Redaktor prowadzący: Dariusz Sośnicki

Redakcja: Ewa Rojewska-Olejarczuk

Korekta: Małgorzata Denys, Anna Kubiak

Redakcja techniczna: Anna Gajewska

Projekt okładki i stron tytułowych:

Grzegorz Laszuk

Fotografia autora: © Maciej Śmiarowski

Skład i łamanie: Tekst – Małgorzata Krzywicka

Piaseczno, Żółkiewskiego 7a

Wydawnictwo W.A.B.

02-386 Warszawa, ul. Usypiskowa 5

tel./fax (22) 646 01 74, 646 01 75, 646 05 10, 646 05 11

wab@wab.com.pl

www.wab.com.pl

ISBN 978-83-7747-377-1

Copyright © by Wydawnictwo W.A.B., 2012

Wydanie I

Warszawa 2012

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

Warszawa, rok 2009

Piwnica

Urodziłem się i mieszkam w mieście poszukiwaczy złota. Zjechali tu kiedyś z całej wypalonej równiny. Poszukiwacze złotych zębów i srebrnych łyżeczek. Przyciągnął ich dym ruin i swąd ciał bogatych mieszczan, którym tak poprzewracało się w głowach, że zapomnieli, jak przyjemne jest przetrwanie. Nie rozpamiętujemy własnych nieszczęść, więc nie musimy o nich pamiętać, kiedy słodzimy herbatę naszym dzieciom. Warszawa nie jest ładnym miastem, ale kocha się tu życie w najczystszej jego postaci.

Ja też kocham życie i mimo że wciąż żyję, zaczynam za nim tęsknić i je rozpamiętywać. Może to przez Chudą. Przez to, że ciągle mi się śni w białym świetle, albo przez to, co robi na jawie. Choćby dziś, w piwnicy mojego bloku ta chuda wariatka wyśliznęła się z moich chaotycznych obmacywanek, „poczekaj”, przyłożyła ucho do podłogi „coś skrobie, słyszysz?” Nie słyszałem. „Tam pod ziemią mieszkają Żydzi.” Popatrzyła na mnie w półmroku. Skąd wzięliśmy się w piwnicy i jaki jest powód mojej żałosnej seksualnej aktywności? Dlaczego ona słyszy coś, czego wcześniej nigdy nie słyszała, a ja, człowiek zapobiegliwy i konkretny, odnajduję w sobie chęć nostalgicznej syntezy i zadumy nad miastem, życiem, i w ogóle?

Na dobry początek wywiodłem z tego zdarzenia dwa morały: po pierwsze mam ochotę na normalne cycki, a nie ciągle to anorektyczne ożebrowanie, po drugie, i tym podzieliłem się z Chudą, robimy to w domu albo wcale.

Chuda ma ładną, smutną twarz, a kiedy się śmieje, to też ładnie, za to ja nie bardzo ją rozumiem i trochę mnie to dręczy, bo instynktownie chcę jej bronić, boję się, że ktoś zły mógłby ją skrzywdzić, więc bolą mnie takie smutne spojrzenia na schodach w odpowiedzi na moje morały.

Ktoś zły wyszedł na balkon i zapalił papierosa, nie bacząc na to, że piętro wyżej na identycznym balkonie kwili werandowany dzidziuś, a piętro niżej rosną soczyste pelargonie, które nie zasługują na niezdrowy popiół.

Chuda ma tylko dwoje przyjaciół. Mnie, o ile istnieje przyjaźń międzypłciowa, i Chirico, swoją internetową wyrocznię. Pozostali są bez znaczenia. Są głupi. Są tak głupi, ekologicznie zaangażowani i nieszczerzy, że mam ochotę ich bić. Raz nie wytrzymałem. Pijany byłem. W oczach Chudej mnie to nie usprawiedliwia. Już nie przychodzą. Mam to gdzieś.

