Radhika Sanghani

DZIEWICA

przełożył Piotr Grzegorzewski

Tytuł oryginału: V!rg!n. A Novel

Copyright © 2014 by Radhika Sanghani

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXV

Copyright © for the Polish translation by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXV

Wydanie I

Warszawa MMXV

Spis treści

- Rozdział 1

- Rozdział 2

- Rozdział 3

- Rozdział 4

- Rozdział 5

- Rozdział 6

- Rozdział 7

- Rozdział 8

- Rozdział 9

- Rozdział 10

- Rozdział 11

- Dziewiczy wpis

- Rozdział 12

- Nasze włosy

- Rozdział 13

- Rozdział 14

- Rozdział 15

- Monolog waginy

- Rozdział 16

- Rozdział 17

- Rozdział 18

- Dotykając się po raz pierwszy

- Rozdział 19

- Rozdział 20

- Aż poleje się krew

- Rozdział 21

- Postscriptum do notki „Aż poleje się krew” napisane przez E.K.

- Rozdział 22

- Rozdział 23

- Wielkie seksnadzieje

- Rozdział 24

- Rozdział 25

- Rozdział 26

- Rozdział 27

- Rozdział 28

- Rozdział 29

- Rozdział 30

- Rozdział 31

- Rozdział 32

- Rozdział 33

- Ja i moje dziewictwo

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Rozdział 1

Ellie Kolstakis

Lat 21

Niepaląca

DZIEWICA

Wpatrywałam się z przerażeniem w litery na monitorze komputera dr E. Bowers. Potwierdzenie istnienia mojej błony dziewiczej jaśniało wielkimi wołami:

DZIEWICA

Litery jarzyły się na zielonym ekranie komputera, jednym z tych staroci, których używało się, zanim Steve Jobs wymyślił Apple’a. Zawsze kojarzyć mi się będą z latami osiemdziesiątymi. Serce podeszło mi do gardła, a policzki zaczęły mnie piec. Zrobiło mi się niedobrze.

Mój upokarzający sekret znajdował się w dokumentacji medycznej i dr E. Bowers z pewnością go odkryje. Ja nawet nie wiedziałam, jakie imię kryje się za literą E na jej plakietce, ona natomiast zaraz się dowie, że przez dwa i pół roku, które spędziłam na uniwersytecie, żaden chłopak nie chciał mnie zdeflorować. Ani jeden. Miałam dwadzieścia jeden lat i wciąż byłam dziewicą.

– Pani Kolstakis... – zaczęła lekarka, poprawiając na nosie okulary bez oprawek. – Studiuje pani na ostatnim roku University College London i chciała pani się u nas zarejestrować, zgadza się?

Zmusiłam sparaliżowaną twarz do wykrzywienia się w uśmiechu, ba, nawet spróbowałam się grzecznie roześmiać.

– Tak. Nie wiem, czemu dopiero teraz. Chyba dlatego, że nigdy nie chorowałam nawet na grypę.

Wpatrywała się we mnie martwym wzrokiem.

– A poza tym może mi pani mówić Ellie – dodałam.

Pochyliła głowę, patrząc na wypełnione przeze mnie formularze. Zmarszczyła brwi. Wyraźnie miała problem z odczytaniem moich bazgrołów, mimo że pisałam dużymi literami.

Wytarłam spocone dłonie o dżinsy, próbując się uspokoić. W końcu ta kobieta jest lekarzem. Nie może jej zszokować spotkanie dwudziestojednoletniej dziewicy. Poza tym pewnie tylko zapyta mnie o historię chorób w rodzinie, a najgorsze, co mogę powiedzieć, to to, że pradziadek Stavros od dziewiątego roku życia wypalał paczkę papierosów dziennie. I nawet nie umarł na raka płuc; udławił się migdałem w wieku osiemdziesięciu dziewięciu lat.

Wciągnęła gwałtownie powietrze.

– O kurczę... Niedobrze. Naprawdę pije pani ponad dwadzieścia jednostek alkoholu tygodniowo?

