cudna Gwendolynne. Nie mam żadnych złych zamiarów. Chciałbym tylko Cię posmakować. Dotknąć Cię.

Gdybym tylko potrafił wielbić Cię cnotliwie z oddali, niczym usychający z tęsknoty rycerz zachowujący czystość dla swojej pani… Och, gdybym potrafił pisać romantyczne wiersze, mnożyć w nich przykłady Twojej słodyczy, opisywać każdy szczegół Twojego uśmiechu i czaru, zaświadczać, że pragnę klęczeć u Twoich stóp i całować ziemię, po której stąpasz, gdy oddalasz się ode mnie.

Ale to niemożliwe, moja śliczna. To mi nie wystarcza. Nie jestem w stanie ograniczyć się do czystości i szlachetności. Mam w sobie zbyt wiele zwierzęcych cech, Najdroższa. Jestem podnieconą, nieokiełznaną bestią. Na widok Twoich krągłości mam ogromny wzwód. Żyję owładnięty pragnieniem, by się z Tobą pieprzyć aż do bólu. Gdy mnie mijasz, mój członek staje jak stalowy pręt. Czuję fizyczny dyskomfort, kiedy spódnica omiata Ci uda, i żałuję, że sam nie mogę stać się tym kawałkiem materiału. Mógłbym wówczas przebywać tak blisko Twojej apetycznej cipki, napawać się jej smakiem i zapachem.

Ciągle myślę obsesyjnie o tym, co znajduje się między Twoimi udami. O bujnym, puszystym trawniczku i jego różowym głębokim otoczeniu. Marzę, by rozłożyć szeroko Twoje nogi i godzinami wpatrywać się w Ciebie, pieścić Cię wzrokiem, delektować się Twoją odsłoniętą nagością i wyeksponowanymi wdziękami.

W każdej godzinie prześladują mnie fantazje na Twój temat. Myśli nie pozwalają mi pracować, ale w ogóle się tym nie przejmuję. Jedyną pociechą jest dla mnie wyobrażenie, że i Tobą mogłyby zawładnąć podobne obsesje. Roztaczam przed sobą wizje tego, jak marzysz o moim członku, wyobrażasz go sobie, snujesz domysły i zastanawiasz się nad tym, co czułabyś, mając go w ręku albo w cipce.

A nie jest on wcale taki zły w porównaniu z innymi, moja droga Gwendolynne. Prawdę powiedziawszy, kiedy tylko zaczynam o Tobie myśleć, robi się całkiem imponujący. Unosi się w hołdzie dla Twojej apetycznej, zmysłowej urody. Twardnieje na myśl o tym, że będzie eksplorować każdy centymetr Twego piękna, że zanurzy się w nim całkowicie, podczas gdy my będziemy tarzać się po podłodze czytelni, na wpół rozebrani, pieprząc się jak para straceńców.

Tak, moja zmysłowa Królowo Biblioteki, nie powinno Cię zdziwić to, że ostatnio masturbuję się jak szalony, myśląc o Tobie. Bawię się członkiem, wyobrażając sobie, co mogłabyś z nim robić…

Nieustannie widzę przed oczami Ciebie w bieliźnie. Jest bardzo skromna, ot, niewielkie skrawki materiału, które więcej odsłaniają, niż zakrywają.

Czy lubisz jedwab i koronki, najdroższa Gwendolynne, czy też jesteś zwolenniczką praktycznej białej bawełny? Z równą chęcią pożrę Cię w każdej odsłonie albo też zupełnie bez bielizny – wiesz, jacy jesteśmy, my, lubieżni, perwersyjni szaleńcy. Trwonimy długie godziny życia, zastanawiając się, jaki stanik i jakie majtki noszą kobiety, których pożądamy.

W mojej wyobraźni masz dzisiaj na sobie luksusową bieliznę. Urocze skąpe fatałaszki przylegają do Twoich piersi i pupy niczym druga skóra… Skrawki tkaniny, które cieszą się intymnymi przywilejami, o jakich ja mogę tylko pomarzyć.

Widzę Cię w szkarłacie. Nie mam jednak na myśli zwykłej, byle jakiej czerwieni, lecz głęboki, nasycony kolor. Myślę o barwie wina z dobrego rocznika albo rzadkiego, cennego rubinu. I do tego biała koronka. Prowokujący brzeg niewinności, przy którym czerwień sprawia wrażenie jeszcze bardziej grzesznej. Bardziej zdeprawowanej. Staje się czymś w rodzaju koloru w sam raz dla luksusowej dziwki.

Wczoraj w bibliotece miałaś na sobie śliczną granatową bluzkę i dopasowaną dżinsową spódniczkę, w której Twój wspaniały tyłeczek prezentował się wprost idealnie. Ale w mojej wyobraźni pod ten strój założyłaś bieliznę dziewczyny, która kasuje grube pieniądze za jedną noc.

Podobały mi się Twoje piersi w tej bluzce. Prawdę powiedziawszy, ubóstwiam Twoje piersi. Kropka. Są okrągłe, duże i wspaniałe. Godne bogini miłości. Jesteś moją Afrodytą, piękna Gwendolynne. Wiesz o tym, prawda? Twoje piersi zmuszają mnie, bym wielbił je w każdym calu tak wzrokiem, jak i palcami. W sanktuarium mojej wyobraźni stanowią one ucztę dla moich zachłannych, wygłodzonych zmysłów. Dwa szpiczaste, wysoko osadzone, cudowne cycuszki. Aż się prosi, by je wziąć w ręce. Wyobrażam sobie, że jedwabista skóra ich zaokrągleń widocznych tuż ponad podniecającą krawędzią koronki smakuje tak słodko, delikatnie i soczyście jak mleko z miodem.

Czy dotykasz czasem własnych piersi, Gwendolynne? Bardzo chciałbym to wiedzieć.

Może dotkniesz ich teraz, kiedy to czytasz? Ukradkiem i jakże uroczo. Nikt nie musi tego zobaczyć, ale ja będę wiedział… O, tak, będę wiedział. Ujrzę ten wyjątkowy rumieniec zakłopotania na Twojej ślicznej buzi i poznam, że zaczerwieniłaś się dla mnie i tylko dla mnie – dotykałaś się, ponieważ ja tego chciałem, a Ty chciałaś sprawić mi przyjemność.

Tak właśnie zrób. Odepnij guziki bluzki, wsuń palce pod tkaninę i pogładź się opuszkami po obfitych krągłościach, a potem wokół sutka, stwardniałego pod dotykiem stanika. Zrób to! Zrób to teraz! Nikt Cię nie zobaczy, jeśli udasz, że się pochylasz i wyjmujesz coś z szuflady biurka.

To będzie nasz prywatny akt seksualny, pierwszy etap naszej gry.

A później, wieczorem, w zaciszu domu, zrób to jeszcze raz. Przesuń opuszkiem palca wokół sutka, myśląc o mnie. Dokoła, raz, drugi, trzeci, muskając lekko, jakby piórkiem. A kiedy poczujesz się ponad miarę podekscytowana, może mogłabyś się delikatnie uszczypnąć? Ukarać się za to, że mnie tak prowokujesz? Chwycić ten soczysty owoc i wykręcić go raz w jedną stronę, raz w drugą, aż zaczniesz się wić, wilgotna i podniecona?

Czy lubisz czuć odrobinę bólu podczas przyjemności, Gwendolynne? Sądzę, że każdy człowiek choć raz w życiu powinien tego doświadczyć. Nie za mocno… wszak nie jestem brutalem ani sadystą. Ale to smakowita, wyszukana przyprawa w seksualnym menu, a Ty sprawiasz wrażenie kobiety o nienasyconym apetycie, o ile zostanie on odpowiednio pobudzony. Myślę, że masz w sobie tyle wyobraźni, iż gotowa jesteś spróbować wszystkiego. Czyż nie jest tak, moja słodka bogini?

Tylko zgaduję, ale rzadko się mylę.

Gwendolynne, jesteś odważną i zuchwałą kobietą, gotową na spotkanie z przygodą. Natura wyposażyła Cię odpowiednio, abyś stała się zdobyczą i przeżyła chwile prawdziwej rozkoszy.

Czy mam rację? Chyba tak.

