Stephen Clarke

M jak merde

przełożyła Hanna Baltyn

Tytuł oryginału: Dial M for Merde

Copyright © 2008, Stephen Clarke

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo W.A.B., 2010

Copyright © for the Polish translation by Wydawnictwo W.A.B., 2010

Wydanie I

Warszawa 2010

Spis treści

- Motto

- Wyjaśnienie

- Dedykacja

- przystawka

- nie wszystko złoto, co się świeci

- 1

- 2

- 3

- 4

- tylko M

- 1

- 2

- 3

- 4

- 5

- 6

- 7

- 8

- 9

- życie w pastisie

- 1

- 2

- 3

- 4

- 5

- 6

- śladem dilera

- 1

- 2

- 3

- 4

- 5

- najlepsze (choć chwiejne) plany i przygotowania

- 1

- 2

- 3

- 4

- Mata Hari na życie lub śmierć

- 1

- 2

- 3

- najlepsze śluby kończy śmierć

- 1

- 2

- 3

- 4

- 5

- merde prezydenta

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

FAUST: Jak siedem wolnych godzin bym wyskrobał,

To diabła bym nie potrzebował,

By dobrać się do tych słodkości.

MEFISTOFELES: Mówisz już jak francuski bawidamek.

Johann Wolfgang von Goethe, Faust, przeł. Jacek S. Buras, Wydawnictwo Literackie 1997

Z powodów formalnoprawnych muszę podkreślić, że pisząc tę powieść, absolutnie nie zamierzałem sugerować, iż obecny prezydent Francji korzysta z usług seksualnych swojego żeńskiego personelu. Byłaby to bowiem skandaliczna – i całkowicie niedopuszczalna – insynuacja.

Dla załogi wspaniałego jachtu Esperanta

przystawka

– Chcesz ze mną pojechać na południe Francji?

Zanim skończyła mówić, oczyma wyobraźni zobaczyłem rozświetlony horyzont oliwkowozielonych wzgórz, między którymi przykucnęły domy koloru ochry i…

Nie, skarciłem się w duchu, żadnych pejzaży. Zamiast tego wyobraziłem sobie lśniący bielą jacht, butelkę rosé mrożącą się w kubełku z lodem i ową dziewczynę rozciągniętą w kuszącej pozie na pokładzie (albo na leżaku), która chwytała ostatnie promienie delikatnego wrześniowego słońca.

Otworzyłem oczy, kiedy znów się odezwała.

To, co powiedziała, wcale nie sprowadziło mnie na ziemię; przeciwnie, zanurkowałem na główkę w sam środek Morza Śródziemnego.

nie wszystko złoto, co się świeci

Paryż

1

– Bonjour.

– Bonjour – odpowiedziała z uśmiechem młoda kobieta w drucianych okularach.

Dobry początek, pomyślałem. Właśnie wróciłem do Paryża po kilku miesiącach spędzonych w Ameryce, gdzie mój francuski przybladł jak zimowa opalenizna. Byłoby dobrze znów go podszlifować. – Je m’apelle West. Paul West. – Popchnąłem palcem w jej stronę kartę kredytową.

– Może pan rozmawiać ze mną po angielsku. Mamy tu w banku wielu obcojęzycznych klientów.

Cóż, oto nowa generacja Francuzów, pomyślałem. Nawet jeśli ich rodzice ubolewali jeszcze, że rodzimy język zalewają anglicyzmy, oni sami z radością stawali się obywatelami świata.

– Merci. – Powiedziałem jej, że jestem wdzięczny za tę propozycję, ale chciałbym poćwiczyć francuską konwersację. – J’ai travaillé en Amérique – wyjaśniłem – et mon français, eee… Jak by tu powiedzieć „przybladł”? I jak do cholery będzie „zimowa opalenizna”?

– Mon français est blanc comme l’après-ski – zaryzykowałem.

Kobieta wyglądała na zdezorientowaną, więc dałem sobie spokój z improwizacją i wróciłem do zawczasu przygotowanej wersji. Powiedziałem jej, że przesłałem z Kalifornii „beaucoup de dollars”, a teraz chciałbym sprawdzić mój „solde”, czyli bilans. Byłem z siebie bardzo dumny, że przypomniałem sobie słowo „solde”, wiedziałem bowiem, że w języku francuskim istnieje słowo „balance” i już zamierzałem go użyć. Wówczas jednak urzędniczka pomyślałaby, że pytam ją o wagę łazienkową.

– Vous êtes à cette agence? – spytała. Czy należę do tego oddziału? Prawidłowa odpowiedź brzmiała „nie”, ale postanowiłem rżnąć angielskiego głupka. We Francji czasem się to opłacało.

– Teraz tak – odparłem

– Hmm. – Nie podziałało. Z nadętą miną odsunęła z powrotem moją kartę. – Jeśli nie jest pan klientem tego oddziału, proszę skorzystać z bankomatu – powiedziała, wskazując na cztery ekrany znajdujące się w holu za moimi plecami.

– Oui, mais… – Zrobiłem, co mogłem, żeby jej pokazać, że dwa z nich nie działają, dwa są zajęte, a ona rusza się jak mucha w smole.

– Vous voulez une petite formation? – zapytała.

– Pardon?

– Czy chce pan, żebym mu pokazała, jak z nich korzystać? – przetłumaczyła.

– Non, merci. – Powiedziałem jej, że postaram się włożyć kartę do otworu i wybrać słowo „solde”.

– Très bien – oświadczyła i wróciła do przekładania papierków z jednej kupki na drugą. Rozmowa była zakończona.

Facetowi, który wybrał opcję „ogólne operacje bankowe”, wystarczyło zaledwie dziesięć minut, żeby sprawdzić wszystkie czeki, jakie wystawił od 1900 roku, i zamówić pięć nowych kart kredytowych.

W końcu udało mi się uzyskać wydruk stanu konta. Doznałem szoku, kiedy zobaczyłem, jak nędznie przedstawiają się te dolarowe zarobki w przeliczeniu na euro. Moja gotówka została mocno nadwyrężona podczas transatlantyckiego rejsu. Jedna trzecia poszła za burtę. Byłem tak zrozpaczony, że nawet nie zarejestrowałem pipczenia bankomatu, póki nie było za późno.

– La machine! – wrzasnąłem do kasjerki, która właśnie wyglądała przez okno. Z trudem oderwała wzrok od przejeżdżającego autobusu. – La machine… ma carte… – wydałem mlaszczący odgłos mający oznaczać po-łykanie.

– Ma pan przy sobie paszport? – spytała po angielsku. Najwyraźniej dała sobie spokój z próbami zrozumienia mojej francuszczyzny.

– A po co?

– Muszę ustalić pańską tożsamość, zanim otworzę bankomat i zwrócę panu kartę.

– Ale przecież wie pani, kim jestem. Przed chwilą pokazywałem pani kartę.

Wzruszyła ramionami.

– Muszę obejrzeć pański paszport.