Lubię gotować i lubię jeść. Nie jestem gruby, ale przy Chudej wyglądam jak balon. Wiele nas dzieli. Na przykład skwarki, a przecież nie do smalczyku z jabłuszkiem je smażę, nie do kartaczy z mielonym mięsem. Smażę je do na wskroś nowoczesnej sałaty z orzechami i kurczakiem. Chudej i tak chce się rzygać i coś tam mruczy o tkance podskórnej, cierpieniu zwierząt i smrodzie w całym domu. Mam zestaw bardzo drogich patelni, kupiłem je sobie sam, mam też noże dobrej firmy, czuję się kucharzem. Ja nie potrzebuję przyjaciół, mam pracę i dużo zamówień, bo jestem fachowcem. Odłożyłem trochę na koncie. Nie będę się o nic prosił. Tytuł mojej pracy magisterskiej nie ma najmniejszego znaczenia. Dlaczego układam glazurę? A dlaczego nie? Mogę sobie tak odpowiadać, bo pytają mnie obcy ludzie, klienci, którzy polecają mnie sobie nawzajem, i doprawdy nie nadążam. Konkuruję z niechlujami i kompletnymi kretynami, z pijakami, wsiochami, oszustami. Czasami coś po nich poprawiam, aż serce rośnie, będę miał robotę do końca życia, wystarczy, że w miarę przyzwoicie pracuję i odrobinę myślę, klienci mnie kochają. Odwzajemniam im się powściągliwością w ocenie ich gustu, montuję barokowe stiuki i uprzejmie się uśmiecham, dziękuję za herbatę w przerwie i chwalę róż w jego najbardziej debilnym odcieniu; nie ucieknie się w życiu od kompromisów. Chuda na szczęście ma dobry gust. Siedzi na poszerzonym, zamienionym przeze mnie w kanapę parapecie i czyta feministyczną powieść. Obserwuję jej gołą stopę. Gładzi ją ręką, a potem nagle przestaje, przewraca stronę i podkurcza palce, próbuję na podstawie tego widoku odgadnąć, jakie emocje wywołuje w niej lektura. – Może chociaż spróbujesz? – Niosę miskę z sałatą do stołu. Jedzenie w samotności utwierdza mnie w mojej postawie wobec świata.

Ktoś Zły splunął przed siebie na przystanku tramwajowym, a mimo to zgrabna dziewczyna z niegustownym makijażem zerkała na niego zalotnie i tylko udawała, że studiuje rozkład jazdy. Ktoś Zły nie zaszczycił jej swoim złym spojrzeniem. Może by ją i puknął, ale nie dziś, bo dziś jest jakiś zły.

Według Chudej jestem egoistą. Szanuję tę opinię. Nie bagatelizuję jej, mimo że wybrzmiewa regularnie, oskarżycielsko i emocjonalnie. Myślę, że to może być wina podatków. Wprawdzie ich nie płacę, bo na ogół dostaję zapłatę bez rachunku, ale jak sobie wyobrażę, ile powinienem zapłacić, to szlag mnie trafia i zastanawiam się, co takiego łączy mnie z tymi wszystkimi darmozjadami, którzy dybią na moją forsę. Rodacy. Niech sobie, kurwa, zarobią. Jak ja byłem bez pracy, to nikt mi nie pomógł. Musiałem obciąć moje cesarskie dredy i chodziłem z tą swoją cefałką jak jakiś żebrak albo akwizytor, a oni sobie jechali tłumnie tramwajem, pili kawę w kawiarniach, robili zakupy, mijali mnie bladego w średniej klasy garniturze, i co, ktoś zapytał, co ci się stało, bracie, może ci pomóc, powiedz, kto cię znowu upokorzył, pójdziemy mu wygarnąć? No to niech się teraz odpierdolą od moich pieniędzy. Chuda kręci tylko głową, jej zdaniem człowiek, żeby był szczęśliwy, musi dzielić się z innymi. Ja bym był szczęśliwy, gdyby ktoś się dzielił ze mną, ale niedane mi było tego doświadczyć. Widać nie spotkałem ludzi szczęśliwych albo, co jeszcze bardziej irytujące, osiągali szczęście nie ze mną. Ja dzielę się z Chudą. Chuda nie pracuje.

