DZIENNIK

CIĘŻAROWCA

[TOMASZ KWAŚNIEWSKI]

DZIENNIK

CIĘŻAROWCA

Copyright © by Wydawnictwo W.A.B., 2007 Wydanie I Warszawa 2007

Ukochanej żonie Agnieszce, bez której nic by się nie urodziło!

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

Nazywam się Tomasz Kwaśniewski. Mam trzydzieści dwa lata i właśnie dowiedziałem się, ze jestem w ciąży. Oto mój dziennik…

Dzień pierwszy [ 2 stycznia – poniedziałek ]

Agnieszka zadzwoniła i powiedziała:

– Wiesz co? Chyba jestem w ciąży. Właśnie zrobiłam test. A w zasadzie dwa. No i wyszło. Tylko słabiutko, więc nie jestem pewna. Ale chyba tak. Cieszysz się?

– No jasne! Ale jak to: nie jesteś pewna?

– Bo ta kreska strasznie malutka.

– Ale jest? – zapytałem.

– Jest. Cieszysz się?

– Bardzo. To może wieczorem zrobimy jeszcze jeden test? Taki ostateczny?

– Wieczorem nie, bo słabo wychodzi. Trzeba robie rano, więc zrobimy rano. A później pójdę na badanie krwi i na drugi dzień będziemy mieć pewność. To pa, tatusiu!

– Pa, mamusiu! – powiedziałem i się rozłączyłem, choć w zasadzie to ona się rozłączyła.

No i teraz siedzę, patrzę w okno i czuję, jak po brzuchu rozlewa mi się ciepło.

Będę tatusiem, myślę i aż się uśmiecham. To znaczy chyba będę. Bo przecież wciąż nic nie wiadomo, prawda?

Mam w głowie ogromny galimatias. I ta świadomość, że nikomu nie mogę ani słowa, bo a nuż nic z tego… Aga będzie zła albo smutna, bo ktoś pomyśli, że jest niepłodna czy coś w tym stylu. Dla niej to bardzo ważne, więc lepiej nie ryzykować.

Wychodzę z domu i idę na autobus. Przechodzę przez jezdnię, a tu jakiś facet trąbi. I słusznie, bo tak się zagapiłem, że prawie mu pod samochód wlazłem.

Musisz na siebie uważać. Po pierwsze, dlatego że chcesz żyć, po drugie, dlatego że jesteś tatą, a to odpowiedzialna funkcja, myślę i biorę głęboki wdech. A potem zapalam papierosa. To niedobrze, że palisz – ganię się natychmiast. I od razu się tłumaczę: wystarczy, że nie piję, nie ćpam i nie gram. Zresztą palenie też rzucę. Tylko później!

Cały dzień pracowałem, czytałem, pisałem i nawet słówka nie pisnąłem. No, może tylko jedno, na papierosie i do koleżanki.

– Chyba jestem w ciąży – nie wytrzymałem.

– No, no, no – mruknęła, a ja miałem wrażenie, że jakoś tak słabo zareagowała.

Wróciłem do domu. Aga już czekała.

– Rano wstałam, poszłam do pracy i wiesz, powinnam mieć okres, więc kupiłam testy, zrobiłam, a potem już o niczym innym nie mogłam myśleć. Jeszcze kilka kupiłam, a te pierwsze schowałam w szafce, na pamiątkę… – szczebiotała i wyciągała z kieszeni kolejne testy, pokazując, jakby to były co najmniej relikwie.

Byłem bardzo zaciekawiony i zaintrygowany, już choćby z tego powodu, że pierwszy raz widziałem test ciążowy. Niewtajemniczonym wyjaśniam, że to taki plastikowy prostokąt z mniejszym prostokątem w środku.

– Widzisz tę niebieską kreskę? Widzisz? – dopytywała się Aga.

– No jasne. Ale kreska!

