Aleksandra Zielińska

PRZYPADEK ALICJI

Copyright © by Aleksandra Zielińska, MMXIV

Wydanie I

Warszawa, MMXIV

Spis treści

- Dedykacja

- Motto

- Wódka

- Bal u Wolanda

- Spóźniony

- Podgórze

- Wyjałowiona

- PAS

- A jednak

- Dom zły

- Bóg w dom

- I że cię nie opuszczę

- Agent Ojczenasz

- Szczury

- Kot Schrödingera nie otwiera!

- Królowa Bieżanowa

- To ja zabiłam Laurę Palmer

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Rodzicom i Rodzeństwu

Pytanie iście Dickowskie – czy świat jest realny – pozostaje nierozstrzygnięte i traci swój sens, gdyż realne jest to, co nam służy.

Łukasz Orbitowski

Wódka

Knajpa nazywała się Wódka. Jak łatwo zgadnąć, nie podawano tu raczej niczego innego.

Wbiłam zziębnięte ręce w kieszenie. Wiosna oszukała wszystkich. Temperatura marcowych dni podjeżdżała niemal do kilkunastu stopni, by wieczorem zlecieć na łeb na szyję. Oczywiście mało kto był w stanie przygotować się na takie wahania, a już na pewno nie ja. Z wnętrza Wódki dochodził gwar rozmów; czułam spojrzenia znajomych zatrzymujące się na moich plecach. To nic, niech się trochę pomartwią. Bo oto stoję na zimnie w samej bluzie i wiatr się wciska pod materiał, więc oczy zaczynają się pocić, z nosa kapią smarki. Nienawidzę płakać.

Życie nocne Krakowa przenosi się z knajp na chodniki, teraz ciężko o dobrą miejscówkę pod dachem czy markizą. Zakaz palenia miał przynieść korzyści wszystkim, w efekcie ludzie marzną na ulicach, imprezują pod oknami zwykłych mieszkań, ani ciszy, ani spokoju. Kto miał dostać raka, i tak się go prędzej czy później dorobi. O dziwo, klienci ciągną do palaczy, wyłażą za nimi na zewnątrz, jakby cała magia wieczornych spotkań zaklęta była w dymie. I pieprzyć to, że po powrocie do domu nawet włosy śmierdzą spalenizną.

Wzbudzam niezdrowe zainteresowanie facetów, którzy razem ze mną opuścili na chwilę Wódkę. W dzisiejszych czasach ludzie wychodzą się przewietrzyć, żeby zakurzyć. A ja? Nie dość, że bez papierosa, to jeszcze ośmielam się pociągać nosem i burzyć okoliczny porządek.

Niski hipster w okularach niepewnie wyciąga opakowanie lucky strike’ów. Nie lubię tych dzieciaków; srałyby bursztynem, gdyby były bardziej alternatywne. Chcesz, mała? Odmawiam wzruszeniem ramion. Chętniej przyjęłabym chusteczki, zanim makijaż spłynie mi czarnymi łzami na chodnik. Trzeba usprawiedliwić swoją obecność, więc w odpowiedzi macham własną paczką papierosów. Tracą zainteresowanie. I dobrze. Myślę o chłopcu, który podrywał mnie wieki temu, w zamierzchłych czasach pierwszego roku, sam skręcał sobie papierosy.

Szukam zapalniczki po kieszeniach, lecz nic z tego – ostało się tylko to przeklęte pudełko zapałek, na którym ktoś wyskrobał numer telefonu. Pamiętam, drżała mi wtedy ręka, długopis postanowił skończyć żywot i trzeba było każdą cyfrę niemal wyryć. I teraz jest problem, cztery to czy dwa, siedem czy jeden, kurwa. Skrobigar, mówił Kotek, prosić Skrobigara i powoływać się na niego. Chwała za te Kocie znajomości. Szybko, nie zastanawiaj się, bo będzie za późno. Przecież dzisiaj wszystkie tak robią.

– Ala!

Tomasz gestem zaprasza do środka. Martwi się, już od kilku dobrych dni zaczyna coś podejrzewać. Nic dziwnego. Byłby idiotą, gdyby te wahania nastrojów i samopoczucia uznał za zwykłe napięcie przedmiesiączkowe, a tego nie będę miała okazji doświadczyć przez najbliższych kilka długich miesięcy. Jeśli nie wezmę spraw w swoje ręce, rzecz jasna.

Uśmiecham się smutno. Mam nadzieję, że witryna Wódki na tyle wyrówna ten grymas, żeby wyrażał radość.

– Co, moja droga Alicjo, co z tym fantem zrobisz? – dopytywał się Kotek któregoś wieczoru nad Wisłą. Obok zgraja rozwrzeszczanych dzieciaków nie pozwalała rozmawiać, krzykiem próbując zmusić smoka wawelskiego do jakiejkolwiek aktywności. Nawet nie raczył zaryczeć. Za późno, wszystkie dziewice już poszły spać.

Ledwie słyszałam, co też Kotek mówił, a czytać z uszminkowanych warg nie potrafiłam. Dobrze, że nauczycielki zapędziły wycieczkę do hotelu na wieczorynkę.

– Ala, wpadłaś w króliczą norę. Nie ty pierwsza, nie ostatnia. Wszyscy to dzisiaj robią.

Wszyscy czy wszystkie? Przecież ten, kto mnie tak urządził, nie miał prawa decydować. W lwiej części przypadków winowajca tylko zakładał z powrotem spodnie i tyle było go widać.

– No, Ala. Wiesz, że dobrze radzę – uśmiecha się Kotek, aż odnoszę wrażenie, że znika i tylko ten uśmiech wisi w powietrzu nad ławką. I dyktuje ciąg cyfr.

Gładzę palcem ledwie widoczny numer, mało brakuje, żeby stał się całkiem nieczytelny. Dobre usprawiedliwienie: nie zadzwoniłam, Kotek, wiesz, jak jest, zgubiłam to pieprzone pudełko. Bullshit. Wiem, że zadzwonię. Wiedziałam już w momencie, gdy test pokazał kreski, choć nie powinien.

Spoconą ręką nie mogę zmusić zapałki do samospalenia, więc niechętnie, ale proszę hipsterów o ogień. Zaciągam się tak mocno, że płuca odmawiają posłuszeństwa i wypluwają dym. Kaszel zwraca uwagę. Przed sąsiednią Awarią metale też popalają, ale coś gorszego, jedna dziwna fajka na trzech, do tego zapach, który kojarzy się z palonym sianem. Patrzą na mnie jak na nastolatkę, która dorwała pierwszego szluga w życiu i próbuje grać twardą, choć dym wyciska łzy z oczu. O, mam wytłumaczenie dla płaczu.

Przecieram twarz, na wierzchu dłoni zostaje czarny ślad po tuszu do rzęs. Palę dalej. Koniec z wyrzeczeniami, urządzę cię, słyszysz? Ale zlepek komórek w cieple macicy nie słyszy, rzecz jasna. Jedyne, co może zrobić, to pasożytować. Masz, kurwa, udław się nikotyną. Nie chcę cię, rozumiesz? Nie wierzysz? Poczujesz.

Wódka wita parą na okularach; muszę przetrzeć szkła, żeby uzyskać minimalną widoczność. Niewiele mi trzeba, byle dotrzeć do toalety. Knajpa jest maleńka, barmanka wciąga brzuch, by jakoś zmieścić się między ladą a półkami pełnymi butelek, od podłogi do sufitu. W kącie jeden stolik. Tomasz chce wstać, zatrzymuję go gestem. No wiesz, kochanie, muszę przypudrować nosek. Przypudrować nosek, poprawić makijaż, zrobić coś ze spuchniętymi powiekami. Daj mi chwilę, żebym doprowadziła się do stanu używalności.

Łazienka jest na piętrze, spiralne schody postawiono tu na pohybel wszystkim koneserom alkoholu, nawet na trzeźwo kręci się w głowie. Nie wypiłam ani kropli, odkąd wyszło, że okres spóźnia się nie dlatego, że jest zajęty.

Nie jest dobrze. W przykurzonym lustrze odbija się zmęczona twarz z zapadniętymi policzkami. Schudłam, dobrych parę kilo w dół od tych wszystkich zmartwień albo i od mdłości, które coraz częściej kazały mi zwracać śniadanie prosto do sedesu. Zdjęłam okulary, potarłam oczy – błąd. Tusz sprawił, że powieki nie dość, że wyglądały na opuchnięte, to jeszcze podbite. Tak, kurwa, życie dało mi solidnego lewego sierpowego.

Zmyłam resztkę makijażu, lecz wcale nie zrobiło się lepiej. Nie jestem piękna, należę do tych dziewcząt, które idealnie wtapiają się w otoczenie: twój wzrok przeleci po mnie i nawet nie zarejestruje czyjejkolwiek obecności.

– Szlag!

Uderzyłam dłonią w zlew, aż zadzwoniło. Dopiero teraz w oczy rzuciła mi się czarna obwódka pod paznokciem wskazującego palca. Krew. Odruchowo podrapałam płatek lewego ucha – więcej krwi. Głowa do lustra, dalej, wyginaj szyję, żeby coś zobaczyć. Istotnie. Zdarty strup tuż nad dziurką od kolczyka, po skórze spływała krew pomieszana z ropą.

Nie zauważyłam. Przecież się zdarza, ludzie ranią się bez przerwy, kto by przeżywał jakieś małe zadrapanie na uchu. I ta cholerna czerwień nie chce wypłynąć spod paznokci. Szoruję dłonie jeszcze kilka minut. Pieprzona nerwica natręctw, zawsze wraca.

Deska sedesowa jest zimna, przez ciało przebiega dreszcz. Już przestałam z nadzieją wypatrywać krwi na majtkach, koniec łudzenia się, że przecież testy są zawodne, a stres sam z siebie potrafi wywrócić układ hormonalny na lewą stronę. Nie ty pierwsza, nie ostatnia, jak mawiał Kotek.