– Właściwie to dlaczego miałbym znowu nie zapuścić dredów? – tak sobie rzucam pytanie w przestrzeń własnościowego mieszkania.

– Może dlatego, że masz zakola. – Nawet nie podniosła wzroku znad książki. Mogła chociaż rzucić okiem, sprawdzić, żebym nie myślał, że ma te moje zakola już dawno przemyślane.

Ktoś Zły nie skasował biletu. Miał go w swoim żałosnym, małym, pustym portfeliku, którego nie lubił wyciągać. „Niech tylko podejdzie do mnie kanar.” Zmrużył oczy, a w jego głowie twarde, krótkie uderzenia, bezwzględne i mordercze, budzące podziw i strach jednocześnie. Bilet się przyda na kiedy indziej. Joga i systemy wschodnich medytacji. Jechał sprzedać swoją wiedzę na te modne tematy, choć jedyne, co wiedział na pewno, to że coś dziwnego to z nim robi. Może i poodtykały mu się kanaliki energetyczne, ale chyba za bardzo, czuł w sobie przeciąg, może otworzył coś jeszcze, coś niedobrego może.

Lubię spędzać urlop w domu. Chuda mniej, ale się nie wypowiada, rób, co chcesz, to twoje pieniądze. Urlopu nikt mi nie daje. Sam decyduję. Potem trenuję siłę własnego postanowienia. Udowadniam, że jest ważniejsze od pieniędzy. Jestem w domu, odbieram telefony, nudzę się czasem, ale nie przyjmuję zleceń. Najlepszych nawet. Koniec. Powiedziałem. Mój ojciec nie był taki twardy. Od czasu ostatniej piwnicy nie wychodzą mi z głowy dwie rzeczy: cycki i Żydzi. To dziwne, bo kiedy jestem na urlopie, łatwiej mi pozbyć się jakiejś myśli. Czytam, chodzę do kina, oglądam albumy, rozmawiam z Chudą, gram w erpegi i strategie. Gorzej w pracy. Tam wystarczy zaangażować 1/50 mózgu, pozostałe 49/50 się nudzi, więc myśli, o czym chce. No, ale jestem na urlopie. Oglądam album Kandinsky’ego, a myślę o dużych fajnych cycach, rozmawiam z Chudą i wyobrażam sobie, jak by wyglądała… a może myślę o kimś innym. I jeszcze ci Żydzi. Skrobią od spodu w podłogę? Przecież Niemcy ich dawno zabili. No to jak mogą skrobać? Jeździły tu spychacze, potem budowlańcy, powstały osiedla bloków, tyle lat komunizmu, mieszkali tu sobie małosolni ludzie Peerelu, libacje, westerny po dzienniku, prosty seks i niedepilowane nogi, spokojny sen rencistów i emerytów, obiady bez przypraw, pranie się suszyło na balkonach i jakoś nie skrobali, a teraz nie to, że Chuda jest pierdolnięta, bo trochę jest, ale sam coś słyszałem.