Ale wracając do tematu Twoich piersi, Twoich cudownych piersi…

Widzę Cię, jak leżysz w satynowej pościeli, a Twoje wspaniałe ciało znajduje się w otoczeniu luksusu, na jaki zasługuje. Zapewne satynowa pościel brzmi dość trywialnie, jednak któż by się tym przejmował. Taka pościel jest przedmiotem klasycznych fantazji erotycznych niezliczonych onanistów, nie tylko moich. Ale może Twoja pościel nie jest czarna, ale biała? Mmm, na mnie to działa.

Noce w białej satynie… Co o tym sądzisz, moja śliczna? Czegóż bym nie oddał za kilka takich nocy… Długich, ciemnych, pachnących nocy, podczas których mógłbym sycić się nieprzerwanie obfitością rozkoszy, jakie oferuje Twoje ciało. To byłby mój raj. Moje największe marzenie. Czy kiedykolwiek się spełni?

Leżysz więc na łóżku. Szkarłat na białej, kremowej, słodkiej skórze. I jeszcze rozrzucone długie, złocistobrązowe włosy. Tym razem żadnych warkoczy, moja idealna Gwendolynne. Twoje cudowne włosy stanowią kolejny element Twojej osoby i niemalże stały się dla mnie fetyszem. Czy poczułabyś oburzenie albo odrazę, gdybym powiedział, że chciałbym w nich skończyć? Wyobrażam sobie, jak klęczę nad Tobą, twój nagi poddany o niepohamowanych żądzach, a potem owijam Twoje bujne, jedwabiste loki wokół mojego penisa i pieszczę się tak długo, aż nadejdzie orgazm.

Och, Gwendolynne! Wystarczy, że o tym pomyślę, a staję się twardy jak stalowy pręt!

Myślę, że będę musiał coś z tym zrobić, i to niezwłocznie.

Adieu, moja wspaniała Królowo Biblioteki, adieu…

Czy mogłabyś wysłać do mnie krótkiego maila, napisać, że wybaczasz mi to odrażające zboczenie? A może opowiedziałabyś mi w nim o jednej ze swoich fantazji? Miałbym wtedy pewność, że jesteś tak samo perwersyjna jak ja.

Twój ciałem i duszą, a zwłaszcza twardym, obolałym ciałem,

Nemezis

Nemezis? No nie. Ten facet to zboczony szaleniec, miłośnik erotycznej literatury, być może nawet niebezpieczny… I nazywa się Nemezis? Przecież to brzmi jak nick nastolatka grającego w internetową grę.

A jednak list, a nawet ten głupi podpis, sprawiają, że po plecach przechodzi mi dreszcz. Wyobrażam sobie ciemnowłosą, wysoką postać, bardzo tajemniczą, być może w masce albo nawet w skórze, pochylającą się nade mną. Ten ktoś jest silny, twardy i seksowny, tak bardzo seksowny, że klęczę i całuję jego buty… a potem całuję jego członka.

Potrząsam głową i wtedy uświadamiam sobie, że od kilku minut jestem całkowicie nieobecna, zatopiona w świecie Nemezis. A co gorsza, robię to, co mi kazał. To znaczy nie do końca, ale prawie – przez bawełnianą bluzkę dotykam żeber, tuż pod piersią.

Odrywam rękę od ciała i z pietyzmem składam list, po czym wsuwam go do kieszeni spódnicy. Od razu przypominam sobie, co napisał o mojej spódniczce i czuję lekkie podniecenie.

W jakiś dziwny sposób ten list to Nemezis, a skoro tkwi w mojej kieszeni, znajduje się niebezpiecznie blisko mojej cipki, tak jak to opisał. Dzielą go od niej zaledwie dwie warstwy bawełny.

Biorę kilka głębokich wdechów i przybieram wygląd zupełnie normalnej istoty ludzkiej. Omiatam spojrzeniem główną salę wypożyczalni, na tyle, na ile sięga mój wzrok. Nikt na mnie nie patrzy, chociaż czuję się, jakbym miała na czole migający neon z napisem „Nierządnica z Babilonu”. W bibliotece panuje spokój, a w przedobiednim bezruchu zaledwie garstka osób przegląda zawartość półek. Mogę bezpiecznie poklepać się po kieszeni i znów pogrążyć się w myślach o nadawcy listu.

Co dziwne – a przy tym nieco żałosne – mimo że jego wiadomość jest anonimowa, pretensjonalna, perwersyjna i nieco obrzydliwa, stanowi chyba korespondencję najbliższą listowi miłosnemu, jaką kiedykolwiek dostałam. Nawet kiedy mój były i wcale nieopłakiwany mąż Simon i ja byliśmy na siebie napaleni, nigdy nie dostawałam liścików ani nawet e-maili. A odkąd się rozstaliśmy, otrzymuję tylko oschłe pisma rozwodowe oraz polecenia sprzedaży naszego idiotycznego domu. Simon nadal próbuje mną dyrygować.

Niech się pieprzy. Mam ważniejsze sprawy na głowie. Ktoś o wiele zabawniejszy i atrakcyjniejszy od niego próbuje przejąć nade mną kontrolę. I zająć mój umysł.

Kim u diabła jest Nemezis?! I gdzie się ukrywa? Gdzie sobie dogadza, kiedy każe mi się dotykać? Sądząc po treści listu, musi być stałym czytelnikiem biblioteki, a więc pewnie bywa blisko mnie. Może nawet teraz jest gdzieś tutaj. A co jeśli właśnie mnie obserwuje? W bibliotece panuje cisza. On może być wszędzie. Nawet metr ode mnie.

Czy ktoś dzisiaj włączył ogrzewanie? Jestem za młoda na uderzenia gorąca, a to, co właśnie czuję, bardzo je przypomina. Ukradkiem wachluję się dekoltem koszulki. I natychmiast przestaję. Nemezis oszaleje, jeśli to zobaczy. Rozglądam się dokoła, a małżowiny uszne zaczynają mnie swędzieć, jakby możliwość bycia obserwowaną działała na mnie niczym prawdziwa siła fizyczna.

Czy on tu jest? Czy spogląda na moje sutki widoczne przez materiał bluzki i wyobraża sobie, co kryje się pod spódnicą? Umysł zaczyna mi podsuwać idiotyczne wizje przeszywającego, rentgenowskiego wzroku oraz mnie samej paradującej po bibliotece w przezroczystym ubraniu. Nemezis mówi o moim ciele w taki sposób, jakby faktycznie widział je nagie.

O matko, po co o tym pomyślałam?

Nie tylko on miewa erotyczne fantazje. Oczami wyobraźni właśnie widzę siebie na podłodze czytelni, dokładnie tak, jak to opisał. Leżę na plecach, a między moimi rozpostartymi udami gwałtowne ruchy wykonuje fantastyczny mężczyzna. Prawdziwy Nemezis jest prawdopodobnie gruby, starszawy, ma na głowie zaczeskę albo coś równie odrażającego, więc dla własnej wygody – a także ponieważ już i tak jest obecny w moich myślach – zastępuję go obecnym obiektem mojego pożądania. Chodzi o pupilka biblioteki, celebrytę, który przez kilka tygodni będzie pracował nad swoim nowym projektem w specjalnym dziale naszego archiwum.

To facet, z którym bez wahania zrobiłabym to wszystko, co opisywał w swoim liście Nemezis!

Zerkam przez ramię w stronę czytelni. Podłoga jest tam twarda, ale i tak już czuję ją pod moimi drżącymi pośladkami.

Jak się okazuje, nie tylko Nemezis ma nie po kolei w głowie! Właśnie doprowadziłam się do stanu, w którym cała zwilgotniałam… Czy jestem tak samo pokręcona i perwersyjna jak on? Z całą pewnością czuję się podniecona, a jednocześnie mam wrażenie, że właśnie otrzymałam cios prosto w żołądek. Z własnej nieprzymuszonej woli podekscytowałam się bredniami zboczeńca. Kogoś, kto być może jest niebezpieczny albo chory psychicznie.

