Maeve Binchy

Mała Frankie

Przełożyła Agnieszka Wyszogrodzka-Gaik

Tytuł oryginału: Minding Frankie

Copyright © Maeve Binchy 2010

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXV

Copyright © for the Polish translation by Agnieszka Wyszogrodzka-Gaik, MMXV

Wydanie I

Warszawa, MMXV

Spis treści

- Dedykacja

- Rozdział pierwszy

- Rozdział drugi

- Rozdział trzeci

- Rozdział czwarty

- Rozdział piąty

- Rozdział szósty

- Rozdział siódmy

- Rozdział ósmy

- Rozdział dziewiąty

- Rozdział dziesiąty

- Rozdział jedenasty

- Rozdział dwunasty

- Rozdział trzynasty

- Rozdział czternasty

- Rozdział piętnasty

- Podziękowania

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla kochanego, szczodrego Gordona, który czyni życie wspaniałym każdego dnia

Rozdział pierwszy

Męczący dzień Katie Finglas w salonie zbliżał się do końca. Spotkały ją wszystkie nieprzyjemne wydarzenia, o jakich można było pomyśleć. Jedna z kobiet nie poinformowała o swojej alergii, wskutek czego wyszła z zakładu z bąblami i wysypką na czole. Matka panny młodej wpadła w histerię i płakała, że będzie pośmiewiskiem. Mężczyzna, który zażyczył sobie blond pasemka, dostał apopleksji, gdy w połowie farbowania zapytał, ile go to będzie kosztowało. Mąż Katie, Garry, bez żadnych podtekstów położył dłonie na ramionach sześćdziesięcioletniej klientki, która oświadczyła, że pozwie go do sądu za molestowanie seksualne i napaść.

A teraz Katie stała naprzeciwko mężczyzny, wysokiego księdza o jasnych jak piasek włosach przyprószonych siwizną.

– Katie Finglas? Domyślam się, że jest pani właścicielką tego lokalu – rzekł, rozglądając się po salonie, jakby to był wysokiej klasy burdel.

– Zgadza się, ojcze – odparła z westchnieniem.

Co ją teraz spotka?

– W ośrodku na nabrzeżu rozmawiałem z paroma dziewczętami, które pani zatrudnia, i mówiły, że…

Katie poczuła się bardzo zmęczona. Zatrudniała kilka dziewczyn, które niedawno skończyły szkołę. Dobrze im płaciła i je szkoliła. Na co mogłyby się skarżyć księdzu?

– Tak, ojcze? Na czym polega problem? – zapytała.

– Faktycznie, problem istnieje. Pomyślałem, że powinienem od razu przyjść z tym do pani.

Miała wrażenie, że czuje się skrępowany.

– Bardzo dobrze, ojcze – odezwała się. – Proszę mówić.

– Chodzi o niejaką Stellę Dixon. Trafiła do szpitala i…

– Do szpitala?

W głowie jej się zakręciło. O co może chodzić? Ktoś się nawdychał oparów wody utlenionej?

– Przykro mi to słyszeć. – Starała się zapanować nad głosem.

– No tak. Niemniej chciałaby skorzystać z usługi fryzjerskiej.

– Była już tutaj?

Zaskakujące.

– Chyba nigdy… – Ksiądz wyglądał na zdumionego.

– A dlaczego ksiądz zajął się tą sprawą?

– Nazywam się Brian Flynn i obecnie pełnię posługę w kaplicy szpitala Świętej Brygidy. Zastępuję kapelana, który udał się z pielgrzymką do Rzymu. To jest jedyna poważna prośba, z jaką zwrócił się do mnie ktoś z pacjentów, nie licząc próśb o przyniesienie papierosów lub alkoholu.

– Mam iść do szpitala, żeby kogoś uczesać?

– Jest poważnie chora. Umiera. Pomyślałem, że może wolałaby być czesana przez kogoś starszego niż te dziewczęta. Nie chodzi o to, że staro pani wygląda. Ależ skąd! Przecież pani sama jest jeszcze dziewczyną…

– Mój Boże, jak wiele Irlandki straciły, że taki mężczyzna został księdzem. Proszę podać mi szczegóły, a ja udam się do niej ze swoim magicznym kuferkiem.

– Bardzo dziękuję, pani Finglas. Mam tu wszystko napisane. – Ojciec Flynn podał jej karteczkę.

Do lady podeszła kobieta w średnim wieku. Miała okulary zsunięte na czubek nosa i niespokojny wyraz twarzy.

– Rozumiem, że uczy pani ludzi fryzjerskich sztuczek? – zagaiła.

– Tak, a w zasadzie sztuki fryzjerskiej, jak ją nazywamy – odpowiedziała Katie.

– Przyjedzie do mnie na kilka tygodni kuzynka z Ameryki. Wspominała, że w Ameryce w niektórych salonach można zostać obsłużonym praktycznie za darmo, jeżeli pozwoli się fryzjerom uczyć się na sobie.

– Organizujemy wieczory szkoleniowe we wtorki. Klienci przychodzą do nas z własnymi ręcznikami i zwykle przekazują po pięć euro na cel charytatywny.

– Dzisiaj jest wtorek! – wykrzyknęła kobieta triumfalnie.

– W rzeczy samej – odparła Katie przez zaciśnięte zęby.

– Czy mogę się zatem umówić? Nazywam się Josie Lynch.

– Świetnie, pani Lynch. Do zobaczenia o dziewiętnastej – powiedziała Katie, zanotowawszy nazwisko.

Wymieniła z księdzem spojrzenia. Dostrzegła w jego oczach współczucie i zrozumienie.

Prowadzenie własnego salonu fryzjerskiego bynajmniej nie pozwalało zarabiać kokosów.

Josie i Charles Lynchowie mieszkali przy ulicy Świętego Jarlata pod numerem 23 od czasu ślubu, czyli od trzydziestu dwóch lat. Widzieli, jak bardzo zmieniało się ich sąsiedztwo. Sklep na rogu przekształcił się w minisupermarket, do starej pralni, gdzie prasowano i składano prześcieradła, ludzie przynosili teraz do prania wypchane worki z ubraniami. Miejsce starego doktora Gillespie, który pomagał wszystkim przyjść na świat i przeprowadzał ich na drugą stronę, zajęła teraz lecznica, w której przyjmowało czterech lekarzy.

W czasie boomu gospodarczego domy przy ulicy Świętego Jarlata zmieniały właścicieli za niebotyczne pieniądze. Panował ogromny popyt na małe domy z ogródkami w pobliżu centrum. Teraz było już inaczej, recesja zrobiła swoje, niemniej dzielnica i tak miała wyższy status niż przed trzema dekadami.

Weźmy na przykład takich Molly i Paddy’ego Carrollów oraz ich syna Declana, który został doktorem! Takim z prawdziwego zdarzenia. No i córkę Muttiego i Lizzie Scarletów, Cathy. Prowadziła firmę cateringową, która obsługiwała najlepsze imprezy.