Kobieta z podbitym okiem zaciągnęła za sobą zasłonę przymierzalni, zdjęła okulary przeciwsłoneczne, bluzkę, a po namyśle stanik. Ma prawie czterdzieści lat i takie ładne piersi. Patrzy na siebie w lustrze. Nie jest chuda. Już widzi, że wzięła za obcisły sweterek, nawet nie warto przymierzać, ale przymierza, za obcisły. Irytuje się. „Może lepiej buty sobie kupię.” Ściąga sweterek, ściąga spodnie, po namyśle majtki, patrzy na siebie i ma ochotę na seks. Przymierza sukienkę, ledwo wlazła, powstrzymuje się resztką silnej woli, żeby nie podrzeć jej przy zdejmowaniu. Przymierza spódnicę, może być, ma ładne łydki i kolana. Przymierza top, trochę obcisły, ale może być, przymierza szorty, dobre. Poprawia jej się humor. Dobrze, że wzięła urlop i nie musi się pokazywać z tym okiem dziewczynom w biurze. Stoi nago, patrzy na siebie w lustrze i myśli, że nawet nieźle. Ma nadzieję, że ktoś ją podgląda. Ubiera się, myśli już o alkoholu i gdzie by tu pójść. Przy kasie zdaje sobie sprawę, że zapomniała czegoś założyć. Sprzedawczyni przygląda się współczująco jej oku. Najpierw ją to wkurza, ale potem wzrusza ramionami i uśmiecha się szeroko. „Rzuciłam chuja.”

Twarz sprzedającej dziewczyny się rozjaśnia. „Dam pani pięć procent rabatu.”

Chuda z mgiełką melancholii w oku wyszeptała mi gorącym szeptem w policzek, że narodowość jej prawdopodobnie jest żydowska, choć pewności nie ma, bo jej rodzina skrywała ten fakt i przed światem, i przed nią, więc to tylko intuicja, ale wiesz… O ja punkowiec nieszczęśliwy, z resztek agresji i pogardy obrabowany.

– Chuda, błagam, nie pitol takich, przecież Baryła brzmi twe słowiańskie nazwisko, nie dopisuj się do długiej listy zbuntowanych lilii wodnych, które rozpaczliwie szukają oryginalnego wyjścia, a wszystkie tłoczą się żałośnie w tym samym.

Na uszach Chudej pojawiły się czereśnie, w oczach łzy, a z ust wystrzeliła pestka. Trafiła mnie lepko, wilgotnie i ulotnie w brodę. Podniecił mnie ten akt agresji.

– Tylko się nie obrażaj. – Dotknąłem jej kolana.

– Spadaj – powiedziała.

Nostromo

Lato, Anielewicza, migające listkami lipy, ich miodowy zapach, pierdolnięta jest ta moja Chuda, ludzi niewielu, bo upał, ale każdy z nich stuknąłby się w czoło, gdyby usłyszał, że zła się nie da przysypać gruzami i ziemią, cierpienie trzeba uszanować i rozliczyć, a krew, jeśli się jej w porę nie zmyje i pozwoli obojętnie wsiąknąć w ziemię, zmieszana z gliną wylezie kiedyś hordą golemów powolnych jak czołgi, a połamane kości i sponiewierane ciała obleką się w te resztki szmat, których im nie ukradziono, sklecą się siłą podbiologii w dwunożne zmory znające tylko ból i będą się tym bólem dzielić, biegając pochylone od drzwi do drzwi naszych spokojnych mieszkań. Nie powinienem zostawiać jej samej. No, ale muszę kupić ziemniaki i kawałek mięsa na obiad. Młode ziemniaki, kefir, koperek, życie jest piękne, a latem tanie. Objuczony ekologicznymi siatkami wszedłem do sklepu mięsnego. Jagnięcina. Na co dzień jadam kurczaki, wieprzowinę, czasem wołowinę, a dziś na widok jagnięciny ślina wezbrała mi w ustach jak głodnemu psu. Za mną w kolejce zgarbiony staruszek w marynarce, z której wiatr, słońce i woda latami usuwały kolor, kształt i fakturę, patrzył na mnie przez grube szkła w posklejanej plastrem oprawce. „Baraninka?” Zamrugał ogromnymi, powiększonymi oczyma i wysunął pytająco wilgotną sztuczną szczękę. Mógłby zagrać w parodii Obcego – ósmego pasażera Nostromo. Odpowiedziałem mu tylko niepewnym grymasem i właśnie wycelowałem palec w różowe mięsko, gdy na moim apetycie pojawiła się skaza. Tłusta, czarna mucha. Wpiła swoją czarną, bezczelną trąbę w delikatny kotlecik.