– A tu, widzisz? Jest słabsza! Bo w ciągu dnia ten hormon, co odpowiada za ciążę…

Tak chyba mówiła, ale dokładnie nie wiem, więc jej tego w usta wkładać nie będę. W każdym razie bardzo skomplikowane są te babskie sprawy. Te wszystkie hormony itd. Czapki z głów, panowie!

Dzień drugi [ 3 stycznia – wtorek ]

– Zobacz, zobacz. Widzisz kreskę? – pyta Aga.

Zrywam się z łóżka. Jest jakaś szósta. Za oknem szaro, prawie czarno.

– Gdzie? – pytam, przecierając oko.

– O tu, tu! Widzisz?

Patrzę, ale mi się zamazuje. Znów przecieram oczy. Coś jest. A w zasadzie są dwie. Czerwona wyraźna i niebieska niewyraźna. Ta niebieska jakby jest i jej nie ma.

– Widzę czerwoną i… – zaczynam.

– Nie czerwoną, tylko niebieską. Widzisz? No, powiedz, że widzisz! Tu! O tu! – Aga wskazuje palcem.

Chcę być uczciwy, więc wytężam wzrok. Jest. Rzeczywiście. Niebieska. Ale słabiutka. Zwłaszcza w porównaniu z tą czerwoną.

– Widzę niebieską. Gratulacje. Jesteśmy w ciąży – uśmiecham się szeroko. I już prawie nie chce mi się spać.

– Będziesz tatą – mówi Aga.

– A ty mamą – dodaję.

To niesamowite, myślę. Naprawdę bardzo się cieszę. A kiedyś, jak wyobrażałem sobie, że jestem w ciąży, wpadałem w panikę, bo mi się wydawało, że dziecko to koniec mojego życia. Ze gdy się urodzi, wszystko będzie dla niego, a ja, mój rozwój, wszystkie takie, zawisną na kołku. Nieodwołalnie. A teraz – nic takiego. Żadnego lęku. Nawet jestem dumny. Fajnie jest mieć dziecko, myślę i pokrzepiony wychodzę do pracy.

Po drodze dzwonię. Do matki, do siostry, do ojca, do przyjaciół. Za każdym razem, gdy mówię „halo”, czuję się co najmniej jak Święty Mikołaj. Bo niby zwyczajna gadka, „jak się masz”, „co słychać”, a tu nagle: „wiesz, będziesz babcią”, albo „wujkiem”, „dziadkiem”, „ciocią”.

A oni tam się cieszą, podskakują, gratulują. Przyjemne to bardzo. Aż urosłem od tego dzwonienia. Ale z drugiej strony, co telefon, to większa odpowiedzialność. Że teraz to nie ma odwrotu, że już na pewno, że będę tatą.

I wtedy dzwoni Aga.

– A jak to nieprawda? – zaczyna.

– Jak to nieprawda? Prawda. I to najprawdziwsza. Sam widziałem niebieską kreskę – zaklinam się.

– Testy się mylą…

– Ale nie cztery czy pięć testów.

– Jutro będziemy wiedzieć na pewno. Dziś jadę na badanie krwi. Poza tym nie wiadomo, czy ciąża się utrzyma, bo mogę mieć za mało tego hormonu – tu padła nazwa – który odpowiada za utrzymanie ciąży…

– Oczywiście, kochanie – mówię, a potem dodaję, że z całą pewnością ma dość tego hormonu i że ją kocham.

Aga też coś takiego rzuciła i się rozłączyła.

Czy to dobrze, że już się pochwaliłem? – myślę i czuję się winny. A w dupie! – mówię sobie po chwili i opowiadam wszystkim w pracy, a później koledze na terapii (chodzę na coś takiego, bo jestem hazardzistą).

Wreszcie wracam do domu. Całus w policzek, całus w brzuch.

– No to się uwinęliśmy – mówię, odrywając się od brzucha. Bo w naszych noworocznych postanowieniach stało, że mamy jak najszybciej zrobić dziecko.