Kogoś, kto z pewnością przebywa na tyle blisko, że mógł wrzucić kopertę do skrzynki w wypożyczalni. Kogoś, kto zna procedury biblioteczne oraz obowiązki pracowników. Kto wiedział, że to ja opróżniam skrzynkę i potrafił przewidzieć, kiedy to nastąpi. Kto znał godziny, w których przy biurku informacji bibliotecznej najczęściej nikt nie siedzi.

Biurko znajduje się na niewielkim podwyższeniu, zaledwie kilkanaście centymetrów nad podłogą, ale mimo to stanowi doskonały punkt obserwacyjny. Widać stamtąd spory fragment mieszczącej się w nowym budynku wypożyczalni. Właśnie zaczynają napływać ludzie, którzy przychodzą przejrzeć książki i prasę podczas przerwy na lunch. Nemezis może być jednym z nich. Codziennie między półkami przewijają się setki czytelników. W tej chwili jest tu kilkadziesiąt osób, a połowę z nich stanowią mężczyźni.

W dziale sportowym widzę jakiegoś cwaniaczka. To idealny kandydat na Nemezis. Jest regularnym bywalcem biblioteki i niejednokrotnie przyłapałam go na tym, jak gapił się na mój biust. Teraz też to robi. Co za świntuch! Nie, nie chciałabym, żeby to on był Nemezis!

W takich sytuacjach jak ta żałuję, że nie mam odrobinę mniejszych cycków. Ba, żałuję, że w ogóle cała nie jestem odrobinę mniejsza. Zwykle nie przeszkadzają mi moje krągłości, nawet mogę powiedzieć, że je lubię, jednak bujne ciało wyzwala w wielu mężczyznach zwierzę. Nowy, specyficzny gatunek zwierzęcia, które próbuje uczynić swoje prymitywne instynkty mniej odrażającymi i łatwiejszymi do zaakceptowania za sprawą kilku kwiecistych zdań na temat uwielbienia oraz rycerskiej miłości.

Nie to, żebym ostatnio pozwoliła komuś takiemu na położenie na mnie swoich łap. Od czasu rozwodu wierzę w jakość, a nie w ilość. Być może czekam po prostu na swojego bohatera. Jeszcze do niedawna moja wybredność wydawała się doskonałym pomysłem, ale teraz z jej powodu cierpię, bo niczego tak nie pragnę jak seksu. Niechętnie przyznaję sama przed sobą, że jeśli Nemezis wygląda w miarę przyzwoicie i nie jest zbyt obłąkany, poważnie rozważałabym opcję skorzystania z jego propozycji.

I właśnie dlatego prawdopodobnie nie powiem nikomu o tym perwersyjnym liście. Ciągle znajdujemy dziwne rzeczy w skrzynce. Często w przerwie na lunch siedzimy w naszym służbowym pokoju i zaśmiewamy się, czytając te nieszkodliwe teksty. Te chore i niesmaczne lądują na biurku szefa. Tylko co on może z nimi zrobić? Na szczęście, zwykle są to pojedyncze wyskoki i biblioteczni prześladowcy szybko tracą zainteresowanie pisaniem kolejnych listów.

Ten jest jednak inny, czuję to. A poza tym, to mój zboczeniec i nie mam ochoty nikim się z nim dzielić.

Wpatruję się w podany u dołu strony listu adres mailowy: n3m3sis@hotmail.co.uk.

Czy powinnam wysłać mu wiadomość? Powiedzieć, żeby zostawił mnie w spokoju? A może stworzyć najbardziej wyuzdaną fantazję, na jaką mnie stać, dotyczącą mojej bielizny albo stroju z satyny i koronek, którego w rzeczywistości nie posiadam, i na jaki z pewnością nie mogłabym sobie pozwolić. Albo wymyślić fantazję o nim i jego masturbacji. W szkole pisałam niezłe wypracowania. A może tym razem to ja powinnam rozkazać mu, co ma zrobić.

Bezwolnie otwieram program pocztowy na komputerze.

O nie! To strasznie głupie, a do tego niebezpieczne. A jednak bardzo chcę to zrobić. Może jestem tak samo zboczona i dziwna jak on, tylko wcześniej nie zdawałam sobie z tego sprawy. Palce zastygają mi nad klawiaturą, a jedyne, co mnie powstrzymuje, to świadomość, że system komputerowy biblioteki bywa wyrywkowo monitorowany. Ale i tak serce trzepocze mi jak oszalałe, a w majtkach czuję wilgoć. Wyższe funkcje mojego mózgu chyba nie działają jak trzeba, a ciało przeobraziło się w pozbawioną kontroli burzę hormonów.

Facet z działu sportowego stracił zainteresowanie moją osobą i zajął się czytaniem książki. Gdyby to miał być on, na widok niebieskiej papeterii w moich dłoniach oczy wyszłyby mu z orbit i zrobiłby kolejny krok. Ale on wydaje się pochłonięty historią rugby w hrabstwie Yorkshire.

Gdzie jesteś, Nemezis, ty zboczeńcu? Jesteś tutaj? Teraz? Tak blisko, że mogłabym cię zobaczyć albo nawet dotknąć?

Nie dowiem się tego. Nie pełnię obowiązków w głównej wypożyczalni przez całą zmianę, więc praktycznie każdy mógł podejść do skrzynki uwag i wniosków. A przecież jesteśmy siedzibą biblioteki miejskiej. Mamy dział naukowy, bibliotekę audiowizualną, dziecięcą, a także archiwa i rozmaite zbiory specjalistyczne. Nemezis może znajdować się w tej chwili w dowolnym miejscu tego wielkiego, nieco chaotycznego budynku, niemal w całości dostępnego dla czytelników. Mógł przybrać maskę prawdziwego mola książkowego.

Atak paniki znów pozbawia mnie tchu. A co, jeśli on jest naprawdę niebezpieczny? Muszę się stąd wydostać! Wzdycham w duchu z ulgą, kiedy po rzuceniu okiem na wielki zegar wiszący przy wejściu spostrzegam, że dochodzi godzina dwunasta. Dzięki Bogu, mam dzisiaj wcześniej przerwę na lunch. Za kilka minut znajdę się na świeżym powietrzu i znów będę mogła jasno myśleć.

Zupełnie jak dżin wywołany przeze mnie z butelki zjawia się Tracey, by punktualnie rozpocząć dyżur przy biurku. Stanowisko informacyjne nie jest obsadzone przez cały dzień, ale akurat w czasie przerwy obiadowej pojawia się mnóstwo czytelników z pytaniami.

– Wszystko w porządku? – pyta Tracey, a wtedy dociera do mnie, że pewnie wyglądam na tak wzburzoną i rozdygotaną, jak się czuję.

– Oczywiście – kłamię, uśmiechając się tak naturalnie, jak tylko potrafię. – Zaglądałam do katalogu i system znowu zwariował, więc myślałam, że coś popsułam. Ale teraz już jest dobrze.

Jeszcze przez chwilę rozmawiamy o pracy i mam wrażenie, iż udało mi się przekonać Tracey, że to kolejny z serii niekończących się nudnych poranków, podczas których zupełnie nic się nie dzieje. Mam jednak wyrzuty sumienia, że nie powiedziałam jej o Nemezis. Tracey jest moją przyjaciółką i w normalnych okolicznościach to właśnie z nią zaśmiewałabym się do łez, czytając list jak ten.

Jakieś dwie–trzy minuty później zmierzam ku tylnemu wyjściu, żeby zaczerpnąć powietrza. Po drodze mijam kafejkę, a w niej Clarkeya, kierownika obsługi technicznej budynku siedzącego z informatykiem z urzędu miasta, który miał zmodernizować nasze komputery. Zaczynam się zastanawiać, czy jeden z nich nie mógłby być Nemezis. Greg, komputerowy fanatyk, jest młody, inteligentny i uroczy, ale na myśl o tym, że obleśny Clarkey mógłby być nadawcą erotycznych listów, robi mi się niedobrze. Wygląda mi na kolesia potrafiącego się podniecać wyłącznie wielkimi porcjami mięsa, które wpycha sobie do gardła, a sądząc po niemal nieczytelnych notkach, jakie podczas awarii przykleja do ogrzewacza wody w szatni dla personelu, nie byłby zdolny do wykaligrafowania czegokolwiek.