– Ala, Ala. – Tomasz położył mi rękę na ramieniu, gdy w końcu zdołałam usiąść na rozchybotanym krześle. – Wszystko dobrze?

Nauczyłam się już kłamać, więc kiwam głową, że owszem, wspaniale. Ale jednak jakieś resztki sumienia się zachowały. Pal licho, że najchętniej spuściłabym nienarodzone dziecko w sedesie, ale gdy mam wciskać Tomaszowi nieprawdę, coś jednak zgrzyta. A uwierzyłby we wszystko: „Tak, kochanie, przecież wiem, że chciałaś dobrze, rozkładając wtedy nogi w procę przed obcym facetem”.

Jezu, muszę się napić.

Ewa i Krzysiek nie zwracają uwagi na moje zawirowania emocjonalne, za dużo wódki w zbyt szybkim tempie, żeby widzieć coś więcej poza czubkiem własnego nosa. Jak przez mgłę słyszę ich gry słowne, gdy przerzucają się najnowszym dowcipami o Żydach. Tak się bawi krakowska bohema, bez granic w konwenansach i w morzu alkoholu.

– Jesteś pewna? Mówiłaś, że z tym kończysz. – Tomasz jak zwykle wszystkim się przejmuje. Traktuje mnie jak dziecko, a różnica wieku nie jest przecież aż tak duża, nie mógłby być moim ojcem. To, że oscyluje wokół magicznej trzydziestki, a ja wciąż tkwię na studiach, nic nie znaczy. Cóż, moja siostra ma inne zdanie: uważa, że złapałam podstarzałego artystę, żeby oskubać go z kasy. Cyniczny uśmiech niech wystarczy w tym miejscu za komentarz.

Zamawia mi wódkę dnia, malinowa, w mrożonym kieliszku, z owocem na dnie. Czerwone kawałki miąższu pływają w alkoholu. Chciałby usiąść, niestety, trzeba wrócić do baru po zapomnianą resztę. Nie wiem, jak Tomasz radzi sobie z mieszaniem farb i przygotowywaniem podobrazi, skoro jest tak roztrzepany. Zapomni pieniędzy, zapomni kluczy do mieszkania, ale pędzle zabierze zawsze.

Ewa z Krzyśkiem są zajęci roztrząsaniem jasnej strony Holocaustu, więc patrzę na mojego mężczyznę. Jak to brzmi, żałośnie. Dużo wyższy ode mnie, przez co lekko niezgrabny, plączą mu się nogi, gdy zgarnia z lady drobniaki. Barmanka jest już kupiona, odpowiada uśmiechem na uśmiech, aż znów drapię płatek ucha, żeby zabolało. Tylko tak mogę walczyć z zazdrością. Tomasz nie jest przystojny, ale kobiety lgną do niego z lewa i z prawa, jeszcze zanim dowiedzą się, że malarz, więc na pewno równie romantyczny co stereotyp z hollywoodzkich szmir. I tak uroczo się czerwieni, jak na blondyna przystało, kurwa.

– Zdrowie! – Trącamy się kieliszkami. Owoce w alkoholu wirują, ledwie daję radę przełknąć wielką malinę, ale jestem twarda. A masz, udław się tą trucizną, niech ci przeżre zalążek wątroby na wylot.

Wplątuję dłoń w jego jasne rozwichrzone włosy. Wygląda, jakby nigdy się nie czesał.

– O nie! – krzyczy Krzysiek, a raczej tyle daję radę zrozumieć z pijackiego bełkotu. Rzeczywiście, za dużo tego alkoholu, morze alkoholu, przez które będzie problem z odnalezieniem taksówki nawet tu, w środku Rynku. – Pijecie kolejkę bez nas!

– Alicja, dziecko, miałaś przestać! – śmieje się Ewa, tylko ramię Krzyśka chroni ją przed zsunięciem pod stół.

Ewa, kobieta upadła, nawet ja się uśmiecham. Też artyści, malarz i fotografka, pasuję do nich jak wół do karety – biedna studentka, która zamieniła znajomych z wydziału medycznego na lokalną wątpliwą elitę. Żałosne, trzeba to zapić.

Wtulam głowę w zgięcie szyi Tomasza. Nic się nie liczy poza alkoholem w żyłach. Szepczę mu do ucha, że go kocham. Czuję, jak wzmacnia uścisk ramion. I dobrze, niech się nie dziwi, jak oczy znów zaczną mi się pocić. Jakoś dam radę, rozwiążę problem, zanim zauważysz, że coś jest nie tak.

Pępowina tłoczy skażoną trucizną krew prosto w łożysko. Zaciskam pięść na brzuchu, aż czuję ból. Niechciane dziecko, nie wiadomo nawet czyje.

No właśnie, czyje?

Bal u Wolanda

Styczeń był tak mroźny, że szron osiadał na włosach. A przecież można było po bożemu, czyż nie? Usiąść w ciepłym mieszkaniu i kulturalnie oblewać – dosłownie czy też w przenośni – obecną sesję. Ale nie, ale kurwa nie, bo farmacja musiała udowodnić, że w imprezowaniu nie jest gorsza od AGH. Toteż dreptałam w miejscu, byle się jakoś rozgrzać, podczas gdy grupa czekała na spóźnialskich.

Kto wpadł na pomysł, żeby wybrać Kitsch? No kto? Rozerwałabym własnymi rękami. Krakowski Kazimierz pęka w szwach od fajnych miejsc, a my musieliśmy trafić akurat do kamienicy, gdzie na dole bawią się metale, w środku dresy, a na górze pedały. Jestem tolerancyjna, owszem, ale taka mieszanka aż prosi się o wybuch.

– Wszyscy? – Starościna powiodła wzrokiem po zgromadzonych. Ciężko było się zorientować, kto dotarł, a kto nie, bo twarze skrywały kaptury, szaliki i futra. Nic poza wąską szparką na oczy i nos. – Jesteśmy wszyscy?

Zaszurało, gdy kilkanaście dziewcząt zaczęło sprawdzać, czy aby na pewno jesteśmy, czy aby na pewno wszyscy. Nawet mi jakaś gęba wypełniła całe pole widzenia.

– Ala, to ty?

Nie, Święty Mikołaj. Nie przepadam za swoją grupą z jednej prostej przyczyny: nadmierne zagęszczenie estrogenów na małej powierzchni jest na dłuższą metę nie do wytrzymania, a niestety, na tym wydziale dziewięćdziesiąt dziewięć procent ludności stanowiły kobiety. Reszty dopełniał samotny portier. Takie czasy.

– Będzie fajnie, zobaczysz! – Kaśka buchnęła mi parą w okulary. – Zabawimy się.

Już to widzę, nie mam nastroju, egzamin pewnie w plecy, jeśli już, to wolę zalać się w zaciszu własnego pokoju i rozpamiętywać klęskę z mikrobiologii.

Z bramy prowadzącej do Kitschu wypadło jakieś przestraszone chłopię w samej tylko koszulce; sądząc po wyglądzie, urwało się z najwyższego piętra. Za nim w pogoń ruszyła banda dresów. Mieli karki szersze niż opony w okolicznych taksówkach. Nikt nie zwrócił uwagi, nikt nie rzucił się z pomocą. Mogliby cię skopać w samym środku Rynku, a przechodnie co najwyżej dołożyliby swoje trzy grosze, bylebyś przestał się drzeć z bólu. Nerwowo podrapałam skórę na uchu skrytym pod czapką uszatką. Trzeba się pocieszyć, że teraz w środku mniej będzie tych mięśniaków.

Mimo szklanki na chodniku za chłopięciem aż się kurzyło, gdy znikał gdzieś na Wielopolu.

– Idziemy, kochane! Przed nami długa noc! – zakomenderowała starościna.

Tłum dziewczyn zafalował, przemieszał się, zanim trafił w bramę.

W kieszeni zawibrował telefon, aż podskoczyłam ze strachu.

– Ala, idziesz? – Kaśka niepewnie przestąpiła z nogi na nogę. Niemal widziałam, jak przeskakują trybiki w jej mózgu: iść za stadem czy czekać? Jasne, że czekać. Przecież widzę, mała, boisz się tej imprezy tak samo jak i ja.

– Daj mi chwilę.

Kolejne połączenie od Tomasza; zawahałam się przez moment, zanim je odrzuciłam. Nie wiem, które to już dziś. Nie chcę rozmawiać, nie mam ochoty słuchać, że po prostu znów zapomniał, bo tyle ma na głowie. Och, straszne, doprawdy zaraz się rozpłaczę.

Wrzuciłam samsunga do otchłani torebki, teraz to już na pewno nie znajdę go do rana.

– Idziemy, Kaśka! – rzuciłam przez ramię.

Brama przywitała nas odorem uryny i wianuszkiem dziwnie wyglądających typów. Łypali spod kapturów jak na sztuki mięsa wchodzące do rzeźni albo klacze prowadzone na targowisko. Choć nie, nie sądzę, żeby jakiekolwiek metafory krystalizowały się pod łysymi czaszkami.

W ostatniej chwili kątem oka złowiłam ruch. Pod murem sąsiednich kamienic przebiegał szczur. A raczej się czołgał, ciągnąc za sobą naderwaną łapę i pokiereszowany ogon. Na chodniku zostawał czerwony ślad.

– Co do...

– Ala!

Kaśka złapała mnie za ramię. Ciągnięta w trzewia nocnego krakowskiego życia, obejrzałam się tylko raz.

Pusto. Ani szczura, ani krwi.

*

Huk wibrował w brzuchu, rezonował w jelitach, niemal czułam, jak rytm basów wywraca wnętrzem na lewą stronę. Muzyka zbyt głośna, by wychwycić jakikolwiek powtarzalny rytm, wszystko zlewało się w jednakowy warkot młota pneumatycznego. W odpowiedzi coś podobnego zaczęło łupać mi w czaszce.