Jezu... Gdyby się dowiedziała, że specjalnie zaokrągliłam w dół o jakieś pięć jednostek, pewnie wysłałaby mnie natychmiast na leczenie.

Dr E. Bowers odchrząknęła.

– O, przepraszam – zachichotałam nerwowo. Ostatni raz podobna reakcja zdarzyła mi się chyba w czasach, gdy byłam skautką. – Nie zawsze wypijam dwadzieścia jednostek tygodniowo. Tylko podczas roku akademickiego. Zwykle wychodzimy się napić w czwartki. A, i w poniedziałki. Czasami w środy, ale kluby są wtedy pełne pierwszaków, więc w sumie nieczęsto nam się to zdarza.

Dr E. Bowers zmarszczyła czoło i zasznurowała wargi. Zaczęła wystukiwać coś na klawiaturze. Zacisnęłam palce na krawędzi krzesła i wpatrzyłam się w ekran jej komputera. Znienawidzonych przeze mnie ośmiu liter już na nim nie było. Przewinęła stronę, nie komentując ich. Odetchnęłam głośno z ulgą.

I wtedy na dole strony zobaczyłam zdanie: „Ponad dwadzieścia jednostek alkoholu dziennie, podejrzenie alkoholizmu”.

– Chwila, wcale nie jestem alkoholiczką! – krzyknęłam. – Wcale nie przesadzam z piciem. Piję zupełnie normalnie, w porównaniu ze znajomymi to wręcz mało.

– Pani Kolstakis, dwadzieścia jednostek alkoholu tygodniowo to dosyć dużo. Powinna pani pomyśleć o ograniczeniu spożycia albo za dziesięć lat konieczny będzie przeszczep wątroby – powiedziała surowo, przeczesała dłonią fryzurę à la księżna Diana z połowy lat dziewięćdziesiątych, po czym kontynuowała: – Widzę, że zostawiła pani niewypełnione pola dotyczące życia seksualnego. Jest pani aktywna seksualnie?

Oniemiałam.

Czy jestem aktywna seksualnie?

Nawet z najbliższymi przyjaciółkami nie rozmawiałam o tym, jak seksualnie nieaktywna jestem, a co dopiero z dr E. Bowers. Kobieta nosząca okulary bez oprawek nigdy nie zrozumie dramatu studentki ostatniego roku, która nigdy nie uprawiała seksu. Założę się, że straciła dziewictwo przez dziurę w prześcieradle, niczym w średniowieczu. Patrzyła mi w oczy, zupełnie jakby umiała czytać w myślach. Aż się cała spociłam. Żałowałam, że włożyłam czarną bluzkę.

Poprawiłam się na krześle.

– No dobrze, nie jestem aktywna seksualnie... To dlatego nie wypełniałam tych rubryk. Nie jestem w ciąży, nigdy nie byłam, a jeśli utrzymam dotychczasowe tempo, to pewnie też nigdy nie będę!

Usta zacisnęła w cienką linię i zamrugała, patrząc na mnie bez emocji.

Zapamiętałam, by nie próbować więcej jej rozpraszać nieudanymi próbkami swojego poczucia humoru, po czym pospiesznie dodałam:

– Naprawdę, nie ma szans, żebym podłapała jakąś chorobę weneryczną. To całkowicie niemożliwe.

– A więc robiła sobie pani ostatnio badanie na obecność chlamydii i tak dalej? – zapytała.

– To znaczy... nie. Po prostu nie mam chlamydii. Ja jestem... to znaczy... – Głos odmówił mi posłuszeństwa. Nie mogłam się zdobyć na wypowiedzenie tego głośno. Moje najlepsze przyjaciółki po prostu o tym wiedziały, a przez ostatnie prawie trzy lata na uniwersytecie ukrywałam to przed wszystkimi, których tam poznałam. Otworzyłam usta, ale nie wydobyły się z nich żadne słowa.

– Tak? – Dr E. Bowers znów zamrugała, po czym popatrzyła mi w oczy. – Jest pani...?