W bibliotece stosujemy dość sporo środków ostrożności, ponieważ w zbiorach mamy rzadkie i cenne dokumenty, ale po krótkiej, codziennej walce z klawiaturą oraz kluczem otwieram w końcu drzwi i wypadam z budynku. Chcę przejść się na niewielki skwerek tuż za parkingiem, usiąść tam i pomyśleć.

W momencie kiedy wybiegam na zewnątrz, ktoś inny wchodzi do środka i tym samym zderzam się z ciemnowłosą postacią w okularach, obładowaną po uszy. Mężczyzna nie porusza się szybko, bo ma zajęte ręce. Trzyma przed sobą teczkę, stertę książek, kilka gazet oraz zwiniętą w rulon mapę. Wpadamy na siebie i wszystkie pakunki wypadają mu z rąk.

Znów się rumienię. Oczywiście musiałam zderzyć się z ekscentrycznym naukowcem i gwiazdą telewizyjną w jednej osobie, facetem, który ostatnimi czasy niemal pomieszkuje w bibliotece. Cudownym, seksownym, ale nieco roztargnionym i zatopionym w książkach profesorem Danielem Brewsterem.

– Ojej! Ogromnie panią przepraszam – mówi, jakby to była wyłącznie jego wina, jakbym to nie ja zapomniała patrzeć, dokąd idę, śniąc na jawie o zboczeńcach i niebieskiej papeterii. Oboje pochylamy się, żeby pozbierać książki i papiery, a ja dostrzegam tomy, których absolutnie nie powinien był wynosić z archiwum, i uderza mnie, jaki on jest apetyczny na ten swój nieobecny, pracowity sposób. Czarne włosy ma rozwichrzone jak u Cygana, jego policzki pokrywa zabójczy, ledwie ciemniejący na skórze ślad zarostu. Gdyby nie ta blada skóra, typowa dla kogoś, kto ciągle ślęczy nad książkami i nie wychodzi na zewnątrz, mógłby uchodzić za seksownego amanta o południowej urodzie. Rzecz jasna, nie licząc tych belferskich okularów i przestarzałej tweedowej marynarki.

Przeżywam potężny szok, kiedy podnoszę wzrok znad zadrukowanych kartek i dostrzegam jego ciemne oczy za eleganckimi szkłami utkwione niczym para laserów w rowku między moimi piersiami! Mam na sobie bluzkę z dekoltem w szpic, więc rowek jest doskonale widoczny.

Czy to on jest Nemezis? Na samą myśl chwieję się na piętach i prawie przewracam do tyłu.

Czuję mrowienie na całym ciele, ale kiedy profesor pokrywa się purpurą ciemniejszą niż kolor mojej bielizny z lubieżnych fantazji Nemezis, uznaję, że to nie może być on. Moje przypuszczenia potwierdzają się, gdy kuca na piętach, żeby podnieść książki i dokumenty, i natychmiast upada tyłkiem na betonowy chodnik, tylko dlatego, że przyłapałam go, jak się gapi na mój obfity biust. Właśnie doprowadziłam do upadku gwiazdę telewizyjną, która jest obiektem moich nieprzyzwoitych pragnień! To wszystko twoja wina, Nemezis! To przez ciebie wariuję!

– Och! Przepraszam! – wołam, łaskawie biorąc na siebie winę za jego upadek, chociaż przecież go nie popchnęłam. Sam się przewrócił, wpatrzony w moje piersi. Co zresztą nadal czyni, omiatając je pełnym ognia wzrokiem. Jego uszy też najwyraźniej poczuły podobny żar, ponieważ małżowiny oblały się apetycznym rumieńcem. Nagle zaczynam się zastanawiać, jakby to było, gdybym zaczęła je delikatnie gryźć.

O czym ja myślę?! Nie mam pojęcia, co we mnie wstąpiło, ale przez Nemezis oraz Profesora Ciacho chyba zaczynam zamieniać się w seksualną maniaczkę.

Biorę głęboki oddech i wyciągam rękę, żeby pomóc mu wstać, a tym samym prezentuję mu moje cycki jeszcze dokładniej. Profesor podrywa się z zaskakującą zwinnością, skacząc na równe nogi niczym pantera.

– Nie, nie! To moja wina! – poprawia mnie. Wydaje się zażenowany, ale i nieco rozdrażniony. Pochyla się ponownie, żeby podnieść resztę papierów, a kiedy unosi wzrok, jego twarz znajduje się niemal na wysokości mojego krocza, i to zaledwie kilkanaście centymetrów od niego. Tym razem się nie przewraca, ale cofa się, jakby bliskość moich intymnych rejonów wywołała w nim szok. Zachowuje się teraz bardziej jak przestraszona gazela niż giętki drapieżnik.

Scena przerodziła się w farsę, więc wkładam ślicznemu profesorowi do rąk jego papiery, po czym wymijam go z uśmiechem, rzucam przez ramię kolejne „przepraszam” oraz „do zobaczenia” i biegnę przez asfalt w stronę skweru.

2 Profesor Ciacho

Cóż za niedorzeczna pantomima! Jakby nie wystarczył mi wstrząs po liście Nemezis i jego erotycznym bełkocie, teraz zaczęłam się ślinić na myśl o seksownym profesorze. Słynny Daniel Brewster podobał mi się na długo przedtem, nim kilka tygodni temu postanowił zostać tymczasową atrakcją naszej biblioteki. Zjawił się u nas, aby przeprowadzić badania do swojej nowej książki, a być może także serialu telewizyjnego. Jego programy o tematyce historycznej są regularnie powtarzane przez sieć UKTV^1 i cieszą się sporą popularnością wśród widzów. Chociaż widziałam każdy odcinek kilkakrotnie, i tak je oglądam, gdy tylko znów są nadawane.

Nie odwracam się. Biegnę truchtem, udając, że cały ten debilny balet z opadaniem na tyłek wcale nie miał miejsca. Zatrzymuję się dopiero w swoim ulubionym miejscu: przy odludnej ławce w zacienionej altance, z dala od centrum skweru, gdzie ludzie gromadzą się na lunch. Chyba mało kto wie o istnieniu tego rajskiego zakątka, zasłoniętego kilkoma dużymi drzewami i wysokim żywopłotem, dzięki czemu zawsze panuje tu cień. To też pewnie wpływa na małą popularność tego miejsca: większość spacerowiczów oddaje się z zapałem hodowli czerniaka, a ja dzięki temu znajduję tu ciszę i niezakłócony niczym spokój, nawet w samym środku dnia.

Dziś jednak nie przepełnia mnie spokój. A mój umysł daleki jest od ciszy. Aż buzuje od słów i wyrażeń z epistoły Nemezis i raz po raz odtwarza powtórkę sceny, w której niemal wyciągnęłam cycki na wierzch przed Danielem Brewsterem.

Sięgam do torebki po butelkę wody. Jest zimna, świeżo wyjęta z lodówki, a jej mroźny dotyk na języku powoli mnie uspokaja. Coś wskakuje na swoje miejsce, zupełnie jak w aparacie fotograficznym łapiącym ostrość.

Rozglądam się dokoła, widzę zielone liście i brudny, szary żwir. Te kolory plus świeże powietrze to prawdziwy, normalny świat, jakże odległy od gorącej rzeczywistości niedwuznacznych listów oraz domysłów snutych na temat przystojnych, choć może nieco dziwacznych mężczyzn pozostających poza moim zasięgiem.

Jeszcze kilka łyków i znów czuję spokój. Może nie jestem gotowa na zjedzenie kanapek, ale i na to przyjdzie czas. Przez chwilę jestem zen, w zgodzie z naturą i tak dalej. A kiedy w końcu uznaję, że przyszła pora coś przekąsić i poprawić poziom cukru we krwi, mój wzrok pada na wystające z bocznej kieszeni torebki niebieskie kartki. Wyciągam i rozprostowuję ten pisemny dowód szaleństwa.

Zostaję zaatakowana przez słowa.

Chwycić ten soczysty owoc i wykręcić go raz w jedną stronę, raz w drugą, aż zaczniesz się wić, wilgotna i podniecona?