Jednakże wiele zmieniło się na gorsze. Zaginął gdzieś duch wspólnoty. W Boże Ciało ulicą nie szła już procesja, jak to było trzydzieści lat temu. Josie i Charles Lynchowie mieli wrażenie, że tylko oni na całym świecie, a przy ulicy Świętego Jarlata z pewnością, klękali co wieczór i odmawiali różaniec.

Zawsze tak robili.

Gdy się pobrali, planowali życie w oparciu o maksymę głoszącą, że jeśli rodzina razem się modli, to się nie rozpadnie. Zakładali, że będą mieli ośmioro lub dziewięcioro dzieci, bo przecież Bóg wykarmi wszystkie swoje dziatki. Jednak tak się nie stało. Po urodzeniu Noela Josie usłyszała, że nie będzie mogła mieć kolejnych dzieci. Trudno jej było się z tym pogodzić. Oboje z mężem pochodzili z licznych rodzin. Ich bracia i siostry też założyli liczne rodziny. Lecz może tak właśnie miało być.

Zawsze mieli nadzieję, że Noel zostanie księdzem. Fundusz na jego kształcenie powstał, zanim chłopak przyszedł na świat. Josie odkładała pieniądze z pensji, jaką dostawała w fabryce ciasteczek. Co tydzień wpłacała coś na pocztowe konto oszczędnościowe, a gdy Charles odbierał w piątki kopertę z hotelu, w którym pracował jako portier, również zanosił jakąś kwotę na pocztę. W odpowiednim czasie Noel miał zdobyć najlepszą edukację, jaką przyszły ksiądz może otrzymać.

Josie i Charles byli wielce zaskoczeni i rozczarowani, gdy się zorientowali, że życie religijne w ogóle nie interesuje ich syna. Bracia^1 stwierdzili u niego brak powołania, a gdy Noel jako czternastolatek usłyszał o możliwości zostania księdzem, odparł, że nie podjąłby takiej pracy, nawet gdyby nie miał innego wyboru. To było bardzo kategoryczne stwierdzenie.

Niestety Noel nie był już tak zdecydowany w kwestii tego, co chciałby robić. Mówił o tym ogólnikami i twierdził, że mógłby prowadzić biuro. Nie pracować w biurze, tylko je prowadzić. Nie był zainteresowany uczeniem się zarządzania lub księgowości ani kształceniem się w żadnej specjalizacji podsuwanej mu przez doradców zawodowych. Twierdził, że lubi sztukę, ale nie chciał malować. Gdy na niego naciskano, oświadczył, że lubi patrzeć na obrazy i rozmyślać o nich. Świetnie sobie radził z rysunkiem. Zawsze miał przy sobie notatnik i ołówek, często go widywano skulonego w kącie i szkicującego jakąś twarz lub zwierzę. To, rzecz jasna, nie otwierało przed nim żadnych drzwi do kariery, ale Noel na to nie liczył. Wzdychając, odrabiał prace domowe przy kuchennym stole i raczej nie traktował zadań z entuzjazmem. Podczas wywiadówek Josie i Charles drążyli temat. Zastanawiali się, czy ich syn czymś się pasjonował. Czymkolwiek.

Nauczyciele byli bezradni. Większość chłopców w wieku czternastu, piętnastu lat była zagadką, ale przynajmniej czymś się zajmowała. Lub postanawiała nic nie robić. Tymczasem Noel Lynch stawał się coraz cichszy i bardziej wycofany.

Josie i Charlie zastanawiali się, czy to jest dobre. Noel był faktycznie cichy, ale jego rodzice byli bardzo zadowoleni, że nie spraszał do domu bijących się chłopaków. Sądzili, że ma to związek z jego życiem duchowym i przygotowaniem do przyszłego kapłaństwa. Tymczasem okazało się, że wcale tak nie jest.

Josie zasugerowała, że być może Noel czuł sprzeciw wobec religijności Braci. Może był powołany do czegoś innego i chciałby zostać jezuitą lub misjonarzem.

Najwyraźniej nie.

A gdy skończył piętnaście lat, oznajmił, że nie chce już uczestniczyć w rodzinnym odmawianiu różańca, bo według niego był to tylko rytuał pozbawionych znaczenia powtarzających się modłów. Mógł czynić dobro dla innych i pomagać tym, którym mniej się poszczęściło, wieść lepsze życie, ale Bóg na pewno nie potrzebował tego kwadransa mamrotania.

Kiedy miał szesnaście lat, rodzice zorientowali się, że przestał chodzić na niedzielne msze. Ktoś widział go nad kanałem, gdy powinien być na porannej mszy w kościele na rogu. Oznajmił rodzicom, że nie ma po co dłużej chodzić do szkoły, bo Bracia nie mogli go już niczego nauczyć. Skład materiałów budowlanych Halla prowadził nabór na pracowników biura i Noel tam zdobędzie praktykę. Równie dobrze może od razu iść do pracy, zamiast próżnować.

Bracia i nauczyciele ze szkoły powiedzieli, że zawsze jest im przykro, gdy któryś z ich uczniów opuszcza szkołę bez kwalifikacji, ale ze wzruszeniem ramion stwierdzili, że tego chłopca trudno czymkolwiek zainteresować. Wydawało się, że nie mógł się doczekać końca nauki. Być może lepiej będzie, jeśli porzuci szkołę. Niech pójdzie do Halla, niech pracuje w składzie materiałów budowlanych; niech dostaje co tydzień pensję. Może wtedy się okaże, czym, jeśli w ogóle czymkolwiek, się interesuje.

Josie i Charles ze smutkiem myśleli o funduszu, który rósł od lat na pocztowym koncie oszczędnościowym. Te pieniądze nigdy nie posłużą temu, żeby Noel Lynch został wielebnym. Jakiś miły braciszek zaproponował, żeby pojechali za te środki na wakacje, ale jego sugestia zszokowała Charlesa i Josie. Pieniądze miały służyć boskiemu dziełu i na taki cel zostaną wydane.

Noel został przyjęty do Halla. Poznał nowych kolegów, ale nie wzbudzili jego entuzjazmu. Nie zaprzyjaźnił się z nimi bardziej niż z chłopcami ze szkoły Braci. Nie chciał być przez cały czas sam, ale często tak mu było lżej.

Z upływem lat Noel przekonał matkę, że nie będzie jadał z rodzicami. Zjadał lunch w połowie dnia, a wieczorem jakąś przekąskę, którą sobie przygotowywał. W ten sposób udawało mu się unikać odmawiania różańca, spotykania się z pobożnymi sąsiadami i naturalnych w porze posiłków u Lynchów pytań o to, co porabiał w ciągu dnia.

Wracał do domu coraz później. Po drodze zaczął też odwiedzać wielki jak stodoła pub Caseya, w którym, choć lokal był nijaki, Noel poprawiał sobie nastrój. Czuł się tam swojsko, bo wszyscy znali jego imię.

– Naleję ci kufelek – mawiał nieokrzesany syn gospodarza.

Stary Casey, który odzywał się bardzo mało, ale wszystko widział, podnosił wzrok znad okularów, polerując równocześnie kufle czystą lnianą ściereczką.

– Dobry wieczór, Noel – mówił, łącząc uprzejmość gospodarza lokalu z dezaprobatą, z jaką traktował tego gościa.