W normalnej sytuacji nie byłoby z tym żadnego problemu, ponieważ mam zwyczaj wszędzie nosić ze sobą paszport na wypadek nagłej deportacji. Teraz jednak przyjechałem prosto z lotniska, wrzuciłem bagaż do lokalu i wyskoczyłem sprawdzić, na ile jestem wypłacalny w euro. Obecnie mój paszport spoczywał spokojnie w kieszonce podręcznej torby wraz z oderwanym odcinkiem karty pokładowej, torebką miętówek i kartą członkowską z siłowni w Los Angeles.

– Nie mam go przy sobie – wyznałem.

– W takim razie proszę go przynieść.

– Ale przecież zamyka pani za pięć minut, tak? Poczeka pani na mnie?

W odpowiedzi otrzymałem niewinny anielski uśmiech i bezlitosną odpowiedź:

– Oddział jest czynny od ósmej czterdzieści pięć rano.

Poczułem w kieszeni wibracje telefonu. Na ekranie nie pojawił się żaden numer, odebrałem więc w nadziei, że może ktoś z ambasady brytyjskiej teleportuje się tu w ciągu czterech minut z duplikatem mojego pa-szportu.

– Podziwiam twoje gatki – poinformował mnie kobiecy głos.

– Moje gatki? – Odruchowo sprawdziłem, czy mam zapięty rozporek. – A jakiego są koloru? – rzuciłem wyzwanie.

– Czarnego – brzmiała odpowiedź.

– Naprawdę? – Kłopot w tym, że jak każdy normalny facet, który ma ważniejsze rzeczy na głowie, nie miałem pojęcia, jakie gacie na siebie włożyłem.

– Dlaczego nosisz w kieszeni sześciopak kondomów?

– Kondomów? Jakich znów kondomów? – Kieszenie miałem zupełnie puste, jeśli nie liczyć kluczy i paru sztuk bilonu, który wystarczyłby na bagietkę. Karty kredytowej już tam nie było.

Odwróciłem się znów do urzędniczki, której mina wskazywała dobitnie, że właściwie to nie ma ochoty otwierać jutro banku.

– Francuskie – ciągnęła dalej moja rozmówczyni. – Jest na nich reklama, że służą do intensywnego pobudzenia obojga partnerów. Chcesz wiedzieć, jak to będzie po belgijsku? „Extra genoot voor beide partners”. Zapamiętałam na wypadek, gdybym kiedyś chciała się pieprzyć w Belgii.

W końcu zaskoczyłem. Rozmawiałem z Elodie, moją starą francuską znajomą, która mówiła zawsze albo pieniądzach, albo seksie, albo – ile nie opowiadała swoim ostatnim zajęciu, polegającym na „pilnowaniu” mieszkania w Nowym Jorku – obydwu tych rzeczach równocześnie.

Wyjaśniła, że nie szpieguje mnie przez szybę, tylko przegląda moją bieliznę i inne rzeczy osobiste, które przywiozła do jej mieszkania moja eksprzyjaciółka Aleksa. Nie było tego dużo, powiedziała, ale chciałaby, żebym zabrał swoje ciuchy, ponieważ wyjaśnianie gościom, co robi w jej sypialni torba z męskimi ubraniami, bywało dość kłopotliwe.

– Widziałaś się z Aleksą? – zapytałem. – Co u niej słychać?

– Zapomnij – parsknęła. – Naprawdę ją uwielbiam, ale czy nie zauważyłeś przypadkiem, że w jej imieniu kryje się słówko „eks”? Zapomnij o wszystkich „eks”, właśnie dlatego, że są „eks”. Gdybyś przez cały czas o nich myślał, wtedy byłyby „aktu”.

– Ale przecież ja też jestem twoim „eks”, a jednak zadzwoniłaś – zaprotestowałem.

– Nie, Paul, ty nigdy nie byłeś moim prawdziwym chłopakiem. Uprawialiśmy seks z powodów społecznych. Mieszkaliśmy w jednym mieszkaniu, ty byłeś sam, ja ciągle chodziłam naćpana…

– Ha! Dzięki – powiedziałem.

– A teraz jesteś wolny? – zapytała Elodie. – Chcesz się ze mną umówić?

– Mogę, zwłaszcza że do jutra rana i tak nie mam nic lepszego do roboty. Nie stać mnie nawet na kolację – zerknąłem na urzędniczkę stojącą już przy szklanych drzwiach biura. Popatrzyła mi w oczy z bezwstydną nieczułością. Wyjęła nawet pęk kluczy, demonstrując mi w ten sposób, że ma zamiar wyrzucić mnie za chwilę na bruk bez grosza przy duszy.

– Spotkajmy się w punkcie Vélib na rue des Ecoles – zaproponowała Elodie. – Zrobimy sobie przejażdżkę.

– W jakim punkcie? – nie zrozumiałem.

– Vélib. To wypożyczalnia rowerów.

– Ach, tak, czytałem o tym. Ale czy nie trzeba być stałym członkiem, żeby wypożyczyć tam rower?

– Nie, wystarczy karta kredytowa.

2

Kilkunastu zniecierpliwionych paryżan tłoczyło się wokół czegoś, co wyglądało jak dwumetrowy pilot od telewizora, który jakiś olbrzym wbił w chodnik. Przed tą wieżą na całej długości ulicy, jak okiem sięgnąć, stał rząd identycznych rowerów. Były szare, wyposażone z przodu, nad kołem, w srebrne koszyczki.

Elodie sapała w kark stojącemu przed nią facetowi.

Jej jasne włosy były dłuższe niż wtedy, kiedy widzieliśmy się po raz ostatni, a koński ogon mocniej związany. Pozostawiła za sobą amerykańskie doświadczenia i teraz była ubrana w rozkloszowaną szarą spódniczkę i dopasowaną białą bluzeczkę, a pod pachą ściskała torebkę. Klasyczna paryska mademoiselle.

Nie, zdecydowanie nie mademoiselle. Pracując intensywnie nad rozwojem swojej osobowości, przestała być panienką. Stała się w pełni ukształtowaną francuską damą. Dokładnie – wyglądała nawet jak własna matka. To przerażające, pomyślałem, żeby już w wieku dwudziestu sześciu lat wyglądać tak, jak się będzie wyglądało do końca życia.

W tym momencie używała całego swego, w pełni rozwiniętego paryskiego sprytu, żeby nie tracić czasu i ominąć kolejkę do wypożyczalni.

Jeśli dobrze załapałem, o co chodzi, to Elodie tłumaczyła znękanemu mężczyźnie, jak należy logować się do systemu Vélib. Biedak pocił się, zgrzytając zębami, i widać było, że już mu się całkiem odechciało jazdy na rowerze.

