Copyright © by Wydawnictwo W.A.B., 2009

Wydanie I

Warszawa 2009

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Plaża na Cuszimie, kilka kilometrów na północ od portu w Izuharze. Koniec sierpnia 1998

- Tajny Wojskowy Ośrodek Badawczo-Rozwojowy 25 kilometrów na północ od Yongbyon, Korea Północna. Kilka dni później

- Apartament prof. Minoru Murakamiego w części mieszkalnej Tajnego Wojskowego Ośrodka Badawczo-Rozwojowego 25 kilometrów na północ od Yongbyon. Tej samej nocy

- Phenian. Willa numer 4 w centrum zamkniętej dzielnicy rządowej. Dzień japoński. Wieczorem

- Wyspa Silmido na Morzu Żółtym około 50 kilometrów na południowy wschód od zachodniego wybrzeża KRLD. Maj 2008

- Seul. Dowództwo Sił Powietrznych. Kilkanaście dni wcześniej

- Haeju. Rządowy ośrodek wypoczynkowy nr 17 na zachodnim wybrzeżu. Koniec lata

- Terytorium Chińskiej Republiki Ludowej kilka kilometrów od granicy z Koreą Północną. Tuż po północy

- Obóz przejściowy przy granicy chińsko-koreańskiej niedaleko Kuandian. Czerwiec 2008

- Zatoka Meksykańska. Wiosna 2008

- Pas przygraniczny po stronie chińskiej. 27 czerwca 2008

- Yongbyon. 27 czerwca 2008

- Pomost bojowy śmigłowcowca „Hyuga”, zatoka Sohan kilkadziesiąt mil morskich na południe od ujścia Ch’ongch’on. Przedpołudnie 27 czerwca 2008

- Po północnej stronie strefy demarkacyjnej, kilkanaście kilometrów od granicy. 27 czerwca 2008

- W tym samym czasie. Podziemna wytwórnia gyeonsangów w nowym Yongbyon

- Informacje dodatkowe

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Nie znam sposobu pokonywania innych,

wiem za to, jak pokonać siebie.

Mistrz Yagyu

Plaża na Cuszimie, kilka kilometrów

na północ od portu w Izuharze.

Koniec sierpnia 1998

– Naprawdę. Dobrze, że cię tam nie było. Po co miałbym ci wciskać taki kit? – Mocował się z opornym trampkiem, skacząc na jednej nodze, aż w końcu stracił równowagę i opadł siedzeniem na mokry piasek. Po kilkugodzinnym marszu w upale przepocona skarpeta zrolowała się i but za nic nie chciał się zsunąć ze stopy. Dziewczyna nie miała takich problemów. Być może dlatego, że była bardzo szczupła, upał nie dawał się jej we znaki. Nie pociła się i wyglądała świeżo. Nie miała też na nogach sportowego obuwia i skarpetek. Wystarczyły jej lekkie plastikowe sandałki, w których równie dobrze można wejść do wody i które świetnie chronią stopy przed ostrymi krawędziami koralowca. Zazdrościł jej tej świeżości i wdzięku, z jakim nosiła płócienne szorty ledwie zakrywające smagłe, jeszcze dziewczęce pośladki, i tego, że mimo swych ledwie piętnastu lat potrafiła tak dojrzale ignorować jego ból i manifestowaną pretensję. Postukała czubkami sandałków i otrzepała stopy z wysychającego piasku. Sięgając za siebie, ściągnęła bez wysiłku marynarską koszulkę, a on tłumiąc szalone bicie serca, zerkał zemocjonowany na jej chłopięce, płaskie piersi pod pretensjonalnym stanikiem, na którego drukowanym materiale pyszniły się żółte kwiaty chryzantemy.

Gdy wstała i zdjęła szorty, zorientował się, że majteczki, choć niewątpliwie kąpielowe, należą do innego kostiumu, miały bowiem inny wzór.

Ayi zupełnie to nie przeszkadzało. Strój, konwenanse i wygląd nie miały dla niej – odkąd ją znał – najmniejszego znaczenia. Położyła szorty na małym brezentowym chlebaku. Wiedział, że są w nim okulary słoneczne, których nigdy nie zakładała, książka i mała butelka wody mineralnej. Wciąż ta sama z nienaruszonym zamknięciem, bo Aya piła tylko w domu, nawet wtedy, gdy upał stawał się nieznośny. Chciała ruszyć w kierunku morza, ale ją zatrzymał.

– To jest naprawdę możliwe. Naprawdę – powtórzył z naciskiem. – Czułem zapach…

– Jaki znowu zapach? – zainteresowała się szczerze, ale nie zdobył się na to, by spojrzeć jej w oczy.

– Popuścił w gacie… ze strachu… żebym tak skonał – powiedział, patrząc w bok. Nie musiał zmyślać, bo tak właśnie się stało. Tego dnia Yoshitaka istotnie nie wytrzymał napięcia i skoczył dopiero wtedy, gdy instruktor znacząco położył mu dłoń na ramieniu. Nie tyle nawet położył, co delikatnie zepchnął nią spoconego z przerażenia chłopca z pomostu wieży spadochronowej. – A tam na dole, jak lądował, to na pewno…

– Na pewno co? – zaciekawiła się, skręcając sztywne włosy o granatowym połysku w węzeł, który zmieściłby się pod kąpielowym czepkiem z lateksu. Ramiona miała szczupłe i smagłe, a poruszające się pod skórą drobne, wytrenowane mięśnie pełzły w kierunku niezbyt dokładnie ogolonej pachy, niczym myszy zamknięte w płóciennym worku.

– Dokończył…

– Jesteś obrzydliwy. – Aya upchnęła wreszcie włosy pod czepkiem i uważnie spojrzała na niego niezwykłymi szarymi oczami. – Nawet gdyby rzeczywiście mu się to przytrafiło, to przecież nic dziwnego. Ta wasza wieża ma ze dwadzieścia metrów.

– Dwadzieścia pięć! – skorygował.

– Ty nigdy się nie bałeś? – Perłowoszare oczy o bardzo białych, przeraźliwie białych gałkach, na których widać było tylko kilka delikatnych, ledwo zauważalnych bladokrwistych żyłek, wpatrywały się w niego spod kąpielowego czepka tak, że wydawało mu się, iż Aya zagląda mu do środka mózgu. Jak można mieć takie dziwne oczy?

Chciał powiedzieć, że nigdy, ale się zreflektował.

– Umiem odsunąć od siebie strach, a nawet trochę mnie on podnieca. Po prostu się nie zastanawiam. Spróbuj kiedyś. To tak, jakbyś chciała sama sobie dać mocnego klapsa. Na przykład w udo… – zademonstrował, prężąc dłoń. – Tak z całej siły. Najpierw boisz się bólu, a potem, jak się zdecydujesz uderzyć, to w ogóle o tym nie myślisz. Później piecze… ale jest przyjemnie… – Nie musiał kończyć, bo usiadła znów na piasku i tak jak to pokazał, z całej siły trzepnęła się płaską dłonią w udo. Natychmiast pojawił się tam czerwony, nieładny placek. – Widzisz! – zatriumfował, kiedy nawet się nie skrzywiła. – To naprawdę może być przyjemne.

– Masochista… Jesteś zboczony. – Uśmiechnęła się z politowaniem, ale zaraz w jej szarym spojrzeniu pojawił się cieplejszy odcień. – Nie musisz mi go tak obrzydzać. Yoshitaka znaczy dla mnie tyle co ten żuczek. – Czubkiem plastikowego sandałka pokazała w stronę plażowego pancernego wojownika, raźno pokonującego stromizny naniesionego przez ciepły wiatr piasku. – Dobrze tańczy. I tyle. A ty zaraz musisz być zazdrosny. Zatańczyłam z nim raptem dwa razy. Nawet mnie nie pocałował…

– Nie całowaliście się? – ucieszył się, choć w jego spojrzeniu odbiło się niedowierzanie.

– Nie. Nie i nie. Głupku. Jeśli chcesz wiedzieć, to pierwszym chłopakiem, któremu dam się pocałować i w ogóle, będziesz ty. Mimo że jesteś moim bratem i jesteś taki rozczulająco głupi. Ale kocham cię i nie musisz być o nikogo zazdrosny. Zrozumiałeś?

Zrobiło mu się jeszcze bardziej gorąco i czuł, że się rumieni. W pierwszym odruchu szczeniackiego szczęścia najchętniej fiknąłby kozła, ale to, co w jego naturze osiągnęło już pewną dojrzałość, kazało mu przyjąć deklaracje dziewczyny dostojnie, z miną przełożonego świątyni shinto odbierającego noworoczne życzenia od akolitów. W rzeczywistości i na szczęście był jej przyrodnim bratem. Dziesięć lat temu pani Ueto, matka Ayi, zgodziła się poślubić jego walniętego starego, czyli powszechnie szanowanego pana Ishigaki – wysokiego urzędnika Ministerstwa Obrony. Kazała się długo prosić. I nic dziwnego. Była wtedy i pozostała piękną kobietą. Prawie tak piękną jak Aya. I pochodziła z bardzo dobrej rodziny. A szanowny pan Ishigaki, czyli jego walnięty, kochany staruszek, mógł jej zaoferować jedynie dostojeństwo i wcale niemałe apanaże swego stanowiska oraz dość podejrzaną, najprawdopodobniej chłopską genealogię. Ale dobrze się stało, że w końcu uległa jego elokwencji i pieniądzom. W przeciwieństwie do swej uroczej mamusi, która była najbardziej wyrozumiałą i przyjacielsko nastawioną macochą świata, Aya przez dobre kilka lat wspólnego dorastania traktowała równolatka Yumę zimno i pogardliwie. Zmieniło się to dopiero rok temu. Raptem przestała manifestować swoją wyższość, a jej chłód zaczął tajać jak marcowy śnieg na wyżynach Hokkaido. Okazywała przyrodniemu bratu serdeczność i ciepło. Odczuwał to na każdym kroku i dopiero teraz uświadomił sobie, jak wiele ich dzieli. We wszystkich swoich działaniach Aya objawiła mu się nagle jako osoba zupełnie dorosła… przeraźliwie dorosła i dojrzała wobec jego wciąż szczeniackich, smarkatych zagrań. Takich jak obecne. Ale przecież ten przylizany, irytująco przystojny głupek Yoshitaka naprawdę popuścił w gacie przed skokiem. No, ale jeśli się nie całowali, można mu wybaczyć, że tańczył z Ayą (szło mu to, trzeba przyznać, całkiem nieźle).

– Naprawdę mnie kochasz? Aya… – Było mu gorąco i gdzieś w tyle głowy, a może w uszach, czuł coraz silniejsze łomotanie pulsu.

– Jesteś przecież moim braciszkiem. Jak mogłabym cię nie kochać? – przeciągnęła ostatnie sylaby, a Yuma nie wyczuł kpiny. Przysunął się do niej po piasku i zamknął jej drobne przeguby w swoich ciepłych, niecierpliwych dłoniach.