Jak by nie było, znał ojca chłopaka. Owszem, był zadowolony, że do kasy pubu wpadały pieniądze za półlitrowy kufel – albo kilka kufli – piwa, ale równocześnie sprawiał wrażenie rozczarowanego tym, że Noel nie wydawał swoich zarobków rozsądniej. Niemniej Noel lubił to miejsce. To nie był modny pub z wysokimi cenami. Nie było w nim mnóstwa chichoczących dziewczyn, które przeszkadzałyby mężczyźnie w piciu. Ludzie dawali mu spokój.

A to było wiele warte.

Po powrocie do domu Noel zauważył, że jego matka wyglądała inaczej. Nie potrafił się domyślić dlaczego. Miała na sobie czerwony kostium z dzianiny, który zakładała wyłącznie na specjalne okazje. W fabryce, w której pracowała, ludzie chodzili w uniformach, czym matka była zachwycona, bo dzięki temu nie trzeba było zakładać własnych porządnych ubrań. Matka Noela nie malowała się, więc zmiana nie mogła dotyczyć makijażu.

Wreszcie dotarło do niego, że zrobiła coś z włosami. Była u fryzjera.

– Mamo, masz nową fryzurę! – wykrzyknął.

Josie Lynch lekko dotknęła włosów zadowolona.

– Dobrze się spisali, prawda? – powiedziała jak ktoś, kto regularnie odwiedza salony fryzjerskie.

– Bardzo ładnie wyglądasz, mamo – potwierdził.

– Idę wstawić wodę. Napijesz się herbaty? – zaproponowała.

– Nie, mamo, nie trzeba.

Chciał jak najszybciej uciec stamtąd do swojego bezpiecznego pokoju. Właśnie mu się przypomniało, że następnego dnia ma przyjechać do nich jego kuzynka z Ameryki, Emily. Pewnie matka szykowała się na jej przyjazd. Ta cała Emily miała się u nich zatrzymać na kilka tygodni…

Noel nie angażował się jakoś szczególnie w przygotowania i robił tylko tyle, ile musiał, na przykład pomagał ojcu malować jej pokój i sprzątnąć pakamerę na dole, której ściany wyłożyli kafelkami i gdzie zamontowali nowy prysznic. Noel niewiele wiedział o Emily. Była starszą osobą, chyba po pięćdziesiątce, i jedyną córką najstarszego brata ojca, Martina. Uczyła plastyki, ale nagle straciła pracę i przeznaczyła oszczędności na zwiedzanie świata. Miała zacząć od wizyty w Dublinie, z którego jej ojciec wyjechał wiele lat temu, żeby zbić fortunę w Ameryce.

Charles powiedział, że nie była to wielka fortuna. Jego najstarszy brat pracował w barze, którego sam był najlepszym klientem. Nie utrzymywał kontaktów z rodziną. Kartki na Boże Narodzenie przysyłała właśnie Emily, która napisała także o śmierci swojego ojca, a potem matki. Pisała bardzo oficjalnie i oznajmiła, że po przybyciu do Dublina chciałaby pokrywać część domowych wydatków, a ponieważ podczas nieobecności w Nowym Jorku będzie wynajmowała swoje mieszkanko, taki układ wydawał się jej uczciwy. Josie i Charles odnieśli wrażenie, że Emily jest porządną osobą – obiecała, że nie będzie im przeszkadzała, i nie oczekiwała, że będą ją zabawiali. Napisała, że znajdzie mnóstwo zajęć.

Noel westchnął.

To będzie kolejne trywialne wydarzenie, które matka i ojciec wyniosą do rangi dramatu. Kobieta nie zdąży jeszcze przekroczyć progu ich domu, a już będzie wiedziała o jego świetlanej przyszłości u Halla, o pracy jego matki w fabryce ciasteczek oraz o tym, że ojciec jest starszym odźwiernym we wspaniałym hotelu. Dowie się o moralnym upadku Irlandii, kiepskiej frekwencji na niedzielnych mszach i o tym, że nadmierne pijaństwo przyczynia się do tłoku, a nawet przepełnienia szpitalnych oddziałów ratunkowych. Zaproszą Emily do rodzinnego odmawiania różańca.

Matka Noela poświęciła mnóstwo czasu na rozważania, czy w nowo pomalowanym pokoju powinni zawiesić obraz Serca Najświętszego Jezusa, czy Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Noelowi udało się uciec przed dalszą dyskusją na ten trudny temat, gdy zasugerował, aby zaczekać z decyzją do przyjazdu Emily.

– Była nauczycielką plastyki, mamo. Może przyjedzie ze swoimi obrazami – powiedział i, o dziwo, jego matka natychmiast się z nim zgodziła.

– Masz rację, Noelu. Staram się podejmować decyzje za wszystkich. Cieszę się, że pojawi się tu druga kobieta, która mnie w tym wesprze.

Noel miał cichą nadzieję, że matka miała rację i że Emily naprawdę nie namiesza w ich życiu. W domu i tak zachodzą zmiany. Ojciec miał za rok lub dwa lata odejść na emeryturę. Matce zostało jeszcze kilka lat do przepracowania w fabryce, ale też myślała o emeryturze, żeby móc dotrzymywać towarzystwa Charlesowi i razem z nim spełniać dobre uczynki. Noel liczył na to, że dzięki Emily ich życie stanie się raczej mniej niż bardziej skomplikowane.

Najczęściej jednak w ogóle nie myślał o tej sprawie.

Noel starał się o niczym nie myśleć zbyt dużo: ani o nieperspektywicznej pracy u Halla, ani o pieniądzach i czasie marnowanych w pubie starego Caseya, ani o religijnej manii rodziców, według których różaniec był odpowiedzią na większość problemów tego świata. Nie rozmyślał o tym, że nie ma na stałe dziewczyny. Po prostu nie spotkał właściwej, ot co. Nie przejmował się też tym, że nie miał żadnych kumpli. Noel uznał, że najlepszym sposobem na radzenie sobie z niezbyt fajnymi tematami było po prostu o nich nie myśleć. I ta metoda na razie się sprawdzała.

Po co naprawiać coś, co nie jest zepsute?

Charles Lynch był tego dnia wyjątkowo małomówny. Nie zauważył nowej fryzury żony. Nie domyślił się, że syn wypił cztery półlitrowe kufle po drodze z pracy do domu. Trudno mu było zdobyć się na jakiekolwiek zainteresowanie przyjazdem córki swojego brata. Martin wyraźnie dał do zrozumienia, że życie rodziny ani trochę go nie obchodziło.

Emily korespondowała z nimi uprzejmie przez te wszystkie lata, a w związku z przyjazdem nawet zaproponowała, że zapłaci za noclegi i wyżywienie. A teraz to się może przydać. Charles Lynch dowiedział się tego ranka, że jego usługi w hotelu nie będą już potrzebne. On i drugi starszy odźwierny mają odejść z końcem miesiąca. Charles od chwili powrotu do domu szukał właściwych słów, by przekazać żonie wiadomość, ale jakoś nie mógł ich znaleźć.