– Wciąż nic nie wiadomo – upiera się Agnieszka. – Uwierzę, jak zobaczę badanie krwi.

– Chciałbym bliźniaki – oświadczam. – Dziewczyny.

Aga na to, czy już powiedziałem rodzinie i znajomym.

– Tak – mówię – wszyscy gratulują i bardzo się cieszą.

– A co będzie, jeśli się okaże, że nie jestem w ciąży?

– Ale przecież te testy… – zaczynam.

– Zobaczymy jutro – mruczy Aga. I bach, do łóżka.

Bardzo słabo spaliśmy tej nocy.

Dzień trzeci [ 4 stycznia – środa ]

Rano Aga oświadczyła, że chce jej się wymiotować, ale tego nie zrobi, bo strasznie nie lubi rzygać.

Potem jedliśmy śniadanie, a ja cały czas patrzyłem, czy jej się uda, czy nie. I nawet chciałem, żeby sobie rzygnęła, bo raz – ulżyłoby jej, a dwa – mielibyśmy koronny dowód na to, że jest w ciąży. Ale nie rzygnęła. I potem przez cały dzień też nie. Wiem, bo mnie informowała za pomocą SMS-ów.

Wieczorem spotkaliśmy się w przychodni. Aga cała szczęśliwa. Wyjmuje dwie kartki i zaczyna coś tam pokazywac:

– Tu, widzisz, jest takie coś – użyła fachowej nazwy – i liczba tego jest związana z ciążą – mówi. A liczba ogromna. – I to będzie rosło z dnia na dzień – dodaje.

– To znaczy, że od kiedy jesteś w ciąży?

– Nie wiem, ale pani doktor przyjęła, że miesiąc.

Zaczynam liczyć, kiedy urodzi się dziecko.

– Jeśli do zapłodnienia doszło w grudniu, to… – nie mogę liczyć dalej, bo Aga wyjeżdża z jakąś drugą kartką.

– A tu jest ilość hormonu odpowiedzialnego za ciążę. Widzisz, jak dużo! Normalnie miałam jeden, do ciąży potrzebne jest minimum osiem, a ja mam trzydzieści kilka. Widzisz?

– Brawo – mówię i ściskam ją serdecznie. – Jesteś strasznie silna i strasznie dzielna. Jestem dumny z mojej dziewczyny.

Idziemy na przystanek. Aga wesoła, szczęśliwa, a ja sobie przypominam Gwiezdne wojnyi tę scenę, gdy Qui-Gon Jinn mówi do Obi-Wana, że Anakin Skywalker ma ogromną liczbę midichlorianów, które odpowiadają za ilość mocy w ciele. Aga też ma mnóstwo midichlorianów, a to znaczy dokładnie tyle, że nasze dziecko będzie miało moc.

Znowu zaczynam liczyć, w którym miesiącu się urodzi.

– Może to będzie trzeciego października – mówię, bo przyszło mi do głowy, że fajnie by było, gdyby dziecko urodziło się tego samego dnia co ja.

– Raczej nie. Myślę, że to będzie sierpień albo wrzesień

– prostuje Aga.

– Przecież nie wiesz dokładnie, kiedy zaszłaś.

– Ale na pewno nie dwa dni temu.

Pewnie ma rację, myślę. A potem pytam, czy ciąża oznacza, że nie pojedziemy do Meksyku.

– Nie chciałabym ryzykować lotu samolotem. Nie daj Boże, coś by się stało, a my nad oceanem, bez lekarza. Rozumiesz chyba?

Odpowiadam, że rozumiem, ale robi mi się żal. Gorące piaski, niebieski ocean, fale, pelikany, deska, opalone ciała

– wszystko zaczyna znikać, pokrywać się śniegiem.

I nagle czuję się bardzo, ale to bardzo zmęczony.