– To znaczy… – Jakby się bał, że spłoszy jej ulotną łaskawość dla jego szczenięctwa, nie zdobył się na to, by podnieść wzrok. Wydawało mu się to nadmiernym zuchwalstwem. Mimo że potrafił być hałaśliwy i wulgarny, był z natury delikatny i nieśmiały.

– To nic nie znaczy – ucięła. – Ale… Jeśli ci bardzo zależy, możesz mnie pocałować.

Sądził, że (tak jak to widział na amerykańskich filmach) zamknie oczy. Aya jednak najwidoczniej chciała widzieć, jak się do tego zabiera. Bał się, ale to, co było w nim pomysłem, świeżością, ciekawością życia, podpowiedziało mu, co ma robić. Bo Yuma jeszcze nigdy nie całował się z dziewczyną.

Obserwowała go z matczyną, jak mu się zdawało, czułością, gdy złożywszy spierzchnięte od wiatru i słońca wargi, zbliżał twarz do jej twarzy… Życzliwie wyszła mu naprzeciw, by nie czuł się śmieszny i osamotniony w swoich próbach. Jej wargi nie były ani tak suche, ani tak sterylne jak jej ciało. Były ciepłe i pełne. Chłopiec myślał, że (znów jak na amerykańskich filmach) kochankowie łączą się wargami i tak trwają. Tymczasem, ku jego zaskoczeniu, język Ayi zapytał o przyzwolenie i Yuma posłusznie rozchylił spękane, słone wargi. To było definitywne zakończenie sztubackiego, pełnego przepychanek okresu ich siostro-braterstwa, bo język Ayi pachniał tajemnicą i podnieceniem, które on, chłystek i niedoświadczeniec, doskonale odbierał swoim stremowanym i nieruchawym.

– O, Amaterasu! – sapnęła z irytacją, wyczuwając jego tremę i to, jak twarde stają się jego barki pod nakryciem jej delikatnych dłoni. – Rozluźnij się – powiedziała, ledwo odsuwając wargi. – Jak będziesz taki spięty, nigdy się dobrze nie pocałujemy… Tak lepiej – wymruczała usatysfakcjonowana, czując, że Yuma się stara.

Chłonął tę chwilę całym sobą, wszystkimi swoimi marzeniami i oczekiwaniami, i miał wrażenie, że dzieje się z nim coś absolutnie niesamowitego. Ogarnęła go euforia. Był tak podniecony, że wydawało się, że cienki elastil jego kąpielowych majteczek trzaśnie lada moment. Niczym wyczulony na wybuchające zarzewie ognia strażak, Aya zareagowała bezbłędnie, gasząc jego pożądanie nie tyle doświadczoną, co przewidującą dłonią.

– Ciii… malutki… spokojnie – szeptała, a Yumie wydawało się, że to syczy złośliwa, jadowita żmijka. Gdy wyczuła, że jest tak podniecony, że mimo nieśmiałości gotów jest zabrać się do dzieła, odsunęła go delikatnie, ale stanowczo. Raptem zawisł śmiesznie w pustej przestrzeni pomiędzy nimi, z wyciągniętymi w stronę jej płaskich piersi dłońmi i wargami złożonymi w ciup. Aya poprawiła ramiączka biustonosza.

– Tyle ma ci wystarczyć… – powiedziała jakby z pretensją, po czym uzupełniła nieco łaskawiej – na początek… Żebyś mnie nie męczył jakimś Yoshitaką. Możesz uważać, że jesteś pierwszym chłopakiem, z którym się całowałam.

Chociaż Yumie brakowało doświadczenia, czuł, że to nieprawda. Naczytał się pornograficznych mang i wiedział, że dziewczyna, która jeszcze nigdy nie całowała się z chłopakiem, nie sięgnie instynktownie do jego spodenek. Przynajmniej tak twierdzili autorzy tych pięknie rysowanych i zgrabnie opowiadanych historyjek. Na początku musi być ktoś (najlepiej starszy), kto pokaże takiej podfruwajce, jak to się robi. Czyli, że… Aya już z kimś te rzeczy ćwiczyła! Przeprowadziwszy to proste rozumowanie, Yuma – znów nad podziw dojrzale i po męsku – postanowił nie mieć pretensji i w ogóle nie dać po sobie niczego poznać. Dlaczego wciąż ma się zachowywać jak głupek? Trzeba spróbować innej taktyki. Usiłował wymyślić jakieś stosowne odezwanie, ale nic nie przychodziło mu do głowy, toteż milcząc wymownie, skrzyżował stopy i siadł na piasku.

Po dłuższej chwili wypełnionej ciężkim milczeniem okazało się, że taktyka, jaką obrał, była najlepsza z możliwych, bo Aya zerknęła na niego kilka razy, zdziwiona jego mroczną powagą, jakby żałując swego zachowania. Może i była znacznie dojrzalsza i bardziej wyrafinowana od niego, ale nie umiała zbyt długo utrzymać się w przyjętej roli.

– Nie gniewaj się, Yuma… – Usiadła obok chłopca, oparła mu głowę na ramieniu i objęła go serdecznie w pasie. – Wcale nie chciałam tego powiedzieć… Jestem głupia…

Starając się zajrzeć mu w oczy, czekała ułaskawienia, lecz wytrzymał mężnie i to, wpatrując się chmurnie w dal. Determinacja została nagrodzona. Aya przytuliła się do niego i gdy uległ wreszcie i pozwolił jej dłoniom obrócić swoją naburmuszoną buzię, całowali się dłuższą chwilę bez tchu, a on bez oporu z jej strony mógł dotykać piersi. Gdyby miał dziesięć lat więcej i nieco mniej mgliste wyobrażenia o seksie, zostałby jej pierwszym mężczyzną. Ale był tylko piętnastoletnim szczawikiem bez najmniejszego pojęcia o tym, jak się dalej zachować. Jego bezradność Aya przyjęła z pewną ulgą, bo to, co się między nimi działo, traktowała bardziej jak przyjemną zabawę niż wyraz uczucia i nie była gotowa na zbliżenie. Nie podnosząc opuszczonych do łokci ramiączek stanika i udając, że nie czuje, że drobne twarde sutki sterczą ponad rąbkiem kostiumu, powiedziała:

– Nie sądzisz, że przyjaźń jest ważniejsza niż… no wiesz?

– Oczywiście – przytaknął gorliwie, odsuwając się na chwilę i wspierając na łokciach, w obawie, że jeśli się z tym nie zgodzi, Aya nie pozwoli mu na dalsze poufałości. Nagle poczuł, że ciśnie go pęcherz. Działo się tak zapewne dlatego, że w drodze pił puszkami ulubiony zimny drink z miąższu aloesu, który zabawnie ślizgał się po języku i zębach. Nie miał pojęcia, jak to możliwe, że nawet tu, na tej zapowietrzonej wyspie, przy najgorszej drodze, którą samochód przejeżdżał raz na kilka godzin, poustawiano automaty z chłodzonymi w lecie, a podgrzewanymi w zimie napojami. Czy to się w ogóle komuś opłacało? I kiedy uzupełniano zapasy? Długą i męczącą drogę z miasta na plażę przemierzyli już wielokrotnie, lecz ani razu nie widzieli samochodu dostawczego. Prawdę mówiąc, nie napotkali nic i nikogo. Nielicznych mieszkańców wyspy najwidoczniej nie interesowały wyprawy na plażę. Parcie przepełnionego pęcherza wzmagało się, ale Yuma uznał, że nie będzie sobie psuł emocjonujących chwil. Gdyby miał dwadzieścia lat więcej, wiedziałby, że w takich sytuacjach nie ma niczego lepszego niż antrakt. Zostawiona sama sobie na kilka minut, podekscytowana już tym, co się zdarzyło, i własną odwagą dziewczyna ma wtedy czas, by podjąć ostateczną decyzję. Potrzeba wysikania się była tak dojmująca, że Yuma podniósł się z wysiłkiem i czerwony na twarzy, wstydząc się tego, czego nie należy się wstydzić, oznajmił półgębkiem:

– Ja na chwilkę…

Aya także wsparła się na łokciach i na wpół leżąc, na wpół siedząc, rzuciła mu ironiczne spojrzenie spod rzęs. Najwidoczniej wiedziała albo wyczuwała więcej, niż mógł podejrzewać.

– Nawet na dwie – powiedziała i wciąż nie zrobiła nic, by schować piersi pod stanik.

Wspinał się mozolnie w górę wydmy. Piasek osuwał się i Yuma myślał już tylko o tym, żeby się nie obejrzeć. Niech sobie nie myśli smarkula, że mi na niej aż tak zależy. I może by się nie obejrzał, ale luźny piach osunął się spod stopy tak gwałtownie, że musiał – żeby nie upaść – podeprzeć się dłonią. Wykorzystał to, by dyskretnie zerknąć za siebie w dół. Na szczęście Aya, w niezmienionej pozycji, obserwowała zatokę i jak mu się zdawało (choć z odległości nie widział dokładnie), strzepywała piasek z obnażonego brzucha. Z uczuciem do złudzenia przypominającym to, jakie mamy, zamykając za sobą drzwi toalety, przewalił się przez grzbiet wydmy i zaczął się zsuwać po bardzo stromym stoku w stronę gąszczu krzewów.

Z powrotem pokonywał stromiznę bez wysiłku, z lekkim sercem, tak jakby na dole udało mu się wylać z duszy wszelkie kłopoty, lęki i trudne myśli, z którymi nie chciało mu się pasować. Pomyślał, że dobrze wypadnie, jeśli jak gdyby nigdy nic wróci i położy się koło Ayi, nie patrząc na jej (oby) wciąż odsłonięte piersi i nie czyniąc żadnych, najdrobniejszych nawet aluzji do tego, co już się między nimi wydarzyło. Niech inicjatywa wyjdzie od niej, a wtedy on leniwie przystanie na jej propozycje. To będzie bardzo męskie i jeśli wszystko dobrze pójdzie i uda mu się zachować spokój i niczego nie zepsuć, może już dziś…

Stanął na grzbiecie wydmy i w osłupieniu popatrzył na plażę. Była pusta, puściuteńka. Jedynie śmieszny ptaszek na nieproporcjonalnie długich i cieniutkich nóżkach brodził tuż przy brzegu w poszukiwaniu pożywienia. Nie było także rzeczy Ayi – torby i sandałków. Został tylko jego ręcznik, plecak i sfatygowane trampki. Schowała się. Też mi dowcip! Godny jakiejś gówniary, którą przecież nie była. Nigdy nie robiła takich prostackich numerów. Może poszła się kąpać i utonęła? Ale jak? Z ręcznikiem i z torbą? Absurd. Zresztą pływała bardzo dobrze. Była mistrzynią szkoły w kraulu. Absurd.

– Aaaaaayyyyyaaaa! – rozdarł się ochryple, a brodzący ptak oderwał się na chwilę od swoich zajęć, popatrzył i z przyganą pokręcił głową osadzoną na równie niedorzecznie cienkiej co nogi szyjce.