– Niech pan naciśnie zielony guzik. Zielony guzik z literą „V”. O tu. – Elodie wychyliła się do przodu i stuknęła długim, polakierowanym na różowo paznokciem w klawiaturę. – Nie, niech pan jeszcze nie wkłada karty kredytowej! Czy automat kazał panu włożyć kartę? Nie. Więc niech pan naciśnie czerwony guzik. Czerwony! O Boże, wszystko pan spaprał. Niech pan mnie przepuści, sama spróbuję.

Kręcąc biodrami, Elodie ustawiła się przed ekranem, a jej biedna ofiara mogła sobie tylko na to popatrzeć. Sposób wypożyczania rowerów był dziecinnie prosty, ale paryżanie potrafili uczynić z niego darwinowski test – przetrwać mógł tylko silniejszy.

– Bonjour, Paul. – Elodie nadstawiła policzek do pocałunku, po czym obcięła mnie od stóp do głów, jakby chciała mnie prześwietlić i zbadać, z kim i jak często się ostatnio pieprzyłem. – Nieźle wyglądasz – stwierdziła. – Tak po kalifornijsku.

– Madame? – zniecierpliwił się facet za Elodie, na pewno urzędnik w garniturze, który chcąc sobie popedałować do domu, właśnie rozpoczął swoją darwinowską potyczkę.

– Oui, oui, przecież nie dokonam cudów na tym sprzęcie, prawda? – prychnęła Elodie. Pacnęła w zielony guzik i wcisnęła swoją kartę kredytową. – To niewiarygodne – zwróciła się do mnie po francusku, żeby gość za nią mógł zrozumieć. – Ten system działa od niepamiętnych czasów, a są jeszcze na świecie idioci, którzy nie umieją się nim posługiwać.

– Oui – przytaknąłem. Mój francuski był w dalszym ciągu zbyt kalifornijski, żebym mógł dodać coś więcej.

– Narzekam, ale jestem hipokrytką – poinformowała mnie po angielsku – ponieważ właśnie wychodzę za jednego z nich.

– Co?

Zachichotała, widząc moje zaskoczenie, i był to śmiech szczęśliwej dziewczyny, która przed sekundą spłatała facetowi megapsikusa.

– Później ci wytłumaczę. Teraz idź do stanowiska dwunastego i weź rower. Wystarczy nacisnąć guzik i pociągnąć za kierownicę.

Elodie wypożyczyła dla siebie drugi rower i pojechaliśmy.

Nie miałem pojęcia, dokąd jedziemy, i było mi to najzupełniej obojętne, ponieważ przez ostatnie minuty modliłem się tylko to, żeby ujść z życiem.

I nic dziwnego, bowiem jazda na rowerze za szykowną paryżaneczką to piorunująca mieszanka rozkoszy i horroru. Choć z jednej strony miło jest patrzeć na zgrabnie ukształtowany tyłeczek, podskakujący na siodełku, z drugiej, niestety, radość i zachwyt mąci fakt, iż dziewczę to wyssało z mlekiem matki przeświadczenie, że nie należy zwracać uwagi na czerwone światła ani ruch jednokierunkowy, aczkolwiek każdy nieparyżanin wie dokładnie, że w godzinach szczytu taka jazda może grozić wyłącznie śmiercią lub kalectwem.

– No więc, wychodzę za mąż! – krzyknęła mi przez ramię Elodie, gdy nadjeżdżająca z naprzeciwka półciężarówka zaczęła przeraźliwie trąbić. Było prawie pewne, że zaręczyny skończą się krwawą jatką.

– Czy to Amerykanin? – odkrzyknąłem, zamykając oczy i modląc się, podczas gdy furgonetka śmignęła kilka milimetrów od mojego ucha. – Ten plantator, którego poznałaś w Luizjanie?

– Och, nie! Francuska dziewczyna nie mogłaby poślubić Amerykanina, chyba że z Nowego Jorku albo z Kalifornii. To byłaby prawdziwa katastrofa. Nie, mój narzeczony to… – Przemknęła przez ruchliwe skrzyżowanie, a resztę jej kwestii zagłuszyło wściekłe zgrzytanie hamulców taksówek.

– Kto to? – spytałem, kiedy w równie bezczelnym stylu pokonałem uliczny korek i wreszcie ją dogoniłem.

– To Francuz. Spotkałam go na stacji Vélib. Nie umiał wypożyczyć roweru, więc pomogłam mu… dzięki platynowej karcie kredytowej. – Odwróciła się do mnie, podkreślając to najważniejsze słowo, i omal nie zabijając przy tym Bogu ducha winnego przechodnia, który śmiał przypuszczać, że ta sympatycznie wyglądająca dziewczyna zatrzyma się na czerwonym świetle. Kiedy do niego dojechałem, wylał na mnie cały kubeł pomyj, oskarżając „hurtem” za wszystkich bezczelnych rowerzystów. Trzymał w ręku kask motocyklowy i klął, na czym świat stoi wszystkich „Vélibeurs”, amatorów, którzy psują dobrą reputację innych użytkowników dwuśladów. Wszystko, co mogłem zrobić, to kiwnąć głową i wzruszyć obojętnie ramionami. Elodie tymczasem śmiała się ze mnie do rozpuku z drugiej strony jezdni.

– Valéry zasługuje na twoją wdzięczność – stwierdziła, ruszając z miejsca, kiedy tylko się z nią zrównałem.

– Kto?

– Valéry, mój narzeczony.

– Ma na imię Valéry? – Biedni Francuzi, pomyślałem, ciągle nadają swoim męskim potomkom damskie imiona. Nic dziwnego, że kiedy już dorosną, próbują nieustannie dowodzić swojej męskości, przelatując wszystko, co się rusza.

– To stare francuskie imię męskie. – Elodie skręciła nagle, usiłując na mnie spojrzeć, przy czym o mało nie wpadła pod nadjeżdżający autobus. – Imię prezydenckie! – wrzasnęła wniebogłosy, przekrzykując ryk klaksonu.

– A dlaczego powinienem być mu wdzięczny? – spytałem, kiedy znów zaczęła jechać prosto.

– Bo to za jego kartę wypożyczyłam twój rower.

– Dał ci swoją platynową kartę?

– Oczywiście – odparła, wskakując na chodnik, żeby uniknąć czerwonych świateł dla samochodów. O mały włos, a rozjechałaby przy tym staruszka, który miał pecha i wychynął właśnie w tym momencie z piekarni. – On ma mnóstwo różnych kart – zawołała, a jej głos zmieszał się z rozpaczliwymi wrzaskami starego człowieka.

– Nie mam zamiaru obrażać twojego przyszłego męża, ale czy on przypadkiem nie jest stuknięty? – zapytałem, kiedy wreszcie udało się nam natrafić na pusty kawałek ulicy.

– Nie, on jest po prostu bardzo, ale to bardzo miły. Absolutnie chou-chou. Całe życie spędził na łonie rodziny i pracuje w prywatnym banku, więc uważa, że wszyscy na świecie są tak samo bogaci i dobrze wychowani jak on. A ja nie zamierzam – och, jakiego wy używacie idiomu? – otwierać mu oczu.