– Jestem dzie... dzie... – No świetnie. Jakby jeszcze mi było mało, nagle zaczęłam się jąkać.

Nabrałam powietrza i spróbowałam ponownie. Tym razem wylał się ze mnie potok słów:

– Nigdy nie uprawiałam seksu, więc nie mogę cierpieć na żadną chorobę przenoszoną drogą płciową. Po prostu żadną.

Lekarka po raz kolejny zamrugała powiekami.

– Ale jest pani aktywna seksualnie?

Hm... Czy jedną nieudaną próbę obciągania i dwie palcówki można uznać za aktywność seksualną?

– Nie wiem – pisnęłam. – To znaczy nigdy nie uprawiałam seksu, ale dotarłam do trzeciej bazy.

Westchnęła.

– Pani Kolstakis, to jest pani aktywna seksualnie czy nie? To poufne dane. Chcę po prostu zorientować się, czy powinnam dać pani skierowanie na badanie na obecność chlamydii.

Szczęka opadła mi prawie na ziemię. Moja lekarka nie wierzy, że jestem dziewicą.

– Nie! Mówię prawdę, przysięgam. Nigdy nie uprawiałam seksu. Nie trzeba mi robić żadnych badań.

Spojrzała na mnie badawczo, jakby szukała na mojej twarzy oznak dopiero co odbytego stosunku.

– Czy ma pani chłopaka? – zapytała w końcu.

Ze wstydu wbiłam wzrok w ziemię. Co ze mnie za studentka, skoro w ogóle nigdy nie miałam chłopaka i nie mogę odpowiedzieć twierdząco na ani jedno pytanie o seks, mimo że jestem w wieku, w którym moje życie seksualne powinno kwitnąć?

– Nie – wymamrotałam.

Odwróciła się do monitora i bezceremonialnie przewinęła stronę do góry. Na widok ośmiu znienawidzonych liter wpadłam w panikę. Ukryłam twarz w dłoniach, byle tylko ich nie widzieć.

Gapiła się w ekran przez dokładnie dwadzieścia siedem sekund. Potem coś kliknęła i odwróciła się z powrotem do mnie. Powoli odjęłam ręce od poczerwieniałej twarzy.

Popatrzyła na mnie z czymś w rodzaju współczucia.

– W takim razie, pani Kolstakis, dam pani test na obecność chlamydii. Do zrobienia w domu. Jest bardzo prosty, wystarczy pobrać na wacik wymaz z pochwy i wysłać go na adres, który znajduje się na opakowaniu. Wyniki powinny być za dwa tygodnie. Wszystko jasne?

Wpatrzyłam się w nią z otwartymi ustami.

– Co... takiego? – wyjąkałam. – Przecież mówiłam pani, że nigdy nie uprawiałam seksu. Po co mi ten test?

– Proponujemy przeprowadzenie bezpłatnego badania na obecność chlamydii wszystkim osobom w wieku ponad dwudziestu jeden lat, które prowadzą aktywne życie seksualne lub miały bliski kontakt z genitaliami innych osób.

– Ale przecież pani wie, że moje życie seksualne nie istnieje. – Poczerwieniałam ze złości. – Nigdy nie zaliczyłam... penetracji. – To ostatnie słowo ledwo przeszło mi przez gardło.

Dr E. Bowers uniosła oczy do nieba.

– Pani Kolstakis – powiedziała – wiem, że jest pani dziewicą. Mimo to proponuję pani skorzystanie z naszego darmowego testu. Upewni się pani, że nie ma chlamydii. Rzadko, bo rzadko, ale jednak się zdarza, że łapie się ją w inny sposób.

– Niby w jaki? Chyba nie przez dotykanie palcami? – wypaliłam.

– Nie. Ale można się nią zarazić przez seks oralny albo wtedy, gdy penis znajduje się w pobliżu pochwy, mimo że nie dochodzi do penetracji.