Mógłby powtórzyć to, co wcześniej powiedział mu młody mężczyzna w garniturze – szereg zdań, które w żaden sposób nie opisywały Charlesa ani jego lojalności wobec hotelu. Przepracował tam całe życie, olśniewająco prezentując się w liberii i wpisując się w tradycyjny charakter hotelu. I właśnie o to chodziło. Nowi właściciele dążyli do stworzenia nowego wizerunku. A kto mógłby stanąć na drodze postępu?

Charles myślał, że zestarzeje się na swoim stanowisku. Że pewnego dnia firma wyda na jego cześć kolację, na której Josie wystąpi w długiej wieczorowej sukni, a on dostanie w prezencie pozłacany zegarek. Nic takiego się nie wydarzy. Charles za dwa i pół tygodnia będzie bez pracy.

Mężczyzna po sześćdziesiątce, którego zwolniono z posady w hotelu, gdzie pracował od szesnastego roku życia, nie miał dużych szans na znalezienie innej pracy. Charles Lynch chciałby móc porozmawiać o tym z synem, ale on i Noel nie rozmawiali ze sobą od lat. Jeśli w ogóle kiedykolwiek. Chłopak zawsze bał się wchodzić do pokoju ojca i odmawiał odpowiedzi na pytania lub udziału w dyskusji. Nie byłoby w porządku obarczać go teraz tym wszystkim.

Charles nie znalazłby w nim współczującego słuchacza, który udzieliłby mu jakiejś rady. Powiedział więc sobie, że musi pogadać z Josie i mieć to z głowy. Tylko że ona tak bardzo się ekscytowała przyjazdem tej kobiety z Ameryki. Może należałoby poczekać z tym tematem kilka dni? Charles westchnął na myśl o tym, w jak nieodpowiednim momencie rozgrywały się te wszystkie wydarzenia.

Do: Emily

Od: Betsy

Szkoda, że postanowiłaś jechać do Irlandii. Będzie mi Ciebie bardzo brakowało.

Szkoda, że nie pozwoliłaś mi przyjechać i Cię pożegnać… ale zawsze podejmowałaś szybkie, impulsywne decyzje. Dlaczego miałabym oczekiwać, że teraz coś się zmieni?

Wiem, powinnam napisać, że mam nadzieję, że znajdziesz w Dublinie spełnienie wszystkich pragnień swojego serca, ale w jakimś sensie nie chcę, żeby tak się stało. Chciałabym, żebyś powiedziała, że to było cudowne sześć tygodni i wracasz do domu.

Bez Ciebie nie będzie tu tak samo. Niebawem otwierają wystawę, tylko jedną przecznicę stąd. Nie zmuszę się, żeby iść tam sama. Nie będę już tak często jak z Tobą chodziła na popołudniowe przedstawienia w teatrze.

W każdy piątek będę odbierała czynsz od studentki, która wynajmie Twoje mieszkanie. Będę miała baczenie, czy nie uprawia w skrzynkach na oknach jakichś roślin zmieniających świadomość.

Musisz mi napisać wszystko o miejscu, w którym się zatrzymasz – niczego nie pomijaj. Tak się cieszę, że zabierzesz ze sobą laptop. Nie będziesz miała wymówki, że nie masz jak się ze mną kontaktować. Będę Ci przesyłała wieści dotyczące Erica ze sklepu z walizkami. Naprawdę się Tobą interesuje, Emily, czy w to wierzysz, czy nie!

Mam nadzieję, że niebawem włączysz laptop i napiszesz coś o swoim przybyciu do kraju trójlistnej koniczyny.

Pozdrowienia od Twojej samotnej przyjaciółki,

Betsy

Do: Betsy

Od: Emily

Dlaczego myślisz, że mogłabym odebrać wiadomość od Ciebie dopiero w Irlandii? Jestem na lotnisku J.F.K. i wszystkie urządzenia tu działają.

Bzdury! Wcale nie będziesz za mną tęskniła – Ty i ta Twoja rozpalona wyobraźnia! Będziesz snuła tysiąc fantazji. Nie podobam się Ericowi ani trochę. Jest człowiekiem, który waży słowa i nie uznaje grzecznościowej gadki. Rozmawia z Tobą o mnie, bo jest zbyt nieśmiały, żeby Cię zagadnąć na inny temat. Chyba zdajesz sobie z tego sprawę?

Też będę za Tobą tęsknić, Bets, ale ten wyjazd jest czymś, co muszę zrobić.

Przyrzekam, że będę się odzywać. Pewnie codziennie będziesz dostawała ode mnie dwudziestostronicowe listy i pożałujesz, że mnie zachęcałaś do pisania!

Uściski,

Emily

– Zastanawiam się, czy nie powinniśmy jechać po nią na lotnisko – spytała Josie Lynch następnego ranka już po raz piąty.

– Powiedziała, że woli sama do nas przyjechać – odparł Charles, podobnie jak cztery razy wcześniej.

Noel tylko pił herbatę i się nie odzywał.

– Pisała i mówiła, że jeśli wszystko dobrze się ułoży, samolot może przylecieć wcześniej – zauważyła Josie takim tonem, jakby często latała.

– Zatem może tu być lada chwila – powiedział Charles z ciężkim sercem.

Nie miał ochoty iść tego ranka do hotelu, wiedząc, że jego dni tam są policzone. Powie Josie o wszystkim, gdy już Emily się rozgości. Córka Martina! Miał nadzieję, że nie odziedziczyła po ojcu wielkiego pragnienia.

Rozległ się dzwonek przy drzwiach. Twarz Josie wyrażała czujność. Wyrwała Noelowi kubek z herbatą, zgarnęła pusty kieliszek na jajko i talerz sprzed nosa Charlesa. Poprawiła nową fryzurę i odezwała się wysokim, nienaturalnym głosem:

– Otwórz drzwi, Noelu, i zaproś swoją kuzynkę Emily do środka.

Noel otworzył drzwi drobnej czterdziestokilkuletniej kobiecie z kręconymi włosami, ubranej w kremowy płaszcz przeciwdeszczowy. Miała ze sobą dwie zgrabne czerwone walizki. Wydawała się całkowicie panować nad sytuacją. Była w tym kraju po raz pierwszy i bez żadnego kłopotu znalazła ulicę Świętego Jarlata.

– Pewnie jesteś Noel? Mam nadzieję, że nie przyjechałam za wcześnie.

– Nie. Już wszyscy wstali. Zaraz będziemy szli do pracy. A tak w ogóle to witam serdecznie.

– Dziękuję. Mogę wejść, żeby się z nimi przywitać i pożegnać?

Do Noela dotarło, że mógłby ją zatrzymać w progu na zawsze, ale przecież był dopiero na wpół obudzony. Pełną kontrolę nad dniem miał dopiero około jedenastej, po pierwszej coli z wódką. Noel był absolutnie pewny, że u Halla nikt nie wiedział o jego porannym zastrzyku alkoholu i popołudniowym wspomaganiu. Bardzo uważnie się z tym krył i zawsze się starał, żeby z jego marynarskiego worka wystawała butelka najprawdziwszej coli light. Wódkę nalewał sobie z innego źródła, gdy był sam.