No dobrze – pomyślał Yuma. – Nawet jeśli zrobiła taki dziecinny numer i się schowała, to jak, u licha! I kiedy? – Rozejrzał się dla pewności, ale na przestrzeni wielu dziesiątków metrów niczego osobliwego nie spostrzegł, a wzrok, co zgodnie podkreślali instruktorzy, miał wyjątkowo dobry. – Jasne! – wydedukował. – Kiedy poszedł się wysikać, Aya wbiegła na wydmę w innym miejscu i teraz pewnie siedzi gdzieś za krzakiem i śmieje się w kułak. Ach, więc to tak. Kochana spryciara. Postanowiła pójść na całość, ale boi się, że na plaży ktoś nas nakryje! Dlatego nie ma ręcznika i rzeczy. Jasne. Woli, żeby to się odbyło w zaroślach za wydmą. Teraz pewnie jest już goła i złości się, że jest taki tępy i nie potrafi się domyślić najprostszych rzeczy.

Piorunem pozbierał swoje manatki i ruszył pod górę w takim tempie, jakby od tego miało zależeć jego życie.

Wrócił na pustą plażę po kilkunastu minutach poszukiwań i nawoływania i zmęczony siadł bezradnie w miejscu, gdzie przed godziną rozłożyli ręczniki. Bezmyślnie rozglądał się wkoło, a potem otarł z czoła gęsty, dziwnie chłodny mimo skwaru pot i zaczął się przypatrywać śladom odciśniętym wyraźnie w lekko wilgotnym piasku.

Najbardziej oczywiste były te podwójne, prowadzące od stalowych schodów. Tędy przyszli nad brzeg. Równie zrozumiałe były głębokie ślady stóp na wydmie. To tędy wbiegał na nią i zbiegał. Rozpoznawał też ślady stóp i kolan Ayi i jego stóp i kolan wokół płaskich odcisków ręczników z piaskowymi negatywami ich ciał. Tu się krzątali, rozkładając ręczniki. Dlatego śladów jest tak dużo i są tak splątane. A niech to! Yuma zerwał się i skrupulatnie obszedł teren, stopniowo poszerzając krąg i bacznie obserwując ziemię. Jeśli Aya dokądś poszła albo jeśli nawet ktoś ją porwał, to gdzie się u licha podziały ślady jej albo porywacza?! Chyba że był to bajkowy ptak Rok albo jakaś pieprzona latająca poczwara z filmów o Godzilli! A to? Yuma zrobił kilka nerwowych kroków w stronę morza, z niedowierzaniem wpatrując się w dziwnie regularne smugi. Wyglądały tak, jakby ktoś tu grabił. A więc… – zastanawiał się gorączkowo. – Wyleźli z wody. Porwali Ayę i zagrabili ślady? Absurd. Te smugi są zupełnie takie same jak po składanych drucianych grabiach, którymi ogrodnik ojca zagarniał jesienne liście. Musiały tu być już wcześniej, tylko nie zwrócił na nie uwagi. Plażę się przecież sprząta. Tak jak wszystkie publiczne miejsca. Jasne, tyle że innych śladów tłumaczących zniknięcie siostry nie ma. Założył okulary do pływania i wbiegł do ciepłej wody. Przez kilka minut pływał w przejrzystej wodzie o głębokości półtora metra aż do miejsca, w którym usłane koralowcami dno opadało gwałtownie w mroczną, zieloną, budzącą lekki strach głębię, ale niczego szczególnego nie wypatrzył. Wrócił na brzeg i chwilę grzebał w plecaku, szukając komórki. Ale przecież tu i tak nie ma zasięgu. Trzeba jak najszybciej dotrzeć do jakiegoś telefonu i zawiadomić policję, a jeszcze lepiej najpierw ojca, a potem policję. Już on potrafi pogonić ich do roboty. Chwycił trampki za sznurowadła i zarzucił plecak na ramię. Nim ruszył w stronę schodów, jeszcze raz spojrzał na morze. Równe jak spod sznurka drobne falki załamywały się niefrasobliwie na przybrzeżnej płyciźnie, a ptaszek wyjął nogę z wody i podkuliwszy ją pod siebie, dzielnie wytrzymał wzrok chłopca, jakby chciał powiedzieć:

– Odczep się wreszcie. Niczego nie widziałem.

– Akurat! Nie widziałeś! – wrzasnął z wyrzutem Yuma i pobiegł w kierunku schodów.

Tajny Wojskowy Ośrodek Badawczo-Rozwojowy

25 kilometrów na północ od Yongbyon, Korea Północna.

Kilka dni później

Rzęsisty deszcz przestał padać i zrobiło się całkiem ładnie, choć jak na początek września było chłodno, a porywisty wiatr pędził po niebie niskie ciemne chmury. Spoza nich prześwitywało jednak momentami oślepiające słońce, zapalając miliony refleksów w kałużach na betonie starego, dawno nieużywanego pasa startowego. Któż by się domyślił, że na jego końcu, tam, gdzie zaczynają się zarośla i drzewa, jest wejście do bazy? Nawet gdyby ktoś chciał sprawdzić, co jest za wysokim ogrodzeniem z drutu kolczastego, ciekawość szybko wybiłyby mu z głowy liczne patrole z psami. Wystarczyło jednak przejechać kilkaset metrów wzdłuż ogrodzenia, by trafić na zachęcająco uchyloną bramę, zbitą byle jak z nieheblowanej tarcicy, skręcić znów w prawo i jechać także przy ogrodzeniu ciągnącym się linią łagodnego stoku zielonego wzgórza. Na końcu utworzonego przez dwa ogrodzenia korytarza, którym jechało się niczym błotnistą ulicą (bo nie było tu betonu, tylko piasek i żwir), była następna brama, ale już nie tak gościnnie zapraszająca do środka.

Pułkownik Gim Ilson zwolnił w sporej odległości od niewielkiego baraku, przed którego frontem umieszczono zabezpieczone workami z piaskiem stanowisko cekaemu, i zawczasu wystawił przez burtę sfatygowanego gaza dłoń z dokumentami w plastikowej ramce. Jeden z wartowników niespiesznie odsunął kałasznikowa na plecy i wziął dokumenty. Studiował je przez dłuższą chwilę, a potem bez słowa obrócił się na pięcie i pomaszerował do baraku. Jego koledzy z kamiennym wyrazem twarzy wycelowali w Ilsona kałasznikowy, szczękając przełącznikami bezpieczników. Być może wiele lat temu zrobiłoby to na nim wrażenie. Teraz nawet się nie pofatygował, by spojrzeć w ich młode, pewne siebie oczy pod okapami ciężkich hełmów, tylko patrzył beznamiętnie w przestrzeń, myśląc o swoich sprawach i oddychając powoli świeżym, pachnącym po deszczu powietrzem. Widzą go przecież pierwszy raz i aroganckie zachowanie to nie ich wina. Zresztą dlaczego aroganckie? Chłopcy są w porządku. Najwidoczniej dostali niezłe wciry w czasie szkolenia, a są za młodzi, by przesiąknąć odorem służalstwa. „Odór służalstwa” – powtórzył w myślach Ilson. Dobre określenie. Dużo lepiej oddające prawdę niż te banialuki wymyślane przez pożałowania godnych specjalistów prasowych z KCNA^1. Choćby ostatnie komunikaty! Jakieś brednie o artystach odnoszących spektakularne sukcesy w komponowaniu rewolucyjnej muzyki albo dumny komunikat o nowej fabryce zdolnej przetworzyć kilka tysięcy ton słodkich ziemniaków rocznie. Wielkie osiągnięcie! Wystarczyłoby wysypać te ziemniaki na ulicę, a głodni ludzie przetworzyliby je w pięć minut… Śladu by po nich nie zostało. Ukoronowaniem najświeższych doniesień była piramidalna bzdura o genialnym wynalazku naukowców – „fermentacyjnym napoju opalającym”.

Komunistyczna kartoflana coca-cola, która działa jak krem samoopalający – drwił w myślach pułkownik. – Ludzie i tak ciemnieją z nędzy i braku witamin i wyglądają jak upiory^2. Potrzebny im jeszcze napój opalający! Świat, w który wysyłamy takie komunikaty, musi mieć o nas niezłe wyobrażenie. Sprawiamy pewno wrażenie bandy półgłówków, skoro produkujemy takie newsy. – Rozważania pułkownika były ze wszech miar nieprawomyślne i on sam zdawał sobie z tego doskonale sprawę. Nie oznaczało to, że Gim Ilson, jeden z najważniejszych ludzi w projekcie, był – zgodnie z kryteriami przyjętymi w systemie – nielojalny. Myśli to jedno, a lojalność to drugie. Na szczęście nasi genialni uczeni nie wynaleźli jeszcze metody pozwalającej na skanowanie umysłów i do tego, co kto sobie myślał, można było, na razie, dobrać się jedynie tradycyjnymi, sprawdzonymi metodami: torturami, wielodniowymi przesłuchaniami, szantażem i chemikaliami obrabiającymi system nerwowy. Akurat jego nikt nie śmiałby przesłuchiwać, chyba że na specjalne polecenie najwyższych władz. W społeczeństwie podzielonym według stopnia lojalności wobec reżimu był bowiem szczęśliwym posiadaczem najwyższego certyfikatu prawomyślności, a szczęście to dzielił z grupą starannie wyselekcjonowanych funkcjonariuszy, których klasyfikowano jako „lojalnych”3. Dawało to szczególne przywileje. System, choć miał sprawczą siłę społeczną o wiele większą niż hinduski podział warnowokastowy, był z założenia absurdalny, czym nie różnił się od pozostałych obowiązujących tu systemów. O tym, w której spośród pięćdziesięciu jeden przegródek kto się znalazł, decydowała pozycja wyjściowa. W tym jednym przypominał deterministyczny hinduski podział na dziati^4. Jeśli więc ktoś miał nieszczęście urodzić się w rodzinie skażonej nielojalnością, w zasadzie przesądzało to o jego zaszeregowaniu.

Zmiana klasyfikacji, jeśli w ogóle była do pomyślenia, mogła w zasadzie oznaczać tylko zdegradowanie. Jednak Gim Ilson, posiadacz najwyższego certyfikatu lojalności i tym samym politycznej przydatności, był wyjątkiem potwierdzającym regułę. Po pierwsze, był mieszańcem (jego ojcem – o zgrozo – był Amerykanin). Po drugie, przebywał kilka lat poza granicami kraju.