Ciasnota. Najpierw na schodach trzeba było mijać metali i dresy, część okutaną w płaszcze, które zajmowały przestrzeń, część porozbieraną prawie że do rosołu – widać alkohol był tu tani i grzał szybko. Nienawidzę takich ograniczonych przestrzeni. Bez przerwy ktoś ocierał mi się o plecy, aż pot oblepił ciało pod warstwą ciuchów. Szlag!

Kolejka do płatnej szatni, rzecz jasna, trzeba zarabiać. Niedługo opodatkują powietrze. Próbowałam trzymać się grupy, ale tłum co rusz nas rozdzielał. Widziałam tylko twarze rozświetlane neonami i źrenice – nienaturalnie rozszerzone czarne studnie. Zadrżałam. Do domu, chcę do domu. Jeden telefon i Tomasz zgarnie mnie choćby i z księżyca, ale nie. Ta duma pewnie zaprowadzi kiedyś do grobu, co zrobić, trudno.

– Ala, idziemy po piwo!

Jezu, jeszcze tego brakowało, żebym zwymiotowała na sam środek parkietu. Zresztą, jakiego parkietu? Ludzie szczelnie wypełniali całą salę, ani palca nie wciśniesz między dziewczęta, które w tym wieku powinny stanowczo zostać w domu i oglądać wieczorynkę. Okulary nabiegły parą, muzyka sparaliżowała uszy, mogłam tylko iść za znajomym tłumem, pilnując, by żadna z obcych rąk nie wciągnęła do tańca.

Kolejna sala, dym papierosowy kłuje w oczy, widać tu zakaz palenia ma się w głębokim poważaniu. Stoliki – niemal wszystkie zajęte, kanapy – prawie wszędzie obściskujące się pary w dowolnych konfiguracjach płci. Wolałam zatrzymać wzrok na ścianach – z obrazów patrzyły pluszowe labradory.

Dostał mi się kufel piwa. Pytam: po co?

– Ala! – To Kaśka wrzeszczy do ucha, ale słychać ledwie szept. – Pierdolić wszystko! Oblewamy!

Oblewamy. Ja oblewam się potem i łzami, gdy alkohol strumieniem ląduje w gardle. Smakuje jak rozwodnione szczyny, chrzczone cholera wie czym. Czemu cię nie ma przy mnie, Tomasz, na wyciągnięcie ręki?

*

Nawet nie muszę wykonywać żadnego ruchu, tłum robi to za mnie. Tu nie da się przewrócić, zawsze jest na kim podeprzeć rozchwiane ciało. Dziwny zapach wisi w powietrzu: kojarzy się z fiołkami, ale to chyba mózg próbuje jakoś przeżyć w oparach potu i papierosów. Kopcą wszyscy i wszędzie, przez nieuwagę można się zająć ogniem choćby w tańcu.

Taniec! Śmieję się sama do siebie, zresztą tu każdy opuścił już Kitsch na rzecz własnej otumanionej głowy. Pląsawica Huntingtona, nie taniec, przypomina się lista objawów, jaką tłukli do głów na patofizjologii – niekontrolowane ruchy i otępienie, obraz dzisiejszego społeczeństwa. Czuć tylko ciała obijające się o siebie bez żadnego rytmu. Myślami wracam do czasów nauki gry na gitarze, wybijanie ćwiartek, ósemek, szesnastek, trioli, jakie to śmieszne. Taniec? Pierdolona epilepsja, jakieś obce ręce na plecach i ramionach. Uciekam. Głowa w górę, widać tylko sufit, rozświetlany kanonadą świateł. Nie ma to jak zapach napalmu o poranku, prawda? Za dużo tych piw, za dużo, wiruje pod czaszką w rytm młota pneumatycznego, który znów odzywa się bólem. Kręci jelitami, uwaga, będę zwracać.

Coś ciągnie za nadgarstek, próbuję się z tego żelaznego uścisku wyrwać siłą, ale w porę twarz Kaśki zajmuje mi pole widzenia. Nie bij, swój to. Pozwalam wyprowadzić się z labiryntu rąk, przez salę z pluszowymi labradorami, na schody. Karki na bramce pogwizdują zadowolone: im więcej zalanych panien, tym większe szanse, że trzeba je będzie reanimować, choćby i w kiblu, twarzą do drzwi.

Na stopniach zbite w grupę farmaceutki przekrzykują się nawzajem, mało co słyszę, jeszcze mniej rozumiem. Alkohol rozjechał wszystkie zmysły. Jeśli jeszcze stracę okulary, to łatwiejsza już być nie mogę. Nie ma rady, trzeba robić to co Kaśka.

Kitsch nieco przetrzebił zastępy studentek, tylko część zdołała się reaktywować. Reszta zapewne wróciła z przerażeniem do domów lub – wręcz przeciwnie – nie do końca przytomnie zwiesza się z baru. Nie mamy kurtek, zimno, chcę wracać na górę, lecz Kaśka trzyma mocno.

– No, moje panie, po jednym – to starościna, równie ścięta jak ja, wygrzebuje z portfela papierosa.

Wielkie mi rzeczy! Sama popalałam w chwilach stresu, a pracownia Tomasza przypominała wnętrze komina, też coś.

– Pozwólcie, że zacznę od siebie.

Z góry gapią się pedały, z dołu metale i dresy. Dopiero po chwili dochodzi do mnie, wraz z owym papierosem, co my wyprawiamy. W środku miasta, na oczach przeróżnych mętów społecznych, pod nosem ochrony poszczególnych klubów – tak, dzielimy się nieumiejętnie przygotowanym skrętem.

– Nie chcę – próbuję zaprotestować, ale Kaśka niemal wciska mi zielsko w usta, coś przy tym mówi, nie słyszę, kurwa mać, jakżeby inaczej. Możliwe, że po prostu nikt nie rozumie mojego pijackiego bełkotu – „nie chcę” może brzmieć równie dobrze, jak „dawaj tego jointa, byle szybko”.

Pachnie spalonym sianem. Zaciągam się raz, kicham, jak jakaś nikotynowa świeżynka. Gdzieś śmieją się dresy. A proszę bardzo, ciekawe, jak wy byście zaśpiewali z płucami pełnymi dymu, płuca w dymie, płuca w płomieniach. Kolejka idzie dosyć szybko, jakby dla reszty nie był to pierwszy kontakt z marihuaną. Czego to się o ludziach można dowiedzieć po pijaku? Kolejny mach wykręca oskrzelami trochę mniej, ale i tak mam już dość tej narkotykowej przygody. Boli głowa, jeszcze bardziej niż na parkiecie, czuję pulsowanie każdej żyły w mózgu, czerwona migrena – tak uczyli na studiach, przydałaby się solidna dawka paracetamolu, na pohybel wątrobie. Myślę o tych wszystkich złych rzeczach, jakie mogą mi się przytrafić. Przed oczami mam pola haszu, pryskane fencyklidyną najgorszej maści, która robi z układem nerwowym gorsze rzeczy niż Huntington.

Koło farmaceutek zaczyna tracić kształt, wykruszają się kolejne dziewczyny – ze śmiechem wędrują i na dół, i na górę. Część wraca do Kitschu, dwie lub trzy mieszają się między łysych w dresach z trzema paskami. Zostaję sama ze starościną.

– Dobry towar, nie? – zagaduje z rozanieloną twarzą.

W jej oczach można utonąć, bo źrenice zajęły niemal całą tęczówkę. Aż tak? Nie powinno, dziwne, takie rzeczy to po kresce, wciągniętej dziesięciozłotowym banknotem z krawędzi sedesu, toaleta w Kitschu, a nie schody.

Kiwam głową, ale to dobra mina do złej gry. Żołądek podjeżdża do gardła, drapie w przełyku, na dodatek pod czaszką szaleje napierdalatornia. Liczę, że starościna zrozumie, po czym zwalam się na dół, między dresy, potem w bramę, czarną i – wydawałoby się – pustą. No właśnie, wydawałoby się.

– I po co było z nami, kurwa, Kotek, zadzierać? Po co? Ileż to żyć ci zostało od naszego ostatniego spotkania?

Szybko oceniam sytuację, wniosek jeden: wiej, rzygaj, choćby na schodach, byle dalej stąd. Nic z tego. Nogi, wmrożone w zalaną uryną posadzkę, ani drgną. A w głębi bramy istne pandemonium. Dwóch facetów, wielkich jak dęby, pastwiło się nad jakimś spadkowiczem z Kitschu. W nikłym świetle lśniły łyse czaszki i krople potu na rozczerwienionych czołach. Wypisz wymaluj Tweedle Dee i Dum w wersji horror industrial. Kopali z całych sił, obijane ciało tylko krążyło od ściany do ściany, szorowało po ziemi.

– Zastanawia mnie – głos niemożliwy do zaklasyfikowania, ani męski, ani kobiecy, w dodatku stłumiony, możliwe, że któryś z ciosów wybił zęby – ileż twoja matka musiała nażreć się śniegu, żeby urodzić takiego bałwana jak ty, pojebie.

Oprawcy uderzyli ze zdwojoną siłą.

– Kurwa, Kotek, sam się prosisz! Oby to był twój dziewiąty raz!

– Doigrałeś się, zboczeńcu. Kaczka, kura, byle dziura, no nie?

Kopnięcie w brzuch. I jeszcze jedno.

– Pierdolę, tłuczecie jak dziewczynki dziewczynkę – śmiała się ofiara, łokciami chroniąc głowę przed atakiem.

I wtedy mignęło mi oko, wymalowane lepiej niż moje na studniówce. Kopali dziewczynę. Co za czasy, co za czasy. Namacałam w kieszeni dżinsów gaz pieprzowy. No to jazda!

Ten stojący bliżej dostał najpierw w nerki obcasem zimowego buta. Zabolało pewnie jak ukąszenie komara, ale na tyle mocno, by się to cielsko odwróciło. Idealnie. Wypuściłam chmurę gryzącego gazu prosto w łysy czerep.

– Co, kur...