Nigdy się nie dowiem, skąd dr E. Bowers wiedziała, że penis Jamesa Martella dotykał mojej pochwy, chociaż w nią nie wszedł. Wpatrywałam się w nią oniemiała, po raz pierwszy pełna podziwu dla jej kompetencji.

Popatrzyła na mnie znacząco i włożyła mi do ręki pudełeczko z testem. Wstałam, zaciskając na nim palce. Przed oczami wciąż miałam jaskrawe zielone litery. Przesłaniały mi one widok do tego stopnia, że nie wiem, jakim cudem udało mi się wyjść z gabinetu do poczekalni. W gardle mi zaschło ze wstydu, więc zatrzymałam się obok automatu z wodą. Kiedy nalewałam ją do plastikowego kubeczka, usłyszałam, że za moimi plecami coś spada na podłogę.

Odwróciłam się zaskoczona i zobaczyłam na ziemi kartonowe pudełko, z którego wysypały się malutkie srebrne opakowania. Walały się po całej podłodze, widziałam je nawet pod krzesełkami pacjentów. Boże... Musiałam strącić to pudełko torebką.

Zamknęłam na chwilę oczy ze wstydu, a potem schyliłam się i podniosłam je z podłogi. Pacjenci zgromadzeni w poczekalni gapili się na mnie, więc podciągnęłam dżinsy, mając nadzieję, że nie widzieli moich spranych majtek. Ukucnęłam, starając się naciągnąć sweter na pośladki, i zaczęłam zbierać opakowania. Zdążyłam już włożyć z powrotem do pudełka połowę z nich, kiedy nagle uświadomiłam sobie, z czym mam do czynienia. To nie były jakieś pierwsze lepsze srebrne opakowania. To były prezerwatywy.

Kiedy dotarła do mnie ironia całej tej sytuacji, wypadłam z przychodni na ulicę i zalałam się łzami. A potem wyrzuciłam do najbliższego kosza na śmieci opakowanie, które dostałam od lekarki. Twarz mnie piekła, kiedy patrzyłam, jak znika pomiędzy pustymi torebkami z McDonalda, zabierając ze sobą resztki mojej godności.

Nie byłam nikim więcej jak dwudziestojednoletnią DZIEWICĄ.

Rozdział 2

Życie dorosłej dziewicy jest bardziej skomplikowane, niż wam się wydaje. Oczywiście to coś zupełnie normalnego, są nas tysiące i nie ma w tym absolutnie nic złego. Wybór momentu rozpoczęcia życia seksualnego jest całkowicie indywidualną decyzją i u każdego może być inny. Niektórzy czekają z tym do ślubu, inni do znalezienia właściwej osoby. Jeszcze inni kierują się wierzeniami religijnymi albo są zbyt pochłonięci pogonią za sukcesem w innych obszarach życia, żeby tracić czas na coś tak błahego jak seks.

W każdym razie tego dowiedziałam się z internetu, kiedy zaraz po powrocie z przychodni zaczęłam go przeglądać.

Wiedziałam, że dr E. Bowers nie uwierzyła, że jestem dziewicą, bo nie mieściło się jej w głowie, że może nią być całkiem niebrzydka studentka trzeciego roku, wypijająca ponad dwadzieścia jednostek alkoholu tygodniowo. Tyle że ja nią byłam.

Zatopiłam głowę w poduszce z kaczego pierza, na którą wydałam całą swoją tygodniówkę, po czym naciągnęłam na siebie kołdrę w daremnej próbie wyrzucenia z umysłu tych ośmiu liter, które wciąż pulsowały mi w głowie:

DZIEWICADZIEWICADZIEWICA.

Nienawidziłam tego słowa. Nienawidziłam go tak bardzo, jak nienawidziłam tego, że nią jestem. To nie w porządku – dlaczego jestem jedyną pozbawioną widocznych defektów, niewierzącą dziewczyną na świecie, która w wieku dwudziestu jeden lat wciąż nie utraciła wianka?