Historię własnego poczęcia kazano mu opisać ze szczegółami, kiedy wstępował do partii. Znał ją od matki i zapamiętał tak, jak mu ją przekazała, kiedy skończył osiem lat. Wkrótce potem zmarła. W ankiecie najzupełniej świadomie pozwolił sobie na istotne konfabulacje i napisał, że jest owocem wojennego gwałtu. Brzmiało to zdecydowanie lepiej niż wersja mamy. Jej opowieść, pełna tajemniczego wojennego romantyzmu i niepojętej magii uczuć rodzących się w jednej chwili nie wiadomo za jaką sprawą, nie nadawała się do partyjnej ankiety. W rzeczywistości, gdy na początku października 1952 roku koreańsko-chińskie oddziały szturmowe ruszyły do desperackiego natarcia, przełamując zaskoczoną obronę amerykańską w wielu miejscach frontu, równie szybko i sprawnie odpowiedział generał Van Fleet, który – nie zważając na duże straty – kontratakował wielkimi siłami i odzyskał utracone pozycje^5. Nam-Kyoung Lee, walcząca w szeregach kobiecych oddziałów Koreańskiej Armii Ludowej, na całą dobę uwięziona została w leju po ćwierćtonowej bombie lotniczej wraz z amerykańskim marines. Ściślej, wpadła tam rzucona bliskim podmuchem eksplozji moździerzowego granatu i straciła przytomność. Gdy ją odzyskała i otworzyła spieczone gorącą falą powietrza powieki, zobaczyła nachyloną nad sobą sympatyczną twarz jasnowłosego chłopca w amerykańskim mundurze. Leżała na jego kolanach. Matka nie opowiadała ze szczegółami, co stało się dalej. Powiedziała tylko, że sama nie wie, jak to możliwe, że w jednej chwili zakochała się we wrogu. Z rozmarzonego wyrazu jej twarzy mały Gim wywnioskował jednak, że wspomina ów lej i to, co w nim zaszło, z ogromną przyjemnością. Kiedy teraz o tym myślał, nie dziwił się Amerykaninowi. Młoda Koreanka ze swoją niepowtarzalną, subtelną urodą i wspaniałą figurą nawet w upapranym gliną drelichu i z włosami związanymi w przepocony węzeł musiała być w ów szczególny październikowy wieczór wyjątkowo godna pożądania. Po dwóch dniach i nocach, podczas których ze względu na silny ostrzał nie udało im się opuścić leja, przyszło wyzwolenie. Pojawiły się kolejne oddziały Van Fleeta, a Nam-Kyoung na kilka miesięcy trafiła do obozu jenieckiego po południowej stronie frontu. Tam nauczyła się mówić nieźle po angielsku, ale nawet odwiedzający ją regularnie, wówczas już porucznik, Herbert Dudinsky nie zdołał jej nakłonić, by pozostała na Południu. Z pięknie zaokrąglonym brzuszkiem, podczas najbliższej wymiany jeńców, pomaszerowała dzielnie na północ, a tam ów brzuszek najprawdopodobniej uratował jej życie, bo kraj potrzebował przyszłych nowych żołnierzy. Gdyby nie zaawansowana ciąża, nie cackano by się z nią, podobnie jak nie cackano się z tysiącami powracających z amerykańskiej niewoli jeńców, którym w ramach rekompensaty za trudy obozów wypłacano kulkę w łeb. Nam-Kyoung darowano winy, a ponieważ mówiła po angielsku, po urodzeniu Gima znalazła zatrudnienie jako tłumaczka asystująca przy przesłuchaniach. Ze swą zjawiskową urodą szybko wpadła w oko jednemu z wyższych oficerów kontrwywiadu, niejakiemu Ilsonowi. Została jego kochanką, ale ulegając jej urokowi i przymiotom duszy, prędko podniósł ją do godności małżonki, decydując się na adopcję chłopca. On także znał jedynie oficjalną wersję Gimowego poczęcia i myślał o swoim przybranym synu jako o dziecku, które przyszło na świat w wyniku brutalnego gwałtu. Nie przeszkadzało mu to, a nawet chyba pomagało, traktować chłopca z niezrozumiałym nawet dla niego samego szacunkiem i darzyć go dziwnym uczuciem na pograniczu współczucia i winy.

Z połączenia genów mleczno-smagłej wysmukłej, delikatnej Nam-Kyoung i muskularnego, sprężystego Amerykanina powstało coś dziwnego. Efekt powinien być inny. Nam była drobna i niewysoka, Dudinsky rosły, szeroki w barach, silny i pięknie umięśniony. Nam miała oczy ciemnozielone, a Herbert intensywnie niebieskie. Gim był wysoki (nawet jeśli myśleć o jego wzroście w kategoriach Zachodu), smukły i muskularny. Ale twarz o ledwie widocznym orientalnym odcieniu nie wyszła w zachodnio-wschodnim połączeniu najciekawiej i dziwnie przypominała maskę teatralną. Tak jakby koreańskie geny nie chciały pozwolić tym zza oceanu uruchomić w pełni jej mimiki i możliwości wyrazu. Wszystko w tej twarzy było na opak. W uśmiechu Gim opuszczał kąciki warg, a gdy się gniewał – przeciwnie. Przypominał wtedy rozzłoszczonego klauna, który wymalował sobie uśmiech mocną kredką do charakteryzacji twarzy. Granatowe gęste włosy, właśnie nie czarne, tylko mieniące się granatowo, przycinał krótko, a wśród równych, białych zębów wyróżniały się ostre górne kły, równie białe, lecz należące jakby do innego kompletu, stosowniejszego dla drapieżnika mięsożercy. Po matce miał ładne, kształtne dłonie i ciemnogranatowe oczy, których tęczówkę rozjaśniały zielone plamki, dokładnie takie, jakimi błyskały wesołe, błękitne amerykańskie oczy Dudinskiego. Jednakże w pełnych mroku oczach Gima ten weselszy akcent był zupełnie nie na miejscu. Choć Nam-Kyoung i Herbert byli serdeczni, wylewni i łatwo okazywali zarówno to, co czują, jak i to, co myślą, Gim ze swoją przystojną twarzą-maską był dla rozmówcy i obserwatora nieprzenikniony, a sprzeczności nabierały nowego wymiaru. To, co w wyrazie tej twarzy było zachodnie, poprzez swą regularność i perfekcyjność uwypuklało cechy orientalne, które sprawiały wrażenie nie dopełnienia, ale skażenia. Ledwie widoczne, umiejscowione kapryśnie w kącikach oczu i na szczytach kości policzkowych cechy Wschodu wyglądały na jakąś fanaberię. Przypominały efekt zabiegów teatralnego charakteryzatora, który robi makijaż zachodnim aktorom mającym zagrać w operetce Mikado. Na domiar złego twarz Gima Ilsona umiała zastygać na długie minuty i prócz mrugania powiek nic się w niej nie działo. Mogło to sprawiać wrażenie doprowadzonego do perfekcji wystudiowania własnego wyglądu i pełnej kontroli zachowania, alew jego przypadku – było naturalne. Nawet gdy się uśmiechała robił to rzadko – było w wyrazie jego twarzy coś odpychającego i przykrego dla obserwatora.

Żołnierz, który wrócił z baraku z ostemplowaną przepustką i żółtym identyfikatorem, teraz najwyraźniej pełen szacunku, nadział się na puste spojrzenie pułkownika i zmieszany pospiesznie opuścił wzrok, choć jeszcze niedawno sprawiał wrażenie twardziela. Starannie unikając zaglądania pod daszek polowej czapki Ilsona, zasalutował pokazowo i gestem nakazał podniesienie szlabanu. Szlaban był tylko jedną z szykan, bo po przejechaniu ledwie kilkudziesięciu metrów Gim musiał zostawić swojego gaza na pokrytym siatką maskującą parkingu i po okazaniu następnym posterunkom przepustki przesiąść się do wąskotorówki. Był jedynym pasażerem, więc ulokował się w środkowym wagoniku, z dala zarówno od niewielkiej lokomotywy spalinowej, jak i od wartownika z elkaemem, nudzącego się na końcu składu. Podłogę zanieczyszczały niedopałki i coś jeszcze, co wyglądało na resztki owoców, pachniało nie najlepiej i leżało tu widać od wielu dni. Nie mógł już zmienić miejsca, bo skład ruszył z szarpnięciem. Ulokował nogi w butach desantowych jak najdalej od odpadków i z zaciekawieniem obserwował trasę. Ostatni raz był tu ponad dwa lata wcześniej… bodaj wiosną 1996 roku. Oczywiście. To było przy okazji tej farsy zorganizowanej w Yongbyon na użytek Amerykanów. Mechanizm dziecinnie prosty. Zastanawiające, że wciąż dają się nabierać na takie numery. Prosi się ich o pomoc przy likwidacji starego reaktora, a oni, ponieważ ich Kongres przeznacza na to duże sumy, ochoczo w to wchodzą. To w końcu pieniądze rządu Stanów Zjednoczonych, więc dla specjalistycznych firm niebagatelne budżety stanowią wielką pokusę. Wszyscy chcą zarobić i wszyscy są zadowoleni. Gdy Amerykanie, zachwyceni, że tak łatwo poszło, chcą zabrać się do pracy, zaczyna się piętrzyć przed nimi kolejne trudności. Wystarczy tak przygotowywać raporty, żeby specjaliści z MAEA^6 zgłupieli, bo nikt nie jest w stanie zweryfikować spreparowanych umiejętnie danych. Oczywiście zaczyna się wymiana not dyplomatycznych, dementi i protestów oraz wzajemnych oskarżeń. W tej grze jesteśmy mistrzami i Amerykanie nie powinni siadać z nami do jednego stolika. Co innego Rosjanie. Ci umieją grać i blefować. Umieją też iść w zaparte. Ich o wiele trudniej rolować.

W końcu, po etapie pozornych ustępstw, szarż i rejterad z naszej strony, Agencja, której większość udziałów mają jankesi, bierze się do roboty i zaczyna pakować śmiercionośne pręty do specjalnych pojemników z kwasoodpornej stali. I dobrze. Czas najwyższy, bo wiele z nich jest w stanie – jak to eufemistycznie ujmują raporty – poważnego zaniedbania. Na tyle poważnego, że Amerykanie muszą wyasygnować na ich unieszkodliwienie dwa razy większe sumy. A są to kwoty idące w dziesiątki milionów USD. I mimo to są zadowoleni. Jak by im kto w kieszeń narobił. Demokracja ma zapewne swoje dobre strony, ale jej produktem ubocznym są tabuny głupków. Z czego tu się niby cieszyć? Z tego, że na świecie jest o kilka ton mniej tych odpadów? Znikną w jednym miejscu, pojawią się z pewnością w innym, najmniej spodziewanym. Taka jest natura tego świństwa, którego wszyscy pożądają bardziej niż złota.

W każdym razie Amerykanie i ich satelici mieli przez wiele miesięcy zajęcie i w ogóle nie podejrzewali, że cała zabawa ma służyć jedynie odwróceniu uwagi od spraw istotnych. Cóż bowiem znaczy żałosne pięć megawatów stareńkiego rosyjskiego rozpadającego się reaktora w Yongbyon wobec przeraźliwej mocy nowego, budowanego w odległości zaledwie dwudziestu pięciu kilometrów? W dodatku częściowo finansowanego, o czym oczywiście Amerykanie ani ludzie z KEDO^7 nie mają pojęcia, z pieniędzy amerykańskich podatników! Przy czym – warto zauważyć – nowy reaktor będzie miał niewiele wspólnego ze szczytnymi założeniami tego konsorcjum. Nie będzie to oczywiście reaktor cywilny. Ten cywilny też co prawda powstaje, ale zupełnie gdzie indziej, i nawet całe stado międzynarodowych audytorów, choćby siedziało nad fakturami i księgami jeszcze przez pięć lat, nie dojdzie prawdy, czyli tego, na co naprawdę wydaje się kolejne transze funduszy KEDO, nie licząc wielkich sum na infrastrukturę, przesiedlanie ludności z zagrożonych skażeniami osiedli i tym podobne bzdury. Aha! Zapomniałbym. Jeszcze kolejne pieniądze na linie przesyłowe i osprzęt, transformatory, sterowniki. Owszem, są. Tyle że nigdy nie popłynie nimi prąd do mieszkań i domów kultury, a osprzęt po drobnych modernizacjach można przystosować do wiadomych celów.