– Czego?

– No, wyprowadzać z błędu. Przynajmniej nie od razu…

Cichą uliczkę wypełnił jej perlisty śmiech, co skłoniło faceta palącego w oknie papierosa, żeby do niej pomachać. Jak większość paryżan uznał, że dziewczyna śmiejąca się o dwadzieścia metrów od niego z pewnością chce z nim iść do łóżka.

– Elodie, nawet ty nie możesz chyba aż tak cynicznie podchodzić do małżeństwa, prawda?

– A czemu nie? Najlepsze małżeństwa kończą się śmiercią.

– Co?

– Złe małżeństwa kończą się rozwodem, a dobre śmiercią. No więc, czym się tu przejmować?

Zatkało mnie, co chyba było widać. Nawet taka twarda, materialistycznie nastawiona dziewczyna jak Elodie nie wyjeżdżała zbyt często z podobnymi oświadczeniami.

– Już dobrze, Paul. Tylko żartowałam. Naprawdę go kocham. Rzecz w tym, że nie zależy mi specjalnie na małżeństwie jako takim. Przynajmniej nie w tej chwili.

– Więc po co za niego wychodzisz?

– Aha, c’est ma surprise! A teraz chodź, musisz nauczyć mnie tańczyć.

3

Po paru krokach natknęliśmy się na inną stację Vélib, gdzie zwróciliśmy nasze rowery. Brzegi Sekwany były najchętniej odwiedzane przez turystów i wszystkie stanowiska rowerowe były zajęte. W rezultacie zaparkowaliśmy dopiero koło dworca d’Austerlitz.

Kiedy szliśmy nad rzekę, Elodie opowiedziała mi trochę więcej o swoim błyskawicznym podboju. Poznała faceta zaledwie parę tygodni temu, i już zdążyła się zaręczyć.

– On się nazywa Valéry de Bonnepoire – oświadczyła z dumą.

– Brzmi jak nazwisko rodowe średniowiecznej księżniczki. To znaczy księcia – poprawiłem się szybko.

– Bo taki właśnie jest, w pewnym sensie. Tylko bierze więcej koki. Wszyscy szpanerzy w Paryżu biorą. A Valéry jest très, très chic. Pochodzi z grande famille.

– Ma dużo rodzeństwa?

– Nie o to chodzi, kretynie. Chociaż rzeczywiście ma sześciu braci – albo sześć sióstr – wszystko jedno, ale to fakt. Ale jego grande famille należy do francuskiej arystokracji. Są katolikami, mają swój château, trzymają konie i tak dalej. A ten bank, w którym pracuje, jest ich własnością.

– Ale ty nie wychodzisz za niego dla pieniędzy?

– Quelle idée!

Zatrzymując się tylko po to, żeby obsztorcować rowerzystę, który nie stanął na czerwonym świetle, żeby nas przepuścić, Elodie zaprowadziła mnie na nadbrzeże, gdzie oddział strażaków sprawdzał szczelność wężów. Kilku młodych muskularnych osiłków przerwało pracę, by podziwiać stukającą obcasikami Elodie.

– Vous allez danser? – spytał jeden z nich.

– Tak, ale nie z tobą – rzuciła z uśmiechem, czepiając się mojego ramienia.

– Tańce? – zaniepokoiłem się. Przez szum ulicy przebijały się coraz głośniejsze dźwięki muzyki. Fatalnej zresztą. Towarzyszył jej śpiew i odgłosy, jakby ktoś usiłował utopić saksofonistę.

– Tak. Nie umiem tańczyć walca – powiedziała Elodie. – A każde przyjęcie weselne zaczyna się od walca. Musisz mnie nauczyć.

– To nad rzeką dają lekcje walca?

– Mam nadzieję.

Na szerokim nadbrzeżu ludzie siedzieli na trawie albo na ławkach pogrupowanych w małe amfiteatry – gadali, jedli i pili przyniesione na piknik wino. Zachodzące słońce znaczyło ślad policyjnej motorówki, której czteroosobowa załoga wybrała się na przejażdżkę po godzinach. Oświetlał ich rząd żarówek zdobiących turystyczny stateczek bateau mouche, który wiózł swoich pasażerów w kierunku katedry Notre Dame.

– To tam, wyżej – powiedziała Elodie i zaczęła wchodzić pod górę betonowymi schodami, kierując się w stronę, z której dobiegał świdrujący tryl. Wreszcie zorientowałem się, co to za gatunek muzyki. Krew stężała mi w żyłach.

Na płaskim parkiecie z widokiem na rzekę jakieś pół setki kobiet i mężczyzn wiło się w typowo francuskich wygibasach, zwanych tutaj „le rock”. Pary od osiemnastu do pięćdziesięciu lat wirowały, trzymając się za ręce, przeciągały się i popychały w takt staroświeckiego rock and rolla, czemu towarzyszyły zaśpiewy fałszywego Elvisa z chronicznym zapaleniem zatok. Wystarczająco długo przebywałem poza Francją, żeby zapomnieć najnowszą modę na tę muzykę, która dobijała mnie, kiedy tu mieszkałem. Ostatnim razem byłem zmuszony uczestniczyć w takiej potańcówce, gdy pijany tatuś mojej eksnarzeczonej wykonywał (wraz ze mną) popisy w stylu „le rock”, usiłując przy tym uwieść starszą panią w bretońskim stroju ludowym. Wciąż oblewałem się zimnym potem na to wspomnienie.

Muzyka wydobywała się z głośników stłoczonych wokół rzeźby przypominającej gigantyczną antenę telewizyjną. Przykucnięty przy nich jegomość w koszulce z napisem „Vive le rock” sprawdzał kable.

– Chodź, porozmawiamy z nim – powiedziała Elodie, ciągnąc mnie ryzykownym zygzakiem pomiędzy tańczącymi parami. Nachyliła się do ucha gościa w koszulce i wykrzyczała mu do ucha pytanie. Zrobił taką minę, jakby nie miał pojęcia, o co chodzi. Wrzasnęła swoje jeszcze raz, czym wprawiła go w całkowite osłupienie. Potrząsnął głową i wybuchnął śmiechem.

– Idiota! – Elodie odpłynęła, pałając świętym oburzeniem.

– O co go spytałaś? – odezwałem się, gdy odeszliśmy na odległość umożliwiającą rozmowę.

– Czy nie mógłby puścić walca. Przecież ludzie nie mogą chyba non stop słuchać takiego badziewia.

– Mogą, mogą – odparłem. – Przecież to Francuzi.

Nieco dalej nad rzeką piknikowicze i przechodnie obserwowali dwie pary kołyszące się z wprawą w rytm salsy.

– To nam nie pasuje – stwierdziła Elodie, odwracając się na pięcie.

– Po co się tak spieszysz z tym ślubem? – zapytałem. – Chyba nie jesteś w…

– Nie bądź idiotą, Paul. Jeśli w życiu mam nad czymkolwiek kontrolę, to nad moją fizjologią.