Wprowadził drobną Amerykankę do kuchni, gdzie matka i ojciec ucałowali ją w policzek i oznajmili, że to cudowny dzień, bo córka Martina Lyncha przybyła na ziemię przodków.

– Do zobaczenia wieczorem, Noelu! – zawołała Emily.

– Oczywiście. Mogę wrócić późno. Mam sporo zaległości do nadgonienia. Rozgość się.

– Dziękuję, że zgodziłeś się, żebym tu mieszkała.

Zostawił ich z nią. Gdy zamykał za sobą drzwi, usłyszał dumny głos matki prezentującej odnowioną sypialnię na parterze. Usłyszał też okrzyki zachwytu kuzynki Emily, która stwierdziła, że sypialnia wygląda doskonale.

Noel pomyślał, że tego dnia i poprzedniego wieczoru ojciec był bardzo małomówny. Chociaż pewnie tylko mu się wydawało. Ojciec nie przejmował się światem, wystarczało mu, że był kimś ważnym w hotelu i miał pewność, że wieczorem odmówi różaniec, raz w roku pojedzie do Lourdes, żeby obejrzeć świątynię i powiedzieć, że pewnego dnia wybierze się dalej, może do Rzymu lub Ziemi Świętej. Charles Lynch miał szczęście być człowiekiem zadowolonym z tego, że sprawy mają się tak, jak się mają. Nie musiał uciekać przed zabójczym ciężarem dni i nocy i przez wiele godzin pić u starego Caseya.

Noel doszedł do końca ulicy, gdzie wsiadał do autobusu. Szedł jak każdego ranka, pozdrawiając ludzi, ale nic nie widząc, nie dostrzegając szczegółów otaczającego go świata. Zastanowił się przez chwilę, co też ruchliwa Amerykanka pomyśli o wszystkim, co tu zobaczy.

Pewnie wytrzyma tu z tydzień, a potem ucieknie w rozpaczy.

***

Josie opowiedziała w fabryce ciasteczek o przyjeździe Emily, która sama dotarła na ulicę Świętego Jarlata, jakby tu się urodziła i wychowała. Josie oznajmiła, że jest to wyjątkowo miła osoba, która obiecała przyrządzić wieczorem kolację dla wszystkich. Mieli jej tylko powiedzieć, co lubią i czego nie lubią, a także pokazać, gdzie jest targ. Nie musiała się kłaść, bo spała w nocy w samolocie. Podziwiała cały dom i oświadczyła, że ogrodnictwo to jej hobby, więc gdy będzie na zakupach, poszuka jakichś roślin. Jeśli nie mają nic przeciwko temu, rzecz jasna.

Inne kobiety powiedziały, że Josie powinna uważać się za szczęściarę. Przecież Amerykanka równie dobrze mogła się okazać bardzo trudnym gościem.

Charles, jak zwykle, był w hotelu miły dla każdego, kogo spotkał. Odbierał bagaże z taksówek, pokazywał turystom, jak trafić do różnych atrakcji Dublina, sprawdzał godziny sztuk teatralnych, spoglądał na smutny pysk małego tłustego cavaliera, którego przywiązano do barierki przed hotelem. Charles znał tego psiaka. To był Cezar, często połączony smyczą z panią Monty – ekscentryczną staruszką, która chodziła w ogromnym kapeluszu, trzech sznurach pereł, futrze i niczym poza tym. Gdy ktoś ją rozwścieczył, rozchylała poły futra, a wtedy oponent stawał oniemiały.

Skoro zostawiła psa w tym miejscu, to znaczyło, że pewnie zabrano ją do szpitala psychiatrycznego. Na podstawie doświadczenia Charles domyślił się, że pani Monty za jakieś trzy dni wyjdzie ze szpitala i wróci po Cezara, aby ten dalej mógł przy niej wieść swój nieprzewidywalny żywot.

Charles westchnął.

Poprzednim razem udało mu się do czasu powrotu pani Monty ukryć psa w hotelu, lecz sytuacja się zmieniła. W porze lunchu zaprowadzi cavaliera do domu, co nie spodoba się Josie. Ani trochę. Lecz święty Franciszek napisał książkę na temat zwierząt. Jeżeli dojdzie do ogromnej awantury, Josie nie będzie się spierała z Franciszkiem. Charles miał nadzieję, że córka jego brata nie ma alergii na psy i nie jest ich przeciwniczką. Na razie wydawała się aż nazbyt sensowna.

Emily spędziła pracowite przedpołudnie na zakupach. Gdy Charles wszedł do domu, zastał ją w otoczeniu jedzenia. Natychmiast zrobiła mu herbatę i kanapkę z serem.

Był jej za to wdzięczny. Myślał, że przegapi wspólny lunch. Przedstawił jej Cezara i opowiedział, dlaczego pies trafił na ulicę Świętego Jarlata.

Emily potraktowała sprawę tak, jakby to była najbardziej naturalna rzecz pod słońcem.

– Szkoda, że nie wiedziałam, że przyjdzie. Kupiłabym mu kość – powiedziała. – Poznałam sympatycznego pana Carrolla, waszego sąsiada. Jest rzeźnikiem, więc może mnie poratuje.

Była tu zaledwie kilka godzin, a już zdążyła poznać sąsiadów! Charles patrzył na nią z podziwem.

– Jesteś wulkanem energii – zauważył. – Dość wcześnie odeszłaś na emeryturę jak na kogoś w tak dobrej formie.

– To nie ja o tym zdecydowałam – odparła, odcinając nadmiar ciasta wystającego nad brzegiem formy do tarty. – Uwielbiałam swoją pracę. Zwolnili mnie. A w zasadzie powiedzieli, że muszę odejść.

– Dlaczego to zrobili? – Charles był zszokowany.

– Uznali, że jestem stara i zbyt ostrożna, zawsze taka sama. Chodziło o to, że działam w „starym stylu”. Należę do starej gwardii. Zabierałam dzieci do galerii i na wystawy. Rozdawałam im arkusze z dwudziestoma pytaniami, a dzieciaki przez cały ranek starały się udzielić na nie odpowiedzi. Dzięki temu były dobrze przygotowane do odbioru obrazu lub rzeźby. Przynajmniej tak myślałam. Potem przyszedł nowy dyrektor, który sam był jeszcze dzieckiem. Jest zdania, że nauka plastyki powinna się sprowadzać do wolnej ekspresji. Chciał ściągnąć nauczycieli, którzy dopiero skończyli studia i wiedzą, jak realizować jego wizję. Ja tego nie umiałam, więc musiałam odejść.

– Nie można kogoś wyrzucić za dojrzałość, prawda?

Charles bardzo jej współczuł. Jego przypadek był inny. Powiedziano mu, że reprezentuje wizerunek hotelu, a w obecnych czasach musi się on kojarzyć z młodością. To było logiczne, choć okrutne. Lecz Emily nie była stara. Nawet nie przekroczyła pięćdziesiątki. Chyba musi istnieć jakieś prawo zwalczające taką dyskryminację.

– Nie powiedzieli mi, że mnie zwalniają. Trzymali mnie na zapleczu, gdzie zajmowałam się dokumentami. Przebywałam daleko od dzieci, od pracowni. Nie mogłam tego znieść, więc odeszłam. Zmusili mnie do tego.