Sprawa, nie licząc oczywiście drobnych nieporozumień, kłótni, szantaży i zatargów, rozwijała się na tyle pomyślnie i najwidoczniej przynosiła tak pokaźne zyski południowokoreańskim, japońskim i amerykańskim firmom zaangażowanym w program wydawania publicznych funduszy, że na KEDO łakomym okiem spozierać zaczęli Rosjanie i Chińczycy. Proszę bardzo. Nie widzimy przeszkód. Rozumiemy, że też chcielibyście zarobić. Bardzo dobrze. Im więcej chętnych, tym więcej kontrolerów, im więcej audytorów, tym łatwiej o zamieszanie, bo wy najpierw będziecie patrzeć na ręce sobie nawzajem. A przede wszystkim naszym braciom z Południa.

Gim, jak wszyscy z jego szczebla, miał swobodny dostęp do wielu zakazanych kanałów zagranicznych stacji telewizyjnych i doskonale znał korupcyjne możliwości braci zza linii demarkacyjnej. Nie było tygodnia, ba, niekiedy dnia, bez nowej afery w administracji rządowej albo w prywatnych korporacjach. Szwindel za szwindlem. Jeden grubszy od drugiego. Aż dziw, że przy takiej odwiecznej skłonności Południowi dorobili się jako naród tak wielkich pieniędzy. Przydałoby się im jednak trochę więcej finezji, bowiem styl ich afer przypominał jako żywo niechlubne panowanie imienników pułkownika – Gimów z Andongu^8. Współczesnych południowokoreańskich prominentów nie hamowało wiele przed zastosowaniem dokładnie takich samych metod… Łapówkarstwo i korupcja, fałszowanie księgowości, handlowanie kontraktami i stanowiskami, ustawianie przetargów. Mimo dziesięcioleci demokracji według sprawdzonych amerykańskich wzorów Republika nie wyzbyła się najgorszych narodowych przywar. Czasami poziom afer i szwindli był zadziwiająco prymitywny. Ot, jakaś pani minister kultury czy czegoś takiego, korzystając ze służbowej karty kredytowej, kupuje futra za sto tysięcy dolarów. I to gdzie? W sklepie swojej siostry. Media pasą się tym przez tydzień po to, by w następnym używać sobie na kolejnym defraudancie.

Nasz system – dumał smętnie Gim – niczym się od tej sławetnej demokracji nie różni. To też czasy współczesnych Gimów z Andongu, tyle że na Północy korupcja, łapówkarstwo, protekcjonizm, oszustwa podatkowe i księgowe, naganne i godne najsurowszych kar, są zauważane jedynie do pewnego szczebla władzy. Wyżej wyczyny naszych Gimów z Andongu są niedostrzegalne. A może, ściśle mówiąc, lepiej udawać, że się ich nie widzi. Chyba że trzeba się pozbyć jakiegoś Gima z wysokiej półki. Wtedy jednym ruchem wszechwładnego palca z rycerza dżucze czyni się przestępcę^9. To normalne. Gim doskonale znał te mechanizmy i może właśnie dlatego starał się nie wchodzić w orbity szwindli i przekrętów, co było powszechne wśród funkcjonariuszy jego szczebla. Był to, trzeba przyznać, pewien rodzaj szczególnej uczciwości w ramach absurdalnego systemu. Oczywiście nie sposób było się odizolować od potrafiących zmielić każdą uczciwość trybów układu. No bo jak na przykład odmówić przyjęcia gratyfikacji w postaci luksusowej willi, limuzyny albo przydziałowej kochanki, równie luksusowej jak limuzyna? Owe gratyfikacje były formą wynagrodzenia za wierną służbę i osiągnięcia. Można ich było oczywiście nie przyjąć, prosząc o przeznaczenie willi na sierociniec, ale tego czynić w żadnym wypadku nie należało. Funkcjonariusz, który tak właśnie by postąpił, oficjalnie zostałby pochwalony jako wzór społecznych i komunistycznych cnót, ale przestano by mu ufać. I z czasem pewnie odsunięto od lukratywnych stanowisk i władzy. Tego wszystkiego pułkownik Gim Ilson nie pochwalał, ale godził się z tym, a ta zgoda była jego świadomym wyborem. Pozostanie w kraju było też świadomym wyborem. Studiował za granicą, wysyłano go za granicę w misjach^10 i wielokrotnie mógł najzwyczajniej w świecie przekroczyć bramę krajowej ambasady w każdym demokratycznym kraju i poprosić o azyl. Wszędzie przyjęto by go z otwartymi ramionami, zapewniono godziwy byt i ochronę. Mógł to zrobić tym łatwiej, że na Północy nie miał ani bliższej, ani dalszej rodziny, którą można by represjonować za jego zdradę. Wracał za każdym razem, bo tego chciał. Wracał z przyjemnością i miłym poczuciem bliskości rodzinnych stron. W systemie, którym pogardzał i którego w duchu nie akceptował, było mu dobrze i wygodnie. Nie chciał tego stracić.

Skład kolejki, piszcząc na ciasnych zakrętach, piął się teraz pod górę, a żołnierzem z ostatniego wagonika rzucało tak, że musiał puścić swój elkaem na pas i chwycić się obu burt. Wyglądało to zabawnie, tak jakby żołnierz bał się wypaść z łódki rozkołysanej przez fale oceanu, i pułkownik Gim Ilson uśmiechnął się po raz pierwszy tego dnia. Kolejka pokonywała kolejne zakręty trasy rozpiętej w meandrach licznych wzgórz, ale widać było niewiele, bo widok do góry i na boki zasłaniała siatka maskująca. Tylko od czasu do czasu pułkownikowi wydawało się, że spostrzega po obu stronach toru koliste stanowiska obrony przeciwlotniczej, otoczone workami napełnionymi piaskiem. Wreszcie lokomotywka zanurkowała w czarną gardziel tunelu i na chwilę, nim ciemność rozjaśniły skąpo posadowione lampy, Gim przestał widzieć cokolwiek.

Od czasów, kiedy Groves^11 stworzył pierwszy wojskowy ośrodek nuklearny z prawdziwego zdarzenia koło zapomnianej przez Boga i ludzi osady Hanford^12, zmieniło się niewiele… Żeby wyprodukować dostateczną ilość plutonu, trzeba było kilku rzeczy: energii elektrycznej, bieżącej wody i tysięcy ludzi. Tu, w podziemnym, niewidocznym dla satelitów ośrodku i wokół niego, było wszystko co trzeba. Energię dostarczały wysokowydajne linie przesyłowe z elektrowni w Yongbyon. Szybki i czysty nurt Koryong Gong wijącej się meandrami pośród wzgórz i kilka stopni wodnych wraz ze stacjami filtrów zapewniały dostatek wody, a robotnicy… O tych akurat należało się najmniej martwić. Zaplecze reaktora, nawet w tej fazie zaawansowania budowy, wyglądało imponująco, a w miarę mijania poszczególnych kwartałów ośrodka, pomysłowo wmontowanych w zbocza wzgórz lub krecio w nich pozakopywanych, Gim Ilson tworzył sobie obraz całości. Wąskotorówka, dudniąc spalinowym silnikiem, zanurzała się w kolejne tunele, przejeżdżając koło składów, instalacji i stacji transformatorów, warsztatów i parków wielkich maszyn budowlanych wyciągających drapieżnie ramiona czerpaków i lemieszy. W upiornym świetle sodowych lamp spychacze, koparki i górnicze digilatory przypominały gigantyczne, członkonogie owady. Krzątający się wszędzie, wpełzający we wszystkie najciemniejsze zakamarki, oblepiający sprzęt, ciągnący rury i wózki z narzędziami robotnicy wyglądali z tej perspektywy jak tłum Wellsowskich Morloków, a Gimowi, który widział Wehikuł czasu w małym madryckim kinie, wydawało się, że podobnie jak owi fantasmagoryczni mieszkańcy podziemi mają oni chorobliwie blade twarze i widzące tylko w ciemności oczy o wielkich źrenicach. Wreszcie nadmiernie rozpędzona wąskotorówka wpadła w banię oślepiającego światła głównej hali i ledwie zdążyła wyhamować przed końcową pętlą, a pułkownika rzuciło na przeciwległą ławeczkę. Ze zbitym kolanem, przeklinając samymi wargami nieudolnego maszynistę, wysiadł na wąski, wyłożony betonowymi płytami peron, ale nim zdążył się na dobre rozejrzeć, wyprężył się przed nim oficer z żółtym identyfikatorem wysokiego dostępu. Wysokiego – ale nie była to plakietka w kolorze czerwonym, którą podał mu uprzejmie uśmiechnięty oficer, prosząc o oddanie tej żółtej, którą Gim dostał na pierwszym posterunku. Czerwona pozwalała poruszać się po ośrodku bez ograniczeń, więc Gim poczuł własną ważność i nawet sobie tego nie uświadamiając, protekcjonalnie spojrzał na swego przewodnika. Po chwili jednak, ponieważ uczono go rozpoznawania prawdziwej natury ludzi, zweryfikował swoją ocenę.

W kraju system znakowania ludzi był czymś powszechnym i normalnym i Gim nigdy nie zastanawiał się nad jego celowością. Nie uczono tego na lekcjach historii, ale gdyby komuś w ogóle przyszło do głowy zajmować się podobnymi rzeczami (co już samo w sobie byłoby wykroczeniem), dowiedziałby się, że znakowanie wprowadzono już w okresie wczesnego Joseon^13. Tabliczkę dostawał każdy chłopiec po ukończeniu piętnastu lat. Szlachtę znakowano tabliczkami z jeleniego rogu lub cennej topoli, klasy niższe i niewolnicy nosili tabliczki z podlejszych surowców. System, dopóki nie wymknął się spod kontroli, działał znakomicie, pomagając nadzorować wysoko urodzonych, ściągać podatki i grzywny z ludzi klas średnich i karać tych z najniższej warstwy, gdy zapragnęli ruszyć w podróż, czego w żadnym wypadku nie wolno im było robić. Po sześciuset latach nie zaszły więc w tej materii żadne istotne zmiany, a identyfikatory nadal precyzyjnie i bezwzględnie określały prawa i obowiązki^14. Tych ostatnich było oczywiście zdecydowanie więcej.