Poprawiłam dwukrotnie, aż padł mi do nóg. Tweedle Dee początkowo patrzył z rozdziawioną gębą, jak kolega tarza się po ziemi obok zmasakrowanego Kotka. Czas przejść do kontrataku. Cóż, za późno. Gaz na moment zatkał mu płuca. Ależ to musiało z boku wyglądać śmiesznie – z dzikim wrzaskiem kopałam leżących prosto między oczy, całość w gryzących oparach. Już sama nie wiem, co wyciskało mi łzy z oczu.

– O ja pierdolę...

Dres splunął, na ziemi wykwitła plama krwi z białym kawałkiem, jakby lód. Jezusie, wybiłam mu zęby. Już widzę, jak w odwecie lokalne karki będą mi zdzierać paznokcie, jeden po drugim.

Tweedle Dum wycharczał coś w stylu: policzymy się z tobą, dziwko, ale następnym razem. I odeszli, klnąc, na czym świat stoi, trąc wielkimi pięściami zapuchnięte oczy. Zostałam z puszką gazu w ręce i z niedowierzaniem. Nikt, Boże, nikt nie zareagował, lokalna ochrona miałaby w dupie nawet palenie pedałów na stosach pod samymi drzwiami klubów.

– Dzięki, sam nie dałbym raczej rady.

– Że co?

Kopana dziewczyna okazała się chłopakiem. I to wyjątkowo ładnym. Mojego wzrostu, ale chudy jak szczapa, drobnokościsty – tak się teraz mówi, gdyby stanął bokiem, pewnie zniknąłby z oczu. I nie wiem, czy to nie wina czarnych, obcisłych ciuchów. Oczy, oczy wielkie jak u dziecka, znakomicie wymalowane, czarna kreska, czarny cień. Zły trip, Ala, bardzo zły trip, skoro widzisz takie rzeczy i takich ludzi.

– Jestem Kotek. – Wyciągnął rękę do powitania. Zadbane dłonie, czarne paznokcie. Ładnie się uśmiechał i rzeczywiście pasowało mu to przezwisko.

– Nic ci nie jest? – zapytałam z powątpiewaniem. Gdzie siniaki, gdzie pogruchotane kości, gdzie krew? Przecież widziałam, jak bili, aż echo szło.

– Zawsze spadam na cztery łapy. Więc jak ci na imię?

– Alicja, ale...

– Zatem, Alicjo, chodźmy na górę, do naszej Krainy Czarów. Wiszę ci piwo za uratowanie życia, zawsze lepiej mieć dziewięć niż mniej.

– Ja wolę wracać, zimno mi.

– Daj spokój, mała, my nie marzniemy.

*

– Dwa lata ze sobą jesteśmy.

– Długo.

– Może, ale i tak nie znam go tak dobrze, jak bym chciała. Skryty tak samo jak ja. Możesz sobie wyobrazić komunikację w takim związku?

– Czemu go tu z tobą nie ma?

– Kłótnia, już nawet nie wiem o co. Jest dużo starszy ode mnie, a nieraz zachowuje się jak dziecko. Nie musi jeść, nie musi spać, farby i kawałek płótna mu wystarczą. Nie jestem ani jednym, ani drugim, więc czemu ze mną jest, z takim zerem?

– Och, dziecko, masz przedwczesne poczucie klęski. Pij, wtedy jest łatwiej.

Kolejne piwo, już nie wiadomo które. Miało być jedno, a Kotek stawia raz za razem. Z każdym kolejnym łykiem bardziej rozplątuje mi się język – nagle mam ochotę przedstawić całe swoje marne życie, i tak też się dzieje. Pewnie połowa z tego to pijacki bełkot, niewiem, jak mnie Kotek w ogóle rozumie. I słyszy. Na około muzyka, krzyki, wrzaski – Kitsch się bawi, najintensywniej przy barze, gdzie próbowaliśmy zagrzać trochę miejsca. Może jednak nikogo tu nie ma, tylko ja i Kotek albo tylko ja i wytwory mojego znarkotyzowanego umysłu.

– Zero, wstyd, wstydzę się siebie, wiesz?

– Czemu tak mówisz, Ala?

– Siostra mówi, że złapałam dzianego malarza za kieszeń, nikt nie wie jak, na pewno nie na urodę, przecież wystarczy na mnie spojrzeć. Śmieją się, wszyscy – odpowiadam sama sobie, niezależnie od Kocich pytań. Ten tylko uśmiecha się ładnie, pokazuje zęby, stanowczo zbyt liczne i zbyt ostre jak na człowieka. – Jest dla mnie najważniejszy, nic, nikt więcej mi niepotrzebny. A on zapomina. Zapomina o wszystkim, czasem mam wrażenie, że nie istnieję, bo przecież to nas definiuje, prawda? Inni ludzie. Boli trochę, ale sama się zgodziłam, nic nie poradzę.

– Wpadłaś w króliczą norę, moja droga Alicjo, pobiegłaś za niewłaściwym białym królikiem?

– Oczywiście, że za właściwym! – Uderzam kuflem w bar. – Innej Krainy Czarów mieć nie będę i nie chcę.

Kotek uśmiecha się szeroko. Obok zjawia się kolejne piwo, barman beznamiętnie przeciera ladę, gdzieś blisko liżą się gimnazjalistki.

– Może mi pomożesz, Kotek, co? Powiesz, gdzie powinnam pójść?

– To zależy, moja droga, dokąd chciałabyś zajść.

– Nie dbam o to, gdziekolwiek.

– Więc wszystko jedno, którędy pójdziesz.

– Ale chciałabym gdzieś dojść!

– Wystarczy więc, że będziesz szła wystarczająco długo – śmieje się Kotek i jest to śmiech upiorny, bo nagle znika. Mrugam kilkakrotnie, ale nic się nie zmienia, Kotka, jak nie było, tak nie ma, został tylko uśmiech; wisi w powietrzu, tuż obok, na wysokości mojej twarzy, rząd białych, ostrych ząbków. – Podążaj za czarnym królikiem!

Za dużo alkoholu, zły trip, mała. Zwalam się głową na bar.

*

Jezu, rzeczywistość wybucha milionem kolorów. To tylko neony, które rysują wzory na suficie Kitschu, ale w taki sposób, że można dostać ataku epilepsji: po prostu mózg nie przyjmie nadmiaru bodźców i się zawiesi. Na chwilę zwalniam, zapatrzona w feerię barw nad głową; wkoło dudni pseudomuzyka, wypity alkohol i wypalona trawa najchętniej rozłożyłyby mnie plackiem, ale na parkiecie jest za mało miejsca. Gdzież ja jestem? Pachnie poppersem.

Środek kotła w Kitschu, Jezu. Ktoś ciągnie za rękę. I co gorsza, nie jest to Kaśka, nie ma Kaśki, nikogo, żadnej znajomej twarzy, płynę w morzu obcych głów. Nos wypełnia woń męskich perfum, gdy przedzieram się przez tłum tańczących, a potem podpierających ściany w korytarzu. Już wiem, dokąd ciągnie ten facet, który zredukował się do samego zapachu, pięści w mojej pięści i burzy czarnych włosów, tuż przy twarzy. No właśnie – do łazienki. Za wolno myślę, by zorientować się, że ratunkiem może być tylko ucieczka.

Czarny królik?

Późno, więc i pusto. Na kafelkach walają się zużyte papierowe ręczniki, wszędzie pełno wody i szczyn, śmierdzi na tyle intensywnie, że nawet zaczynam z lekka trzeźwieć. Przez moment miga mi własna twarz – zabrudzone lustro odbija jakieś monstrum – makijaż w formie czarnych strug spłynął na policzki, przekrwione oczy ze źrenicami jak studnie. Nie, nie patrzę dłużej.

Przecież Kitsch nie zasypia, gdzie się wszyscy podziali? Tak jak na co dzień nienawidzę tłumów, teraz oddałabym wszystko za choćby pijaną trzynastkę, która obudzi mnie na tyle, bym zaczęła uciekać. Ale nie, ale kurwa nie. Daję się zaciągnąć do kabiny.

Kim ty jesteś, któryś mnie wyrwał spod baru? Pieprzony Woland? Nie wiem, nie widzę. Czuć tylko zapach, fiołków albo róż, zresztą równie dobrze może to być butapren, bo nos przestaje reagować jak trzeba. Boże, co ja wyczyniam?

Wszystko szybko, nawet nie mam możliwości, by wpłynąć na cokolwiek. Na początku jest delikatnie, chociaż mało miejsca. Plączą mu się nogi między moimi, ciasno, klapa od sedesu się nie domyka, śmierdzi – nie będziemy siedzieć. Ze spłuczki coś bez przerwy kapie, na jej powierzchni biały proszek. Jakby komuś ręce drżały do tego stopnia, że trudno mu było wciągnąć kreskę bez strat. To widzę kątem oka, na tym skupiam wzrok, przyciśnięta do drzwi. Policzek wbity w pilśniową płytę, boli, chyba nawet pęka skóra.

Powoli odpina pasek, napiera biodrami na moje biodra, jego oddech w tym dziwnym kwietnym zapachu ociepla kark.

Wplątuje mi dłoń we włosy, zaciska pięść. A ja zamykam oczy, żeby żadna łza nie wypłynęła na powierzchnię.

Nie będziemy się nawet pieprzyć. Będziemy się parzyć, jak zwierzęta.

*

Powrót do rzeczywistości boli jak uderzenie w ziemię po skoku z dziesiątego piętra. Sen odchodzi za szybko, a wraz z nim spokój wypływa jak woda z odetkanej wanny. Całe ciało nabiera tak wielkiej masy, że mogę najwyżej ruszyć powieką. Co już i tak jest tytanicznym wysiłkiem.

Z ciemności prosto w światłość, za jasno, aż źrenica nie może się dopasować. Trochę trwa, zanim półmrok poranka przestaje oślepiać jak jarzeniówka wciśnięta prosto w twarz. I widzę, że patrzę oko w oko – mlecznobiałe, pokryte błoną. Kurwa, próbuję wrzasnąć, ale słychać tylko charkanie, usta zawaliły mi wymiociny.