– Było ci smutno? – zapytał.

– Na początku tak. Bardzo mnie to zmartwiło. Obrócili wniwecz moją wieloletnią pracę. Przyzwyczaiłam się, że spotykałam w galeriach ludzi, którzy mówili: „Panno Lynch, to pani obudziła we mnie zainteresowanie sztuką”. Pomyślałam, że skreślono to wszystko z chwilą, gdy pozwolono mi odejść. Jakby chciano powiedzieć, że niczego nie dokonałam.

Charles poczuł napływające do oczu łzy. Miał wrażenie, jakby Emily opisywała jego lata pracy. Skreślony. Tak właśnie się czuł.

Emily poweselała. Ułożyła skręcone paski ciasta na placku i szybko sprzątnęła ze stołu.

– Moja przyjaciółka Betsy powiedziała, że chyba oszalałam, skoro zamartwiam się, siedząc w kącie. Powinnam natychmiast to rzucić i zająć się tym, co zawsze chciałam robić. Przeżyć resztę życia, jak to ujęła.

– Zrobiłaś to? – zapytał Charles.

Ależ ta Ameryka jest wspaniała! On nie mógłby tak zrobić – nawet za milion lat.

– Owszem. Usiadłam i sporządziłam listę rzeczy, które chciałam robić. Betsy miała rację. Gdybym dostała pracę w jakiejś innej szkole, historia mogłaby się powtórzyć. Mam niewielkie oszczędności, więc mogłam sobie pozwolić, żeby przez jakiś czas nie pracować. Chodzi o to, że nie wiedziałam, co bym chciała robić, więc zajęłam się kilkoma rzeczami. Najpierw zrobiłam kurs gotowania. Tra la la. Dlatego umiem tak szybko przygotować placek z kurczakiem. Potem zapisałam się na intensywny kurs obsługi komputera i korzystania z internetu, żebym mogła dostać pracę biurową, gdybym o taką się ubiegała. Następnie poszłam na kurs ogrodniczy poświęcony uprawie roślin w skrzynkach. Zdobyłam wiele umiejętności, więc postanowiłam wybrać się w podróż po świecie.

– A Betsy? Nie postąpiła podobnie?

– Nie. Rozumiała już internet i nie chce gotować, bo nieustannie jest na diecie. Zaraziła się jednak pasją uprawy roślin w skrzynkach.

– A gdyby poproszono, żebyś wróciła do pracy, zrobiłabyś to?

– Nie. Już bym nie mogła, nawet gdyby prosili. Obecnie jestem zbyt zajęta – odpowiedziała Emily.

– Rozumiem – potaknął Charles.

Zdawało się, że chciał powiedzieć coś jeszcze, ale się powstrzymał. Zamiast tego nalał sobie więcej mleka do herbaty.

Emily zorientowała się, że chciał coś dodać. Umiała słuchać. Charles w końcu to powie.

– Chodzi o to – zaczął powoli i z wielkim bólem – że te nowoczesne miotły, które mają robić porządek, przy okazji wymiatają także wiele cennych i ważnych rzeczy, a nie tylko pajęczyny…

Emily zrozumiała. Trzeba będzie podejść do tematu z wyczuciem. Spojrzała na Charlesa współczująco.

– Napij się jeszcze herbaty, wujku.

– Dziękuję, ale muszę wracać – odparł.

– Na pewno? Niech się wujek zastanowi. Czy musi wujek wracać? Co jeszcze mogą zrobić? Co ponad to, co już zrobili…

Popatrzył na nią długo i spokojnie.

Zrozumiała.

Ta kobieta, którą poznał zaledwie dzisiaj rano, zorientowała się, co spotkało Charlesa Lyncha. Nie musiał jej o tym mówić. A jego żona i syn nawet tego nie dostrzegali.

Placek z kurczakiem był bardzo smaczny. Emily zrobiła także sałatkę. We troje rozmawiali swobodnie. Emily poruszyła temat swojego odejścia z pracy.

– To niesamowite, że coś, czego boimy się najbardziej na świecie, może paradoksalnie okazać się wielkim błogosławieństwem! Wcześniej do mnie nie docierało, jak dużo czasu spędzałam w pociągach i autobusach. Nic dziwnego, że nie miałam kiedy nauczyć się korzystania z internetu i uprawiania ogródka.

Charles patrzył na nią z podziwem. Jakby wcale się nie starając, otwierała przed nim drzwi. Powie Josie jutro, a może nawet w tej chwili.

Nigdy by nie przypuszczał, że to będzie tak łatwe. Powoli wyjaśnił, że od dłuższego czasu myślał o odejściu z pracy. Rozmawiał o tym niedawno w hotelu i okazało się, że o dziwo, takie rozwiązanie będzie pasowało dyrekcji, więc rozstaną się za porozumieniem stron. Teraz Charles będzie musiał się tylko postarać o odpowiednią odprawę.

Powiedział też, że przez całe popołudnie w jego głowie kłębiły się pomysły dotyczące tego, co by chciał robić.

Josie była zaskoczona. Spojrzała na Charlesa z niepokojem i oceniła – jego opanowanie nie było tylko pozorne. Może tylko tak gadał, w środku zaś był zdenerwowany. Wyglądało na to, że jednak mówił szczerze.

– Przypuszczam, że tego chce nasz Pan – rzuciła pobożnym tonem.

– Tak. I podpisuję się pod tym obiema rękami.

Charles Lynch faktycznie mówił prawdę. Od dawna nie czuł się tak wolny. Od chwili rozmowy z Emily w porze lunchu zaczął dostrzegać, że ma wokół siebie cały świat.

Emily kręciła się w tę i z powrotem. Sprzątała ze stołu, wniosła deser i od czasu do czasu przyłączała się do rozmowy. Gdy wujek oznajmił, że będzie musiał wychodzić z psem pani Monty na spacery do czasu, gdy ją wypuszczą skądkolwiek, gdzie ją zatrzymano, podpowiedziała, że Charles mógłby się opiekować psami innych ludzi.

– Ten miły Paddy Carroll, rzeźnik, ma wielkiego psa, który wabi się Dimples i powinien zrzucić ze cztery kilogramy – poinformowała entuzjastycznie.

– Nie mógłbym prosić Paddy’ego o pieniądze – zaprotestował Charles.

Josie zgodziła się z nim.

– Widzisz, Emily, Paddy i Molly Carroll to nasi sąsiedzi. Dziwnie byśmy się czuli, prosząc ich, żeby płacili Charlesowi za wyprowadzanie ich wielkiego, głupiego psa. Pomyśleliby, że jesteśmy pazerni.

– Oczywiście rozumiem to. Nie chcielibyście uchodzić za pazernych, ale przecież pan Carroll mógłby od czasu do czasu podrzucić wam kotlety jagnięce lub najlepszą mieloną wołowinę.

Emily była entuzjastką transakcji wymiennych, a Charles chyba uznał, że takie rozwiązanie byłoby możliwe.

– Czy to by była prawdziwa praca, Emily? Jak ta, którą Charles wykonywał w hotelu? Tam był kimś.