– Prosto z cmentarza żydowskiego – zażartował staruszek – tu niedaleko. – Pokazał głową gdzie.

– A skąd pan wie, że nie z Powązek? – zapytała sprzedawczyni, chcąc żartobliwie zbagatelizować problem muchy.

Mucha nie poniosła kary. Odleciała leniwie, a ja opuściłem sklep i idąc nieśpiesznym, sierpniowym tempem, osiągnąłem pierwszy poziom zrozumienia Chudej, nie zjem, kurwa, tego obiadu. Swędzi mnie kark i chociaż sprawdzałem już piętnaście razy ręką, wciąż mam wrażenie, że coś mi tam łazi. Moje gardło i żołądek stały się podejrzliwe i gotowe do zrywu, jak u Chudej, włożę tam kawałek mięciutkiej jagnięcinki, a one: Alarm! Wielka, włochata mucha kręci się w gardle. Chuda nie wyrzyguje tylko wody i coli light.

Usłyszałem, właściwie poczułem, że gęsta harmonia warszawskiego upału została zakłócona, odwróciłem się, dziadek Nostromo się wywalił, macha rozpaczliwie kończynami, nie podniesie się sam. Rozejrzałem się. Daleko czyjeś plecy, samochód, przemknęły dzieciaki na rowerach, ale też daleko. Nikt mu nie pomoże. Przykra sprawa, odwróciłem się i ruszyłem w swoją stronę. Jeśli nie będę jadł, to będę razem z Chudą pił colę light. No właśnie! Zatrzymałem się. Nie kupiłem coli light, Chuda się załamie. Zawróciłem. Dziadek wyciągnął do mnie ręce. Pomogłem mu się podnieść, ale nie mógł sam ustać. – Wezwę pogotowie – powiedziałem i wyciągnąłem komórkę. Stary alien pokręcił głową. Da mi prezent, jeśli go doprowadzę do domu, a to już tu niedaleko.

– Muszę jeszcze coś dokupić, zaraz będę szedł z powrotem, to pana wezmę. – Posadziłem go na chodniku.

Mucha, tak jak ja, jest w linii prostej potomkiem pierwszych osadników. Jej przodkowie przylecieli tu ze wsi za moimi przodkami, z ulgą przyglądali się zwęglonym skrzydełkom i pustym odwłokom miejscowej konkurencji. Mięsa nie brakowało.

Dwupokojowe mieszkanie z ciemną kuchnią, oddzieloną od dużego pokoju szklaną ścianą z małym okienkiem do wydawania posiłków. Dziadek usiadł w wyliniałym fotelu naprzeciw meblościanki wysoki połysk i poprosił, żebym zdjął z niej to środkowe pudło. Ciężkie. Postawiłem je na składanym stole wysoki połysk. Zażyczył sobie herbaty i żeby zakupy do lodówki. Wobec obiecanego prezentu pokręciłem tylko z niedowierzaniem głową. Niech ci będzie.Trochę tu za duży porządek, nie mieszka sam. W przedpokoju czarne szpilki, jedna stoi, druga leży.

Pudło już na podłodze, a cały stół zastawiony zawiniętymi w gazety przedmiotami. Pierwsze z brzegu zawiniątko. Srebrna plakietka wielkości i grubości racucha w kształcie serca, na niej wygrawerowana mapka, po drugiej stronie też mapka, w środku dziurka. Po co ta dziurka? Nosiło się kiedyś takie wielkie wisiory?

– Tego ci nie dam, za ciężkie. Masz, to sobie weź. – Taka ni to tacka, ni to lichtarzyk.

– Co to jest?

– Nie wiem, coś tam sobie w to wstawiali, jakieś tam swoje.

– A ja co mam z tym zrobić?

– Nie chcesz, nie bierz, przetopić można.

– Na co?

– A ja wiem na co?

W drzwiach zachrobotał zamek.

– Moja wnuczka.