Przestraszony szczur przebiega po dłoni, zostawia ślady pazurów na skórze. Już z daleka łypie ślepym, zabielmionym okiem. Jezu, gdzie ja...

Mówią, że Kraków nie zasypia nigdy. I mają rację – zastaję Podgórze, które czuwa bez względu na porę. Słońce powoli przedziera się przez zasłonę z chmur, przecina kłęby mgły, cała okolica jakby skąpana w mleku, nic nie widać. I dobrze, pierwsi spieszący do pracy oszczędzą sobie widoku wczorajszych imprezowiczów.

Zagarniam dłonią mokry żwir, poznaję ten chodnik – podgórski skwer koło parku Bednarskiego. Jezusie Przenajświętszy, drugi koniec miasta, lata świetlne od Kitschu. Jakim cudem mnie tu rzuciło?

Usiłuję stanąć, choćby na czworakach, skacowana głowa ciąży jak kawał betonu, pulsuje bólem w skroniach. Przez przełyk przelewają się suche torsje – pustki w żołądku, bo wokół kałuże wymiocin ze wszystkim, co jadłam chyba od tygodnia. Zły trip, mała, bardzo zły.

Z mgły wyłania się kościół Świętego Józefa. Czerwień cegieł jest zanadto jaskrawa, kłuje w oczy, każe zgiąć ramiona, przydusza kark do ziemi. Upiorne wrażenie, nie ma nic straszniejszego niż katolicka świątynia o świcie. Ciekawe, co na to Justyna? Zaśmiałabym się, ale nie teraz – teraz neogotyckie wieże pną się, podczas gdy ja sama z każdą chwilą maleję. Dreszcze. Nagle zaczynam się bać, że gdyby z nieba spadła święcona woda, spaliłaby mnie na popiół. Uciekać. Gdzieś od kościoła odchodzi ulica, na której mieszkał chłopiec, który sam skręcał papierosy. Mam ochotę zapalić.

Nerwowo szukam w torebce telefonu. O dziwo, żaden łysy nie pokusił się o kradzież resztek mojego wątpliwego bogactwa. Na wyświetlaczu milion nieodebranych połączeń od Tomasza. Trzeba oddzwonić, trzeba jakoś wrócić do domu. W słuchawce sygnał. Patrzę na ręce, skóra gdzieniegdzie poznaczona śladami zębów ślepego szczura, szlag! Chyba że to tylko otarcia. Podobnie na gołych plecach. Jakim cudem nie czuję zimna?

My nie marzniemy, myślę przerażona, słysząc w telefonie głos Tomasza. Odbiera niemal od razu, przytomny, czekał i się martwił. Jakbym przestała być przezroczysta.

My nie marzniemy, to mam w głowie zamiast odliczania – tylko siedemdziesiąt dwie godziny od tamtej sceny w toalecie.

Spóźniony

Mogłam się przeglądać w porcelanie.

Zasługa Justyny, z pozoru można by sądzić, że fanatyczni katolicy to utrapienie, ale z drugiej strony czasem się przydawali – nie wiem, które przykazanie odnosiło się do mycia kibli, lecz moja lokatorka radziła sobie z tym i resztą sprzątania w miarę dobrze. Toteż widziałam swoje odbicie na powierzchni sedesu – skóra tak blada, że sińce pod oczami wydawały się niemal czarne; pot, powoli przesiąkający przez pory w skórze, rozmazywał ledwie co położony cień i tusz. W ten oto sposób makijaż poszedł się jebać na chwilę przed wyjściem na zajęcia.

Kolejne torsje wstrząsnęły ciałem. Mało nie uderzyłam czołem w porcelanową krawędź, gdy resztki śniadania przeleciały przez przełyk w odwrotnym kierunku. Z ust zwisała żółta nitka śliny – nie miałam już czym wymiotować.

– Ala? W porządku? – głos Justyny tuż przy drzwiach, pewnie bardziej niż mój stan zdrowia interesowało ją, kiedy zwolnię łazienkę. Przecież trzeba się zrobić na bóstwo przed wyjściem na tę swoją filologię. Wielka pani nauczycielka – pamiętam, jak na pierwszym roku twierdziła, że cienka linia odgradza malowanie się od kurewstwa. A tampony od masturbacji.

– Tak... – ledwie tyle zdołałam wycharczeć z twarzą w oparach własnych wymiocin. Nie pachniało fiołkami, więc zemdliło mnie znowu, raz a dobrze, chyba już wystarczy.

Myślałam, że to tylko porcelanowa powierzchnia zniekształca rysy. Bullshit, w lustrze wyglądałam jeszcze gorzej. W worach pod oczami można by nosić ziemniaki, a z tak trupią skórą to nic, tylko straszyć dzieci. Źle ze mną, pomyślałam, podstawiając twarz pod kran. Pieprzyć estetyczny wygląd, trzeba się otrzeźwić.

– Ala...

Otwierając drzwi, mało nie walnęłam jej w nos. Szkoda. Może zmyłoby to ten uśmiech pod tytułem patrz-jaka-jestem-wspaniała. Ano jesteś, Justyna, nie ma co do tego żadnych wątpliwości. Nie masz pryszczy, które upodabniają twarz do powierzchni pizzy, brwi same z siebie układają ci się w idealną kreskę, nie musisz mieć wyrzutów sumienia przy każdym ciastku, bo utrzymanie linii to drobiazg. Perfekcyjna Justyno, ginę w blasku twej zajebistości.

Opadłam na krzesło w kuchni. Na stole, tuż pod nosem, parowała herbata z miętą, więc jednak współlokatorki na coś się czasem przydają. Za oknem Osiedle Oficerskie obmywał deszcz, na nic to jednak – sąsiednie bloki wciąż były szare i zimne. Wczesny PRL zadomowił się tu na dobre, barierę stanowiła jedynie ulica – po jej drugiej stronie wyrastały kolejne wille lepszej części społeczeństwa, powiew świeżości i luksusu w tej geriatrycznej dzielnicy. Ale nie mogę narzekać, studentów w dzisiejszych czasach nie stać na nic lepszego.

– Wychodzę! – zawołała Justyna z przedpokoju.

Tylko kiwnęłam ręką. A idź, moja droga, ja tu jeszcze posiedzę. Zastukały obcasy, skrzypnęły drzwi. Spokój.

Łyk herbaty wcale nie ukoił żołądka, od kilku dni coś szło nie tak. Brzuch pobolewał, a wszelkie próby jedzenia śniadań kończyły się jednakowo i mało przyjemnie. W efekcie prawie w ogóle przestałam jeść.

Komu w drogę, temu czas. Powlokłam się do pokoju po torbę. Wynajmowałyśmy kawalerkę, ciasnota niemiłosierna, ale za te pieniądze alternatywnie można by tylko znaleźć schowek na szczotki w podwyższonym standardzie. Niemal od razu wytworzyła się naturalna granica: Justyna panowała w kuchni, ja konspiracyjnie popalałam papierosy na pseudobalkonie. Podział sypialni wyznaczały moje książki, chaos zwiniętych w pośpiechu ciuchów, prawie wszystko w odcieniach czerni. Plus wielki plakat królika Franka z filmu Donnie Darko, który dla Justyny stanowił wcielenie diabła. Toteż broniła się przed nim świętymi obrazkami na ścianach, porządkiem na biurku i ramkami pełnymi zdjęć. Gdziekolwiek spojrzeć – chłopak Justyny szczerzył zęby białe jak z reklamy. Och, szkoda, że próchnica nie przenosi się przez powietrze.

Zgarnęłam notatki, bo przyda się zastrzyk wiedzy w tramwaju. Z takim stanem zdrowia ciężko szły przygotowania do kolejnych kolokwiów. Na tych studiach trzeba zaliczać wszystko i wszystkich, być zawsze i wszędzie, więc choćbym miała pchać przed sobą kroplówkę, nie opuszczę żadnych laboratoriów. Witamy na uniwerku, najlepszym w kraju, żeby nie było.

Szlag! Wzory chemiczne leków, spisane na małych kartkach, posypały się po podłodze jak paciorki różańca.

Każdy musi kiedyś umrzeć, Porcelanko.

*

Linię numer dziewięć ulubiły sobie staruszki i matki z dziećmi. W dusznym tramwaju do szczęścia brakowało tylko gołębi i ludzi z Greenpeace. Oparłam czoło o szybę; na szkle osiadła para z oddechu. Między zębami przetaczał się miętowy cukierek, ostatnia próba walki z mdłościami. Wyglądam jak śmierć, wolno mi zajmować miejsce dla inwalidy, nie patrzcie tak na mnie.

Na kolejnym przystanku oczywiście nikt nie wysiadł, choć powinni wszyscy. Za to do środka wcisnęło się jeszcze więcej dzieci i dziadków dybiących na wolne siedzenie. Wagon wytrzymał ciężar chyba tylko cudem.

Usiłowałam czytać notatki z ulubionego przedmiotu, pieszczotliwie zwanego chemią lęków. Ale nic nie chciało zostać w głowie, nic prócz pustki i dojmującego uczucia, że tegoroczne czerwcowe rozgrywki przeciągną się do kampanii wrześniowej. Nie można się uczyć, gdy żołądek wywija hołubce, a nad głową wisi rozpadająca się czterdziestka, z miną: złaź stąd, mam większe prawo do tego zasikanego przez meneli miejsca.

Przetoczyliśmy się przez most – na szczęście nie pękł pod przepełnionym tramwajem. Wisła przelewała się między bulwarami nienasycona, nad wodą wirowała mgła.

Przed nami wyrastał plac Bohaterów Getta. Głupia, głupia blondyno, po cholerę wlepiasz krótkowzroczne oczy w okolicę? O tej porze Tomasz przewraca się na drugi bok, a nie łazi po przystanku, żebyś mu mignęła w wagonie. Siódma to przy jego trybie pracy środek nocy. To nic, wlepiałam wzrok w okno jego kamienicy, dopóki nie ruszyliśmy.