– Czy chcecie, towarzyszu pułkowniku, obejrzeć ośrodek, zanim zaprowadzę was do zony mieszkalnej? – troskliwie wypytywał oficer, drepcząc obok Gima i służbiście zaglądając mu w oczy. Ta usłużność była jedynie demonstracją i Gim doskonale to wyczuwał. Kapitan miał odznakę sił specjalnych, znaczek spadochroniarza i mnóstwo baretek orderowych. Nie był z pewnością zwykłym komandosem, jednym z groźnej, świetnie wyszkolonej stutysięcznej grupy sił specjalnych. Potrafił zręcznie maskować swoją siłę. Nic dziwnego, że zatrudniano tu właśnie takich ludzi.

– Pokażcie mi reaktor – odpowiedział Gim.

Nie był to zwykły kaprys. Naprawdę miał na to ochotę i myślał o tym przez całą drogę do Yongbyon. Z racji swej roli w projekcie znał się nieźle na instalacjach nuklearnych. Regularnie dostarczano mu fachową literaturę z Zachodu i ze Wschodu. Nie był z wykształcenia nukleonikiem ani fizykiem, tylko absolwentem wydziału inżynierii lądowej Politechniki Warszawskiej. Ukończył ją w czasach, kiedy KRLD i PRL łączyły „serdeczne” stosunki narzucone przez Moskwę. Znał się na technologii nuklearnej mniej więcej na tyle, na ile Albert Speer znał się na samolotach i czołgach, ale to wystarczyło, bo był w projekcie raczej strategiem, nadzorcą logistyki i człowiekiem do specjalnych poruczeń. Kimś w rodzaju Rocheforta, totumfackiego kardynała Richelieu. Gim widział już cywilne instalacje, ale były to maszynki o mocy nieprzekraczającej pięciu megawatów. To, co miał zobaczyć, potworny garnek do gotowania uranu, gdyby powstało jako instalacja cywilna, osiągałoby w szczycie nawet osiemset megawatów!

Trzeba było pokonać jeszcze kilkaset metrów korytarzy i przejść kilka dudniących pod krokami galeryjek schodów, by dostać się do reaktora. Tu niskie sklepienia podnosiły się, a imponująco duże pomieszczenie było jasno oświetlone. W środku kolistej hali, w monstrualnej studni otoczonej niklowanymi relingami, stosowniejszymi dla luksusowego wycieczkowca, tkwił niczym czopek w tyłku rdzeń systemu. Nim przepuszczono ich dalej, musieli włożyć ochronne kombinezony. Gim podszedł do bariery i opierając na niej dłonie w ciężkich gumowych rękawicach, spojrzał w dół. Ilekroć podchodził tak blisko stosu, co zawsze wiązało się z silnym przeżyciem, odczuwał to samo. Uczucie mimo wszystko było przyjemne i, by tak rzec, ekscytujące, a Gimowi nieodmiennie wydawało się, że niewidzialna siła mrowi mu skórę czaszki. Natychmiast zaczynała go swędzieć głowa. Tym razem było to czyste złudzenie, ponieważ nie dokonano jeszcze rozruchu.

Jak powiedziano, od czasu, kiedy Groves budował ośrodek w Hanford, niewiele się zmieniło. Tyle tylko, że grafitowy blok w Hanford leżał na boku, podczas gdy w zasadzie wszystkie późniejsze konstrukcje stawiały grafitowy wał na sztorc. Reszta konstrukcji reaktora oparta była na tych samych założeniach. Gim jako fachowiec potrafiłby wyrysować drzewo genealogiczne reaktora od momentu, w którym nuklearne tajemnice wymknęły się spod kontroli amerykańskiej administracji, a sowieccy „obserwatorzy” wojskowi wywozili w dyplomatycznych kufrach tony specjalistycznej dokumentacji^15.

Podobnie jak ten w Hanford i dziesiątki jego bękartów rozsianych po świecie, grafitowowodny reaktor był typowym urządzeniem produkcyjnym i powielającym. To znaczy takim, które wytwarzało sztuczne pierwiastki promieniotwórcze na drodze aktywacji. Ten miał produkować tylko pluton i był rodzajem prostego perpetuum mobile, korzystał bowiem z paliwa jądrowego, którym w znacznej mierze miały być zużyte i zdestabilizowane pręty uranowe z cywilnej pięciomegawatówki. Owszem, te same, których unieszkodliwienia za wielkie pieniądze podjęli się Amerykanie. Tyle tylko, że Amerykanom oddano zaledwie część śmiercionośnych rurek. W komunistycznym kraju takie rzeczy nie powinny się marnować.

Urządzenie, nad którym pochylał się pułkownik, stanowiło ponadto szczególną klasę reaktorów powielających, w których paliwo jądrowe w trakcie wypalania przekształca się w inny rodzaj znacznie bardziej wydajnego paliwa jądrowego. Nie tyle zresztą paliwa, bo nikt nie zamierzał marnować powstającego w ten sposób plutonu na produkowanie energii, co materiału rozszczepialnego. Trzeba go było wyprodukować odpowiednio dużo. Tak dużo, by starczyło na bombę.

Tkwiący w otulinie warstw izolujących i chłodzących urządzeń cylinder z grafitu miał przygniatającą masę sześciu tysięcy ton. Przez całą długość cylindra przechodziły tysiące aluminiowych rurek, w których pomieszczono wspomniane uranowe pręty o średnicy zaledwie dwóch centymetrów. Łączna masa tych prętów dochodziła do sześciuset ton. W grafitowo-uranowym układzie zachodziła reakcja łańcuchowa powodująca wydzielanie wielkich ilości ciepła, pręty trzeba więc było chłodzić wodą. Tej – jak powiedziano – nie brakowało, a potężne wysokowydajne pompy dostarczały jej w ilości kilkuset tysięcy litrów na minutę. Cała zabawa musiała jednak trwać bardzo długo, w jednym cyklu ponad trzy miesiące, bo tylko jeden uranowy atom na średnio cztery tysiące przemieniał się w atom plutonu. Gdy po trzech miesiącach napromieniowane pręty zostaną zmuszone do utworzenia owych pożądanych cząsteczek, specjalne urządzenie wypchnie je do wielkiego zbiornika z wodą, która pochłonie silne, lecz krótkotrwałe promieniowanie. Po dalszych sześćdziesięciu dniach można będzie pręty wyłowić i poddać je dalszej chemicznej już obróbce, tak by wypreparować toksyczny, acz pełen obiecujących możliwości pluton.

– Kończymy testy osprzętu… – usłyszał tuż nad uchem głos swego przewodnika i mimowolnie drgnął zaskoczony, bo komandos potrafił chodzić bezszelestnie nawet po dudniących echem, stalowych kratownicach ażurowych posadzek. Gim nie lubił takich zaskoczeń choćby z tego powodu, że cenił własne możliwości i jak dotąd nie napotkał równego sobie przeciwnika. Zignorował informację i spytał surowo, choć odpowiedź mógł bez trudu znaleźć na identyfikatorze komandosa:

– Jak się nazywacie, towarzyszu kapitanie?

– Wybaczcie, towarzyszu pułkowniku, nie przedstawiłem się wam jak należy. Proszę się na mnie nie gniewać, ale mamy tu tyle…

Gim położył kapitanowi ciężką rękę na ramieniu i patrząc mu w oczy, powiedział już znacznie łagodniej:

– Nie każę się wam usprawiedliwiać. Chcę po prostu wiedzieć, jak się do was zwracać.

W oczach kapitana błysnęły niespodziewanie wesołe ogniki, ale zgasił je natychmiast. Zestawił porządnie obcasy i wyprężył przedramię we wzorowym pozdrowieniu:

– Kapitan Kim Dzong Il melduje się do usług towarzysza pułkownika!

Gim o mało nie parsknął śmiechem, ale szybko się opanował.

– Tylko mi nie mówcie, że to nie żart, kapitanie!

Komandos zrozumiał, że ma do czynienia nie z pewnym swoich przewag głupcem, ale z człowiekiem oświeconym, i ciesząc się z oznak akceptacji i zrozumienia w mądrym spojrzeniu rozmówcy, wyjaśnił gorliwie:

– Więcej z tym kłopotów niż pożytku z tego… Moi szanowni rodzice byli zaufanymi współpracownikami Ukochanego Przywódcy jeszcze w dawnych czasach i uzyskali jego osobiste przyzwolenie, żebym nosił to imię. To stąd. O ile wiem, jestem wyjątkiem, ale, proszę mi wierzyć, gdybym to ja miał decydować… – zawahał się, usiłując dociec, na ile to, co chciał wyznać, mogło mu zaszkodzić w oczach wyższego stopniem. – Gdyby to ode mnie zależało – kończył z ulgą, dostrzegając zrozumienie Gima – wybrałbym mniej spektakularne. To wbrew pozorom wcale nie ułatwia życia… – Spojrzał wyczekująco, a Gim łaskawie podchwycił wątek.

– Jedno jest pewne. Musicie się zawsze bardzo starać. Powinniście zasłużyć na swoje imię.

– Właśnie – z ulgą potwierdził imiennik Najwyższego i spytał: – Jak się wam, towarzyszu pułkowniku, podoba nasz szybkowar?

Gim z żalem odwrócił się od reaktora.

– Jeżeli będzie pracował tak, jak wygląda… A tak w ogóle, to czy w czasie, kiedy mnie tu nie było, nie wystąpiły jakieś kłopoty, przestoje?

– Nic takiego się nie zdarzyło. Wszystkie dane, harmonogram prac, protokoły odbioru czekają na was, towarzyszu pułkowniku, w kwaterze.

Gim wiedział, że problemów produkcyjnych nie było, bo… Gim wiedział zwykle wszystko, co chciał wiedzieć, odpowiednio wcześniej. Jak powiedziano, nie lubił, gdy coś go zaskakiwało.

– A inne problemy? – spytał ciekaw szczegółów sprawy, którą też znał z wcześniejszych raportów, i popatrzył wyrozumiale w oczy komandosa.

– Widzę, że już wiecie… – odważnie wytrzymał jego spojrzenie kapitan. – Nie dopilnowano jak należy. Oficerowie odpowiedzialni za tę sprawę zostali już przeniesieni… – Obaj wiedzieli, co kryje się za tym określeniem.

– Jak ona to zrobiła? Przecież wszędzie są kamery? – zapytał Gim, bo tych akurat informacji, które najwidoczniej jego informator uznał za zbyt drobiazgowe, nie miał.

– Odgryzła sobie język. Pod kocem… Że też człowiek jest zdolny do takich rzeczy… – zaryzykował filozoficzny komentarz imiennik Najwyższego.

Gim pokiwał głową. Zmieszał się, czując, że wiadomość poruszyła go bardziej, niżby sobie tego życzył.

– A profesor Murakami? Jak to przyjął?

Kapitan nie owijał w bawełnę.

– Fatalnie. Wydawało się, że może pójść w jej ślady. Dotrzymywała mu towarzystwa przez tyle czasu. Skończyło się szczęśliwie na środkach uspokajających i obietnicy…

– Coście mu obiecali? Że go zwolnimy do domu? – zadrwił Ilson, ale był autentycznie ciekaw, jaką obietnicą można ukoić uczonego.

– Że znajdziemy mu nowe towarzystwo… – niepewnie oznajmił kapitan, dostrzegając w marsie pułkownika coś nieprzyjaznego i odpychającego.