– Szkoda, że nie pojedziemy – mówię cichutko.

Dzień czwarty [ 5 stycznia – czwartek ]

Rozmawiamy o Meksyku.

Aga mówi, jak jej przykro, że żałuję tego wyjazdu.

– To chyba normalne, że jak ktoś z czegoś musi zrezygnować, to mu jest żal – wyjaśniam.

– Owszem, normalne, ale przecież to nie jest moje widzimisię. Jestem w ciąży i nie mogę jechać. Mógłbyś to zrozumieć – mówi Aga.

Wściekam się, bo czuję, że ona by chciała, żebym skłamał i powiedział, że to dla mnie rybka i w ogóle to się cieszę, że nie jedziemy. A gdy o tym mówię, ona się odwraca i słyszę, że płacze. Pocieszam, jak mogę, ale jestem wściekły. Mówię, że nie mogę oszukiwać i że musi mi dać czas, aż się przyzwyczaję. I niech się tak nad sobą nie użala, bo to nie tylko ona jest w ciąży, ale ja też.

– Chyba żartujesz! – prycha Aga i zaczyna fizjologiczny wywód.

A ja na to, że ona nosi brzuch, ale konsekwencje i radości ponosimy razem.

Dyskusja się urywa i każde z nas wędruje do pracy.

Czuję się paskudnie. Nie dość, kurde, że nie pojadę do Meksyku, o którym od kilku tygodni marzyłem, to jeszcze mam udawać, że to pikuś. Pieprzyc!

I wtedy dzwoni ojciec z pytaniem, kiedy ma przelać kasę na bilety. To on fundował Meksyk, jako prezent ślubny. Pobieramy się w marcu.

Mówię, że nie lecimy, bo ciąża i lepiej nie ryzykować.

– Masz rację. To gdzie jedziecie? – pyta ojciec.

– Nie mam pojęcia. Musimy się naradzić – mówię.

I znów jest mi źle. Bo nie dość, że nie jadę do Meksyku, to w ogóle nie wiem, co robię! Muszę porozmawiać z Agą! Raz, że trzeba wymyślić nową podróż poślubną, dwa, że już za nią tęsknię i smutno mi z powodu naszej porannej kłótni.

Dzwonię!

– Przepraszam za rano, ale uważam, że mam prawo do żalu…

– To za co przepraszasz? – pyta Aga, a ja czuję, że chyba nie jestem idealnie przygotowany do tej rozmowy. I coś zaczyna się we mnie gotować.

– Przepraszam za ton i za agresję – mówię.

– Przyjęte. Ja też przepraszam. Masz prawo do swoich przeżyć – odpowiada Aga, a ja już jestem zupełnie maślany, więc pytam, jak się czuje. A ona, że zmęczona, że ją trochę boli, że śnieg intensywnie pachnie.

– Musimy zdecydować, co z naszą podróżą – wtrącam.

– Zrobimy to wieczorem – obiecuje Aga i całuje mnie telefonicznie.

Humor mi się poprawia i zaczynam myśleć, gdzie by tu wyjechać.

Najważniejsze jest dziecko, czyli na razie brzuch – i już widzę ten brzuch, coraz większy i ślicznie opalony. Leży sobie na leżaku, a przed nim wspaniałe widoki, gaje oliwne, morze i jeziora, a nad tym wszystkim słońce gorące. Wizja się konkretyzuje. Tak, to Toskania. Willa nad brzegiem morza. Nad urwiskiem. Na werandzie Aga na leżaku. Opalona, piękna i szczęśliwa. Obok niej biały stoliczek, a na nim talerz z winogronami.

I ja na leżaku, z książką i papierosem. Szczęśliwy.

A potem pojawiają się pytania: jak tam dojechać? Czy w marcu w Toskanii jest ładnie? I po co do Toskanii, skoro w czerwcu lecimy do Rzymu? Lecimy?