Znów szczur.

W Krakowie pojawiło się paru fanów brytyjskiego street artu, którzy namiętnie malowali Mony Lisy z gołym tyłkiem na wszelkich dostępnych ścianach. Nie uchroniły się nawet kamienice na Lubomirskiego – tuż koło drzwi do sklepu wyrósł wielki czarny szczur ściągnięty prosto z szablonów Banksy’ego. W łapach trzymał tabliczkę z napisem You lie.

Och, wielkie mi rzeczy, wszyscy kłamią.

Przez żołądek przetoczyła się fala mdłości.

– Czy pani jest głucha?

– Co? – Uniosłam z trudem głowę, jeszcze więcej problemów sprawiło otwarcie ust, żeby wymiociny nie wydostały się spomiędzy warg.

– Co to za młodzież! Co za czasy! Żebym musiała się prosić! Proszę mi natychmiast ustąpić miejsca! – wrzeszczała rozpadająca się czterdziestka.

Możliwe, że produkowała się tak od dłuższej chwili, a ja po prostu nie załapałam. Przed oczami tkwił czarny szczur. Jakby namalowany specjalnie dla mnie.

– Słyszy pani?!

Słyszałam, i gówno z tego. Zwymiotowałam prosto na buty tej wiedźmy.

*

– Nie wyglądasz najlepiej, Ala.

– Dzięki, Kaśka, ty to umiesz pocieszyć.

Zostawiłam ich, zostawiłam cały ten podniecony tłum pod salą, śmierdziało potem i adrenaliną na kilometr. Tak, byle kolokwium na tej uczelni przypomina ucieczkę antylopy przed lwem: szybko, szybko, bo uniwerek nie zna litości.

– Ala!

Nie odwróciłam się. Marsz korytarzem trochę mnie orzeźwił. Szkoda, że nie wcześniej, być może spróbowałabym choćby wymyślić jakieś odpowiedzi na pytania, które tak kreatywnie ułożył asystent. Szybko rozpinałam fartuch, uwalniając klatkę piersiową – powietrza, powietrza, wypchnąć z płuc ten smród laboratoryjnych odczynników.

Korytarz jak na złość się skończył. Wypadłam na schody prowadzące do podziemi wydziału. Chłodniej i spokojniej, mało ludzi, więc nikt nie widział, jak dotarłam do toalety ramię w ramię ze ścianą.

Proszę bardzo, te resztki śniadania, które jakimś cudem przetrzymały wymioty, przeleciały przeze mnie drugą stroną. Oparłam plecy o spłuczkę, wyciągnęłam nogi. Na kolanach zatrzymały się białe majtki.

Czyste. Podejrzanie czyste już od dłuższego czasu.

Nie, kurwa, niemożliwe.

Zaśmiałam się cicho. Absurd! To moja siostra jest wiatropylnym chodzącym inkubatorem, nie ja. No przecież nie ja. Prawda?

Z trudem naciągnęłam spodnie na tyłek. Spadaj stąd, mała, zanim wpadniesz na kolejny genialny pomysł, dlaczego okres się spóźnia. Przecież może być zajęty. Na korytarzu pustki. Albo nie, nie pustki. Tuż przy ścianie przebiegał szczur. A właściwie mysz, mała albinotyczna laboratoryjna mysz: pieprzyć białe króliki, podążaj za mną! Zapinałam pasek w biegu, nie patrząc przed siebie. Nic dziwnego, że nie zauważyłam schodów.

Zwierzętarnia mieściła się na końcu świata, jeśli chodzi o wydział. Złaziło się z góry na najniższe piętro, gdzie nie dochodziło już światło. Potem trzeba było iść jeszcze bardziej w dół. Żartowaliśmy, że głębiej jest chyba samo piekło. Zresztą, nikt nie lubił tu przychodzić. Śmierdziało gównem i śmiercią. I tajemnicą. Zwierzętarnia obrosła w legendy, jakby mieli trzymać w niej szympansy z odkrytymi mózgami. Chuj ich wie.

Zjechałam tyłkiem po schodach, głową uderzając w drzwi. Cicho szczęknął zamek, odsłaniając kawałek wnętrza. Ciemność. I tylko ogon białej myszy, jak nitka Ariadny.

Wpadłam w króliczą norę.

*

– Pani Alicjo?

Jezu, co znowu? Pieprznęłam głową tak mocno, aż gwiazdy stanęły mi przed oczami. Chciałam rozmasować puchnącą potylicę, ale przywaliłam w coś ramieniem. Nie mogłam oddychać, na ograniczonej przestrzeni zabrakło powietrza. Panika, wrzask – ostatnio krzyczę stanowczo za często. Ręce wyrzucone przed siebie namacały przeszkodę, przesunięte lekko w lewo, zaczepiły o obce dłonie.

– Pani Alicjo, już dobrze, proszę się uspokoić.

Dopiero teraz do głowy przyszedł mi genialny pomysł, żeby otworzyć oczy.

Światło oślepiło, wdzierając się pod powieki. Po chwili zaczęło do mnie docierać, gdzie jestem. Szafka była ciasna, trzymano tu głównie fartuchy do pracy w jałowej recepturze, ledwie się mieściłam, nic dziwnego, że zadzwoniłam głową w górną półkę. Wciąż brakowało powietrza; wylałam się bezradnie na zewnątrz.

Te obce ręce uchroniły mnie przed spotkaniem z podłogą. Doktor Wieczorek – młodziutki i świeżutki nabytek kadry akademickiej – ułożył mnie w bezpiecznej pozycji, oparł plecami o szafkę, wcześniej zamknął drzwiczki na wypadek, gdybym chciała tam wrócić. Pewnie nieczęsto znajdował studentki wciśnięte między półki ze sprzętem medycznym.

– Proszę się nie ruszać, zaraz wracam.

Pot na czole, dreszcze wzdłuż kręgosłupa. Skąd się tu, do cholery, wzięłam? Dwa piętra nad zwierzętarnią, w skrzydle na drugim końcu wydziału, w sali do nauki receptury. W pieprzonej szafce pod zlewem.

– Niech pani pije.

Wieczorek podał mi wodę w zlewce, w jakiej zwykle przygotowywaliśmy leki, była pod ręką. A skoro o rękach mowa, to lekko drżały mu dłonie, chyba denerwował się równie mocno jak ja. Ściśnięte gardło ledwo przepuściło płyn. Zakrztusiłam się ze dwa razy, plując żółcią.

– Przepraszam, ja tak bardzo pana przepraszam, nie wiem, co...

I jak tu dokończyć? Jak tu się tłumaczyć? Tylko wzruszyłam ramionami. Wieczorek mnie lubił, jako jedna z niewielu więcej robiłam, niż mówiłam.

– Co się pani stało? Pani choruje?

Przyłożył mi rękę do czoła i był to dotyk kojący rozgrzaną skórę. Przymknęłam oczy... jak dobrze, niech pan tak już zostanie.

– Musiałam zasłabnąć. Teraz już w porządku, naprawdę, to nic wielkiego.

– Jest pani rozpalona, może powinienem wezwać karetkę?

– Nie, naprawdę, ja już sobie pójdę, jeszcze raz przepraszam.

– Pani Alicjo!

Rzeczywiście lepiej, tylko raz mną zachwiało, gdy stawałam na nogi. Wsparłam się ramieniem o blat, wyprostowałam. Powoli wzrok się wyostrzał, mdłości ustąpiły, zaczęłam nawet być zdatna do życia.

– Po prostu jestem zmęczona – próbowałam zbagatelizować sprawę. Przecież to takie normalne, co rusz studentki zostają w salach na noc, choćby i pod szafkami, jeśli w środku brakuje miejsca.

Wieczorek nie wyglądał na przekonanego. Krzywił wargi, mrużył oczy za grubymi szkłami okularów.

– Pani drży.

To nic, tylko wspomnienie oczu tego albinosa. Całe czerwone, ze źrenicą wielkości główki od szpilki.

– Pani...

– Może pan coś dla mnie zrobić? – Niech już pan nie mówi, że drżę, że źle wyglądam, bo tak wypowiedziane wróżby lubią się spełniać.

– Słucham?

– Proszę wezwać taksówkę – skapitulowałam. Zostało jeszcze jedno: starałam się zrobić jak najbardziej zbolałą minę. Zrozumiał. – Proszę nikomu o tym nie mówić.

– Oczywiście. – Uśmiechnął się uroczo. Nic dziwnego, że połowa dziewcząt z wydziału chciałaby być kiedyś podwieczorkiem.

*

– Pij, Ala.

Kubek miło grzał dłonie, herbata orzeźwiała miętowym zapachem. W niczym nie przypominała liści, jakie sama wielokrotnie zaparzałam, aż wrzątek przestawał się nawet zabarwiać. Zapadłam się w fotelu i mogłabym tak zostać na zawsze. Coś w brzuchu zabulgotało, pieprzyć to. Napój przyjemnie ocieplał ciało, na dodatek Czarnobyl też chciał się przywitać – wpełzł na kolana i zwinął jak wąż. Mruczenie kojąco rozkurczało mięśnie brzucha. Zanurzyłam palce w kocie futro. Jak w niebie, tylko wzrok Tomasza lekko zawstydzał.

– Co się stało?

– Naprawdę nic strasznego.

– Nic? Niemal wypadłaś z tej taksówki. – Brwi podjechały do góry; wyglądał, jakby naprawdę mu zależało. Nagle zapragnęłam, żeby zamienił się miejscami z Czarnobylem.