– Ach tak! – Gim był uprzejmy i ironiczny, ale imiennik Najwyższego czuł, że pułkownik nie jest zachwycony decyzjami i za chwilę da temu gwałtowny wyraz. Jednak Ilson zapanował nad niezadowoleniem. – I co na to profesor? – zapytał spokojnie.

– Oświadczył, że to wykluczone i żebyśmy się nie ważyli krzywdzić kolejnej kobiety…

– Hm – Gim pokręcił głową w uznaniu dla postawy profesora. Jednak ta postawa, postawa człowieka, któremu dawno temu odebrano wszelkie chęci do manifestowania jakichkolwiek postaw, zastanowiła go.

– A co wy na to?

Imiennik Ukochanego Przywódcy mówił coraz bardziej niepewnym tonem, a w miarę tych wyjaśnień na twarzy Gima Ilsona i w jego zimnym spojrzeniu pojawiało się coraz więcej emocji, których jego podwładni bali się najbardziej. Imiennik wodza skończył, ale już nie odważył się spojrzeć pułkownikowi w twarz. Pokornie zestawiwszy obcasy, czekał, pocąc się ze strachu pod gumą ochronnego kombinezonu. Gim jednak nieoczekiwanie go ułaskawił.

– Chodźmy – powiedział. – Trzeba zdjąć to gumowe świństwo. Resztą zajmiemy się jutro.

Odroczenie wyroku ucieszyło Kima tylko na chwilę. Byłoby może lepiej, gdyby Ilson ogłosił wyrok od razu. Nie zrobił tego, toteż kapitana czekała noc pełna lęku i niepewności.

Apartament prof. Minoru Murakamiego w części

mieszkalnej Tajnego Wojskowego Ośrodka

Badawczo-Rozwojowego 25 kilometrów na północ

od Yongbyon. Tej samej nocy

Miał pięćdziesiąt sześć lat i wciąż wielką ochotę na życie. Profesor Minoru Murakami. Wielki nukleonik. Od czterech lat w niewoli. W takich jak ten pozbawionych wyrazu apartamentach z betonu. Często pod ziemią. Bez okien i dziennego światła. Albo w sterylnych wnętrzach laboratoriów i wytwórni. Od czasu do czasu. Nawet dość regularnie. Mniej więcej co pół roku dwutygodniowy „urlop” w wojskowych, znakomicie strzeżonych pensjonatach nad morzem lub w górach. Dobre koreańskie jedzenie, które zdążył polubić i które smakowało mu bardziej niż ojczysta kuchnia. Nieograniczony dostęp do fachowej prasy zagranicznej w kilku językach. Przyzwoity wybór literatury i zagranicznych filmów na wideo… Żyć nie umierać. Wolno mu było nawet ćwiczyć i gdy o to poprosił, mógł konsultować swoje postępy i błędy (tych było zwykle więcej) z koreańskim nauczycielem… Świetna opieka lekarska. Sauna. Masaż. Solarium. I doborowe towarzystwo. Najlepsi specjaliści z całego świata. Z Chin, z Południa^16, z Rosji, USA, Pakistanu, a nawet z Egiptu. Wszyscy podobnie jak on skazani na ten raj do końca życia. Bo stąd nie ma ucieczki. Jak uciec z kraju, który jest jednym wielkim więzieniem? A ściślej, kolejnymi więzieniami uwięzionymi jedno w drugim. Tak jak zamyka się coraz mniejsze „matrioszki” w zewnętrznej, największej malowanej babie. Miał przynajmniej tę wątpliwą satysfakcję, że z Japonii, jak na razie, był tylko on.

A wszystko to zawdzięcza swojemu ekscytującemu wyjazdowi na madrycki kongres poświęcony pokojowemu wykorzystaniu energii jądrowej. To było cztery lata temu. Jego wystąpienie przewidziano już na pierwszy dzień, a organizatorzy zapewniali, że jest to jeden z najbardziej interesujących punktów programu. Kongresowy świat bardzo chciał wiedzieć, co też ma do powiedzenia najwybitniejszy japoński specjalista na temat japońskich programów nuklearnych tuż po tym, jak zakończyła się wojna w Zatoce i świat zaczął wyglądać nieco inaczej. Ciekawi byli właśnie wystąpienia naukowca, a nie polityka. Politycy zwykle ukrywają część prawdy i najczęściej jest to ta najważniejsza część. Choć do wyjazdu namawiali go właśnie politycy. Musieli go namawiać, bo od czasu studiów w USA opuszczał Wyspy Macierzyste niechętnie i najlepiej czuł się w instytucie, którego był szefem. Dodajmy dla porządku – uwielbianym przez znakomitą większość współpracowników i znienawidzonym przez znikomą, aczkolwiek szkodliwą grupkę turkuci podjadków, których nie brak w instytutach całego świata. Bo Murakami był wyjątkowo mądrym i wyrozumiałym szefem.

Najwidoczniej politykom zależało na tym, by świat naukowy związany z programami nuklearnymi poszczególnych krajów usłyszał to, co chcieli mu powiedzieć, właśnie z ust uczonego. Nie. Nie naciskano na niego ani niczego mu nie sugerowano. Może tylko – i to bardzo enigmatycznie – możliwość zwiększenia budżetu instytutu w następnych latach, ale były to uwagi taktowne i wypowiadane tak, by niczego nie przesądzać.

Dostarczono mu natomiast obszernych materiałów na temat założeń oficjalnej jądrowej polityki Japonii. Skorzystał z nich chętnie, bo bardzo mu się przydały w konstrukcji wystąpienia. Mówił oczywiście po angielsku i wydawało mu się, że naukowcy wypełniający amfiteatralnie ukształtowaną olbrzymią salę kongresową słuchają go z zapartym tchem. Zaczął od lat pięćdziesiątych, przypominając, że w 1954 zawarto prozumienie o wzajemnej pomocy wojskowej, w którym USA zobowiązywały się do rozszerzenia swojego parasola atomowego także nad terytorium Japonii. Potem powołał się na przemówienie Eisaku Sato^17 w japońskim parlamencie i przywołał zasadę „trzech pryncypiów”18. Nie przypominał jednak, uważając, że to nieistotne, faktu, iż „trzy pryncypia” były jedynie rezolucją parlamentu i nigdy nie zyskały mocy ustawy. Nadmienił natomiast, że już w 1964, wtedy gdy Chiny testowały swoje pierwsze bomby, Sato domagał się także bomby dla Japonii, co o dziwo znajdowało w pacyfistycznie nastrojonym państwie żywy odzew. Przypomniał, że Nixon omal nie uległ japońskiemu entuzjazmowi, ale powołani przez amerykański Senat eksperci przyhamowali jego zapał. Japońscy politycy postanowili wówczas pozostawić kwestię zbrojeń atomowych jako „otwartą”, co nie było złym posunięciem. Można było bowiem używać owej „otwartości” w charakterze skutecznego argumentu przetargowego w negocjacjach. Oficjalnie Tokio było wówczas najgłośniejszym chyba w regionie orędownikiem procesu rozbrojenia jądrowego. Jednakże niezachwiana, zda się, wiara japońskich polityków w porządek nieproliferacyjny, a przede wszystkim w szczelność amerykańskiego parasola, zachwiała się po tym, jak hordy Hu sajna runęły na Kuwejt, a zwłaszcza po tym, jak Korea Północna doprowadziła do ostrego kryzysu wokół własnych programów nuklearnych i wycofała się z NPT^19. Potem – bo nikt mu przecież tego nie zabraniał – przeszedł do tej części referatu, która oparta była na jego własnej wiedzy i gromadzonych przez niego samego materiałach… Źródła, z których korzystał, nie były tajne, ale on jak mało kto potrafił czytać między wierszami. Ponieważ zaś nie pochwalał praktyk wprowadzania programów militarnych kuchennymi drzwiami (przy czym kuchnią były oczywiście programy pokojowego wykorzystania energii), przypomniał, że od czasu zakończenia zimnej wojny i powrotu Okinawy (na której Amerykanom nie wypadało już oficjalnie trzymać broni atomowej) Japonia musiała przypomnieć sobie o pewnych sprawach. Głównie o tym, że każdy powinien móc decydować samodzielnie o własnym losie i zadbać o własne bezpieczeństwo. Stwierdził (co spotkało się z przychylnym pomrukiem sali), iż wobec niepokojących zmian w atomowym potencjale innych krajów regionu rozwijanie programów militarnych jest tak samo konieczne jak „cywilnych”. Wyraził też ubolewanie (co również zostało dobrze odebrane przez salę), że do tej pory jego kraj nie uczynił z tego elementu oficjalnej polityki.

To był dzień triumfu i Murakami, który nigdy nie szukał publicznego poklasku, czuł się wspaniale podczas wieczornego rautu, gdzie komplementowano jego wystąpienie i każdy chciał się z nim trącić kieliszkiem szampana. Nie liczył tych kieliszków i mając już mocno w czubie, zupełnie nie zwrócił uwagi na to, że zamiast przywołanej przez kongresową recepcję korporacyjnej taksówki o umówionej godzinie podjechała anonimowa czarna limuzyna. Gdy otworzono przed nim drzwiczki, wsiadł bez zastanowienia. Potem zdążył zauważyć jedynie to, że siedzący na tylnej kanapie mężczyzna trzyma białą, starannie złożoną chusteczkę i uśmiecha się do niego. Odpowiedział równie promiennym uśmiechem i… obudził się nazajutrz na statku w maleńkiej jednoosobowej kabinie, czując powolne kołysanie morza i słysząc monotonne mruczenie silników. W pierwszym odruchu chciał wyjrzeć przez uchylony bulaj, zasłonięty wesołą kretonową zazdrostką, ale gdy się poderwał, syknął z bólu i trzymając się za skronie, opadł na poduszkę. Ból był przejmujący, a puls w skroniach zadudnił dźwięcznie niczym świątynny dzwon w rocznicę Wielkiego Wybuchu. Wtedy drzwi uchyliły się i do kabiny bez pukania wszedł ten sam mężczyzna, który uśmiechnął się do niego, zanim uśpił go w limuzynie jakimś świństwem, którym nasączono chusteczkę. Teraz też się uśmiechnął, ale nie był to dobry uśmiech. Profesorowi wydawało się, że uśmiech mężczyzny jest jedynie przylepiony do jego twarzy albo wykonany technikami chirurgicznymi. Przypominał mu uśmiech demonicznych strażników świątynnych bram w starej stolicy.

Nie zdejmując uśmiechu z przystojnej, nawet ładnej twarzy, mężczyzna usiadł bez pytania na zydlu przyśrubowanym do podłogi, założył swobodnie nogę na nogę i splótł dłonie na kolanie. Dopiero teraz Murakami zaczął dostrzegać szczegóły: całkiem zwyczajny, bardzo czysty drelichowy kombinezon w kolorze pustynnego piasku oraz to, że uśmiech porywacza tylko chwilami był niepokojący i miało to istotny związek z kierunkiem i rodzajem jego spojrzenia. Z rysów twarzy, koloru skóry, budowy ciała Murakami nie potrafił odczytać narodowości. Twarz gościa wydawała mu się to twarzą Europejczyka, to twarzą o cechach zdecydowanie orientalnych. Dopiero po dłuższej chwili Murakami zorientował się, że ma do czynienia z mieszańcem. Uświadomił też sobie, że leży pod kocem nago. Podciągnął więc koc pod samą brodę i nie wiedząc, jak się zachować, zadał całkiem rozsądne pytanie po angielsku:

– Eter?