– Czy my w czerwcu lecimy do Rzymu? – pytam wieczorem moją ukochaną.

– Jasne. To będzie już szósty miesiąc. Wtedy nie ma problemu. Najgorsze są pierwsze trzy – tłumaczy Aga.

– Bo marzył mi się marzec w Toskanii, ale skoro tak, trzeba wymyślić coś innego.

– Może Praga?

Kręcę nosem, bo w marcu Praga jest zimna. Potem odrzucam Berlin i Budapeszt.

Aga jest zniecierpliwiona.

– To ty zaproponuj. Ja się dostosuję.

Czuję się opuszczony. Narasta złość. Jak to, kurde, to tylko moja podróż? Ale się powstrzymuję i zaczynam główkować.

Zamykam oczy, widzę góry i werandę. Aga leży na leżaku owinięta pledem. Słońce oświetla zaśnieżone stoki. Wytężam wzrok. To Zakopane!

– Może Zakopane? – mówię.

Aga jest zadowolona. Ja też. Góralska chata, dwa pokoje, góry, cisza, dwa tygodnie wolnego. Można pójść na spacer, można (to znaczy ja mogę) pojeździć na desce. Do tego kino, basen i dobre jedzenie. No i znajomi mogliby nas odwiedzać. I do lekarza w Warszawie blisko. Super.

Buzi, buzi i idziemy spać!

Dzień siódmy [ 8 stycznia – niedziela ]

Wróciłem z wyjazdu terapeutycznego. Całus w buzię, całus w brzuch. Jakiś taki większy się wydaje.

A potem obiad i spacer. Gadamy o brzuchu.

Okazuje się, że bolał. Niestety nie wiadomo dlaczego. Aga nie wie, ja tym bardziej. Ale póki co nie boli, więc można o nim nie myśleć.

Przypomniał o sobie w nocy.

Spałem smacznie, a tu nagle słyszę gotującą się wodę. Otwieram oczy i widzę: Aga stoi w kuchni i zaparza herbatę.

Pytam, co się dzieje. A ona, że ją boli.

– To jakaś paranoja. Ciągle coś cię boli. Oszaleć można – podnoszę głos, a w środku aż mnie boli ze złości. I myślę sobie, że to, co jej naprawdę potrzebne, to sen, a nie ta pieprzona herbata. Ale już widzę jej zbolałe oblicze i już mi przykro. Tylko że teraz w niej obudził się diabeł.

– Spij sobie. Przecież ci nie przeszkadzam – mówi, a ja czuję, że zaraz pęknę z żalu.

Staram się opanować i pytam, co ją boli. A ona, że pęcherz i że nie może spać.

Znowu zaczyna się we mnie gotować, bo myślę, że to obłęd jakiś. Jak nie brzuch, to pęcherz, a jak nie pęcherz, to nie wiadomo co.

– Rozmawiałaś o tym ze swoim terapeutą? – pytam.

– O pęcherzu? – prycha Aga wściekła.

Tłumaczę, że chodzi mi o ten nieustający lęk, bo to z niego te bóle. I że ta herbata na pewno nie pomaga, bo herbata pobudza, a poza tym jak się pije, to chce się sikać.

Aga odpowiada, że to czerwona herbata, która nie pobudza, ale gwałtownym ruchem odkłada kubek i obrażona kładzie się do łóżka. Pupą do mnie.

Staram się powiedzieć coś miłego, ale nie potrafię, bo jestem wściekły.

– Wcale mi nie pomagasz – mówi Aga. – I w ogóle to myślę, że ty nie chcesz tego dziecka.

O, to już przesadziła! Nie, to nie. Spadaj, kurde!

Odwracam się tyłkiem i przeżuwam obelgi. Serce mi przyspiesza, i czuję, że zaraz umrę. Na zawał!

Ale nie umieram, tylko zasypiam.

Dzień ósmy [ 9 stycznia – poniedziałek ]

Aga wychodziła do pracy, a ja udawałem, że śpię.