Dzielił nas stolik do kawy. Zresztą, dzielił jak dzielił, kawalerka była tak ciasna, że wszystko leżało w zasięgu ręki. Z łóżka można było sięgnąć do biurka, a nawet zgasić światło tuż przy drzwiach. Tak bezpieczniej, bo podłoga przypominała pole minowe – wszędzie walały się pomięte kartki ze szkicownika, pędzle i tubki nie do końca zużytych farb. Nieraz zdarzyło mi się na jakąś nastąpić, stąd kolorowe smugi na ścianach. Na dodatek kocie futro wszędzie, w powietrzu, w dywanie. Tomasz nie dbał o tak przyziemne rzeczy, byle starczało przyrządów do malowania i żarcia w lodówce. Śmierdziało terpentyną.

Wzruszyłam ramionami.

– Po prostu jestem zmęczona. Wiesz, że jest ciężko, niedługo sesja.

– Jasne, sesja.

Przeczesał palcami rozwichrzone włosy i była to chyba jedyna próba ułożenia tego chaosu, który nosił na głowie. I dobrze, jak ja nienawidzę porządku. Kocham jego orli nos, długie, niezgrabne nogi i ręce, z którymi nie wie, co zrobić, jeśli nie trzymają ołówka. Tylko w pracowni się uspokaja, nagle te dłonie znajdują się na swoim miejscu, pewnie prowadzą kreskę, sprawdzają fakturę płótna, wskazują szerokie płaszczyzny koloru. Razem wyglądamy komicznie; ledwie sięgam mu do ramion.

– Na twojej uczelni zawsze jest sesja, od października do czerwca.

– Nie, mój drogi, od września do września.

Chichoczemy oboje z tego leciwego żartu. Czarnobyl się przeciąga – słodki Jezu, jaki ten kot jest wielki, kocia Godzilla, rzeczywiście promieniowanie musiało mieć w tym swój udział.

– Zjedzmy coś na mieście. – Tomasz z trudem wstał z rozklekotanego fotela, plątały mu się nogi. – Odpocznijmy, chodźmy na Kazimierz, nad Wisłę. O nie, nawet nie próbuj odmawiać, ja się ogarnę, ty dopij, co masz dopić, i zabieram cię na randkę, mała.

Bez dyskusji, może to i dobrze, pieprzyć jutrzejszy patoshit, nie każde kolokwium muszę mieć zdane na piątkę. Ewentualnie zdane w ogóle. Czarnobyl pobiegł za panem do kuchni, ściślej mówiąc, potoczył się w stronę pustej miski.

Na sztalugach stało ledwie zagruntowane płótno, przy ścianie piętrzyły się gotowe obrazy. Tomasz zbierał materiał na wystawę. Nic specjalnego, lokalna galeria na Zabłociu lubiła promować młodych, co nieraz ratowało skóry artystom, którzy skończyli Akademię. Szli w miasto z nadziejami na karierę, po czym popadali w depresję, bo tak naprawdę nikt na nich w krakowskim światku nie czekał.

„Kraina Czarów”, taki wybrał sobie temat, zobaczymy, zobaczymy.

Z okna rozpościerał się widok na plac Bohaterów Getta. Popołudnie, pogoda znośna, więc tłumy wyległy na ulice. Magiczny Kraków – rozstrzelałabym tego, kto wymyślił ten banał. Teraz musimy znosić szkolne wycieczki i turystów. Plac był jednym z częściej odwiedzanych miejsc, każdy chciał zrobić sobie zdjęcie z krzesłem z getta – jasna strona Holocaustu, czyż nie? Och, nienawidzę przyjezdnych, jakbym sama była rdzenna.

Zza ściany dobiegały dźwięki ciężkiej muzyki, rozpoznałam Slayera, któryś z lepszych kawałków. Biedny Tomasz, wielbiciel gitar akustycznych. Cóż, sąsiadów się nie wybiera, niestety również w miejscach, gdzie mury są cienkie jak papier.

Czarnobyl pobiegł za panem do kuchni, ściślej mówiąc, potoczył się w stronę pustej miski.

Co, do cholery? Zamrugałam kilkakrotnie. Czy to oczy odmówiły mi posłuszeństwa? Czy Czarnobyl po prostu przebiegł tę samą trasę w identyczny sposób? Czy to kolejne pieprzone déjà vu? Czy...

– Gotowa? – Tomasz stał w drzwiach z kotem na ręce.

Pieprzyć zwidy, pieprzyć głosy.

– Tak. – Zdobyłam się nawet na uśmiech. – Mam ochotę na kawał wielkiego tortu z bitą śmietaną. A potem... Tak, pizza.

*

Planty. Jeśli ludzie nie przetaczają się przez Rynek, to można ich znaleźć właśnie tutaj. Kręcą kółka wokół centrum, wyprowadzają psy, obściskują się na trawnikach. Lub śpią, chlory to już stały element krajobrazu, nieszkodliwi, póki zostają na miejscu i nie śmierdzą za mocno. I jak ja mam się tu skupić? Wiatr zimny, ławka mokra.

Dni za cholerę nie chciały się zgodzić. Miętosiłam w rękach stary kalendarzyk z reklamą którejś z aptek, nosiłam go w portfelu z ambicją zaznaczania okresu, przeszło po kilku pierwszych. Gdybym chodziła do ginekologa, na pewno by mnie za to zrugał.

Daty uciekały, niedziele mieszały się z wtorkami, kurwa. Liczb nie oszukasz, za nic nie mogłam ich ułożyć po swojemu. Głupia, głupia.

Nie jesteśmy już w Kansas, Toto.

*

Pukanie wyrwało mnie z zadumy, aż drgnęłam zaskoczona.

– Ala, ja już idę spać.

Justyna rzucała lekki cień przez szparę między drzwiami a podłogą. Beznadziejne rozwiązanie dla łazienki, po każdym kąpaniu zalewało nam tędy korytarz. Boże, o czym ja myślę.

– Ala?

– Dobrze, dobranoc.

Cień nie ruszył się z miejsca.

– Wszystko w porządku?

Który raz to dziś słyszę? Czy naprawdę tak źle wyglądam? Podrapałam odruchowo wnętrze ucha, za paznokciem zostały ślady krwi i zdartej skóry.

– Tak! Też zaraz się kładę! – głos się załamał, ale nieznacznie, bo Justyna odeszła. Cóż, tak czy inaczej zaniepokojona. Już od dawna podejrzewała, że źle się prowadzę.

Na pralce leżał test, z tekturowego opakowania patrzył dzieciak, zawinięty w kolorowy ręcznik. Z radością rozsmarowałabym ten uśmieszek na pucułowatej twarzyczce. W aptece na Mogilskiej było wtedy pusto. Farmaceutka, która wyglądała na stażystkę, wyłożyła na ladę cały ciążowy asortyment, mogłam przebierać. Jak chcesz usłyszeć wyrok? Testem paskowym, płytkowym, strumieniowym? Wybrałam ten z dzieciakiem, znajomy, siostra używała takich bez przerwy. Inaczej się nie da, gdy rodzisz dzieci na lewo i prawo.

Instrukcja prosta i rzeczowa: nasikaj do pojemnika, pipetą nanieś ciecz na tester i czekaj zbawienia. Oblałam sobie ręce, celując do kubka po jogurcie, tak się trzęsły. Pipetowanie wbili nam do głów na laboratoriach, ale miałam wrażenie, że robię to pierwszy raz. Trzy minuty, czas start. Lepiej dla ciebie, głupia, było liczyć siedemdziesiąt dwie godziny po tamtej feralnej nocy. Albo każdej poprzedniej, cholera wie.

Test wylądował z powrotem na pralce, a ja kręciłam się po tych kilku metrach kwadratowych łazienki, w lewo, w prawo, w koło. Naga, więc zimno zaczęło lekko podgryzać najpierw stopy, potem resztę. Splotłam ramiona na piersiach, patrząc tylko na zegarek. Boże, niech to już się skończy. Przecież znam wynik.

Tester przyniósł odpowiedź.

*

Trzeba coś robić, no trzeba.

Justyna chrapała, odwrócona twarzą do ściany. Albo udawała, że śpi, a tak naprawdę śledziła każdy mój krok. Pewnie niemal strzygła uszami, jak pies. Ze zdjęcia patrzył jej uśmiechnięty chłoptaś, na plecach dźwigał plecak z karimatą – wspomnienie z pielgrzymki, na które chadzali namiętnie i nierozłącznie. W tych katolickich oczkach zobaczyłam wyrzut. A pierdol się.

O dziwo, spokój. Jeszcze za wcześnie na panikę, prawda? Za wcześnie. Usiadłam na brzegu łóżka, w pełni ubrana, gotowa do drogi. Tylko gdzie? Była tylko jedna osoba, która mogła mi pomóc. Przecież nie matka, nie nieustannie ciężarna siostra, broń Boże Tomasz.

Długo modliłam się nad komórką, zanim zadzwoniłam.

– Cześć, Kotek. Masz chwilę?

Podgórze

Wisłę zawsze oblegali ludzie.

Szczególnie w okolicy centrum, w dzień turyści przemierzali wkoło bulwary, studenci leżeli z zakamuflowanym piwem na trawie niezależnie od pory roku, zakochane pary blokowały ławki. Późną nocą na żer wychodziły drobne pijaczki, żeby wychylić zasiarczone wino pod mostem. Zero prywatności.

Wieczór zapadł już dawno, grzeczne dziewczynki pokroju Justyny zdążyły już iść spać. Za to ja zaraz po telefonie złapałam pierwszy nocny i dotarłam nad rzekę. Wiał chłodny wiosenny wiatr, ciągnęło zimnem od wody. W kieszeni ściskałam gaz pieprzowy na wypadek, gdyby jakiś lokalny chlor poprosił o złotówkę na piwo, pani kierowniczko.

Nagle stanęłam jak wryta, coś nie pasowało. Wysiadłam z autobusu na Świętego Wawrzyńca, pokonałam parę metrów, zeszłam na bulwary z mostu Powstańców Śląskich i przed siebie, na umówione miejsce.

Zatem jakim cudem ten sam most wyrastał teraz przede mną? Jak gdybym zdążyła okrążyć Ziemię dookoła.