Mam ochotę wykonać to, o czym czytam, a kiedy podnoszę wzrok, natychmiast wracam do równoległego mrocznego świata nieracjonalnych żądz. Nie mam na sobie białej bluzki, która najwyraźniej stanowi fetysz dla Nemezis, ale i tak bez zastanowienia chwytam nagle w dłoń krągły kształt mojej piersi.

Pod miękką bawełną czuję twardy sutek. Jestem pewna, że gdyby został wyeksponowany, byłby ciemny i jędrny, zupełnie jak soczysta jagoda. Bawię się nim przez warstwy ubrania – bluzkę i stanik, jedno i drugie z bawełny – i czuję, jak przez ciało przechodzi mi jednostajny dreszcz. Nie mam wątpliwości co do tego, że chociaż Nemezis jest mężczyzną, to doskonale zdaje sobie sprawę z połączenia cycków i łechtaczki. Między nogami czuję już falę gorąca, moja cipka wydaje się nabrzmiała i powiększona, chociaż to nie dotyk, lecz słowa tak na mnie działają. Słowa oraz wspomnienie ciemnowłosego, nieco oryginalnego, ale niezwykle przystojnego mężczyzny, zarumienionego z zakłopotania.

Ciekawe, czy uszy seksownego pana profesora już ochłonęły?

Wpatruję się w spokojny, nieruchomy żywopłot stojący naprzeciwko, ale wcale go nie widzę. Zamiast tego wyświetlam na zielonym ekranie pewien scenariusz – zapewne to sprawka Nemezis. W tym krótkim przedstawieniu upuszczam mój list, kiedy wpadam na Daniela Brewstera. Wiadomość dostaje się między papiery profesora. Siedzę i marzę o nim, podczas gdy on czyta list od Nemezis.

Widzę, jak jego słodkie uszy różowieją jeszcze bardziej, a ciemne brwi unoszą się aż do linii włosów i giną pod uroczymi lokami, opadającymi mu na czoło. Profesor zdejmuje swoje eleganckie bezoprawkowe okulary, wyciera je i zaczyna wiercić się na swoim miejscu, tak jak ja to teraz robię. To dosyć dziwne, bo przecież adresatką tego listu jest kobieta, a nie mężczyzna…

Palce mam wilgotne w miejscu, w którym zaciskają się na niebieskich kartkach. Zdaję sobie sprawę, że gdybym posiadała chociażby jedną szarą komórkę, podarłabym ten list na strzępy i zignorowała kolejne. To jedyna rozsądna rzecz, jaką można zrobić w takiej sytuacji. Prześladowanie seksualne jest jak roślina: zwiędnie, jeśli nie będzie podlewane reakcją.

Tylko że słowa Nemezis i zderzenie z Danielem Brewsterem zupełnie mną zawładnęły i po prostu nie mogę usiedzieć na miejscu. Wszystko mi się kotłuje w głowie: Nemezis, jedwab, dotykanie własnych piersi, obraz boskiego profesora, oblanego rumieńcem, siedzącego na tyłku z nogami wyciągniętymi do przodu. Jestem gorąca, pełna dziwnej energii i przekrwiona w niebezpiecznych miejscach. Ukradkiem rozchylam uda, wciskając ich wnętrze w twardą ławkę, znów rozpościeram nogi i naciskam na podłoże. Napór na łechtaczkę jest jednak zbyt słaby, więc tylko przygryzam wargę, czując nagle niepohamowaną żądzę.

Czy ośmielę się dotknąć siebie? Tutaj? W tej chwili? Nie sutek, ale tam niżej, moją cipkę?

Co o tym myślisz, Nemezis? Podkręciłam zabawę, a ty się o tym nie dowiesz. Co byś teraz powiedział o odrobinie ryzyka, dewiancie?

Dokoła nie widać żywej duszy. Zresztą, jeszcze nigdy nikogo tu nie widziałam. Teoretycznie powinnam być w stanie to zrobić, ale i tak dotykanie siebie na otwartej przestrzeni wydaje mi się niewyobrażalnie prymitywne i wyuzdane. A do tego jest wyrazem mojej słabej woli. Poddaję się Nemezis i czuję, że będzie o tym wiedział, chociaż Bóg wie skąd. Odkąd rozstałam się z Simonem, pozwalanie na to, aby mężczyźni mną dyrygowali, zupełnie przestało mi odpowiadać. Sądzę, że nawet nie byłabym skłonna zrobić tego, czego oczekiwałby ode mnie seksowny profesorek, gdyby się tu pojawił. Chociaż tego akurat nie jestem do końca pewna.

To wszystko robi się wyjątkowo dziwaczne. Jedyne, czego jestem pewna, to to, że gdyby tylko Nemezis wiedział, że właśnie wiję się na parkowej ławce, marząc o tym, aby dotykać się między nogami, aż nadejdzie orgazm, od razu pojawiłby się tutaj w swoich bokserkach czy co on tam nosi.

Rozglądam się nerwowo, po czym zsuwam ukradkiem rękę z krągłości mojej piersi w dół, przez brzuch i biodro, aż do uda. To całkiem spory obszar, ale wcale mnie to nie martwi. Wszak Nemezis najwyraźniej podoba się moja obfitość, a i Profesor Ciacho jest ewidentnie zauroczony moim biustem. Co więcej, zaczynam doceniać korzyści płynące z pulchności.

Z jeszcze większą ukradkowością zaczynam podciągać koniuszkami palców spódniczkę, tak że układa mi się fałdami na nadgarstku i dłoni. Ze zręcznością godną dobrego iluzjonisty chytrze przesuwam palce po nagim udzie, a potem delikatnymi ruchami wciskam je pod gumkę majtek.

Już prawie. Dochodzimy do sedna sprawy.

Pociągam lekko za sprężysty kosmyk włosów łonowych, a potem wgłębiam się w gąszcz, szukając gorącego, magicznego centrum. Kiedy rozsuwam wargi, koniuszki moich palców robią się wilgotne. Ociekam sokiem. Jestem zszokowana jego ilością, chociaż przecież zdawałam sobie sprawę ze swojego podniecenia.

Dotykam łechtaczki, a wtedy ona pulsuje mocno i głęboko, witając się ze mną tak intensywnie, że aż zapiera mi dech.

Jestem przerażona tym, co robię, ale jednocześnie aż kipię z podekscytowania. Dotąd nie szukałam w życiu przygód i ryzyka, i nagle mam wrażenie, że staram się nadrobić stracony czas. Balansuję na krawędzi szaleństwa. Gdybym teraz się głębiej nad tym zastanowiła, zapewne popędziłabym z powrotem do bezpiecznego wnętrza biblioteki. Ale ja nie mam czasu na myślenie. Teraz tylko czuję.

Po paru ostrożnych ruchach całe moje ciało pulsuje od uwięzionej w nim energii. Przepełnia mnie poczucie piękna i nagle znikają wszelkie wcześniejsze obiekcje co do mojej pulchności, krągłości i pucułowatości czy jakkolwiek to nazwać. Każdy centymetr i każdy gram mojego ciała należy do „bogini” – dokładnie tak, jak powiedział Nemezis.

Z trudem łapię oddech. Napinam nogi i wbijam pięty w ziemię. Niczego tak nie pragnę jak orgazmu i już nawet zaczynam czuć znajome drżenie, kiedy ku swojemu przerażeniu wyłapuję w otoczeniu dźwięk, którego wcześniej nie słyszałam. Chrzęst szybkich kroków na wysypanej żwirem alejce.

Ledwo zdążam wyciągnąć rękę spod spódnicy i wyprostować się do względnie normalnej pozycji, kiedy zza rogu wyłania się znajoma postać w tenisówkach, niebieskich dżinsach i tweedowej marynarce. Profesor Ciacho o mały włos nakryłby mnie na tym, jak się masturbuję.

– O, witam! – odzywa się niepewnie, po czym mruga pospiesznie za szkłami okularów i wysyła w moją stronę ostrożny, lekko skrzywiony uśmiech. A potem zaciska usta i rzuca się do przodu, a ja muszę przesunąć się na ławce. Zmusza mnie, żebym pozwoliła mu usiąść obok siebie. – Tak się cieszę, że panią znalazłem, Gwendolynne. Chciałem przeprosić za wcześniejsze zachowanie – mówi i stuka długimi palcami w pokryte dżinsem kolano, zupełnie jakby i jego przepełniał nadmiar energii.

