WIKTOR

HAGEN

DZIEŃ ZWYCIĘSTWA

Copyright © by Wydawnictwo W.A.B., 2012

Wydanie I

Warszawa 2012

Spis rzeczy

Dzień zwycięstwa

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Sprawdził jeszcze raz, czy skrzynie są szczelnie zamknięte. Od tego ładunku zależało wiele. Pomyślał, że może nawet zbyt wiele. Zbyt wiele nadziei i marzeń, które wiązano z tym, czy uda się tym razem.

Włączył silniki, odprężył się, słuchając, jak nabierają mocy. Nie patrzył na przyrządy nawigacyjne, nie musiał. Robił to już tyle razy. Zapiął pas, zerknął na zegarek, złotego longinesa, którego miał z poprzedniego transportu. To była historia, cały samolot zegarków, tik-tak, tik-tak. Przesunął dźwignię gazu. Lubił widzieć się jako dyrygenta, który podnosi batutę i milcząca orkiestra ożywa. Samolot ruszył z początku powoli, by po kilku chwilach przyspieszyć. Wciąż uwielbiał ten skok mocy, kiedy czuł się jak władca świata, zupełnie jak wtedy – dwadzieścia lat wcześniej, gdy wsiadł do swojego pierwszego dwupłatowca.

Pomyślał o tym co zrobi, gdy już wróci. Obiecał Josephine, że to będzie ostatni kurs. Tak bardzo się denerwowała, bardziej niż to było konieczne. Wiedziała, że to nieprawda, co jej mówi, że kłamie, i wiedziała, że nigdy tego nie rzuci, że uwielbia tę chwilę niepewności, ukłucie adrenaliny tak nierozerwalnie związane z przygodą. Co innego miał jej powiedzieć? „Prawdę!”, krzyknęła, a on wzruszył ramionami. Prawda. Co by jej dało usłyszenie prawdy. I czy była jakaś prawda? Nie, był tylko ten samolot. W pewnym momencie zagroziła, że go rzuci. Ale nie, nie zrobi tego, był tego pewien. Zbyt wiele ryzykowała, wiążąc się z nim. Jej arystokratyczna rodzina odrzuciła ją. Gdzie by miała iść? W ogóle tego nie rozumiała, kiedy krzyczała, robiąc mu sceny. I te jej propozycje: żeby poszedł do normalnej pracy. Sama poszła do normalnej pracy i spędzała czas przy kasie w sklepie. Jej szwagier powiedział, że mógłby go przyjąć do spółki. Remontował mieszkania. Malowanie, wymiana spłuczki, śmiechu warte. „Przynajmniej uczciwe”, odcięła się.

Wtedy ją uderzył. Żałował tego teraz, poniosło go. Mogła to sobie darować.

Skontrolował kurs. Leciał już nad morzem, noc była bezksiężycowa, takie były najlepsze. Miał nadzieję, że nie złapie go radar, samolot był niewielki, leciał jak zwykle tuż nad falami. Z doświadczenia wiedział, że na ekranie radaru niemal go nie widać, ale to „niemal” jednak pozostawiało pewien element ryzyka. Gdyby trafił się jakiś nadgorliwiec i zaczął się zastanawiać, mogłyby pojawić się kłopoty. Zerknął na fosforyzującą wskazówkę zegarka. Dochodziła druga, zostało jeszcze pół godziny lotu.

Znowu wyobraził sobie, co zrobi, kiedy już będzie na miejscu. Ta nowa, jak jej tam. Chyba Jaqui. Tak, wspomniał jej drobne, jędrne piersi. Czekała na niego w tym barze co zwykle. Cafe de la Paix. Dziwna nazwa, na polski nieprzetłumaczalna. Pokojowa kawiarnia? Kawiarnia Pokoju? Brzmiało idiotycznie. A zważywszy na to, że spotykali się tam miejscowi specjaliści od mokrej roboty – surrealistycznie.

Jeszcze piętnaście minut; czy wydawało mu się, że coś zobaczył? Na godzinie drugiej, jakby światła? Wytężył wzrok, usiłując przejrzeć ciemności. Za chwilę trzeba będzie trochę podnieść samolot, znajdzie się nad lądem, nie chciał w tych ciemnościach władować się na jakieś drzewa albo domy. Będzie musiał znaleźć zaimprowizowany pas, na którym ma wylądować niemal w całkowitych ciemnościach. Będą jak zwykle dwa reflektory i to wszystko. Pas startowy zaimprowizowany dziesięć minut przed jego przylotem, a po następnych dziesięciu wszystko spakowane do ciężarówki i po polowym lotnisku na łące nie zostanie żaden ślad. Prawie żadnej szansy na to, by ich zauważyli i zwinęli. Zresztą oni bali się wyprawiać nocami w lasy.

Oni. Zawsze byli jacyś oni.

Bardziej wyczuł, niż zauważył, że wleciał nad stały ląd. Zaczął się rozglądać, podwyższył trochę pułap, ale nadal leciał niziutko, kilkanaście metrów nad drzewami. Nie chciał, żeby szum silnika obudził ludzi i skłonił ich do zastanawiania się, kto lata o tej porze.

Zobaczył światła miasteczka po prawej, co upewniło go, że nie zabłądził. Zmniejszył obroty, nie chciał latać dookoła, szukając lądowiska. Zauważył światła może po dwóch minutach. Przeleciał nad ciemną plamą lasu, zniżył się i rozpoczął podchodzenie do lądowania. W słabym świetle prowizorycznych reflektorów zauważył ciężarówkę i dwóch mężczyzn z karabinami. Wyhamował łagodnie i poczekał, aż śmigła przestaną się obracać. Odpiął pasy i wyskoczył z kabiny, Jean-Paul już biegł, machając rękami i uśmiechając się od ucha do ucha. Pomachał mu na powitanie, znali się od lat i współpracowali w wielu takich akcjach.

– Palisz? – Jean-Paul podsunął mu paczkę gitanes’ów.

– Od trzech lat wciąż nie – burknął.