W pokoju stanęła kobieta z dużym, ładnym biustem. Zdjęła okulary przeciwsłoneczne i odsłoniła podbite oko.

Ktoś Zły

Ktoś Zły zszedł z ruchliwego chodnika i ruszył przez ogromny trawnik. Zatrzymał się, rozejrzał. Dopiero teraz, widząc, że w pobliżu nikogo nie ma, wyjął swój śmieszny portfelik i wysypał na rękę monety. Jedna piątka i same groszaki. Może wyskrobałby na fajki, ale chyba woli coś do jedzenia jutro na śniadanie. Wsypał monety z powrotem. I pech. Kurwa! Pięciozłotówka odbiła się od brzegu portmonetki i poleciała na ziemię. Nie koniec pecha. Brzęknęła o metal. Jak to? Metal na środku wielkiego jak preria trawnika dla piesków? Tak to. Pod jego nogami studzienka burzowa. Kurwa! Ukucnął. Wydało mu się, że w czeluści widzi błysk swojej piątki. Co za debil zrobił studzienkę pośrodku trawnika? Obok drugi błysk, taki sam. Dwie monety? Pochylił się bardziej, prawie dotykając nosem żeliwnych żeber. To w sumie dycha, a może ludziom nawpadało więcej. Próbował przebić się wzrokiem przez czerń. Błyszczące monety przybliżyły się gwałtownie. Poczuł zapach kobiety, zbyt ostry, aż ścisnęło go w gardle ze smutku. „Tu była ulica”, usłyszał. „Niemożliwe”, powiedział. „Zaczyna mi się z tego wszystkiego roić.” Nachylił się jeszcze raz, spróbował podnieść kratę. Nic z tego. Odszukał kij wysłużony w aportowaniu. Spróbował sięgnąć. Coś, a właściwie, mówmy prawdę, ktoś ten kij tam w środku złapał. I pociągnął. KZ wyobraził sobie szczupłą, żylastą rękę. Puścił. Kij zniknął. Bał się bardziej nachylić. Nie musiał. Oczy jak dwie pięciozłotówki patrzyły na niego spod samych krat. „O ja pierdolę!” Zerwał się na równe nogi. Mógłby przysiąc, że kobiecy głos powiedział mu wprost do ucha: „Nie mogę się śmiać”. Spojrzał pod nogi, miękka ziemia wydała mu się zbyt słabą ochroną. Biegiem na chodnik. Czuł, jak chłodne powietrze owiewa jego szybkie kostki, oby tylko nie złapały go za nie czyjeś rosochate dłonie.

Chuda z zadowoleniem obejrzała tackę-lichtarzyk.

– To żydowska rzecz. On jest Żydem? Ten gość, któremu pomogłeś?

– Kto wie – trochę skłamałem, ale nie do końca, bo któż może takie rzeczy wiedzieć na sto procent. Skąd wiadomo, że on nie jest Żydem? Dlaczego nie założyć, że pomogłem Żydowi i przyniosłem na to żydowski dowód? Miło być bohaterem, ale Chuda wszystko potrafi spieprzyć tą swoją skłonnością do przesady. No, nie mogłem się zgodzić, żebyśmy dla uczczenia mojego bohaterstwa posadzili drzewko na wielkim trawniku obok pomnika powstania w getcie. No, błagam cię, pomyśl, to nie ja jestem skromny, tylko ty kompletnie jebnięta, i błagam cię, tylko się nie obrażaj. Odwróciła się i poszła do kuchni, a ja zostałem z poczuciem winy, raz, że faktycznie nie przedstawiłem tych wydarzeń z naukową wstrzemięźliwością, a dwa, że zrobiłem tak, żeby sobie ułatwić wyjście na randkę z cycatą wnuczką, więc tylko nabrałem powietrza, głośno je wypuściłem i też poszedłem do kuchni. Wszystko dlatego, że tak na mnie dziwnie patrzyła po przyjściu. Przestraszyłem się, że ten biust mi się jakoś w oczach odcisnął i że w tym kontekście.