Jestem tak ogłupiała, że jego słowa ledwo się przedzierają przez moje buzujące myśli. Co mam jednak powiedzieć, skoro mój umysł w dalszym ciągu tkwi w krainie onanizmu?

Mój towarzysz nadal wygląda na wybitnie zawstydzonego. Zdejmuje okulary, wyciąga dużą, śnieżnobiałą chustkę i zaczyna czyścić szkła z szalonym wręcz zapałem.

– Ale dlaczego? Przecież to ja pana przewróciłam. – Jakiś cudem udało mi się wychwycić ostatnie słowa. Jednak moja odpowiedź brzmi bardziej gwałtownie, niż bym sobie tego życzyła.

Profesor chowa chustkę, nadal zabawnie zakłopotany. Uderza mnie ironiczność sytuacji: w końcu to ja powinnam być bardziej nerwowa, zważywszy na jego bliskość. Na pewno wyczuwa zapach piżma na moich palcach.

– Nie, to moja wina. Kiedy siedziałem na ziemi, gapiłem się na pani piersi. Wiem, że pani to zauważyła. Proszę mi wybaczyć. Takie pożeranie wzrokiem nie ma usprawiedliwienia.

Ach, a więc jest nie tylko kawałem męskiego ciacha, ale w dodatku staroświeckim dżentelmenem. Już mam na końcu języka no problemo czy coś w tym stylu, kiedy nagle moją uwagę zwraca to, że profesor krzywiąc się, marszczy czoło, zsuwa okulary i nerwowo przeciera oczy. Podniecenie natychmiast mnie opuszcza, a na to miejsce pojawia się inne uczucie. Widziałam wiele razy w bibliotece, jak robi coś podobnego, zupełnie jakby męczyły go bóle głowy albo miał problemy ze wzrokiem, i chociaż właściwie go nie znam, nie chcę, aby cierpiał. Ktoś tak fantastyczny jak on powinien się zawsze uśmiechać.

– Wszystko w porządku, profesorze Brewster? Źle się pan czuje? Jeśli to ból głowy, mam w torebce paracetamol.

– Dziękuję, ale to nic takiego. Jestem po prostu zmęczony. Wcześnie dzisiaj siadłem do pracy, jeszcze w hotelu, i teraz pomyślałem sobie, że zmiana oświetlenia i scenerii wyjdzie mi na dobre… ale nie wyszła. To dlatego przyszedłem przeprosić tutaj, a nie w bibliotece. Musiałem wyjść na świeże powietrze. – Zmarszczka znika, a gdy mężczyzna zakłada okulary, jego piękne oczy znowu robią się przejrzyste. – I proszę mówić do mnie Daniel. Naprawdę będę wdzięczny.

– Dobrze… Danielu. – Przez chwilę żałuję, że się onanizowałam i że jestem podniecona oraz rozdrażniona z powodu Nemezis. W profesorze jest coś słodkiego, ale i niepokojącego, coś, co sprawia, że czuję się podekscytowana, chociaż w zupełnie inny sposób. Przypomina mi to młodzieńcze miłości z czasów, kiedy byłam niewinną dziewczyną, zanim jeszcze seks objawił mi swoje lubieżne oblicze. Wiecznie śniłam na jawie o tym, jak wędruję przez łąkę pełną kwiatów, trzymając za rękę jakiegoś delikatnego, nieosiągalnego bohatera. Ta słodka wizja szybko się rozpływa, bo ręka, za którą romantyczny bohater musiałby mnie teraz trzymać, cała się klei po moich pieszczotach.

A do tego czuć ją cipką. Ja to wyczuwam i Daniel z pewnością też, jednak jego piękny, odrobinę królewski nos nie marszczy się ani trochę. Nawet wtedy, gdy Daniel chwyta mnie za rzeczoną rękę i ściska ją delikatnie.

– Naprawdę chciałem cię przeprosić. Tyle mi pomogłaś w bibliotece. Szanuję ciebie jako… jako przyjaciela. Nie chciałbym zepsuć tej wspaniałej znajomości zawodowej przez to, że zrobiłem coś niestosownego – mówi, krzywiąc się, po czym wzrusza lekko ramionami. Chociaż to zupełnie nielogiczne, wydaje się przy tym naprawdę zdenerwowany i zaczynam się zastanawiać, dlaczego taki przystojny mężczyzna sukcesu sprawia wrażenie, jakby nie był przyzwyczajony do rozmowy z kobietą. Za kimś z takimi osiągnięciami naukowymi, kto ma swoje programy telewizyjne, imponujący życiorys i wysoką pozycję, z pewnością podążają tłumy fanek, gotowych zdjąć przed nim majtki na zawołanie.

– Absolutnie się tym nie przejmuj – zapewniam go, wstrząśnięta obrazem, jaki podsunęła mi wyobraźnia: obrazem mnie samej zdejmującej majtki dla Daniela Brewstera. Do diabła, co się ze mną dzieje?! Podnieca mnie sam fakt, że on jest taki nieśmiały! Oraz myśl, że mogłabym udzielać nauk w dziedzinie kobiecych żądz j e m u, znakomitemu profesorowi. Ta myśl otwiera dziwne erotyczne szufladki, o których istnienie nigdy bym siebie nie podejrzewała. – Nic się nie stało. Jestem pewna… ba, mam na to konkretne dowody, że nie jesteś jedynym mężczyzną, który spogląda na moje piersi, podczas gdy pracuję w bibliotece.

Profesor unosi znowu zgrabne brwi.

– Konkretne dowody? Co masz na myśli?

Oooch, ale się wpakowałam. Siedzę obok uosobienia dociekliwego umysłu, człowieka, który zwykł badać każdy trop, śledzić każdy możliwy wątek historycznych zagadnień i wygrzebywać fakty z najbardziej skąpych źródeł.

Nasze spojrzenia wędrują jednocześnie w stronę listu Nemezis leżącego obok mnie, z przeciwnej strony niż ta, którą zajął Daniel. Mam wrażenie, że kiwam się na palcach nad wielką przepaścią, która oddziela rozsądne zachowanie od kosmicznej głupoty.

Punkt pierwszy. Praktycznie nie znam Daniela Brewstera, a do tego mamy za sobą dziwaczny epizod, w którym oboje robiliśmy wokół siebie uniki niczym para szermierzy na erotycznej macie.

Punkt drugi. Ten list można podciągnąć pod molestowanie seksualne ze strony autentycznego zboczeńca, a może nawet szalonego przestępcy seksualnego. Powinnam być ostrożna, a nie machać nim na prawo i lewo. Jeśli podzielę się jego tajemną treścią z inną osobą, będzie to zdrada Nemezis. Ale być może to irracjonalny pomysł. Przecież nie znam tego faceta, a on obciążył mnie swoimi żądzami. A jednak czuję chęć, aby pokazać list profesorowi. Zanim zacznę się zastanawiać nad tym pomysłem, sięgam po kartki i podaję je Danielowi.

– Dzisiaj go dostałam. Kiedy to przeczytasz, zrozumiesz, że twoje przypadkowe spojrzenie na mój biust prezentuje się niezwykle niewinnie w porównaniu z tym, o czym myślą inni mężczyźni… to znaczy, ten jeden mężczyzna.

Profesor zaczyna czytać, a ja wpatruję się w jego wąskie palce trzymające kartki. Nagle jestem w stanie myśleć wyłącznie o dłoniach. O tym, co Nemezis chciał, żebym zrobiła, na co się w końcu zdobyłam, i co on mógłby zrobić, gdyby miał okazję położyć na mnie swoje łapy. Instynktownie wiem, że nie chce mi wyrządzić krzywdy, a gdyby słowa stały się czynami, mogłabym na tym tylko zyskać, a nie stracić.