Westchnęłam głośno i raz jeszcze przyjrzałam się odpowiedziom na pytanie „Dlaczego wciąż jestem dziewicą?”, nawiedzającym mnie regularnie niczym okres.

1. To wina rodziców. Byli owładniętymi obsesją na punkcie edukacji imigrantami, którzy przenieśli się z Grecji do Surrey i posłali mnie do szkoły dla dziewcząt. Ich plany nie uwzględniały obecności w moim życiu jakichkolwiek chłopców, mogących odciągnąć mnie od najważniejszego celu, jakim były dla nich studia na Oksfordzie. W rezultacie nie dostałam się na Oksford i nie spotykałam się z chłopcami.

2. Jako nastolatka wyglądałam beznadziejnie. Do czasu, gdy nauczyłam się, co należy robić, by prezentować się w miarę znośnie, i zaczęłam nosić stanik o rozmiarze 36D, eksponujący zalety mojego biustu, było już za późno. Wszyscy chłopcy z sąsiedniej szkoły mieli dziewczyny, a ja wydawałam się im mrukliwym paszczakiem z wielkimi cyckami, które skrywałam pod ogromnymi swetrami, i z długimi, kręconymi włosami, sterczącymi na wszystkie strony. Co gorsza, podczas gdy pozostałe dziewczyny uczyły się skubania brwi i flirtowania, ja zamknięta w łazience z butelką rozjaśniacza w ręce próbowałam zrobić porządek z wąsikiem, który sypnął mi się nad górną wargą. Kiedy poszłam na uniwerek, uświadomiłam sobie, że nie umiem rozmawiać z chłopakami. Po kilkuminutowej próbce moich sarkastycznych żartów i autoironii zwykle wycofywali się, by porozmawiać z normalnymi dziewczynami. Dziewczynami z mniej owłosionymi ciałami, małymi nosami i powszechnie aprobowanym poczuciem humoru.

3. Moja dysfunkcyjna rodzina. Jako że jestem jedynaczką, większość znajomych myśli, że byłam psuta i rozpieszczana przez rodziców, którzy nie mogli mieć więcej dzieci i poświęcali mi maksimum uwagi. Prawda jest taka, że przez całe dzieciństwo robiłam, co mogłam, żeby unikać towarzystwa mamy i taty, i wychodziłam z pokoju, kiedy tylko się w nim zjawiali. W okresie kształtowania się osobowości przesiadywałam ciągle na huśtawce w ogródku na tyłach domu z moim wyimaginowanym starszym bratem lub czytałam książki pod kołdrą. W rezultacie miałam najlepsze wyniki czytelnictwa w szkole, ale także rozwinęłam zbyt bujną wyobraźnię i nabawiłam się obsesji na punkcie normalnie funkcjonujących rodzin moich przyjaciółek. Trudno mi powiedzieć, do jakiego stopnia wiąże się to z pytaniem „Dlaczego wciąż jestem dziewicą?”, ale z pewnością wywarło na mnie jakiś wpływ. Ostatnio skłaniam się do teorii, że właśnie przez to patologicznie boję się mężczyzn.

4. Późno dojrzałam. Każdą przerwę na lunch spędzałam, wysłuchując opowieści przyjaciółek o pierwszych pocałunkach i chłopakach, jednak ich życie zawsze wydawało mi się odległe od mojego. Z biegiem czasu osiągały drugą bazę, potem trzecią, a kiedy w końcu traciły dziewictwo, ja wciąż byłam jedyną dziewczyną, która nigdy z nikim się nie całowała. Należałam do tej lepszej części klasy, zadawałam się z fajnymi ludźmi i w końcu udało mi się zacząć nosić modne ciuchy, ale jakimś cudem po raz pierwszy całowałam się z chłopcem dopiero w niebywale dojrzałym wieku lat siedemnastu. A kiedy już do tego doszło, nie mogłam się zatrzymać. Błagałam go, żeby mnie przeleciał. Odmówił.