– Ale… przecież ledwo znasz tego faceta, więc po co?

– Znam go prawie dwa miesiące. I przyznaję, że to był błyskawiczny romans.

Zabrzmiało to mało romantycznie, jakby ktoś kogoś rozpuścił w kubku niczym zupę w proszku.

– Czyja to była propozycja?

Elodie nie kryła urazy.

– Valéry poprosił mnie o rękę, to oczywiste.

– A więc to była wielka miłość od pierwszego wejrzenia?

– Tak. Mnie niespecjalnie zależy na małżeństwie, ale Valéry… – przystanęła, potrząsając głową. Właśnie zamierzała odkryć przede mną jakąś rewelację, ale po raz pierwszy w życiu dyskrecja wzięła górę i… tylko uśmiechnęła się tajemniczo. – Wystarczy, że ci powiem, że wychodzę za mąż, a ty masz mnie nauczyć tańczyć walca.

– Kiedy ślub?

– Za dwa tygodnie. – Zanim zdążyłem się zaśmiać, dokończyła: – Oczywiście musisz tam być.

– Dzięki, jestem zaszczycony…

– W tak krótkim czasie nie znajdę innej firmy cateringowej.

Okazało się, że Elodie już omówiła całą sprawę ze swym ojcem Jean-Marie Martinem, współwłaścicielem mojej herbaciarni, mieszczącej się w biurowej dzielnicy przy Champs-Elysées. Kiedy ostatni raz widziałem ojca i córkę razem, ona z wściekłością obrzucała owocami jego drogi garnitur, ale wyglądało na to, że rodzinna harmonia została przywrócona, ponieważ papa obiecał wszelką pomoc w zorganizowaniu uroczystości weselnej. To znaczy obiecał to w moim imieniu. Herbaciarnię prowadził obecnie brat Elodie, Benoit i obaj panowie Martinowie zadecydowali, że po powrocie z Kalifornii to ja będę idealnym kandydatem na dostarczyciela ton luksusowego żarcia na bankiet, co znacznie zredukuje koszty normalnego cateringu.

– O, to wygląda obiecująco. – Elodie była najwyraźniej zachwycona.

Nie dając mi ani sekundy na złapanie oddechu, pociągnęła mnie do kolejnego nadrzecznego amfiteatru, gdzie z niedużego wzmacniacza płynęły osobliwe i chaotyczne dźwięki akordeonu z towarzyszeniem orkiestry, a na dechach kołysało się rytmicznie – a przy tym dość flegmatycznie – kilkanaście wtulonych w siebie par.

– Idealnie – stwierdziła Elodie.

– Ale to chyba nie walc? – zdziwiłem się, nie umiejąc zidentyfikować muzyki.

– A czy to ważne?

Wdrapaliśmy się na estradę i Elodie objęła mnie wpół, czekając, aż ją poprowadzę. Ale ja nigdy nie umiałem tańczyć walca i miałem poważne obawy, że poprowadzić ją mogę jedynie w fale Sekwany.

– Paul! – popędzała mnie zniecierpliwiona. Nie było wyjścia. Zrobiłem kilka niepewnych kroków i oboje zaczęliśmy głośno liczyć „raz dwa trzy, raz dwa trzy”, nie bacząc na to, że nasze ruchy zupełnie nie harmonizują z muzyką. Sam się zdziwiłem, jak gładko mi poszło z tym tańcem. Robiłem dwa kroki, lekko przystawałem przy trzecim i tak w kółko.

– Raz dwa w lewo, jeden w prawo, znowu raz dwa – instruowałem Elodie. – Raz dwa, uwaga, raz dwa, o cholera, raz dwa, excusez-moi, madame – i tak dalej. Rozluźniona Elodie bawiła się całą sytuacją.

– A co u ciebie, Paul? Nie żenisz się za dwa tygodnie?

– Raz dwa, nie.

– Ale myślę, że musiałeś się dobrze bawić w tej Kalifornii. Byłeś sławny, nie?

– Raz dwa, coś w tym guście – przyznałem.

Przez ostatnich kilka miesięcy moje nogi pozowały do zdjęć. Przez głupi przypadek ja – i moje kolana – staliśmy się znani z występów w szkockim kilcie. Brałem udział w kilku kampaniach reklamowych na bilbordach i w telewizji, sprzedając – między innymi – sportowe obuwie, skarpety, a nawet – dzięki zaawansowanej technice komputerowej, co muszę podkreślić – krem do depilacji.

Osiągnąłem taki poziom popularności, że nie musiałem płacić za taksówki, bez kolejki wpuszczano mnie do klubów, spijano mi z ust każde słowo, a wszystkie laski gotowe były się ze mną przespać. Jednak dziewczyny, które poznałem w Kalifornii, nawet w środku orgazmu myślały tylko swojej karierze i nie zamierzały wchodzić w stałe związki z kimś poniżej stanowiska wice-dyrektora.

– Raz dwa, była taka jedna, auć! – wpadliśmy z impetem na przytuloną dotąd w uścisku parę. Teraz, przymusowo rozdzieleni, patrzyli na nas wściekłym wzrokiem.

– Mais qu’est-ce que vous foutez? – rzucił z pretensją starszy facet w czarnym garniturze i wąskim krawacie. Pytał, co my tu wyprawiamy.

– Je ne sais pas – odparłem szczerze.

– Co to ma bić to „ras dwa”, „ras dwa”? – zapytała jego partnerka, kobieta z farbowanymi włosami, czarnymi jak mokry asfalt.

– Tańczymy walca – poinformowała ją Elodie.

– Ale tu grają „le tong-go” – powiedział facet. Chodziło mu tango.

– A tamci? Też tańczą tong-go? – Elodie wskazała palcem obcałowującą się, rozkołysaną parę.

– Ale przinajmniej nie mówią „ras dwa”, „ras dwa”. C’est pas le tong-go, ça – prychnęła z oburzeniem kobieta, marszcząc przy tym mocno uczernione brwi.

– To miejsce publiczne. Mamy prawo liczyć sobie tak głośno, jak nam się podoba! – Elodie wyciągnęła do mnie ręce, czekając na następną porcję fałszywego walca. Ja jednak wziąłem ją za rękę i ściągnąłem z parkietu.

– Chodźmy stąd. Jak mi pożyczysz parę groszy, to postawię ci drinka – zaproponowałem.

4

– No więc, kim jest ta dziewczyna z Kalifornii, która tak ci zamąciła w głowie, że już nawet nie potrafisz zliczyć do trzech? – zapytała Elodie.

Poszliśmy do kolejnej wypożyczalni Vélib, a później pojechaliśmy do zatłoczonej kawiarni z ogródkiem przy Odéonie. Elodie zamówiła dwa kieliszki szampana, żeby uczcić nasze spotkanie, a ja dzięki bąbelkom zrozumiałem, jak to dobrze być znowu w Paryżu.