– Zapomniałem, ale ze mnie gapa – zaśmiał się i wsadził sobie gitane’a do ust.

Jean-Paul nie zapominał nigdy, lubił się z nim droczyć. Gdyby miał brata, to byłby nim właśnie ten dziwaczny wąsaty Francuzik w skórzanym płaszczu upodabniającym go do karykaturalnie sportretowanego tajniaka z filmów policyjnych. Jego idolem był monumentalny Jean Gabin. Daleko mu było do majestatycznego aktora, bliżej do któregoś z braci Marx. Oczywiście nigdy mu tego nie powiedział.

– Chłopaki zaraz się uwiną – mruknął Jean-Paul. – To samo co zwykle? – zapytał, wskazując na skrzynie.

– Chyba – skrzywił się.

Tak naprawdę nie miał pojęcia, co było w środku. Rozkazy to rozkazy. Dostawał polecenie i zapieczętowane skrzynie, które miał dostarczyć na miejsce. Tym razem stawka była chyba wyższa niż zwykle, bo Smith powtórzył dwukrotnie, że ma nie ryzykować. Gdyby cokolwiek nieprzewidzianego, cokolwiek, pojawiło się po drodze, ma wracać. Gdyby cokolwiek odbiegało od normy, ma wracać. Nic takiego się nie zdarzyło. Smith był zdenerwowany, rzadko go takim widział. Smith, wysoki facet z małym wąsikiem. Kiedyś służył w wywiadzie, stąd pewnie ta nadmierna ostrożność i skłonność do kodów i przydomków. Rzecz jasna nazywał się jakoś inaczej, ale uparcie nalegał, by zwracać się do niego właśnie „Smith”. Pod takim nazwiskiem występował, gdy spotkali się po raz pierwszy tuż przed końcem wojny. Wtedy jeszcze obaj występowali w mundurach, a Smith był majorem.

– Ciężkie – sapnął Jean-Paul. – Tak ciężkie, że to chyba wiesz co. – Mrugnął.

Złoto? Tego się obawiał. Smith tyle razy podkreślał, żeby być ostrożnym. Niefrasobliwość Jean-Paula zaczęła go irytować.

– Może kawy? – zaproponował Jean-Paul. – Głodny? Musisz wpaść kiedyś do mnie. Moja żona robi wspaniałego królika w musztardzie.

– Après la guerre – zażartował.

To również weszło do ich stałego repertuaru. Spotkanie po wojnie. Po wojnie, która się już zakończyła, ale dla nich trwała nadal.

– To do następnego razu, partnerze. – Jean-Paul poklepał go po ramieniu i zawołał coś po francusku do dwóch pozostałych.

Szósty zmysł podpowiedział mu, że za chwilę coś się stanie. Sam nie wiedział co, to samo poczuł kiedyś, lata temu, gdy wracał z misji szczęśliwy, bo udało mu się strącić junkersa. Pogoda była przepiękna, nic nie zwiastowało kłopotów, a jego ścisnęło w dołku. Kilkanaście sekund później niemieckie myśliwce zaczęły strzelać. Zaczajone wyżej zaszły go od ogona i kompletnie zaskoczyły.

– Jean-Paul, attends. – Przyjaciel odwrócił się i spojrzał na niego ze zdumieniem.

– Coś się dzieje – szepnął i położył palec na ustach. Jean-Paul zmarszczył brwi. Lata walki nauczyły go, by nie lekceważyć takich przeczuć. Uciszył kompanów i powoli ruszył w stronę lasu.

Ciszę przerwał ryk silników, oślepiły go światła reflektorów. Z lasu wyjechały samochody. Jean-Paul poderwał karabin do ramienia.

– Uciekaj! – wrzasnął i puścił serię w kierunku nadjeżdżających aut. Tamci odpowiedzieli ogniem. Jean-Paul zatoczył się i ukląkł na jedno kolano. Rzucił mu się na pomoc, wciągnął za drzewo. Wyjął pistolet i ostrożnie wyjrzał. Nic nie widział, tylko reflektory i odgłosy bezładnej strzelaniny.

– Uciekaj – wyszeptał Jean-Paul. Wyjął nóż i przeciął koszulę. Obejrzał ranę, kilka kul trafiło w brzuch, płuca, cud, że jeszcze żył. Spojrzał w milczeniu na przyjaciela. Obaj wiedzieli, co to znaczy. – Jeszcze zdążysz – szepnął Jean-Paul.

Uścisnął mu rękę, która po chwili bezwładnie opadła. Zobaczył nadbiegające cienie. Strzelił kilka razy, jeden z atakujących upadł, reszta skryła się w krzakach. Podbiegł do samolotu i wskoczył do środka. Rozpędził się, jak mógł najszybciej. Słyszał strzały, dwie kule przedziurawiły przednią szybę i ze zdziwieniem stwierdził, że wciąż żyje. Nie pamiętał w jaki sposób wystartował, dopiero kiedy był w powietrzu, zauważył, że lewa ręka mu drętwieje, a na rękawie pojawiła się ciemna plama krwi. Tym razem już nie zważał na radary, chciał mieć to jak najszybciej za sobą. Dolecieć, wykąpać się, opatrzyć ranę i zapomnieć.

*

Smith czekał na niego, jego wąskie oczy od razu wypatrzyły dziury w kadłubie.

– Mów – zażądał, nie przejmując się jego raną. – Co z ładunkiem?

– Przechwycony – powiedział.

– Co z Jean-Paulem?

– Nie żyje.

– Szlag by to... – Smith kopnął z rozmachem samolot. – Fuck.

Po raz pierwszy słyszał, by tamten przeklinał. Oparł się o ścianę prowizorycznej budki, która dawała iluzoryczne schronienie przed deszczem.

– Co teraz?

– Nie wiem, kurwa, nie wiem – syknął Smith.

*

Zapamiętał ten dzień jako nieskończoną feerię bajecznie kolorowych lizaków, waty cukrowej płynącej nad tłumem ludzi jak pierzaste cumulusy, pastelowych i największych, jakie widział, żelków w smakach, o których nie sądził, że w ogóle istnieją.