– Pewnie nie dałbym rady utrzymać się z samego wyprowadzania psów, ale może mógłbym dostać pracę w schronisku. Bardzo bym chciał – wtrącił Charles.

– A może jest coś, co oboje chcielibyście zrobić? – Emily była bardzo delikatna. – Bardzo mnie zafascynowało poznawanie korzeni rodziny i sporządzenie drzewa genealogicznego. Nie sugeruję, że mielibyście robić to samo…

– Wiesz, co zawsze chcieliśmy zrobić? – Josie zaczęła niepewnie.

– Co takiego?

Emily wszystko ciekawiło, więc łatwo się z nią rozmawiało.

– Zawsze żałowaliśmy, że w naszej okolicy nie oddano należnej czci świętemu Jarlatowi. Nasza ulica nosi jego imię, ale nikt nic o nim nie wie. Myśleliśmy z Charlesem, że moglibyśmy zebrać pieniądze na postawienie mu figury.

– Figura świętego Jarlata! No proszę! – Emily była zaskoczona. Może nie powinna zachęcać ich do tej burzy mózgów. – Czy on nie zmarł dawno temu? – Nie chciała krytykować planu Josie, tym bardziej że Charles odniósł się do niego z entuzjazmem.

Josie rozwiała jej obiekcje machnięciem ręki.

– To żaden problem. Skoro jest świętym, nie ma znaczenia, czy umarł kilka lat temu, czy w szóstym wieku – oznajmiła.

– W szóstym wieku?

Było gorzej, niż myślała.

– Tak. Zmarł około 520 roku, a szóstego czerwca obchodzimy jego dzień.

– To by była bardzo odpowiednia pora roku na zorganizowanie procesji do miejsca jego kultu. – Charles już przystąpił do snucia planów.

– Pochodził z tych okolic? – zapytała Emily.

Najwyraźniej nie. Jarlat pochodził z odległej części kraju, z Wybrzeża Atlantyckiego. Założył pierwszą archidiecezję Tuam. Był nauczycielem innych wielkich świątobliwych ludzi, a nawet niektórych świętych, na przykład świętego Brendana z Clonfert i świętego Colmana z Cloyne. Te miejsca były oddalone wiele kilometrów od Dublina.

– Lecz zawsze tutaj oddawano mu cześć – wyjaśnił Charles.

– Z jakiego innego powodu nazwano by ulicę jego imieniem? – zapytała Josie.

Emily zastanawiała się, co by się stało, gdyby jej ojciec Martin Lynch tu został. Czy byłby prostym człowiekiem, którego łatwo zadowolić, takim jak Charles i Josie, a nie niezadowolonym pijakiem, jakim stał się w Nowym Jorku? Lecz te pomysły dotyczące świętego, który zmarł wiele kilometrów stąd i wiele set lat temu, to chyba tylko fantazje?

– Raczej trudno będzie zbierać fundusze i prowadzić kampanię na rzecz postawienia figury, a równocześnie zarabiać na życie – zauważyła Emily.

To najwyraźniej nie był żaden problem. Przez lata zbierali pieniądze, które mieli nadzieję przeznaczyć na wykształcenie Noela na księdza. Chcieli oddać syna Bogu. Nic z tego nie wyszło. Zawsze zamierzali przekazać swoje oszczędności Panu i teraz mieli świetną sposobność.

Emily Lynch powiedziała sobie, że nie może zmieniać świata. Nie czas myśleć o przeróżnych dobrych celach, na które warto by przeznaczyć te środki – Kościół katolicki prowadził wiele dobroczynnych akcji. Emily wolałaby, żeby oszczędności posłużyły Josie i Charlesowi, zapewniły im trochę komfortu po latach ciężkiej pracy za niewielkie wynagrodzenie. Musieli żyć z czymś, co było dla nich tragedią – nic nie wyszło z powołania syna, mówiąc ich słowami. Emily wiedziała ponad wszelką wątpliwość, że istniały siły, z którymi logika i pragmatyzm nie mogą się mierzyć.

Noel miał za sobą długi, ciężki dzień. Pan Hall dwukrotnie go spytał, czy dobrze się czuje. Za jego pytaniem coś się kryło, i to coś groźnego. Gdy Noel usłyszał pytanie po raz trzeci, spytał uprzejmie, dlaczego to interesuje pana Halla.

– Znalazłem pustą butelkę, w której wcześniej był chyba gin – odpowiedział jego szef.

– A co to ma wspólnego ze mną i z tym, czy się dobrze czuję? – dociekał Noel. Teraz czuł się pewnie, wręcz śmiało.

Pan Hall przyglądał mu się długo i uważnie spod gęstych brwi.

– Być może ma coś wspólnego. Wielu ludzi chętnie wsiadłoby do samolotu lecącego na drugi koniec świata, żeby wykonywać pracę, którą ty powinieneś wykonywać.

Pracodawca odszedł. Noel zobaczył, że jego współpracownicy odwracają wzrok.

Noel nigdy nie widział, żeby pan Hall zachowywał się w ten sposób. Zwykle uprzejmie go zachęcał, żeby dalej łączył wykazy przesyłek z paragonami, przeglądał księgę główną i faktury i wypełniał inne obowiązki pracowników biurowych najniższego szczebla.

Pan Hall wydawał się myśleć, że Noela stać na więcej i niegdyś często dawał mu do zrozumienia, że jest obiecującym pracownikiem. To było w czasach, gdy istniała jakaś nadzieja. Lecz nie teraz. Jego wypowiedź brzmiała jak reprymenda albo ostrzeżenie. Wstrząsnęła Noelem, którego nogi same poniosły do pubu Caseya, bo tu znajdował pocieszenie. Noelowi przypomniało się jak przez mgłę, że poprzednio wypił o jedno piwko za dużo, ale wahał się tylko przez moment, po czym wszedł do środka.

Mossy, syn Caseya, wyglądał na zdenerwowanego.

– Noel, to ty.

– Dostanę pół litra, Mossy?

– To nie najlepszy pomysł. Wiesz, że masz tu zakaz wstępu. Ojciec powiedział…

– Twój ojciec mówi wiele rzeczy, gdy się gorączkuje. Zakaz wstępu od dawna już mnie nie obowiązuje.

– To nieprawda. Przykro mi, ale obowiązuje.

Noel poczuł tik, który przebiegł mu przez czoło. Musi uważać.

– To jest twoja i jego decyzja. Tak się składa, że przestałem pić i prosiłem o pół litra lemoniady.

Mossy gapił się na niego z otwartymi ustami. Noel Lynch nie pije alkoholu? To się ojciec zdziwi, gdy to usłyszy!

– Jeśli nie jestem mile widziany w pubie Caseya, będę się musiał przenieść gdzie indziej. Pozdrów ojca.

Noel wykonał ruch, jakby chciał wyjść.

– Kiedy to przestałeś tankować? – zapytał Mossy.

– Mossy, to już nie twoja sprawa. Musisz podawać alkohol innym gościom. Czy ja ci tego zabraniam? Ależ skąd.

– Noelu, zaczekaj! – zawołał za nim Mossy.