– Nie pochodzi z Kalifornii, jest Angielką. Spotkaliśmy się w Las Vegas, a później w Venice Beach, zaraz po tym, jak zbombardowałaś papę owocami.

– A co robi? – Elodie nie zamierzała pozwolić odciągnąć się od plotkowania wspominaniem historii rodziny.

– Zajmuje się ekologią oceaniczną.

– Zielona? Goli sobie nogi?

– Tak.

– A dalej?

– Nie twoja sprawa, Elodie.

– Jak się nazywa?

– Gloria, ale na nazwisko ma Monady, więc wszyscy mówią na nią M.

– M?

– Jak szef Jamesa Bonda.

– Mam nadzieję, że jest od niego młodsza i ładniejsza.

Uśmiechnąłem się na wspomnienie ostatniego spotkania z M. W hotelowym oknie podziwiałem jej ciało, złociste w promieniach słońca brzasku, jej ciepłe, błękitne jak morze oczy, w których wciąż igrały wesołe iskierki po igraszkach, jakim oddawaliśmy się przez ostatnie pół doby, jej włosy, ciągle potargane po nocy, kiedy pocałowała mnie na pożegnanie, każąc zadzwonić, kiedy tylko wrócę do Europy.

– Co między wami zaszło? – drążyła Elodie.

– Spędziliśmy razem noc, potem musiała wracać do Londynu. To było trzy lub cztery miesiące temu, jeszcze przed wakacjami.

– Masz jej numer?

– Tak.

– No to dzwoń do niej, i to już. Na co tu czekać?

Zawahałem się. Było milion powodów, żeby nie dzwonić do osoby, z którą przeżyło się jednorazową przygodę w oderwaniu od codzienności.

– Zrób to! – nalegała Elodie.

– Nie.

– Zobacz, jest pusta budka. Idź i porozmawiaj, nikt cię nie będzie podsłuchiwał.

– Zadzwonię później.

– Teraz. Już! – To było typowe dla Elodie. Ze szkoły biznesu wyniosła taką właśnie naukę – zmieniła się z byczka w buldożera.

Westchnąłem i sięgnąłem posłusznie po komórkę. Kiedy Elodie wpadała w taką fazę, opór nie miał najmniejszego sensu.

– M? Mówi Paul. Paul z Venice Beach? – wypowiedziałem to jak pytanie na wszelki wypadek, jak gdyby dwoje kosmopolitów takich jak my mogło zapomnieć, że uprawiali seks w Kalifornii.

– Paul, jesteś już w Europie? – Jej głos był tak ciepły, jakim go zapamiętałem. Chyba ucieszyła się z mojego telefonu.

– Tak, w Paryżu. – Nie musiałem tłumaczyć, że dopiero co przyleciałem. Nie chciałem wyjść na beznadziejnie napalonego głupka. – A ty w Londynie?

– Tak.

– I co porabiasz?

– Och, to co zwykle. Oceany są coraz bardziej zanieczyszczone. Trzeba uregulować sprawy. – Zaśmiała się jak z prywatnego żarciku. – Tak się składa, że przyjeżdżam pracować we Francji.

– Naprawdę? To może się zobaczymy?

– Na pewno. Jadę na południowe wybrzeże. Do Collioure, to niedaleko hiszpańskiej granicy. Pojedziesz ze mną? – Trafiła w cel, w moje wcześniejsze marzenia zamrożonym rosé, jachcie i opalającej się dziewczynie.

– Super – powiedziałem.

– Och – wydawała się zdziwiona, że od razu się zgodziłem. – Ale nie mogę ci zapłacić.

– Zapłacić? A niby za co?

– Przepraszam, pomyślałam, że… – W jej głosie słychać było zakłopotanie.

– Nie szukam pracy – oświadczyłem. – I nic nie chcę za to, że ci pomogę. Chyba że…

Roześmiała się i oboje nagle wróciliśmy do tamtej gorącej nocy w Los Angeles. Przyjemność była obustronna.

– Alors? – podczas, gdy dzwoniłem, Elodie zdążyła osuszyć już swój kieliszek i teraz oczy błyszczały jej z podniecenia i od alkoholu.

– Czy Valéry kocha cię bardzo, bardzo mocno?

– Ma bzika na moim punkcie. Czemu pytasz? – powiedziała asekuracyjnie.

– A czy miałby coś przeciwko temu, żebyśmy teraz poszli do ciebie?

– Co? – Elodie zarumieniła się, co było mniej prawdopodobne od odkrycia życia na nieznanej planecie.

– Przepraszam, ale mi się spieszy – oświadczyłem.

– Paul, taki wybuch namiętności nie jest w twoim angielskim stylu – wyszeptała.

– Wiem. Czy sądzisz, że Valéry ci wybaczy, jeśli zaraz użyjemy jego platynowej karty, żeby zarezerwować mi przez internet bilet na samolot?

tylko M

Collioure

1

Miejscowość Collioure od zawsze inspirowała artystów, którzy cenili jej piękne położenie, widok malowniczych rybackich łodzi poławiaczy anchois i słońce. Dlatego w Collioure już od stu lat malarze rozstawiają swoje sztalugi i nie zmieniło się to do dziś.

Stronę internetową musiał z pewnością tłumaczyć jakiś Francuz, który dostał tę robotę, bo potrafił odcyfrować składniki na etykietce importowanego keczupu. Ale po kilku kieliszkach rosé wszystko to nabierało sensu i dowiedziałem się przynajmniej dwóch ważnych rzeczy o miasteczku, do którego zaprosiła mnie M.

Po pierwsze, wieża tutejszego kościoła, sądząc po zdjęciach, była uformowana na kształt gigantycznego kutasa.

Po drugie, za sprawą Matisse’a i Deraina Collioure stało się kolebką fowizmu.

„Fauve” znaczy tyle, co „wielki kot”, ale francuscy malarze zawsze podchodzili do swojej sztuki bardzo serio, więc Matisse z kumplami mieli zapewne na myśli lwa albo tygrysa, a nie przerośniętego burasa. Na zdjęciach zobaczyłem impresjonistyczne pejzaże złożone z plam o dzikich kolorach. Ci malarze z pewnością uważali się za szalenie odważnych, odrzucając ciemne kolory i nurzając się w pierwotnych barwach wydobytych przez słońce Collioure.

Na stronie internetowej przeczytałem, że w 1905 Matisse i Derain namalowali tam łącznie aż 242 obrazy. To sprawiło, że Collioure przed stu laty stało się we Francji najbardziej popularnym plenerem artystycznym, na równi z Moulin Rouge, basenem z liliami wodnymi Moneta i biodrami pani Renoir.

– A potem rozcinają im brzuchy i wybierają ikrę – tłumaczyła mi M. – Z jednej dorosłej ryby uzyskują dwadzieścia pięć kilo kawioru. Choć prawdę mówiąc, mało której udaje się w ogóle dorosnąć.