Znieważyła, niech przeprasza, myślałem, czekając, aż mnie zbudzi, ucałuje i powie „pardon”. Nie powiedziała. Widocznie czuła, że ma rację. W południe nie wytrzymałem. Przemyślałem sprawę i zadzwoniłem. Chciałem powiedzieć, jak bardzo cieszę się z tej ciąży, że bardzo chcę mieć dziecko, że ją kocham, ale nie godzę się na to, by mówiła, że jej nie pomagam albo że nie chcę dziecka.

Stanąłem sobie na skwerku, twarz wystawiłem do słońca, coby się zrelaksować, napromieniować i emanować pozytywną energią.

– Słucham – odzywa się głos w słuchawce. W moim odczuciu wymęczony jak diabli.

– Zmęczona? – pytam.

– Tak. Nie wyspałam się – odpowiada Aga.

A gdzie „przepraszam”, myślę i czuję, jak mi się robi gorąco w żołądku. Ale przywołuję się do porządku i mówię:

– Przepraszam.

– Za co? – pyta Aga.

No właśnie, za co, baranie jeden!

– Za to, że w nocy byłem taki nieczuły – mówię.

– Rano też się nie obudziłeś.

– Byłem na ciebie wściekły. Jak można komuś, znaczy się, mnie, powiedzieć, że nie chce dziecka, kiedy chce. To znaczy ja chcę – mówię i znowu się denerwuję.

Ja tu do niej z białą flagą, z trębaczem, a ona z armaty.

– Bo w nocy mi nie pomogłeś, tylko się denerwowałeś. A już to pytanie o terapeutę…

– Kochanie, bo ja się martwię…

– To nie była troska, tylko zdenerwowanie.

– Przepraszam. Postaram się – ogłaszam kapitulację.

– Przyjęte.

– I nie będziesz już mówić, że nie chcę tej ciąży? – pytam nieśmiało.

– Przykro mi, ale tak się czuję – pada odpowiedź.

– Porozmawiamy o tym później, dobrze? – proponuję.

– Bardzo dobrze. Jestem zmęczona i mam pracę. Na razie.

Aga odkłada słuchawkę, a ja, jak nie kopnę w zmrożoną pryzmę śniegu!

– Kurde, kurde, k… – wściekam się, idąc w stronę parku. Bo dzisiaj akurat nie pracuję.

Jak tak można? Jak można tak kogoś, czyli mnie, traktowac? Nie pozwolę, myślę, a potem kupuję gazetę i czytam na zaśnieżonej ławce. I chyba odmrażam sobie jajka, bo nagle czuję pieczenie i nieprzepartą chęć udania się do toalety. Wracam do domu.

– No i jak to będzie z tą ciążą? Wierzysz, że jej chcę? – atakuję Agę przy kolacji.

– Nie czuję tego – ona na to. – Nie pytasz, jak się czuję…

– Przecież pytam! – bronię się rozpaczliwie, a w duchu myślę, co za okropna niesprawiedliwość, niewdzięczność czarna.

– Nie pytasz, jakie są wyniki badań…

– Bo nie wiem, że jakieś robiłaś!

– A właśnie dziś zrobiłam – mruczy Aga i widzę już łzy w jej oczach.

– I co wyszło?

– Ze wszystko w porządku – bąka.

– No to świetnie, a jak twój brzuch?

– I nie wiesz nawet, w którym tygodniu ciąży jestem…

– A skąd mam wiedzieć? Przecież ty sama nie wiesz. Siedem dni temu dopiero mi powiedziałaś, że jesteś w ciąży.

– Nie wiesz, bo nie pytasz. Dziś się dowiedziałam, że jestem w piątym.

Tu mnie zatkało, bo to rzeczywiście fajna informacja. I trochę niesamowita. Bo to znaczy, że dziecko na pewno nie urodzi się trzeciego października, czyli w dniu, w którym ja się urodziłem.