Tłum ciągnął wzdłuż drewnianych budek, naprędce rozstawionych namiotów, zwykłych stolików wyciągniętych z domu, na których ułożono wszystko co mogło mieć jakąś wartość dla przyjezdnych.

Uśmiechnął się do grubej kobiety jak w ukropie smarującej wielkie pajdy domowym smalcem i wtykającej kolejne kromki w wyciągnięte ręce chętnych. Drobny mężczyzna obok, z włosami zaczesanymi na pożyczkę, rozwiewanymi przez wiatr i odkrywającymi skrywaną łysinę, inkasował pieniądze i częstował ogórkami. Mimochodem zarejestrował pytanie kobiety skierowane do drobnego mężczyzny, który pewnie był jej mężem: „Ile mamy?”. Odpowiedzi nie usłyszał, ale z szerokiego uśmiechu wywnioskował, że dla nich to najlepszy dzień w roku.

Cyryl i Metody uznali, że trafili do nieba zapełnionego niespotykanymi na co dzień słodyczami, dziwacznymi zabawkami, które Nemhauser pamiętał jeszcze ze swojego dzieciństwa i wiecznych, zawsze niezmiennych odpustów. Przysiągłby, że tego świata już nie ma, zniknął, rozpłynął się we wszechobecnym Disneyu, lukrowanej różowej Barbie, ale przecież nie. Widział go na własne oczy, przetrwał zahibernowany i miał się jak najlepiej.

Baloniki unoszące się teraz nad nimi nie miały już znanych z dzieciństwa kształtów zwierząt cyrkowych, lecz były bohaterami filmów Pixara, ale poza nimi królowały niezmienne, niepodatne na żadne mody piłeczki z gumką, wściekle kolorowe wiatraczki, samoloty na gumkę, słomkowe kapelusze i z nowości czerwone niby-karteczki, które jak zaczarowane różdżką Harry’ego Pottera rzucone o ziemię zmieniały się w pomidory, rosnąc i puchnąc, by po chwili zmniejszyć się, niemal zniknąć i zmienić w coś na kształt przekłutego balonika.

„Och, kup im”, westchnęła Paula, też zmęczona tłumem przepychających się ludzi i wszechobecną muzyką disco polo, która, skutecznie wypchnięta z oficjalnych ramówek radiowych, miała się świetnie na takich imprezach. Ciekaw był, czy puszczą nieśmiertelne „majtki blaszane” lub „majteczki w kropeczki”. Zanucił „idzie dziewczyna w majtkach blaszanych z przodu zalutowanych” i filuternie zerknął na Paulę. Wzruszyła ramionami i pokazała mu język.

Grała zupełnie inna kapela niż kiedyś, ale przysiągłby, że obecny przebój nie zmienił się ani na jotę w porównaniu z owym klasykiem piosenki chodnikowej sprzed Bóg wie ilu lat. Nie zmieniły się też tlenione blondynki w nieodmiennie białych kozaczkach, opalone słońcem lamp kwarcowych, które sprzedawały płyty z muzyką.

Zaczynał już żałować, że dali się w to wciągnąć chłopakom żądnym rozrywki. Może już lepiej było iść na kolejny film w 3D, z nieśmiertelnym popcornem i colą i z figurkami zwierzaków występujących w tym akurat filmie, które, jak dobrze wiedział, dziś były przedmiotem dzikiej żądzy dzieci, by już jutro zalec w mrokach przepastnych pudeł i ze zdumieniem być odkrytymi za rok czy dwa przy okazji kolejnych porządków.

W Jazdowie mieli nadzieję znaleźć coś innego niż nieśmiertelny niedzielny rytuał wizyty w Ikei i popołudniowego kina. Świeże powietrze, możliwość zabawy dla dzieci i okazja do zobaczenia czegoś innego niż anonimowe centrum handlowe tak samo powszechnie i milcząco uwielbiane przez wszystkich rodziców, jak publicznie i głośno przez nich wyszydzane.

Już kilka kilometrów przed Jazdowem zaczął przeklinać swoją naiwność. Korek właściwie w ogóle się nie poruszał, a przekrzywiony drogowskaz ze stojącym pod nim krzyżem i palącymi się zniczami znaczącymi miejsce, gdzie dobiegło końca życie miejscowego motocyklisty, wieszczył, że do Jazdowa zostały jeszcze trzy kilometry. Zastanawiał się, czy nie lepiej zaparkować samochód już tutaj, ale Paula uznała, że nie ma sensu ciągnąć dzieci w upale. Przytaknął, w głębi duszy nieprzekonany. Lepiej siedzieć w rozgrzanym samochodzie? Nic nie powiedział, nie chcąc się kłócić, dzień nie zaczął się dobrze, chłopaki podniecone wyjazdem od rana roznosiły dom, a im już dawno puściły nerwy.

Zerkał co chwila na zegarek, powoli godząc się z tym, że upłynie im cały dzień, nim dotrą na miejsce, a potem wrócą.

Wyjechali po dziewiątej, miał nadzieję, że w godzinę dotrą na miejsce. Jazdów był ledwie dwadzieścia kilometrów od granic Warszawy. Liczył, że szybko przejadą, zwłaszcza że w wakacje, i to w sobotę, nie spodziewał się korków. Nie wziął pod uwagę przebudowy rozjazdu na ulicy Marsa, który ze zwykłego skrzyżowania zamienił się w labirynt estakad już wykończonych, ale jeszcze nieoznaczonych, którymi błąkali się w różne strony kierowcy, rozpaczliwie na siebie trąbiąc, błądząc w błyszczących nowością, zakrytych ekranami dźwiękochłonnymi przejazdach, które wyprowadzały ich na manowce. Sam zresztą wjechał na niewłaściwą estakadę i dopiero po kilometrze zorientował się, że jedzie na Rembertów zamiast na Lublin. W dodatku już za Starą Miłosną, kiedy skręcili z głównej drogi, okazało się, że ostatnie kilka kilometrów to wąziutka droga remontowana pewnie ze dwadzieścia lat temu, a pokazy ułanów chcą pewnie obejrzeć tysiące innych rodziców, niemających pomysłu na inne spędzenie tego dnia.