Teraz wymuszony dialog z obrażoną konkubiną.

– Mam ekspresowe zlecenie na glazurę.

– Przecież masz urlop.

– Właśnie przerwałem.

– Dlaczego?

– Duża forsa.

– A zasady?

Nie miałem na to odpowiedzi. Przedłożyłem duże cyce nad honor, taki jest świat, tacy są mężczyźni. Dzwonek. Oboje poszliśmy do przedpokoju. W drzwiach stanął Ktoś Zły, ale go nie poznałem.

– Jestem joginem, zamówiła pani lekcję – powiedział przez moje ramię do Chudej, a ja ogłupiały jak łosoś w tarle – „no to się uczcie, idę do roboty” – tylko słuchałem, jak sobie rozmawiają.

– Może herbaty? Siadaj. Może być na ty?

– Okej – odpowiedział jej z krzywym uśmiechem; że też się nie połapałem.

– To usiądź na chwilę, wypij herbatę, a ja jeszcze na sekundkę muszę coś w internecie.

Zachowywali się, jakby już mnie nie było, no to wyszedłem.

Z gorącego dnia zrobił się chłodny wieczór. Zmieniła się pogoda. Za lekko się ubrałem, dostałem gęsiej skórki. Może to z emocji. Wyobraziłem sobie, że wnuczka musi być ciepła. Właściwie to szkoda, że nie poznałem jej zimą. Wszedłbym zmarznięty pod kołdrę, a tam ciepło i miękko, a nie lodowaty suchelec, który próbuje się ogrzać o mnie. Żal mi się Chudej zrobiło, jak tak brzydko o niej pomyślałem. Właściwie to ją chyba kocham. Przyszedł SMS, „Chirico uważa, że drzewko to genialny pomysł”. Mój słodki chudzielec.

Nie zawrócę, bo przecież tam fakir i tylko bym przeszkadzał. Wszedłem do baru. Już jest, przyszła przede mną, znaczy, że nie ma honoru, to dobrze. Ale się odstawiła. Całujemy się w policzki, jest ciepła. Podwójna wódka z sokiem porzeczkowym, choć to strata czasu, myślę. Ona sączy coś zielonego i nastroszonego. Myśli, że jest damą. I niech sobie myśli, albo nawet będzie, ma podbite oko, wygłodniałą kobiecość, należy jej się, romantycznie bawię się jej dłonią. Dobry ze mnie człowiek.

Zrobiło się ciepło, gwarno, wesoło, trochę za obcisły ma ten top, czy raczej troszkę jednak jest za gruba, nie jakoś strasznie, ale zamiast na dekolt wciąż zerkam na niewielki wałeczek tłuszczu, ja przecież chude lubię. Co to będzie? Nasze łydki dotykają się pod stołem. Zastanawiam się, co decyduje o tym, że wypowiadane słowa mają znaczenie. Jeśli pamięć o nich, to nasza rozmowa, podobnie jak wszystkie wokół, jest kompletnie bez znaczenia. „Czego chcę od życia?” Zadumała się przez moment. „Może pewności.” Tę jej ogólną odpowiedź potraktowałem w typowo egocentryczny samczy sposób i powiązałem ze snującym mi się po głowie cichutkim pytaniem o mą dziś zdolność do erekcji.

Pijemy, bo jeszcze dość wcześnie, więc trochę nie wypada tak od razu. Ona coś o tańcu i mruga do mnie podbitym okiem, ale się okazuje, że oboje nie bardzo się znamy na miejscach do tańczenia. Więc zostajemy, ona zrezygnowana, ja oddycham z ulgą. Jakby za karę przytrafiają nam się długie minuty milczenia. Ja odchylam się trochę i rozglądam po sali, nie z ciekawości, po prostu zbieram myśli. Jedne tematy wydają mi się zbyt błahe, inne zbyt poważne i osobiste. Ona wychodzi do łazienki. Ja intensywnie myślę, myślę, myślę. Wraca. Siada, odrzuca do tyłu włosy, poprawiła makijaż i dodała perfum. Patrzy mi w oczy.