– Cieszę się, że mi to mówisz – mówię bohatersko.

– A ja bym chciała, żebyś mnie pytał – Aga nadal ze łzami w oczach. – Żebyś zapytał, kiedy mam USG, a kiedy badanie krwi. I żebyś ze mną chodził, a nie tylko gadał, jak przeżywasz tę naszą ciążę i jak czujesz, że razem w niej jesteśmy. Bo jak na razie to tylko ja mam brzuch i robię badania.

Po raz drugi tego dnia ogłosiłem kapitulację. Przytuliłem, zapytałem. Okazuje się, że USG jest we wtorek, za tydzień, a jutro badania krwi. I to przeróżne. Nazw nie pomnę, bo dużo tego.

– Że też to już pięć tygodni – mówię, tuląc moją ukochaną.

– A ty co myślałeś? Że ciąża trwa od momentu, gdy ty się o niej dowiedziałeś? – śmieje się Aga, a ja czuję, że słońce przedziera się przez mrok niezrozumienia.

Dzień dziewiąty [ 10 stycznia – wtorek ]

Oboje mamy wolne. Rano Aga była na badaniach. Wróciła zadowolona, mimo że całkowicie wyssana.

– Strasznie dużo krwi wypompowali. Tysiąc badań zrobią – oznajmiła wesoło.

Zjedliśmy śniadanie. Potem ucałowałem jej brzuch, za co dostałem promienny uśmiech, i poszliśmy na spacer. Idziemy sobie przez mostek nad torami, śnieg wesoło skrzypi, a Aga ma spuszczoną głowę. Pytam, co jest grane.

– Siku mi się chce.

– To świetnie, bo mnie też – mówię. I opowiadam, jak wczoraj siedziałem na zimnej ławce i jak mnie nagle zaczęło coś szczypać. – Chyba sobie jajka przeziębiłem.

Aga patrzy wyrozumiale i czule się uśmiecha.

– Teraz już wiesz, jak czułam się przedwczoraj w nocy – mówi.

A ja, mimo tego naprawdę nieprzyjemnego szczypania, czuję się bosko. Bo myślę sobie, że taka komunia na poziomie pęcherza moczowego nieczęsto się zdarza.

Zaczynamy szukać kibelka. Znajdujemy w pewnej przychodni. Najpierw sika Aga, potem ja. Wspaniale. Wychodzimy, trzymając się za ręce.

– Ty to chyba nie chcesz ciąży – prowokuję, przechodząc przez jezdnię.

– Jak to?

Aga patrzy mi prosto w oczy. Ja się uśmiecham, ona się uśmiecha. Nic nam nie może zepsuć humoru. No to opowiadam dowcip o wielkiej głowie. A idzie on tak: Do lodziarni przychodzi mama, tata i siedmioletni synek. Tata staje przy ladzie i mówi: „Dla ciebie, kochanie – tu zwraca się do żony – dla ciebie, rozumiem, jak zwykle czekoladowe, dla mnie pistacjowe, a dla ciebie, wielki łbie” – mówi do chłopaka i z rozmachem wali go po głowie. „Jak pan może – włącza się starsza pani. – Przecież to dziecko”. Mężczyzna poprawia płaszcz, przysuwa się do staruszki i zaczyna wyjaśniać: „Proszę pani. Są trzy rzeczy, które mężczyzna w pewnym wieku i z pewną pozycją społeczną, a ja jestem takim mężczyzną, powinien posiadać. Pierwszą rzeczą, proszę szanownej pani, jest dom. Widzi pani ten dom na wzgórzu? To jest właśnie mój dom. Drugą rzeczą, którą powinien posiadać mężczyzna w pewnym wieku, który dorobił się pewnej pozycji w życiu, jest, proszę pani, samochód. Widzi pani tego lexusa stojącego przed lodziarnią?