Po raz dziesiąty odpowiadali na pytania podekscytowanych bliźniaków, którzy chcieli wiedzieć, ile będzie koni i czy panowie będą się naprawdę bić, czy tylko udawać i czy ktoś zginie naprawdę. Ostatnio wpadli w obsesję śmierci i pierwszym pytaniem po poznaniu nowej osoby było nieuchronne: a czy on lub ona umrze? A jeśli tak, to kiedy? „Dobrze gadają”, huknął jego partner Mario. „Widać, że mają tatę gliniarza. Od razu przechodzą do rzeczy: kto kipnie i kiedy”. Po chwili przyznał Mariowi rację. Właściwie to nawet miało sens. Sam zaniemówił, nie wiedząc, co odpowiedzieć bliźniakom, kiedy zaczęli się domagać, by powiedział im, co robi w pracy, bo tego zażyczyła sobie pani przedszkolanka.

Co właściwie mógł opowiedzieć o sobie w trzech zdaniach? Historyk idealista, który trafił do policji, by zbawiać świat, ale zorientował się poniewczasie, że policja to nie miejsce dla idealistów? Zwłaszcza takich z długimi rudawymi włosami wiązanymi w kucyk, a już na pewno nie w wydziale zabójstw. A przecież to nie było wszystko, była jeszcze ta jego druga natura i inny Nemhauser, w którego przeistaczał się wieczorami.

Zanim zdążył odpowiedzieć, Mario zrobił to za niego. „Jak ktoś umrze, to tata i wujek złapią tego, co mu to zrobił. Tak powiedzcie pani”.

Prawdę mówiąc, nie wiedział, co się wydarzy w Jazdowie. Pojęcie o tym, co właściwie stało się w tym miasteczku prawie dziewięćdziesiąt lat temu, też miał mgliste.

Cud pod Jazdowem miał ocalić stolicę przed atakiem armii Budionnego. Pamiętał, że niedawno przez gazety przetoczyła się ostra polemika zwolenników i przeciwników bitwy pod Jazdowem jako wydarzenia, które zmieniło losy Polski, ba, nawet świata. Ci drudzy twierdzili, że pod Jazdowem odbyła się niewiele znacząca potyczka, która niemal w ogóle nie zmieniła wyników tej wojny. Tymczasem ci pierwsi udowadniali, że prawdziwy cud nad Wisłą nastąpił właśnie pod Jazdowem, że tu zwycięska Armia Czerwona przeżyła pierwszą porażkę, która na tyle zmobilizowała Polaków, że reszta, manewr Piłsudskiego i zwycięstwo były już tylko naturalnym tego efektem.

Wiedział, że gdzieś tu, jacyś ułani, chyba było ich niewielu, przyparci do muru i w beznadziejnej sytuacji podjęli ostatnią desperacką szarżę na przeważające siły wroga. Jakimś cudem udało im się i wróg w popłochu uciekł, nie domykając pierścienia okrążenia, a cała radziecka ofensywa zaczęła się sypać. Czy naprawdę bez tych ułanów wojna skończyłaby się inaczej? Nie znał odpowiedzi na to pytanie, ale z tego co pamiętał, dla niektórych odpowiedź tak lub nie była dostatecznym powodem do obrzucenia przeciwnika obraźliwymi epitetami.

W Dniu Zwycięstwa, 15 sierpnia, mieli zobaczyć inscenizację tego wydarzenia. Jak zapewniały gazety, miała to być niezapomniana uroczystość o niezwykłych walorach wizualnych, obchody przewidziano na kilka dni, w całą imprezę wpompowano miliony złotych. Dziś w programie były pokazy sprawności ułanów i konkurs skoków przez przeszkody.

Oby była tego warta, westchnął w duchu. Była już prawie jedenasta. Dojeżdżali do Jazdowa, zobaczył, że ktoś wyskoczył mu przed maskę i machał w stronę zjazdu. Zdumiony zaparkował na poboczu i wystawił głowę przez okno.

– Do mnie pan zjedzie, elegancko, jest miejsce – zachęcał go młody, na oko może dwunastoletni chłopak.

– Daleko do bitwy – skrzywił się Nemhauser. – Z dziećmi będę szedł?

– Dalej nie ma już miejsc, zjedzie pan do nas, nie pożałuje. Tam dalej stoi korek i miejsca się skończyły. Kumple mi mówili. Słowo honoru.

Zawahał się lekko, ale Paula prychnęła:

– Zaparkuj wreszcie, nie będziemy tu siedzieć wiecznie.

Wjechał przez wąską bramę pamiętającą jeszcze, sądząc z geometrycznych wzorów, lata siedemdziesiąte. Znalazł się na wiejskim podwórku między kurnikiem, gdzie za siatką chodziło stadko kur, a parkiem zdekompletowanych i zardzewiałych maszyn, kiedyś zapewne służących do siania, a może zbierania jakichś roślin, które teraz wyglądały jak fantastyczne muzeum sztuki futurystycznej z kleszczami, ostrzami, drążkami sterczącymi pod zadziwiającymi kątami w powietrzu. Dalej stała rozwalająca się szklarnia przykryta prowizorycznie płachtami folii, z której wystawały wielkie chwasty.

Ostrożnie manewrował, żeby zmieścić się między czymś, co wyglądało jak wielka snopowiązałka z wieloma zardzewiałymi końcówkami i tarczami, a eleganckim białym mercedesem jak spod igły. Na podwórku stało już około dziesięciu samochodów, a teraz chłopak razem z kobietą, która była pewnie jego matką, lub babką – Nemhauser nie był pewien – usiłowały pomóc zaparkować jemu i jeszcze dwóm innym, którzy wjechali za nim. Wyglądało, że nie ma to szans powodzenia, samochody utkną i zablokują się wzajemnie, a co gorsza zastawią nawet wejście do domu.