Noel go przeprosił i powiedział, że już musi iść. Wyszedł z dumnie podniesioną głową z lokalu, w którym spędzał tak dużo wolnego czasu.

Na ulicy hulał zimny wiatr. Noel oparł się o ścianę i zastanawiał się nad tym, co przed chwilą powiedział. Zrobił to tylko po to, żeby wkurzyć Mossy’ego, głupiego, niewyraźnie mamroczącego gnojka przekazującego decyzje ojca. A teraz będzie musiał żyć zgodnie z tym, co powiedział. Już nigdy więcej nie będzie mógł pić u Caseya.

I będzie musiał chodzić tam, dokąd chadza ojciec Declana Carrolla ze swoim psiskiem wielkim jak niedźwiedź. To jest miejsce, gdzie nie spotyka się „przyjaciół”, „kumpli” lub „ludzi”, tylko „towarzyszy”. Muttie Scarlet zawsze rozprawiał ze swoimi towarzyszami o prawdopodobnym wyniku wielkiej gonitwy lub meczu piłki nożnej. Noel dotychczas nie zaglądał do tego lokalu.

Czy nie byłoby łatwiej naprawdę rzucić picie? Wtedy pan Hall mógłby znajdować dowolne butelki. Pan Casey żałowałby swojej decyzji i przepraszał za nią, co miło by było zobaczyć. A Noel miałby wreszcie czas na robienie tego wszystkiego, co chciał robić. Mógłby wrócić do nauki i zdać egzamin, żeby móc ubiegać się o awans. Może nawet wyprowadziłby się z domu przy ulicy Świętego Jarlata.

Zadumany Noel poszedł na długi spacer po Dublinie. Szedł wzdłuż kanału i mijał place w stylu georgiańskim. Zaglądał do restauracji, gdzie mężczyźni w jego wieku siedzieli przy stolikach naprzeciwko dziewcząt. Noel nie był wyrzutkiem społeczeństwa, tylko żył we własnym świecie, w którym tego typu kobiet nie było. A dlaczego? Bo był zbyt zajęty zaglądaniem do kufla.

Dość tego. Zamierzał podarować sobie podwójny prezent składający się z trzeźwości i czasu, mnóstwa czasu. Przed wejściem do domu przy Świętego Jarlata 23 spojrzał na zegarek. Pewnie wszyscy leżą już w łóżkach. Podjął tak epokową decyzję, że nie chciał jej brukać żadnymi rozmowami.

Mylił się. Nikt nie spał. Wszyscy siedzieli przy kuchennym stole. Najwyraźniej ojciec zamierzał odejść z hotelu, w którym przepracował całe życie. Chyba adoptowali małego cavaliera, niejakiego Cezara, który miał ogromne oczy i smętny wyraz pyska. Matka planowała, że będzie pracować krócej w fabryce ciasteczek. Kuzynka Emily poznała większość ludzi z sąsiedztwa i zaprzyjaźniła się z nimi. Najbardziej niepokojące było zaś to, że rodzice zamierzali rozpocząć kampanię na rzecz wzniesienia figury jakiegoś świętego, który, jeśli w ogóle istniał, zmarł półtora tysiąca lat temu.

Wszyscy byli normalni, gdy Noel wychodził rano z domu. Co takiego mogło się wydarzyć?

Nie udało mu się przeprowadzić zwyczajowego manewru i przemknąć do swojego pokoju, żeby potem wyciągnąć butelkę z pudełka opatrzonego napisem „materiały plastyczne”, w którym znajdowały się głównie nieużywane pędzle i zamknięte flaszki z ginem lub winem.

Oczywiście nie zamierzał ich wypijać.

Zupełnie o tym zapomniał. Gdy siedział i usiłował pojąć dziwaczne zmiany, które zachodzą w jego domu, nagle dopadło go przygnębienie. Nie będzie mógł popaść w kojące zapomnienie. Czeka go natomiast noc, podczas której będzie się starał zajrzeć do pudełka z materiałami plastycznymi, a może nawet wyleje zawartość butelek do umywalki w swoim pokoju.

Próbował zrozumieć, o czym mówił ojciec: wyprowadzanie psów na spacer, opieka nad zwierzętami, zbiórka pieniędzy, przywrócenie świętemu Jarlatowi należnego mu miejsca. Przez wszystkie lata picia Noelowi nigdy nie zdarzyło się widzieć tak surrealistycznej i nieoczekiwanej sceny jak ta. A to wszystko wieczorem, gdy był całkowicie trzeźwy.

Noel poruszył się lekko na krześle i próbował zerknąć na kuzynkę Emily.

Pewnie ona jest odpowiedzialna za te nagłe zmiany; przez nią narodził się pomysł, że to jest pierwszy dzień w nowym życiu każdego z nich. To było szalone i bardzo niebezpieczne w domu, w którym nic nie zmieniano od dziesięcioleci.

Noel obudził się w środku nocy i uznał, że zrywania z piciem nie należy traktować lekko. Zajmie się tym w przyszłym tygodniu, gdy świat trochę się uspokoi. Lecz gdy sięgnął po butelkę schowaną w pudełku, poczuł z nieznaną sobie pewnością, że przyszły tydzień nie nadejdzie. Dlatego wylał zawartość dwóch butelek ginu do umywalki, a potem dwóch butelek czerwonego wina.

Wrócił do łóżka. Wiercił się do czasu, gdy rankiem odezwał się budzik.

W swoim pokoju Emily otworzyła laptop i napisała wiadomość do Betsy:

Mam wrażenie, jakbym żyła tu od lat, a przecież nawet nie spędziłam jeszcze nocy w tym kraju!

Przybyłam tu w czasach nadzwyczajnych zmian. Każdy z domowników zaczął jakąś podróż. Brata ojca zwolniono z pracy w hotelu, gdzie był odźwiernym. Zamierza zająć się wyprowadzaniem psów na spacery, a jego żona ma nadzieję ograniczyć swoje godziny pracy i złożyć wniosek o zgodę na postawienie figury świętego, który zmarł – wyobraź to sobie – półtora tysiąca lat temu!

Ich syn, który jest raczej samotnikiem, wybrał sobie właśnie ten dzień na zerwanie romansu z alkoholem. Słyszę, że opróżnia butelki do umywalki w swoim pokoju.

Dlaczego myślałam, że znajdę tu spokój i ciszę? Czy dowiedziałam się już czegoś o życiu, czy też jestem skazana na to, by włóczyć się po świecie, niczego się nie ucząc i niczego nie rozumiejąc?

Nie odpowiadaj na to pytanie. To nawet nie jest pytanie, raczej przypuszczenie. Brakuje mi Ciebie.

Serdeczności,

Emily

Przekład: Agnieszka Wyszogrodzka-Gaik

Redakcja: Karolina Klimpel

Korekta: Katarzyna Skwark, Anita Rejch

Projekt okładki: © Henry Steadman

Zdjęcie wykorzystane na I stronie okładki: © Julia Kuskin/Photonica/Getty Images

Skład i łamanie: Dariusz Ziach

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel./faks (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-1758-0

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Marcin Kapusta / Virtualo Sp. z o.o.