Fuj! – prychnąłem. Może nie miałem wystarczająco naukowego podejścia do zagadnienia, ale prezentacja produkcji kawioru w programie PowerPoint nie była tym, co najchętniej oglądałbym po miłosnej nocy z ukochaną, której nie widziałem od trzech miesięcy.

Nasze spotkanie przebiegło wyjątkowo romantycznie. Kiedy wysiadłem z samolotu na lotnisku w Perpignan, powitała mnie uśmiechnięta laseczka, którą wszyscy faceci obcinali łakomym wzrokiem. Jestem pewien, że mieli nadzieję, iż powita swoją babcię staruszkę, ale na scenę wkroczyłem ja, roznosząc w pył fantazje francuskich erotomanów. Serce każdego Anglika urosłoby z dumy w takim momencie.

M wyglądała równie podniecająco jak ostatnim razem – jej długie, jasne blond włosy były splątane od morskiej bryzy, a złotą opaleniznę podkreślała zwiewna biała sukienka ze skórzanym pasem na biodrach. No i ten uśmiech, cudowny uśmiech przeznaczony wyłącznie dla mnie.

Powitalny pocałunek to było tylko muśnięcie wargami, po czym objęliśmy się w amerykańskim stylu, bez stykania się ciałem. Oboje zachowywaliśmy się bardzo ostrożnie. Uznałem to za naturalne, bo trudno byłoby określić charakter naszego związku. Wprawdzie spędziliśmy ze sobą miłosną noc, ale od tamtej pory ani listownie ani przez e-mail nie składaliśmy sobie żadnych wiążących obietnic. Dlatego sytuacja była nader delikatna.

W taksówce gadaliśmy o tym, co każde z nas robiło od czasu spotkania w Los Angeles, grzecznie trzymając ręce przy sobie. Jednak napięcie rosło jak między partnerami tanecznymi w nocnym klubie, którzy czując podniecenie i wzajemną bliskość, przy pierwszej okazji chcą zbliżyć się do siebie jeszcze bardziej.

Więc, jak było do przewidzenia, kiedy tylko weszliśmy do holu jej hotelu, stwierdziliśmy, że czas porzucić te panieńskie krygi i zacząć od miejsca, w którym skończyliśmy w Kalifornii. Recepcjoniście szczęka opadła na widok gorączkowo splecionych ciał, które przecież (jeszcze) nie uprawiały seksu.

Nie przestając się całować, doszliśmy do pokoju M, potykając się przy tym o schody. Niezdarnie gmerając przy dziurce od klucza, otworzyliśmy drzwi. Byłem zadowolony z praktyki, jakiej nabyłem przy okazji tanga w Paryżu. Zanurkowaliśmy pod kołdrę i aż do rana nie wykrztusiliśmy z siebie ani jednego pełnego zdania. Kiedy się obudziłem, łóżko było puste.

Przez otwarte okno balkonowe wpadały ciepłe promienie słońca, a ciszę mącił jedynie świergot szpaków, cichy chlupot basenowych filtrów i dobiegające z oddali odgłosy budzącego się miasta.

M w bladożółtym szlafroku siedziała na tarasie, dzieląc uwagę między croissanta a rozłożony mały laptop.

– Bonjour – zawołałem.

– Przepraszam, że cię zostawiłam – powiedziała. – Ale sam rozumiesz, że muszę pracować.

Wybaczyłem jej, kiedy wróciła do łóżka, zrzucając po drodze szlafrok i ofiarowując mi nie tylko swe gorące, pachnące ciało, ale i filiżankę kawy. Po prostu kobieta idealna.

Niestety, przyniosła też laptop i zaczęła mi detalicznie demonstrować, czym się aktualnie zajmuje. Były to głównie poćwiartowane ryby.

– Z jesiotrami jest tak samo jak z nosorożcami – powiedziała. – Mają pecha. Na swoje nieszczęście, dla krwiożerczych poławiaczy warte są fortunę.

– To trochę tak jak z supermodelkami.

– Zgoda, ale my nie zabijamy modelek – odparła.

– Niektóre dosłownie umierają z wygłodzenia. Nie tak jak ty… Ty jesteś wyjątkowo żywotna… – pod wpływem kofeiny na nowo nabrałem wigoru i próbowałem odciągnąć jej uwagę od ekranu i zwrócić ją na sfery erogenne.

M jednak, jak każdy poważny naukowiec, miała zdolność wyłączania bodźców zewnętrznych i skupiania się wyłącznie na wybranym przedmiocie badań. Pocałowała mnie przelotnie w czoło i dalej drążyła rybi temat.

– Był czas, że ONZ zakazała połowów w Morzu Kaspijskim, ale teraz znów odbywa się to legalnie, co grozi całkowitym wyginięciem bieługi. To tragiczne, gdy się pomyśli, że te ryby w niezmienionej formie żyją na ziemi od czasów prehistorycznych.

Kliknęła i na ekranie pojawiło się zdjęcie jesiotra malutkiego jak dłoń, która go trzymała. Było to łuskowate stworzenie przypominające dinozaura – skrzyżowanie krokodyla z rekinem i pijawką.

– Rozkoszny – powiedziałem.

– W Morzu Kaspijskim przychodzą na świat każdego roku miliony młodych jesiotrów, ale tylko trzy procent dożywa dojrzałości płciowej, po czym większość natychmiast zostaje odłowiona. A więc masz rację – jest z nimi tak jak z modelkami – kiedy tylko osiągają dojrzałość, cała zabawa się kończy.

Popatrzyłem na zmarszczkę skupienia na czole M, tłumiąc śmiech. Nie, żebym był obojętny na tragiczny los gatunków ginących na Ziemi za sprawą naszego braku wyobraźni. Tylko przyszło mi do głowy, że sytuacja przypomina początek filmu Bondzie, kiedy 007 otrzymuje od przełożonych wstępne informacje o przemycie sztab złota lub diamentów. Ja tymczasem otrzymywałem wykład na temat jesiotrów i produkcji kawioru od nagiej dziewczyny Bonda zamiast od pykającego fajkę profesora. I kto powiedział, że tylko Bond jest głównym motorem akcji?

– Właśnie dlatego tu przyjechałam – padła konkluzja M. – Kawior bieługi jest tak cennym towarem, że najchętniej się go podrabia. Cwany diler może zarobić na fałszywym irańskim kawiorze tyle, co na heroinie. Handel rybią ikrą jest zgodny z prawem, dopóki nie zapakuje się jej do puszek z fałszywymi nalepkami, więc ryzyko jest o niebo mniejsze. Na południu Francji istnieją legalne hodowle jesiotrów, ale podejrzewamy, że pozyskuje się tu fałszywy kawior z ryb schwytanych na wolności i przetrzymywanych do okresu dojrzałości w tajnych hodowlach. To zdjęcie zrobione w zeszłym roku – kiwnęła na mnie, żebym obejrzał fotografię morza z lotu ptaka. Na powierzchni wody ciemniały niewyraźne plamy.