Matka lub babka chłopca, we wzorzystym fartuchu i chustce na głowie, uganiała się po podwórku, machając do niego i wykonując gesty, których nie pojmował.

– Ona chyba uważa, że jesteśmy kurami – zawyrokowała Paula, która odzyskała dobry humor i z zainteresowaniem śledziła rozgrywającą się na podwórku pantomimę. – Skręć do kurnika i zajmij miejsce na grzędzie.

– Kogutem, jeśli już – burknął, nie mógł jednak powstrzymać uśmiechu.

Wspólnym wysiłkiem udało im się wpasować między dziwną maszynę a ścianę stodoły i nie zadrapać lakieru na ich starym citroenie BX. Za nimi wjechały kolejne samochody, a kobieta bez wahania zaparkowała je na przejeździe, odcinając im drogę odwrotu.

– No a jak wyjedziemy? – zapytała Paula.

Wzruszył ramionami, nie chciało mu się rozstrzygać tej kwestii. Bliźniaki zresztą porwały już swoje plecaczki i ruszyły do bramy. W kieszeni zadźwięczał mu telefon. Mario. Klepnął się w czoło. Całkiem zapomniał, że Mario miał się też tu pojawić, a na dodatek to on obiecał znaleźć mu miejsce parkingowe.

– No koleżko, gdzieś zacumował? – usłyszał. Westchnął w duchu. Czasem zastanawiał się, skąd Mario brał swoje odzywki. W końcu odkrył u Maria w mieszkaniu upchniętą w rogu pokoju półeczkę z książkami do poduszki, a na niej wszystkich Tomków Wilmowskich, Winnetou i Trzech muszkieterów. To był chyba cytat z Tomka Wilmowskiego lub może raczej jego przyjaciela bosmana Nowickiego. To by nawet pasowało, bosman, o ile dobrze pamiętał, również dysponował mocnym ciosem.

– Na jakimś podwórku – rzucił. – Sam nie wiem. Kilka domów za kapliczką. Taką zielonkawą, ze wstążeczkami.

– Kapliczek tu jakby nasrało, trzy już minąłem, kurde, chyba czasu za dużo mają, mówią sobie: wymurujemy sobie dziś kapliczkę, bo już od kilku tygodni żadnej nie zrobiliśmy – mruknął Mario. – Parkuję gablotę i spotykamy się obok koni. Znajdę was.

Ruszył za rodziną, żeby nie zgubić ich w gęstniejącym tłumie. Mieszkańcy Jazdowa wyczuli okazję i teraz miał przed oczami niezwykły karnawał. Szedł, a właściwie płynął, popychany przez tych z tyłu i hamowany przez tych z przodu. Sunął po zdezelowanym wąskim poboczu, starając się omijać kałuże i nie wpaść na jadące na wyciągnięcie ręki samochody, i zauważył, że każde podwórko zostało zamienione w prowizoryczny parking, na którym mieszkańcy postarali się upchnąć jak najwięcej samochodów. Wszystkie stały zapakowane jak korniszony w słoiku i żaden z tych stojących w drugim czy trzecim rzędzie nie miał szans na wydostanie się, nim nie odjadą wszyscy blokujący wyjazd. Na pobocza i tak już niemiłosiernie zatłoczone ludźmi wylegli sprzedawcy warzyw i owoców. Jakaś para, pewnie niedysponująca własnym warzywnikiem, rozstawiła ministoliczek, na którym ustawiła kosz bananów, a obok koszyki z kiwi, wszystkie z zachęcającymi karteczkami: „świeżutkie domowe owoce”.

Dalej stali miejscowi z cebulami i ziemniakami. Wszystko opatrzone karteczkami „czyste i ekologiczne”. Nemhauser zastanawiał się, czy ktokolwiek z przyjezdnych warszawiaków rozważa kupno pięcio- czy dziesięciokilogramowych paczek ziemniaków lub olbrzymich kapust, ale nie znalazł odpowiedzi. Najwyraźniej tak, skoro wszyscy sprzedający byli w dobrym humorze, dwóch aż za dobrym, bo wpływy od przyjezdnych najwyraźniej pozwoliły im na kupno czegoś mocniejszego i teraz wesoło machając małymi biało-czerwonymi chorągiewkami, śpiewali zgodnie My, Pierwsza Brygada, mieszając pieśń niefrasobliwie z innymi wojennymi zaśpiewkami. Przy słowach „Na stos rzuciliśmy nasz życia los” ten młodszy, trzydziestoletni, nieogolony, w koszulce z napisem „Welcome to Hollywood”,rozpłakał się, wstał i niezdarnie zasalutował widzom przepływającym po chodniku.

Po kilkuset metrach sprzedawcy warzyw i runa leśnego wykruszyli się, oddając pole sprzedawcom baloników, chińskich świecących bączków i sterowanych samochodów.

Teraz szli już wolno nie tylko ze względu na gęstniejący tłum, ale również z powodu bliźniaków zatrzymujących się co kilka metrów, oszołomionych jarmarcznym szaleństwem.

Po kwadransie zobaczył Maria górującego o głowę nad tłumem w swoim kapeluszu z zupełnie innej epoki i wytartej skórzanej kurtce.

– Wuuujek! – ryknęły bliźniaki i rzuciły mu się w ramiona.

– Wujek wam pokaże, jak się prawidłowo idzie – uśmiechnął się Mario i wsadził Metodego na barana. – Z drogi, proszę się przesunąć, miejsce dla rodzica z dzieckiem, z drogi mówiłem. – Sunął na przodzie jak taran, rozdzielając zbity tłum swoimi stu dwudziestoma kilogramami wagi.

Ruszyli za nim, żeby ścieżka, którą torował, nie zdążyła się zamknąć i by go nie zgubić. Przesuwali się coraz szybciej w stronę trybun i muzyki, chyba jakiegoś mazurka wybijanego na werblach. Jeszcze nic nie widzieli, ale coraz wyraźniej dobiegały dźwięki muzyki, hałas megafonów i coś, co było chyba orkiestrą dętą nie do końca zdecydowaną, w jakim gra tempie. Utknęli przed trybunami, zza których dolatywały dźwięki.