5. Gryzienie loda. To właśnie po nim chłopak odmówił rozdziewiczenia mnie i to właśnie z tego powodu boję się penisów, drugiej bazy, trzeciej bazy, odrzucenia, zębów i włosów łonowych. To moje najgorsze wspomnienie.

Byliśmy na osiemnastce Lary. Moja sukienka miała tak duży dekolt, że widać było stanik. Ta impreza nie różniłaby się od innych, gdyby nie to, że tym razem zagadał do mnie chłopak. James Martell. Może nie był z niego żaden Mark Tucker (sobowtór Brada Pitta ze szkoły dla chłopców), a nos miał, o dziwo, większy od mojego, ale był dowcipny i miał długie blond włosy. Zabrał mnie na górę do pokoju starszego brata Lary i pchnął na łóżko.

Zaczęliśmy się całować. Naśladowałam ruchy jego języka i zastanawiałam się, dlaczego żadna z moich koleżanek nie wspominała nigdy, ile przy tym wydziela się śliny. A potem zaczął mi gmerać w majtkach. Każda szanująca się dziewczyna świeżo po swoim pierwszym pocałunku odtrąciłaby jego ręce. Każda, tylko nie seksualnie wyposzczona Ellie. Pozwoliłam, by jego palce zapuściły się do mojej szparki, przy tym cały czas zawzięcie wpychając mu język do gardła. W końcu, po kilku minutach niezręcznych działań bojowych w mojej świętej strefie, skapitulował. Zeszliśmy do salonu, trzymając się za ręce i wymieniliśmy się adresami e-mailowymi.

Gadaliśmy ze sobą codziennie przez internet przez dwa tygodnie, aż do pewnego sobotniego wieczoru, kiedy zaprosił mnie do siebie. Byłam tak zdenerwowana, że przed wyjściem przesiedziałam godzinę w ubikacji. Po wzięciu drugiego prysznica pojechałam do niego autobusem.

Pół godziny siedzieliśmy w niezręcznym milczeniu, aż w końcu rzucił się na mnie i zaczął mnie całować. Pieściliśmy się przez chwilę na sofie, po czym znów jego ręka powędrowała do moich majtek. Tym razem byłam lepiej przygotowana i nie skrzywiłam się z bólu, kiedy zaczął poruszać palcami. A potem ściągnął mi sukienkę przez głowę i zostałam w samej różowej bieliźnie w kropki.

Rozebrał się, po czym zdjął mi stanik i majtki. W następnej chwili wgapił się we mnie z wyrazem bezbrzeżnego zdumienia na twarzy. Po kilku sekundach całkowitego milczenia, podczas których miałam ochotę zwinąć się w kłębek i umrzeć, odrzucił głowę do tyłu i wybuchnął śmiechem.

Zmroziło mnie. Dlaczego śmiał się z mojej waginy? Upokorzona podniosłam się i czekałam, aż zacznie mówić.

W końcu spoważniał.

– O rany – westchnął. – Wiedziałem, że masz tam włosy, ale nie miałem pojęcia, że wyhodowałaś aż takie krzaczory. Jesteś pierwszą znaną mi dziewczyną, która nie goli cipki.

Nie goliłam okolic bikini, to prawda. Ale niby czemu miałabym to robić? I skąd miałabym wiedzieć, że należy to robić?

Chyba nie miało to dla niego większego znaczenia, skoro znów zaczął mnie całować. A potem opuścił bokserki i zobaczyłam jego członka. To był pierwszy penis, jakiego widziałam w życiu. Próbowałam mu się ukradkiem przyjrzeć, kiedy znów zaczęliśmy się pieścić. Czułam, jak delikatnie trąca mnie w udo, a kiedy przenieśliśmy się na sofę, uświadomiłam sobie nagle, że pociera okolice mojej pochwy.

Dotknęłam go. Sprawiał wrażenie jakiegoś żywego stwora. Już chciałam cofnąć rękę, kiedy James jęknął z rozkoszy i zrozumiałam, że oczekuje ode mnie prac ręcznych. Przez chwilę usiłowałam przypomnieć sobie, co mówiły o tym koleżanki ze szkoły, a potem zaczęłam powoli przesuwać dłonią w górę i w dół.