Dłonie Daniela to prawdziwe dzieła sztuki. Są wąskie, ale jednocześnie sprawiają wrażenie silnych i mają elegancki, klasyczny kształt. Każdy nerw w moim organizmie próbuje mi powiedzieć, że jeśli te dłonie wykazują choćby ułamek zdolności, jakie przypisuje sobie Nemezis, doprowadziłyby mnie do ekstazy, i to niejednokrotnej. A teraz te dłonie drżą, trzymając pokryte wyuzdanym wyznaniem niebieskie kartki. Jednakże nie tylko one tak reagują na czytany przez profesora wykaligrafowany tekst. Czarne brwi znowu unoszą się ku linii włosów. Profesor ciężko przełyka ślinę, raz za razem, a potem przygryza miękką, dolną wargę, otwiera szeroko oczy, a na jego gładkiej skórze, pod apetycznym jednodniowym zarostem pojawia się rumieniec.

Niczym bezwstydna dziwka, którą według wszystkich znaków na niebie i na ziemi właśnie się staję, zerkam ukradkiem na jego krocze. Pod rozporkiem też buzuje życie, pączkuje i rozrasta się. Profesor ma wzwód.

No nieźle. Szacowna bibliotekarka Gwendolynne karci mnie za to, że byłam tak bezdennie głupia i to wszystko sprowokowałam, zaś Gwen aspirująca do miana lubieżnej liberalistki śmieje się w duchu i myśli: „O rany! O rany, rany, rany!”.

Daniel przekłada kartki, najwyraźniej wciąż czyta. A może nie jest w stanie podnieść wzroku i spojrzeć mi w oczy. Nie przerywam mu. Czyta dalej. Mruga. Twardnieje. Dzięki temu mam więcej czasu, żeby ocenić wzrokiem jego przyrodzenie.

Sądząc po tym, jak wybrzusza się dżins w jego kroku, musi mieć apetycznie dużego. A więc natura obdarzyła go hojnie nie tylko w dziedzinie naukowej, ale i cielesnej. Kiedy mu się przyglądam, porusza się nieznacznie na ławce. Domyślam się, że jego członek usadowił się niewygodnie w spodniach i profesor walczy z pragnieniem, aby coś z tym fantem zrobić.

– Dobry Boże – mówi w końcu, a czubki jego uszu znów przybierają delikatnie różowy odcień. – Kiedy to dostałaś? I w jaki sposób? – pyta, po czym składa kartki długimi palcami, przyglądając im się tak, jakby dotykał rzadkiego i wyjątkowo jadowitego gatunku żmii, ale jednocześnie nie za bardzo ma ochotę się z nimi rozstać. – To poważna sprawa. Człowiek, który pisze coś takiego, na pewno jest niebezpieczny. Najrozsądniej byłoby zgłosić to ochronie biblioteki. Tak na wszelki wypadek.

Ma rację, lecz ja nie zamierzam tego zrobić. I nie tylko dlatego, że nie lubię, gdy ktoś mi rozkazuje i wiem, jak te łotry z ochrony będą się zaśmiewać nad treścią listu. Nie. Nie zrobię tego ze względu na intuicję, która mówi mi, że pomimo swojej perwersyjności Nemezis jest niegroźny, a do tego naprawdę mu się podobam. No dobrze, może zachowuję się jak idiotka, ale jak często kobieta słyszy z ust mężczyzny, że jest ubóstwiana?

– List znajdował się w bibliotece, w skrzynce uwag i wniosków, i był zaadresowany na moje nazwisko – wyjaśniłam, składając kartki i czując dreszcz podniecenia, jakby każda z nich była nasączona afrodyzjakiem. – Był tam, kiedy otworzyłam skrzynkę o dziesiątej rano.

Profesor porusza się niespokojnie, a ja obserwuję emocje przebiegające przez jego twarz. Widzę oburzenie, podekscytowanie, zaskoczenie, a może nawet i zazdrość. Szybko maskuję uśmiech. Czyżby żałował, że to nie on przysłał mi taki list? Może od tygodni marzył o tym, żeby strząsnąć z siebie swój naukowy wizerunek i zabawić się ze mną, a teraz wścieka się, bo Nemezis go uprzedził. To urocza myśl i szczerze mówiąc, fantastycznie działająca na moje ego. Profesor jest gwiazdą w kilku dziedzinach, a ja jestem zupełnie zwyczajną bibliotekarką o niewielkiej nadwadze.

– Co zrobisz? – pyta i wbija we mnie wzrok. Zza eleganckich szkieł wpatrują się we mnie oczy ciemne jak kawa espresso. Szybkim, nieco teatralnym ruchem odgarnia z czoła zwisający nad nim czarny kosmyk.

– Chwilowo nic. To tylko list. Być może drugiego nie będzie.

O, to jest myśl! Powinnam przyjąć ją z radością, ale czuję, jak uchodzi ze mnie powietrze. W moim życiu od dawna brakowało podniet erotycznych – prawdę powiedziawszy, nigdy nie miałam ich zbyt wiele – i teraz, kiedy zdołałam ich posmakować, czuję, jak pobudziły mój apetyt. Co Nemezis napisze następnym razem? Jak daleko się posunie?

– To może być bardzo niebezpieczny osobnik, Gwendolynne. – Daniel nadal wygląda na rozdrażnionego. W dalszym ciągu stoi mu też członek. Wyczuwam intuicyjnie, że jego światły, analityczny umysł jest nieco zirytowany przez to nieplanowane podniecenie, co tylko utwierdza mnie w fantazyjnym przekonaniu, że profesor jest zwyczajnie zazdrosny.

Ciekawe, w jaki sposób on podrywa kobiety. Jakich podstępów używa, żeby zaciągnąć je do łóżka albo chociaż sprawić, żeby pozwoliły mu się dotykać.

Składa ręce, tak że koniuszki palców się stykają, zupełnie jakby dyskutował sam ze sobą. Mam ochotę powiedzieć mu, że ze mną nie musiałby się wcale wysilać. Jestem tak zauroczona jego apetyczną, oryginalną męską urodą, że oddałabym mu się na jedno skinienie. Nie wymagałabym flirtowania, randek w restauracji, prezentów i żadnych takich rzeczy. Niepotrzebne byłyby nawet pikantne, lecz cudnie poetyckie listy.

Chociaż to szokujące, zrobiłabym mu dobrze już teraz, od razu. Gdyby to tylko było możliwe.

– Nie przejmuj się, Danielu. Jestem pewna, że to tylko jednorazowy wyskok. Ciągle znajdujemy w skrzynce podejrzane liściki i wulgarne rysunki. – Palce aż mnie świerzbią, żeby go dotknąć, najlepiej poklepać po schowanym pod dżinsem udzie, żeby podkreślić swoją wypowiedź. Taa, jasne… – Jeśli nie odpowiadamy ich autorom, zawsze tracą zainteresowanie.

Daniel łączy dłonie, a jego wyraz twarzy mówi mi, że niezupełnie mi wierzy. Albo jest na tyle inteligentny, że odczytuje moje sygnały i ma wątpliwości, czy mu się podobają – wzwód czy nie wzwód.

– Jesteś pewna? – Wydaje z siebie nagłe westchnienie, aż mu się unosi klatka piersiowa. Wiem, że to piękna klatka piersiowa, bo jakiś tydzień temu, podczas krótkiej fali upałów, zdjął swoją tweedową marynarkę i pracował w głównej sali wypożyczalni w białym T-shircie, pod którym doskonale rysowały się wspaniałe mięśnie.

– Oczywiście. Ale i tak ci dziękuję. Za troskę.

Daniel prostuje się na ławce i jakimś cudem zmienia się z Clarka^2 w Supermana.

– Musisz mi obiecać jedno. Jeśli pojawią się jakiekolwiek problemy z tym… z tym Nemezis, zwrócisz się do mnie z prośbą o pomoc.

On faktycznie jest Supermanem i nagle, pomimo tego, że pragnę go z całych sił, czuję się wzruszona. Tym razem naprawdę klepię go po udzie, a potem pochylam się, żeby pocałować go w policzek w ramach podziękowania.

A przynajmniej taki mam zamiar. Jakimś cudem nie trafiam w policzek i ląduję z dokładnością co do milimetra na jego ustach.

Początkowo to jest naprawdę pocałunek wdzięczności, a usta Daniela wydają się miękkie jak aksamit i bardzo spokojne. Wszystko jest w porządku. Nic się nie zdarzyło. Ot, taka przyjacielska reakcja. Możemy wstać z ławki bez zarumienionych policzków czy uszu czerwonych z koszmarnego wstydu.