– Stąd nic nie będzie widać – irytowała się Paula.

Mario chyba ją usłyszał, bo odwrócił się i mrugnął.

– Ja już załatwię miejscówkę, spokojna głowa.

Kierował się w stronę organizatorów – niewielkiej grupki z mikrofonem, stłoczonej na niedużym podeście z desek, wzniesionym na środku szkolnego boiska. Widzowie siedzieli i stali na małych trybunach przeznaczonych może dla dwustu, ale z pewnością nie kilku tysięcy ludzi, i otoczyli całe boisko. Przed wtargnięciem na murawę powstrzymywały ich metalowe barierki. Niektórzy wspięli się na okoliczne drzewa, z kolei inni kilkadziesiąt metrów dalej rozłożyli koce i najwyraźniej przystąpili do opalania się lub jedzenia obiadu.

Konferansjer, cały spocony, w lśniącym garniturze, który skrzył się na słońcu, jakby był zrobiony z folii aluminiowej, nie mogący się skryć przed palącym słońcem, wykrzykiwał do mikrofonu jakąś litanię nazwisk, na które nikt nie zwracał uwagi. Mario dotarł wreszcie do barierek, mimo protestów zsadził Metodego, wziął na barana Cyryla i przeszedł przez zaporę. Tłum gniewnie zafalował poruszony tak jawną niesprawiedliwością. Mario odwrócił się i machnął do Nemhausera zachęcająco.

– No, przełaźcie! – ryknął. – Nie stójcie tam po frajersku.

Dwóch ochroniarzy w czarnych kombinezonach podbiegło, machając rękoma i krzycząc, że wstęp na zaplecze uroczystości jest wzbroniony. Skonfundowany Nemhauser gotów był się wycofać, ale Mario najwyraźniej znalazł się w swoim żywiole.

Zsadził Cyryla i wyprostował się, przez co górował nad dwoma przysadzistymi strażnikami, podobnymi do siebie, jakby byli braćmi z kreskówki. Obaj wąsaci, obaj z brzuszkiem, obaj łysiejący na czubku głowy. Mario wrzeszczał na nich, a potem pogrzebał w wewnętrznej kieszeni i wyciągnął jakiś papier, którym zaczął szybko machać mężczyznom tuż przed oczami. Wyższy ze strażników usiłował coś powiedzieć, ale Mario zniżył się i prawie dotykając go nosem, wymamrotał coś takiego, że obaj odeszli niemal wyprostowani na baczność. Mario uśmiechnął się od ucha do ucha i klepnął się w udo.

– No, miejscówki zapewnione – oznajmił, ignorując gniewne posykiwania ludzi tłoczących się za barierką. – Właźcie, tylko szybko.

– Coś ty im pokazał? – zapytał Nemhauser.

– Papier urzędowy, że wykonuję obowiązki. – Mario beztrosko wzruszył ramionami. – Znaczy protokół zdania fantów, ale ziutki wsiowe przecież nie poznały. Ważne, że dużo pieczęci urzędowych było. Tam klapniemy. – Wskazał na podwyższenie na skraju boiska, z kilkunastoma krzesłami ustawionymi pod dużą plandeką w barwach narodowych i logo sponsora.

Nemhauser skinął głową. Właściwie powinien się tego spodziewać. Mario potrafił wcisnąć się wszędzie i uważał, że nie ma w tym nic nadzwyczajnego ani nagannego.

– Dawajcie za wujkiem. – Mario mrugnął do chłopaków. – Szpula, przejdziem frajerów, przejdziem warty, będziem Polakami, dał wam przykład wujek Mario, jak zwyciężać mamy.

Nemhauser westchnął i poszedł za nim. Usiedli na krzesłach omieceni zdumionymi spojrzeniami kolejnego ochroniarza i jakiegoś lokalnego notabla w tanim garniturze i krawacie z lat osiemdziesiątych. Mężczyzna już wstawał, by coś powiedzieć, ale usiadł jakby przyszpilony do krzesła spojrzeniem Maria.

– Wujek przyniósł wałówkę – oznajmił bliźniakom Mario, wyciągając z plecaka chipsy, oranżadę i pęta kiełbasy. Rozejrzał się dookoła i rozłożył je na stoliku.

– Zaraz ktoś nas wywali – syknął Nemhauser, rozglądając się nerwowo na boki. Krzesła były podpisane, przynajmniej niektóre z nich. Widniały na nich karteczki: burmistrz, naczelnik, dyrektor. Spojrzał na swoje. Z tyłu ktoś przyczepił kartkę z enigmatycznym napisem „Gł. Spec.”.

– Ej no, czy wujka Maria by ktoś wywalił, no przecież, że nie. – Mario uśmiechnął się pod wąsem dziwnie upodabniającym go do szpiega z krainy deszczowców, z serialu dla dzieci sprzed lat. Wąsem, który według Maria nadawał mu rysu anonimowości, a zdaniem Nemhausera sprawiał, że Mario był – w połączeniu ze swoją posturą i głosem – nie do zapomnienia.

Konferansjer w plastikowym garniturze dwoił się i troił przy mikrofonie, usiłując zagrzać publiczność do reakcji. Ludzi było coraz więcej i Nemhauser musiał przyznać, że gdyby nie Mario, nic by nie zobaczyli.

– Niezrównani polscy ułani, ludzie, którzy uratowali Polskę i Europę przed nawałą sowiecką. – Konferansjer otarł pot z czoła kraciastą chustką. Teraz, kiedy go widzieli z odległości kilkunastu metrów, nie wydawał się wcale wysoki. Był nieduży, okrągły, z krótko przystrzyżoną brodą, ale bez wąsów, co czyniło go nieco podobnym do krasnoludka.

– Powitajmy ułanów z Trzeciego Pułku Kresowego! – wrzasnął nagle.