– Może coś zjemy? – przedstawiam, co wymyśliłem. Nie jest głodna, ale ja mam sobie nie przeszkadzać. No to myśl numer dwa: – Gdybyś mogła sobie wybrać, to gdzie byś wyjechała?

Trzeba było iść na te tańce. Przestało się kleić. Ona rozgląda się po sali, jakby szukała zawodnika rezerwowego. Albo złapiemy drugi oddech, albo…

– Mieszkasz z dziadkiem?

– Chwilowo.

– Fajny gość – próbuję się podlizać. – Zatańczyłbym z tobą chętnie, ale coś wolnego.

– Wolę szybkie.

Uważam, że jestem typem zwycięzcy, i bardzo do tego uważania się przywiązałem. Nie było więc wyjścia, wracając z łazienki, wziąłem bezpłatne pisemko omawiające wydarzenia kulturalne, na chybił trafił wybrałem klub, w dupie mam, jaki to był DJ, ważne, że dobrze mi to zrobiło, jej też. Tańczyliśmy coraz bardziej pijani, ona starała się jak najlepiej zaprezentować w tym tańcu, a ja udawałem, że nie patrzę na inne. Wszystko jak trzeba. Nie słyszeliśmy, co do siebie mówimy, więc wykrzykiwaliśmy sobie do ucha tylko sprawy fundamentalnie istotne, na przykład że fajne miejsce albo że kupiłbym kokainę, ale nie umiałem, pokręciłem się tylko jak debil tu i tam, wróciłem. „Już czas”, powiedziałem i pojechaliśmy do niej. Dziadek chrapał jak wartownik w bajkach.

Pewnie z wyrzutów sumienia znów śniła mi się Chuda otoczona białym, nieprzyjemnym światłem. Była taka opiekuńcza, a ja taki słaby. Karmiła mnie jakąś zupką, a ja przecież ją zdradziłem.

Powrót, pierwsze objawy kaca, wyrzuty sumienia, upodlenie, strach przed zdemaskowaniem, okropna mieszanka, nie pasuje do wschodu słońca, z którym na ogół się zbiega. I taka przygnębiająca pewność, że nie było warto, postanowienie fundamentalnej zmiany życia swego, płaczliwe liczenie możliwych strat, no i że nie warto, człowiek myśli, że musi, że się bez tego nie da, że to normalne, wyobraźnia mu rozsadza rozporek, a potem wszystko dzieje się zgodnie ze schematem i dopiero po wszystkim się orientuje, że nie było w tym cienia radości, a miała być przecież, miała być, ale się ulotniła jeszcze przed początkiem imprezy, ulotniła się zaraz po wypowiedzeniu pierwszego kłamstwa w domu, a dalej to już płynie się z nurtem i nie ma jak zawrócić, a radość może mieć z tego tylko ktoś zły.

Puste ulice. Wyciągnąłem z kieszeni telefon; czterdzieści cztery nieodebrane połączenia. Wszystkie od Chudej.

Fakir, kurwa – pomyślałem, i mimo że w głowie mi chlupie, do biegu, gotowi, start.

Spis treści

Piwnica

Nostromo

Ktoś Zły

Piwnica po raz drugi

Burza rzeczywistości

Piwnica po raz trzeci

Muzyka, drinki i papierosy

Piwnica po raz czwarty

Deal

Więcej

ZZ

Jeszcze więcej

Dużo, dużo więcej

Doktor Ojboli

Zignorowana przeze mnie przedziwna uwaga Chirico

Walka o duszę Wojtka Cieślaka

Urodziny Rejczel

Bitwa o Arkadię i dalszy ciąg walki o duszę Wojtka Cieślaka

Sprzątacz