Wyglądał jak dodatkowa kończyna i miał fakturę starego ogórka. Nie miałam pojęcia, jak mocno powinnam zaciskać na nim palce ani z jaką prędkością nimi poruszać. A jeśli James uzna, że jestem w tym kiepska? A jeśli nie dojdzie? A jeśli znów mnie wyśmieje? Wpadłam w panikę. Nie zastanawiając się nad tym, co robię, puściłam jego ptaszka i przesunęłam się na sofie. Potem wzięłam go w dłonie i włożyłam do ust.

Policzki zaczęły mnie piec, podczas gdy w głowie galopowały gorączkowe myśli. Próbowałam otoczyć go jak najściślej ustami i poruszać głową do przodu i do tyłu. Ledwo zaczęłam, wiedziałam już, że popełniłam błąd. Wydawało mi się, że będzie łatwiej zrobić to ustami niż ręką. Nic bardziej mylnego. Nie miałam o tym zielonego pojęcia. Otworzyłam szerzej usta i wepchnęłam go głębiej, kiedy nagle usłyszałam głośny krzyk.

Przerwałam robotę i wyjęłam jego siurka z ust. Kiedy na niego spojrzałam, zobaczyłam, że próbuje się uśmiechać.

– Co się stało? – zapytałam, choć nie chciałam wiedzieć.

– Po prostu... yyy... ugryzłaś mnie.

Poczułam, jak wzbiera we mnie żółć. Miałam ochotę zaszyć się w jakimś kąciku i wypłakać. Upokorzona, roześmiałam się gorzko.

– Przepraszam – powiedziałam.

Chciałam stamtąd iść, ale nie miałam dokąd. Jeśli ucieknę, wszyscy w szkole się o tym dowiedzą. Wciągnęłam powietrze i wróciłam do jego wacka. Próbowałam robić to tak samo jak przedtem, ale tym razem ukryłam zęby za wargami. Było mi tak niewygodnie, że miałam pewność, że nie tak się to robi. Spróbowałam wciągnąć go głębiej i się zakrztusiłam. Zwalczyłam chęć zwymiotowania i ciągnęłam to dalej. Co zrobić, żeby doszedł?

Wyciągnęłam go z ust.

– James – powiedziałam – chcę uprawiać seks.

Roześmiał się z zażenowaniem.

– Mówisz serio? Myślałem, że jesteś dziewicą.

Zarumieniłam się.

– I co z tego? Mam siedemnaście lat, najwyższy czas, żebym to zrobiła.

Wbił wzrok w podłogę.

– Ellie, do tej pory wszystko, co robiliśmy, to zaledwie kilka pocałunków i pieszczot. Nie mogę cię pozbawić dziewictwa.

– Ale ja... tego chcę. Proszę!

Uśmiechnął się z zakłopotaniem.

– Nie mogę. Nie w ten sposób. Twój pierwszy raz nie powinien tak wyglądać.

Wstałam, naciągnęłam na siebie swoje różowe majtasy w kropki, po czym zdrętwiałymi palcami zapięłam stanik. Ignorując jego protesty, wyszłam z pokoju.

Nigdy więcej nie widziałam już Jamesa Martella. Unikałam imprez, na których mógł się pojawić, i zablokowałam wiadomości od niego. Nigdy nie próbował do mnie zadzwonić, a ja od tej pory z nikim nie wykroczyłam poza zwykłe pocałunki.

Przekład: Piotr Grzegorzewski

Redakcja: Magdalena Adamska

Korekta: Ilona Kuczmarz, Małgorzata Denys

Projekt okładki: Krzysztof Rychter

Fotografia wykorzystana na I stronie okładki: © Scott Kleinman/Stone/Getty Images

Skład i łamanie: Tekst – Małgorzata Krzywicka

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel./faks (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-1707-8

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Tomasz Szymański / Virtualo Sp. z o.o.