Z ustawionych po przeciwnej stronie boiska namiotów polowych wyłoniło się kilku kawalerzystów. Całe boisko zostało zamienione w wielki tor przeszkód, przy jednej z nich wkopano nawet w ziemię zbiornik z wodą, inne obciągnięto siatką maskującą. Na wbitych w ziemię słupach kołysały się nadmuchane dętki, a z boku stały smętnie przechylone słomiane chochoły.

Nemhauser szturchnął Maria w bok.

– Musimy iść.

– Robota nie zając, nie ucieknie – zawyrokował olbrzym. – Nigdy jeszcze przynajmniej to się nie wydarzyło.

– Jak pójdziemy później, przegapimy pokazy, mają latać oryginalne dwupłatowce przedwojenne.

– Ale jak pójdziemy teraz, to przegapimy cyrk – zarechotał Mario i znowu szturchnął go w żebra. – Popatrz, jakie jaja się wyprawiają. Za nic bym sobie nie odmówił.

Nemhauser odwrócił się akurat, żeby zobaczyć ułana spadającego z konia, i usłyszał przeciągły jęk zawodu widowni. Jakiś facet kilkanaście metrów dalej zaczął bluzgać, dwaj brzuchaci ochroniarze już przepychali się w jego kierunku.

– Dychę postawiłem na palanta! – ryknął facet. – No dychę, a ten se spadł, no.

– Niestety, szanowni państwo, niestety nie udało się. – Prowadzący teatralnie zakrył twarz. – No ale nic, Romek. Romek, nic ci nie jest? Romek ciągle leży, proszę państwa, chyba nic mu nie jest. Ale czy na pewno?

Nemhauser zerknął na Paulę, która dusiła się ze śmiechu. Przedstawienie trwało w najlepsze. Nieszczęsny ułan usiadł, ale za chwilę położył się na trawie.

– Chłopaki, nie bądźcie takie. Może niech któryś tam podleci do Romka. No, Paweł, rusz się, podleć szybko – konferansjer apelował do mężczyzn kręcących się przy namiotach polowych.

Zapadła cisza, widzowie beznamiętnie obserwowali sylwetkę pechowego ułana nadal leżącego bez ruchu.

– Czy jest gdzieś lekarz? Ta karetka to jest czy jej nie ma, bo Romek nie wstaje? – Prowadzący najwyraźniej nie zdawał sobie wciąż sprawy, że jego dylematy są słyszalne dla wszystkich. A może wręcz przeciwnie: uważał, że w ten sposób najszybciej rozwiąże problem i skłoni kogoś z widowni, by zajął się ułanem.

Paula parsknęła śmiechem, ale natychmiast zakryła usta dłonią.

– Biedny. Może naprawdę coś mu się stało, ale to takie śmieszne. – Ponownie zachichotała.

Kilka osób podbiegło do ułana, który usiadł i ze zdziwieniem zaczął się rozglądać dookoła. Po chwili wstał i ruszył w stronę konia, który pasł się kilkanaście metrów dalej, najwyraźniej zamierzając ponownie go dosiąść.

– No nie Romek, nie jedziesz już. Romek, daj spokój! – wykrzykiwał konferansjer. Nemhauser rozejrzał się dookoła, zastanawiając się, czy tylko on widzi absurd tej sytuacji, ale wyglądało na to, że dla pozostałych ludzi nie było w tym nic dziwnego.

– Niech ktoś tam złapie Romka, o Władek, dobrze, dobrze – krasnoludek dowartościował mężczyznę w gumiakach, który złapał pechowego ułana z tyłu za pas i zaczął go ciągnąć siłą w stronę namiotów. – Zaprowadź go gdzieś, daj herbaty – komentował, kiedy już inny ułan zdecydowanym ruchem kierował Romka w stronę namiotu służbowego.

– Proszę państwa, Trzeci Pułk Ułanów Kresowych to prawdziwa legenda. To właśnie Trzeci Pułk wykonał słynną szarżę na obóz wroga, i to mimo tego, że bolszewików było trzykrotnie więcej. Jak to się mówi, polski lotnik na drzwiach od stodoły poleci, a polski ułan nawet na nodze od stołu pojedzie. Romek zostaw już tego konia, nie jedziesz, może lekarz cię zobaczy, już następny, no Bronek ruszaj.

Kolejny ułan wyruszył na tor przeszkód. Machnięciem szabli obalił słomianego chochoła, skusił natomiast, usiłując trafić w oponę wiszącą na słupie i przeszyć szablą kółeczko leżące na murku. Zamachnął się na manekina stojącego za kolejnym chochołem. To był zwykły sklepowy manekin, ale ktoś nasadził mu na głowę czapkę czerwonoarmisty i mundurową kurtkę. Ułan ciął, ale szabla się ześlizgnęła i manekin nietrafiony przewrócił się, a kurtka spadła. Dopiero teraz było widać, że manekin jest kobietą, i to obdarzoną dużym biustem. Paula ukryła twarz w dłoniach, płacząc ze śmiechu, a ułan ruszył dalej, przeskoczył przez wodę i zamachnął się, chcąc uderzyć w bujającą się na sznurze belkę. Przy tej ostatniej próbie koń zaparł się i stanął dęba.

– Ty, Bronek, uważaj, stępa, mówię stępa no i skacz – kierował go konferansjer.

– Nie skoczy, no nie skoczy – mruknął Mario. – O ja pierdolę – westchnął, kiedy koń, zamiast przeskoczyć nad ostatnią przeszkodą, po prostu przed nią stanął, a jeździec wyleciał nad jego głową i wylądował w kałuży.

– To bardzo zabawne. – Paula roześmiała się. Nie miała ochoty tu przyjeżdżać i demonstrowała to od rana, ale teraz najwyraźniej świetnie się bawiła. Była w mniejszości. Część zebranych z zapartym tchem obserwowała zmagania, a pozostali pili piwo i zajadali kiełbaski, nie zważając na to, co wyprawiają ułani. Kolejnych dwóch też nie zaliczyło przejazdu. Jeden zatrzymał się już na chochole, w którym utkwiła jego szabla, szarpał się z nią desperacko, usiłując ją wyciągnąć; a drugiego koń wywiózł na przeciwległy kraniec boiska, skąd starał się równie desperacko, co bezskutecznie wrócić. Koń pozostawał głuchy na te próby.