Ale potem sytuacja ulega zmianie. Zaskakująco idealnym ruchem Daniel ściąga okulary, rzuca je na ławkę, a jego dłonie – te silne, eleganckie dłonie, na których temat snułam imponujące fantazje – obejmują moją twarz. Palce rozpościera tak, żeby podtrzymać mi głowę i zachować perfekcyjny układ naszych splecionych warg.

Językiem napiera na moje usta i nie ma w tym ani cienia niezdecydowania. Kiedy eksploruje, pcha i smakuje, zgniatam list od Nemezis w kulkę i upuszczam na ścieżkę. Niebieskie słowa na seledynowym papierze zostają zapomniane w chwili, w której kładę ręce na ramionach Daniela.

Wyczuwam w jego ustach smak mięty, jakby wcześniej żuł gumę. Częstuję się tym aromatem, ale sam profesor smakuje mi o wiele bardziej. Jak na faceta, który przez cały czas stwarzał wokół siebie aurę powściągliwości spokojnego naukowca, naprawdę potrafi całować – jak jakiś macho.

Atak. Wycofanie. Przymilanie. Zwodzenie.

Staję się plasteliną w jego rękach, mieszanką buzujących hormonów rozpływającą się w przenośni i dosłownie – między nogami. Daniel dotyka wyłącznie mojej twarzy, którą nadal obejmuje obiema dłońmi, ale czuję się tak, jakby włożył mi ręce w majtki.

Za to ja mam mniej zahamowań i kolejna fala hormonalnej burzy, która mnie zalewa, jakimś cudem omija mój mózg i ląduje mi w rękach. Tym samym, pozbawiona kontroli nad samą sobą, kładę palce na jego genitaliach.

Przez chwilę, zupełnie jakby jego świadomość jeszcze tego nie zarejestrowała, tylko ciało odpowiada na mój dotyk, popychając w moją stronę członka w erekcji. A potem informacja dociera do szarych komórek i Daniel przerywa pocałunek, odsuwając się niczym przerażony kociak z takim impetem, że okulary spadają mu na ziemię. Pochyla się, żeby je znaleźć i znów wracamy do krainy farsy.

Ogarnia mnie oburzenie i wściekłość, ale nie jestem pewna na kogo. Na siebie samą za to, że zrobiłam coś karygodnie głupiego i bezczelnego z mężczyzną, którego w zasadzie nie znam, czy na Profesora Ciacho za to, że mnie zwiódł, a potem nagle stchórzył?

Daniel mruga gwałtownie za cudownie niezniszczonymi szkłami i najwyraźniej nie wie, co powiedzieć.

– No cóż. To była ogromna pomyłka – mówię. Podnoszę się i zgarniam swoje rzeczy – torebkę, butelkę i list Nemezis – z ziemi, na której wylądowały po gwałtownym poderwaniu się Daniela.

– Eee… tak, chyba tak – zgadza się cicho.

Teraz dopiero się wściekam. Nie wiem, czy powoduje mną frustracja, czy coś innego, w każdym razie wybucham.

– A więc ty możesz patrzeć na mój dekolt i podziwiać piersi, ale mnie nie wolno cię dotknąć?

Wydaje z siebie podirytowany dźwięk, zupełnie jakby czuł się skonsternowany. Najwidoczniej nie lubi komplikacji.

– Nie to miałem na myśli, mówiąc o pomyłce. – Daniel znów przejmuje kontrolę, chociaż jedno spojrzenie rzucone w dół wystarcza mi, aby stwierdzić, że wciąż jest pobudzony. – Chodzi o to, że ciebie i mnie łączy wyjątkowa relacja zawodowa. W bibliotece. A ja bardzo cenię naszą znajomość – wyjaśnia i uderza koniuszkami palców jednej ręki o drugą. Uznaję to za oznakę nerwowości, nad którą próbuje zapanować. – Nie chciałbym tego zepsuć ani też wywołać u ciebie zakłopotania.

– Ależ nic takiego nie ma miejsca, profesorze. Może pan traktować naszą relację jako niezepsutą, a mnie jako niezakłopotaną – odpowiadam.

„Och, Gwen, nie zachowuj się jak rozpieszczony bachor! Jesteś dorosłą kobietą, a nie dzieciakiem, któremu ktoś zabrał lizaka. Wiem, że bosko było go dotknąć, ale proszę cię, zachowuj się rozsądnie, dobrze?” – tłumaczę sobie.

– To dobrze. Cieszę się, że to ustaliliśmy.

Puk, puk, puk – stukają palce, a moja niepokorna cipka pulsuje, niczego tak nie pragnąc, jak ich zręcznego dotyku. Zaczynam się nagle zastanawiać, czy to wszystko nie jest specjalnie obraną strategią, jakimś przebiegłym, zmyślnym posunięciem.

– Czy chcesz, żebym odprowadził cię do biblioteki? Tak na wszelki wypadek?

Przez moment nie wiem, o czym mówi, a potem doznaję olśnienia. Czyżby Daniel martwił się tym, że jestem prześladowana przez Nemezis? Czyżby zagrał teraz kartą rycerza?

– Dziękuję ci, ale poradzę sobie. Chyba przejdę się do Cathedral Centre i zrobię zakupy. Naprawdę, nie przejmuj się mną.

Ta cała sytuacja zupełnie mnie ogłupia. Nie chcę się już angażować w żadne intelektualne gierki. Daniel Brewster jest mi niemal tak samo obcy jak Nemezis. Czuję, że muszę się stąd wydostać.

– Oczywiście. W takim razie do zobaczenia.

Po tych słowach okręcam się na pięcie i odchodzę po chrzęszczącym żwirze najszybciej jak się da, ledwo powstrzymuję się od puszczenia się biegiem.

Nawet mi się to udaje. Dochodzę do zakrętu i nie słyszę, żeby za mną szedł. Wtedy wszystko psuję. Odwracam się i widzę, że on nadal stoi przy ławce. Powinien mieć twarz wykrzywioną grymasem, a on się uśmiecha – ba, wręcz się śmieje! Przez to wygląda dwa razy piękniej i dziesięć razy bardziej denerwująco niż zwykle.

I o ile wzrok mnie nie myli, nadal ma wzwód!

Tytuł oryginału: In Too Deep

Text copyright © Portia Da Costa 2008

First published by as IN TOO DEEP by Virgin’s Black Lace, an imprint of Ebury Publishing. A Random House Group Company.

Copyright © Grupa Wydawnicza Foksal MMXIII

Wydanie I

Warszawa

Tłumaczenie: Maria Duda

Redakcja: Anna Wieczorek

Korekta: Agata Liberek, Eurograf, Katarzyna Sarna

Skład: Wojciech Posłuszny

Projekt okładki: Mariusz Banachowicz

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17

00-372 Warszawa

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

ISBN 978-83-7881-031-5

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żadna część tej publikacji nie może być powielana, przekazywana lub wykorzystywana w jakiejkolwiek formie bez uprzedniej zgody Wydawcy.

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Wydawnictwo W.A.B.

i Magdalena Wojtas / Virtualo Sp. z o.o.

O autorce

Portia Da Costa, znana z porywających, zmysłowych historii wydanych w serii „Black Lace Books”, ma na swoim koncie ponad trzydzieści powieści i nowel oraz ponad sto opowiadań, napisanych pod rozmaitymi pseudonimami.

Autorka uwielbia tworzyć postaci seksownych, sympatycznych bohaterów, które następnie umieszcza w erotycznych sytuacjach. Oprócz cieszących się uznaniem książek osadzonych w realiach współczesnych napisała także szereg opowieści historycznych, paranormalnych, a nawet futurystycznych.

Portia Da Costa mieszka w samym sercu West Yorkshire wraz z mężem. W czasie wolnym od pisania czyta, ogląda telewizję i filmy oraz surfuje po sieci i ćwierka na Twitterze. Wcześniej była bibliotekarką, pracowała także w lokalnej administracji rządowej.

Więcej na temat autorki i jej książek można znaleźć na stronie www.portiadacosta.com oraz na profilu Twitter: @PortiaDaCosta.