Kiwnąłem głową ze zrozumieniem, choć jak dla mnie mogłaby to być równie dobrze flotylla atomowych łodzi podwodnych lub ławica homarów na popołudniowym spacerku.

– Kto je wyśledził? – spytałem, pieszcząc wewnętrzną stronę jej nagiego uda.

– Nasz instytut w Anglii. Ale dokumentacja wyciekła i hodowle znikły, zanim francuski rząd zdążył zareagować. Przysłano mnie, żebym wyśledziła źródła pochodzenia fałszowanego kawioru, którym handluje się na Riwierze, oczywiście bardzo dyskretnie.

– Super – powiedziałem. – Czy wynajmiemy łodzie i samoloty zwiadowcze?

– Nie w tej konkretnej misji. Chcę oczywiście trochę powęszyć, ale oficjalnie zamierzam namawiać francuskie instytuty oceanograficzne do finansowego wsparcia kontroli wybrzeża z powietrza. Oni uważają, że to problem lokalnych służb bezpieczeństwa, a my, że jeśli wda się w to francuska policja, znów będą przecieki i wszystko razem okaże się stratą czasu i atłasu. Mogą też po prostu zniszczyć nielegalne hodowle, a tymczasem my nie chcemy zabijać jesiotrów, tylko uwolnić je z prowadzonych na czarno rybich farm. Jeśli oczywiście zniosą wstrząs po przenosinach do naturalnego środowiska – ciągnęła M, nie zwracając najmniejszej uwagi na męskie palce pieszczące teraz delikatnie gładką, rozgrzaną skórę na jej brzuszku. – Gdy jesiotrom nie przeszkadza się żyć na swobodzie, populacja odradza się bardzo szybko. Na przykład na Florydzie jesiotry w Zatoce Meksykańskiej tak się rozmnożyły i urosły do takich rozmiarów, że odnotowano nawet kilka poważnych wypadków, gdy łodzie przypadkiem wpadały na te ryby.

M kliknęła i na ekranie pokazało się amatorskie nagranie filmowe. Jakiś człowiek w kajaku unosił wiosło jak ciężarowiec sztangę, wygłupiając się do kamery. Kilka razy plasnął nim w wodę, nawołując aligatory, żeby przypłynęły i pocałowały się w dupę. Aż tu nagle w spokojnej rzece coś się zakotłowało i nad powierzchnię wyskoczyła olbrzymia ryba, ścinając łuskowatym bokiem cały dziób kanoe. Kiedy nagrywający przestał się kiwać, zobaczyliśmy przerażoną twarz wioślarza, który zdał sobie sprawę, że za chwilę wyląduje w wodzie wraz z prehistorycznym potworem, zapewne w towarzystwie aligatorów, które przybędą na jego wezwanie. Zuchwały maczo w jednej chwili zmienił się we wrzeszczącego histeryka, który rozpaczliwie usiłował wydostać się z łódki, łkając ze strachu.

– To fantastyczne – powiedziałem. – Mogę obejrzeć jeszcze raz? – Przechyliłem się, żeby przewinąć filmik.

Dłoń M mignęła zwinnie jak jesiotr i przytrzymała w silnym uścisku mój przegub.

– Nie dotykaj, proszę – syknęła dziewczyna.

To był odruch protestu, coś, o czym ludzie często się przekonują, lądując z kimś po raz pierwszy w łóżku. Każdy z nas ma jakieś tabu dotyczące naruszania prywatności, a partner w chwilach podniecenia może się posunąć za daleko. Po raz pierwszy jednak zetknąłem się z tabu dotyczącym dotykania komputera.

– Wybacz mi – powiedziałem.

Zwolniła uścisk, uśmiechając się przepraszająco.

– Nie, to ty mi wybacz. Laptop jest dla naukowca czymś bardzo osobistym, poza tym sam rozumiesz, mam tam różne poufne dane.

– Jasne – powiedziałem, choć niczego nie zrozumiałem.

– A teraz – szepnęła, odkładając laptop na podłogę i kładąc mi się na torsie – zapomnijmy o rybach i zajmijmy się naszymi pierwotnymi instynktami.

2

Nasz hotel, jak się okazało, był okazałą rezydencją w hiszpańskim stylu; okna pokoju wychodziły na wewnętrzny dziedziniec z pluskającą fontanną. Poprzedniego wieczoru nie zauważyłem wszystkich tych detali. Jedyne, co mnie interesowało, to żeby jak najszybciej dotrzeć do sypialni.

Szliśmy wolno przez pusty ogród, wąchając kwiaty. Przystanąłem, zaintrygowany tabliczką na ceglanej ścianie. Próbowałem przetłumaczyć w myśli napis, ale M mnie uprzedziła.

– Le sage est celui qui s’étonne de tout – przeczytała płynnie po francusku. – Mądrego człowieka wszystko zadziwia.

– Na przykład skaczący jesiotr. Albo to, że tak dobrze znasz francuski. Skąd?

– Byłam na kursie uniwersyteckim, a poza tym sam byś się zdziwił, jak wielu oceanografów pochodzi z Francji. Miałam dobrą praktykę. A teraz chodźmy do wielkiego kutasa.

Przeszliśmy brukowaną uliczką ocienioną przez zamkowe wzgórze i wychynęliśmy w małym porcie. Słońce wyłaniało się z morza i oświetlało scenerię doskonale znaną Matisse’owi. Kolistą plażę pokrywały regularne szare kamyki, oddzielając zamek od sławetnej fallicznej wieży kościoła.

– Ludzie udają, że Collioure zachwyca ich z powodu sztuki – powiedziała M – ale tak naprawdę cieszy ich patrzenie na tę niesamowitą erekcję.

– Wieża jest ciemna i obrzezana – odparłem. – Być może budowali ją Maurowie.

– Albo Rzymianie. Uważali kutasa w stanie erekcji za szczęśliwy znak. Rzeźbili go na drzwiach, żeby odegnać złe duchy i zapewnić sobie dobrobyt.

Zgodziliśmy się, że miasteczku Collioure nie brakowało ani szczęścia, ani dobrobytu.

Przekład: Hanna Baltyn

Redaktor prowadzący: Natalia Sikora

Redakcja: Małgorzata Mirońska

Korekta: Anna Hegman, Elżbieta Jaroszuk

Redakcja techniczna: Izabela Gołaszewska

Projekt okładki i stron tytułowych: Marek Goebel

Fotografia autora: © Natasha Henry

Wydawnictwo W.A.B.

02-386 Warszawa, ul. Usypiskowa 5

tel./fax (22) 646 01 74, 646 01 75, 646 05 10, 646 05 11

wab@wab.com.pl

www.wab.com.pl

Skład i łamanie: Tekst – Małgorzata Krzywicka

Piaseczno, Żółkiewskiego 7a

ISBN 978-83-7747-433-4

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Wydawnictwo W.A.B.

i Michał Nakoneczny / Virtualo Sp. Z o.o.