– Skądże znowu – odparł uprzejmie przybysz piękną angielszczyzną. – Narkotan. Nie drażni tak koszmarnie płuc i dróg oddechowych i, jak pan zauważył, śpi się po nim znakomicie. Tyle że jest silnie toksyczny i bardzo boli po nim głowa. Powinien pan wyjść na pokład i dobrze się przewietrzyć. Zaraz przyślę tu kogoś z bielizną i ubraniami. Proponuję panu moją pomoc i towarzystwo. Sam pewno nie dałby pan rady.

– Z moimi ubraniami? – ożywił się Murakami.

– Nie, profesorze. Otrzyma pan nowe rzeczy. Przeszłość… – zawahał się chwilę – …to, co było, trzeba zostawić za sobą. Razem ze wszystkim, co zbędne. Rozpoczyna pan nowe, pożyteczne i pełne sensu życie…

Murakami powoli przymknął oczy. Uznał, że najpierw musi odetchnąć pełną piersią i pozbyć się paraliżującego go przy każdym poruszeniu bólu prześwidrowującego czaszkę. Na pytania i protesty będzie czas.

– A moje rzeczy z hotelu? – Nie potrafił się od razu znaleźć w nowej sytuacji. – Drugi garnitur. blezer. maszynka do golenia… notatki do książki… – wyliczał jak klient firmy ubezpieczeniowej domagający się należnego odszkodowania.

– Notatki dostanie pan w stosownym czasie. Reszta pańskich rzeczy poza nielicznymi drobiazgami już nie istnieje. Zadbaliśmy o to, żeby znikły z hotelu. Wszelkie ślady po pańskiej osobie urywają się na hotelowym podjeździe^20. Proszę pomyśleć, czy to nie wspaniałe? – W słowach tych pobrzmiewała tylko bardzo leciutka, ledwie wyczuwalna drwina. – Może pan zacząć wszystko od nowa. Uwolnić się od zobowiązań, głupich przyjaciół, mądrych wrogów, kochanek, alimentów i wierzycieli…

– Nie mam długów – przerwał, krzywiąc się z bólu Murakami.

– Tak się tylko panu wydaje – zaoponował przybysz. – Każdy ma coś do spłacenia.

Kilka minut później podtrzymywany pod ramię Murakami wyszedł na pokład. Na szczęście jego kabina znajdowała się w rufowej nadbudówce i nie trzeba było się wspinać po schodni, z czym zapewne by sobie w takim stanie nie poradził. Sądząc z położenia słońca o tej porze roku (a była wczesna jesień), płynęli na południowy wschód, zapewne w stronę Gibraltaru. A może znajdowali się już na Morzu Śródziemnym? Statek był duży, na oko miał ponad 20 tysięcy dwt i od dziobu po rufową nadbudówkę załadowany był jasnozielonymi kontenerami z białym napisem Green. Opiekun Murakamiego doprowadził go do najbliższego relingu i sprawnie rozstawił dwa składane foteliki. Profesor z ulgą opadł na siedzisko i zerknął na banderę, ale jej kolory i symbolika niewiele mu powiedziały.

– Tania bandera – wyjaśnił opiekun, przechwytując to spojrzenie. – Statek zarejestrowany jest na Cyprze. Właścicielem jest pewna spółka z siedzibą na Tajwanie… Ładunek jest niemiecki, a załoga… Jak sam pan zapewne z czasem zauważy, nikt się w tym nie rozezna. To zbieranina z całego świata. Do pańskiej wiadomości… mają zakaz wstępu do tej strefy. I lepiej nie szukać z nimi kontaktu.

– A pan? – Murakami czuł się z każdą sekundą i każdym oddechem coraz lepiej. – Jaką funkcję pan tu sprawuje? Jeśli wolno spytać, oczywiście.

Opiekun nie poczuł się dotknięty pytaniem.

– Jestem pasażerem tak jak pan – odrzekł. – Takie roro zabierają zwykle w normalne handlowe rejsy wycieczkowiczów.

Można w ten sposób za pół darmo zwiedzić świat. Pod warunkiem, że ma się dużo czasu i cierpliwości, a tego akurat nam nie brakuje.

– A więc są i inni pasażerowie. – Profesor, ośmielony uprzejmym tonem porywacza, zaryzykował sardoniczne pytanie: – Czy zaokrętował ich pan w podobny sposób jak mnie?

– Skądże znowu – w podobnym tonie odpowiedział rozmówca. – Są tu z własnej woli, ściślej, wykonują swoją pracę. To moi podwładni.

Murakami odetchnął wreszcie zupełnie swobodnie, gdyż tępy ból pod czaszką ustąpił, i odruchowo pomacał się po kieszeni na piersi, gdzie zwykł nosić przyciemniane optyczne okulary. O dziwo, choć ubranie było przydziałowe (czysty, piaskowego koloru drelichowy kombinezon), od razu namacał znajomy kształt oprawek. Okulary znajdowały się tam, gdzie zawsze je trzymał. Najwidoczniej pomyślano o wszystkim. Profesor założył okulary, starannie lokując cieniutkie, elastyczne uszka za małżowinami uszu, i pewny, że rozmówca nie widzi jego oczu, zaryzykował kolejne posunięcie.

– Rad bym się dowiedzieć, z kim mam… – zawahał się, chcąc powiedzieć „do czynienia”, i dokończył z większą kurtuazją: – z kim mam przyjemność?

– Bardzo proszę – odpowiedział jego opiekun. – Gim Ilson. Jestem pracownikiem wywiadu sił specjalnych armii Korei Północnej. I jak się pan zapewne domyśla, tam właśnie zmierzamy.

– Poznaję pana. – Uczony powiedział to tak, jakby nagle doznał olśnienia. – Był pan na kongresie… prawda… pamięć mnie nie zawodzi. Pańskiej twarzy nie sposób zapomnieć. Choćby nawet widziało się ją tylko przelotnie.

– To moje przekleństwo i błogosławieństwo zarazem – przyznał chętnie Ilson. – Moją twarz rzeczywiście łatwo zapamiętać, co czasem jest korzystne. Ale, z drugiej strony, moi przeciwnicy sami się na tym przejeżdżają. Przecież ktoś, tak myślą, kto ma twarz złego agenta z filmów o 007, nie może być żadnym agentem. Sprawa oczywista. Wydaje im się, że to żart. – Oczy Ilsona rozbłysły dziwnie i Murakami znów dostrzegł w tej twarzy coś bardzo odpychającego i złowrogiego. – Ale… – Ilson zawiesił głos – mówimy o mnie, a pan, profesorze, z pewnością ma wiele pytań. Proszę pytać. Postaram się odpowiedzieć na wszystko. A w ogóle… Cieszę się, że odbiera pan tę sytuację tak spokojnie. Nie każdy na pańskim miejscu zdobyłby się na to.

– Widzi pan, panie…

– Ilson – dopowiedział Gim. – Jeśli pan chce, może mnie pan nazywać pułkownikiem. Tak mówią do mnie moi ludzie. Tyle że dodają „towarzyszu”.

– Wolę mówić do pana po nazwisku. – Murakami nie dał się zbić z tropu i patrząc przed siebie na roziskrzoną taflę bardzo spokojnego morza, ciągnął: – Ludzie dzielą się na optymistów, pesymistów i realistów. Ja, choćby dlatego, że zajmuję się tym, czym się zajmuję, muszę być realistą. Doskonale rozumiem, że jestem pańskim jeńcem i że jedyne, co mogę, to wyskoczyć za burtę.

– Nie radziłbym – odparł prędko Gim. – Taka duża jednostka jak ten roro przepłynie osiemset metrów, a może i więcej, zanim się zatrzyma. W tym czasie pana może już nie być na powierzchni.

– Jak rozumiem, nie powinienem także machać do innych statków. – melancholijnie dopytał profesor, a Gim odpowiedział tym razem jeszcze szybciej.

– Zawsze, gdy będziemy mieli towarzystwo, moi ludzie odprowadzą pana pod pokład. Podobnie w sytuacji, gdyby zafundowano nam tutaj jakąś niespodziewaną wizytę. Wie pan, co mam na myśli. Takie rzeczy zawsze są możliwe. Pod pokładem jest specjalne pomieszczenie. Dźwiękoszczelne, ale oczywiście klimatyzowane. Nie sposób go odkryć, bo jest bardzo zmyślnie wkomponowane w konstrukcję statku. W razie kontroli będzie pan tam najzupełniej bezpieczny. Mam zresztą wielką nadzieję, że nic takiego się nie zdarzy, a pan zachowa do końca podróży ten godny podziwu rozsądek. Jeszcze jedno. Wiem, że pan praktykuje sztuki walki, i jak na kogoś w pańskim wieku… bez urazy… idzie to panu całkiem, całkiem. Ostrzegam jednak. Proszę nie próbować sztuczek. Mimo wszystko jest pan amatorem, a moi ludzie to zawodowcy i mają niejedno życie na sumieniu. To chyba najlepsza grupa, z jaką pracowałem… Ale, przepraszam, rozgadałem się. Czas na pańskie pytania…

Murakami zastanowił się, a potem metodycznie, jak to miał w zwyczaju, upewniał się co do każdej z interesujących go kwestii. Ilsonowi wydawało się chwilami, że profesor jest oszalałym księgowym, który wypełnia kolejne rubryki księgi rachunkowej. Z takim zachowaniem Gim miał do czynienia po raz pierwszy w swojej agenturalnej karierze. Wszyscy poprzednio „zaokrętowani” z wielu krajów świata, póki nie dotarło do nich to, co nieuchronne, reagowali bez wyjątku histerią, agresją, napadami szału lub wpadali w czarną rozpacz. By w ogóle mieć z nich jakiś pożytek, wszystkim trzeba było podawać leki i poddać ich intensywnej psychoterapii. Murakami był zupełnie inny.

Redaktor prowadzący: Dariusz Sośnicki

Redakcja: Anna Adamiak

Korekta: Donata Lam, Elżbieta Jaroszuk

Konsultacja koreanistyczna: Namkyong Lee

Konsultacja sztuk walki: Radosław Januszkiewicz

Projekt okładki i stron tytułowych: Grzegorz Korzeniowski

Fotografia autorów: © Mikołaj Dzierżanowski

Wydawnictwo W.A.B.

02-386 Warszawa, ul. Usypiskowa 5

tel./fax (22) 646 01 74, 646 01 75, 646 05 10, 646 05 11

wab@wab.com.pl

www.wab.com.pl

Skład i łamanie: Komputerowe Usługi Poligraficzne Piaseczno, Żółkiewskiego 7a

ISBN 978-83-7414-597-8

Skład wersji elektronicznej: Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.