– Nie no, Jasiu, zostaw konia, rzucanie kurwami nic nie pomoże – strofował go przyjaźnie konferansjer, ocierając pot z czoła.

– Zaczynam się dobrze bawić. – Paula uśmiechnęła się, kiedy kolejny zawodnik zamiast na koniu, pojawił się za nim, usiłując go bezskutecznie dosiąść, a koń z niezmąconym spokojem ruszał kilka kroków dalej, kontemplując publiczność i podskubując trawę.

– Siódmy Pułk Ułanów Drohobyckich – anonsował konferansjer. – To ich dowódcą był legendarny pułkownik Dąb-Magurski, bliski współpracownik naczelnego wodza Józefa Piłsudskiego. Powszechnie znana była ich szaleńcza odwaga, ale również maniery i obycie towarzyskie, z których słynęli.

– No dobra, idźcie już. – Paula machnęła ręką. – Właściwie to cieszę się, że przyjechałam. Co prawda to niezamierzona rozrywka, ale warto było wystać się w korku. Teraz już sobie poradzę, lećcie. Póki spadają z tych koni, dzieciaki nie będą chciały odejść. Ja zresztą też, to wspaniałe widowisko.

– A powiedz ty mi, po cholerę my tam idziemy? – Mario torował znowu drogę wśród ciżby ludzi usiłujących dopchać się do pokazu ułanów. Nemhauser usłyszał kolejny jęk zawodu i domyślił się, że następny zawodnik również nie spełnił pokładanych w nim nadziei.

– Idziemy jako żywy wyraz dobrych chęci komendy stołecznej i jednocześnie jej wkład w poszanowanie tradycji, honoru oręża polskiego – wyrecytował Nemhauser.

– Ale porąbało cię? – Mario zatrzymał się i spojrzał na niego uważnie.

– Daj spokój – prychnął Nemhauser. – Idziemy, bo powinien tu przyjechać Konsul, ale jemu nie chce się brnąć w korku, owszem, chętnie spotka się w pałacu u biskupa albo w dobrej knajpie, ale widzisz go tutaj, jak siedzi i ogląda tych nieszczęsnych imitatorów ułanów i grzecznie klaszcze?

– On u biskupa?

– Przecież nie po to, żeby się modlić – mruknął Nemhauser. – Wspominał Duni, że biskup ma dobrego kucharza. Albo kucharkę. Ciekawe, może tam siostry zakonne gotują? – zastanowił się. – W każdym razie był na kolacji, razem zdaje się z dwoma posłami i jakimś porąbanym nowym naczelnym z gazety, którego chciał poznać.

– Ale po cholerę tam łazi? Znaczy, prócz tego, żeby się naszamać – zapytał Mario. – Na co mu ten biskup?

– Kolejna rocznica rozprawy z krwawym bolszewikiem – mruknął Nemhauser. – Wielki budżet, ognie sztuczne, salwy i tak dalej. Na salwy to Konsul pewnie się chętnie załapie. Ale chodzi teraz o to, że mamy zbadać sprawę przekształceń własnościowych i stosunków mieszkaniowych.

– No nie rób sobie jaj. – Mario łypnął na niego i energicznie odsunął brzuchatego faceta z piwem blokującego mu drogę.

– Coś pan taki nerwowy! – huknął facet.

– A mandat za picie w miejscu publicznym chce? – Mario zirytowany i gotów do konfrontacji sięgnął po legitymację.

– Zaraz, co jest? Wszyscy piją, nie? Święto jest. – Mężczyzna beknął. – I to narodowe, bolszewika pobiliśmy i Europę uratowaliśmy, to jest co świętować, panie inspektorze szanowny.

– No to dostaniesz za wszystkich, na komendzie się opowiesz co i jak – burknął Mario. – Na kogo padnie, na tego dołek.

– O co tyle hałasu, trzeba było od razu poprosić, pomogę, przesunę się – uśmiechnął się przymilnie facet. – Dla pana władzy to wszystko.

– Myślę – burknął Mario, momentalnie zapominając o incydencie. – Jakie mamy, kurde, stosunki badać?

– Oj tam badać. – Nemhauser machnął ręką.

Kiedy dowiedział się od Duni, sekretarki Konsula, że mają reprezentować komendę w rozmowach przygotowawczych z organizatorami tego cyrku, najpierw również się zirytował. Przez kilka minut wściekał się i tłumaczył, że wysyłanie dwóch komisarzy z wydziału zabójstw na posiedzenie komitetu organizacyjnego obchodów bitwy nie ma żadnego sensu

– Sama przyznasz, że to absurd. I to w sobotę.

– Masz rację – skinęła głową Dunia. – Ale będziesz mógł wziąć dzieci.

– Nie może iść ktoś z komendy rejonowej? – jęknął. – Chyba mają tam jakąś?

– Daruj sobie, wiesz, że nie może. Konsul nie wypuści tego z rąk.

– Co mam robić?

– Nic. – Wzruszyła ramionami. – Poznasz kilku ludzi. Ustosunkowanych.

– Dlaczego nie Albert? – uchwycił się ostatniej deski ratunku. – Czułby się jak ryba w wodzie.

– Właśnie dlatego – zakończyła, patrząc na niego znacząco.

Niechętnie przytaknął. Oczywiście wiedział o co chodzi. Komisarz Albert Potocki, teoretycznie zwykły kolega z wydziału, miał o wiele większe apetyty niż ściganie morderców. Kiedy mógł, występował w telewizji, niezależnie od tego, czy miał coś do powiedzenia, czy nie. Przyjaźnił się z politykami i plotki głosiły, że chciałby wysadzić obecnego szefa ze stołka.

– To, kurde, co mamy tam robić? – westchnął Mario.

– Uśmiechać się – odparł. – Policja w służbie społeczeństwa.