– Ala!

Wystarczyło się odwrócić. No przecież sekundę temu tędy szłam, przecież nie mogłam cię minąć i nie zauważyć, Kotek. No jak? Może dlatego, że musiałam kilkakrotnie zamrugać, żeby w ogóle cię zobaczyć. Na początku był tylko uśmiech białych zębów, wiszący w powietrzu. Przestań się ubierać na czarno, bo można zwariować.

– Kotek!

Wzruszył ramionami, nonszalancko rozlany na ławce. Gdyby tylko miał ogon, zamiótłby nim w powietrzu.

– Dobrze cię widzieć, Kotek, no właśnie, widzieć. Nawet nie chcę wiedzieć, jak przed chwilą zrobiłeś to, co zrobiłeś.

– Och, nieważne, przecież koty i tak chodzą własnymi drogami. – Uśmiechnął się znów, odsłaniając te dziwne zęby. Księżyc zamigotał w ostrych kłach. – Siadaj, mała, i opowiadaj. Bo przez telefon brzmiałaś pogrzebowo.

Ławka nieprzyjemnie ziębiła w tyłek. Wiatr ucichł, Wisła stanęła, jakby czas się zatrzymał. Gdzieś tam darła się wycieczka dzieciaków. Schowałam twarz w dłoniach. I zaczęłam opowiadać.

– Żadna tragedia, Ala, takie rzeczy są zawodne. – Kotek po swojemu tylko wzruszył ramionami. Gdy się poznaliśmy, nietrudno było zauważyć, że na większość rzeczy leje zimnym moczem. – Zrób jeszcze jeden test, odczekaj trochę, idź do lekarza. Badanie krwi będzie najdokładniejsze.

– Nie chcę żadnego lekarza. Zresztą, jest jedna kwestia. – Poczułam, jak ze zdenerwowania jelita plączą mi się w supeł. – Jeśli nawet okaże się, że ono jest, to ja nie wiem, czyje.

Cisza.

– I w związku z tym nie wiem, jak postąpić.

– Więc to tak... – Zapalił papierosa, wyciągnął ku mnie paczkę. Odmówiłam.

– Tamtej nocy, w Kitschu... – słowa więzły w gardle, nie chciały wyjść na zewnątrz – ja się chyba puściłam.

– Chyba?

– Nie wiem, Kotek! – wybuchłam, z oczu pociekły łzy, z nosa smarki. Obraz nędzy i rozpaczy. Dopiero dotyk dłoni na ramieniu mnie uspokoił. – Po prostu nie wiem, byłam pijana, upalona, wszystko naraz.

– Już dobrze. Rozumiem, że chciałabyś się tego pozbyć?

Znał moje myśli, zawsze wiedział, co miałam w głowie, może dlatego tak łatwo udało się nam zawiązać przyjaźń. Był kulawym głosem rozsądku, mówił głośno to, co bałam się nawet powtarzać w głębi ducha.

– Możesz mi pomóc, Kotek?

Miętosił w dłoniach paczkę papierosów, które pachniały cynamonem i czekoladą – babskie fajki, pedalskie, ale Kotkowi pasowały, wręcz dopełniały całości.

– Znam jednego lekarza, tu, w Krakowie, stary znajomy. Zajmuje się podobnymi sprawami, nawet jeśli minęły magiczne trzy doby od chwili zapomnienia. Pomoże. Masz coś do pisania?

Zaczęłam grzebać w torebce. Trochę trwało, zanim w totalnym chaosie odnalazłam ledwie żywy długopis.

– Nie mam kartki.

Głupia, chyba jakoś próbowałam się bronić i zostać po właściwej stronie moralności. Można przecież pisać na chusteczce, ręce, czymkolwiek.

Kotek wcisnął mi paczkę zapałek.

– Pisz – dyktował numer. Miałam wrażenie, że składa się z samych szóstek, jak w podrzędnym horrorze. – Wołają go Skrobigar, taka ksywka branżowa. Powołaj się na mnie, na Kotka. I pamiętaj hasło: królicza nora.

Miałam minę przerażonego dziecka.

– Spokojnie, Ala, to tylko tak strasznie brzmi. Przecież wszyscy tak dziś robią, wszyscy albo i wszystkie. Właśnie, mówiłaś już temu swojemu malarzowi? Nie? Chyba powinnaś. Zresztą, twój brzuch, twoja sprawa. Jakby co, zawsze możesz na mnie liczyć, mała.

No tak. Już więcej nic nie mów. Nie chcę słyszeć, że jeśli miałam odwagę rozkładać nogi w procę przed kimś, to teraz muszę ponieść konsekwencje.

W jego pięści zaciskam pięść na paczce.

– Zapal, jak już będzie po wszystkim.

*

– Ty nie masz dzisiaj zajęć?

– Nie – odpowiedziałam za szybko jak na prawdę.

Justyna chyba z miejsca wiedziała, że kręcę, bo patrzyła podejrzliwie tymi ślicznymi oczkami. Zaraz zdmuchnie kosmyk włosów, który opada na twarz, oplecie szyję szalem z Zary, dopnie najmodniejszy w tym sezonie płaszczyk i odejdzie, mam nadzieję.

– Może to i dobrze, odpocznij.

– Wiem, że nie wyglądam najlepiej. – Jeszcze kilka razy to powtórzę, a stanie się prawdą, zamarznie. Przetarłam i tak już czerwone po nieprzespanej nocy oczy, obciągnęłam skraj piżamy, żeby nie było widać brzucha. Miałam wrażenie, że już wyglądam jak orka. – Ale to przejdzie, już przechodzi, przesilenie wiosenne, nic nowego.

Justyna przekrzywiła komicznie głowę, mieląc informacje jak pies, który próbuje zrozumieć ludzką mowę. Chyba czuła wódkę i fajki, zapachy, jakimi przesiąkłam wczoraj w nocy, w owej Wódce właśnie.

– Idź, bo się spóźnisz. – Niemal wypchnęłam ją z mieszkania. Nie mogła się oprzeć, krok w tył, krok za krokiem, za próg. – Idź, Justyna.

– Zadzwoń, gdyby coś się, no wiesz, stało – powiedziała już przez zamknięte drzwi.

Zadzwonię, zadzwonię, pod numer wyryty na kartonie. Też śmierdzi papierosami.

Za oknem wiosna nie zdążyła się rozbujać. Jeszcze pąki na drzewach, nie liście, więc nic nie zasłania brzydoty sąsiednich bloków. Tynk, odłażący całymi płatami, grozi, że zaraz spadnie komuś na głowę ze skutkiem śmiertelnym. Na chodnikach kałuże, rozchlapują je buty starców. Na Osiedlu Oficerskim średnia wieku oscyluje wokół sześćdziesiątki, nawet w powietrzu wisi odór domu spokojnej starości.

Ręce mi drżały, nieposłuszne palce wklepały numer na klawiaturę komórki dopiero za którymś razem. Sygnał przy uchu. Z bloku wyszła staruszka, obciążona siatami tak mocno, że niemal ryła nosem po kostce brukowej.

– Słucham.

Głos znajomy, ale skąd, no skąd, chyba z głowy, gdzie ostatnio odzywają się głosy inne niż mój własny.

Westchnienie, zaraz przed tym, jak odkładasz słuchawkę, bo to pewnie jakieś dzieciaki robią sobie żarty z twojego telefonu. Albo domofonu. Pamiętam, jak sama lubiłam nocami wydzwaniać do drzwi innych ludzi. Kiedy to było? Dawno temu, w innym życiu, nigdy.

– Królicza nora! Królicza nora! – powtórzyłam szybko, niemal tracąc dech, ale po cichu, żeby nikt nie słyszał.

– W istocie, wpadła pani do króliczej nory i szuka wyjścia, czyż nie?

– Kotek, Kotek mnie przysłał, wie pan, Kotek...

– Wiem. – Skrobigar uciął te niezgrabne próby wytłumaczenia, że mam problem, i to za ciężki na własny kark, więc muszę nim obarczać jeszcze znajomego płci nieokreślonej. Widać znanego w różnych szemranych kręgach. – Ustalmy zatem szczegóły.

Kiwnęłam skwapliwie głową, wzrok znów uciekł do bloków, do osiedla, gdzieś za parapetem. Zdębiałam, serce na moment stanęło mi w piersi.

Staruszka postawiła reklamówki na środku kałuży. Patrzyła prosto w moje okno.

– Nie jesteś w Krainie Czarów, Alicjo – powiedział Skrobigar.

*

Za dużo tych szóstek. Szukać domu pod tym numerem na ulicy Parkowej. Niebezpiecznie blisko placu Bohaterów Getta, nie wiem, czym się martwię. Tomasz nagle zapragnie wyleźć na spacer i nakryje mnie z ręką na klamce mordercy? Wolne żarty. Tomasz, malując, nic by nie zauważył, nawet gdyby Skrobigar ustawiał mi nogi do zabiegu na kuchennym stole obok pracowni.

Zawsze lubiłam Podgórze, idealne miejsce na przyszły dom, o ile kiedykolwiek uda się to osiągnąć. Pozornie daleko od centrum, więc spokojnie, ale wystarczy tylko dostać się do któregoś mostu, a stamtąd prosta droga na Wawel. Krakowska perełka, na szczęście skryta jeszcze przed turystami. Chińskie wycieczki zatrzymują się na linii rzeki. Przynajmniej na razie.

Kościół Świętego Józefa stał dokładnie tam gdzie ostatnio. Ubyło trochę tej grozy, z jaką obudził mnie wtedy nad ranem po kitschowatej imprezie. Strzeliste wieże z czerwonej cegły biły w niebo, aż zadarłam wysoko głowę. Naokoło biegało kilkoro dzieciaków, matka z trudem panowała nad tym chaosem. Boże, Boże. Jeden wlazł do fontanny i ani myślał wychodzić.

Żadnego znaku po tamtym poranku. Stanęłam w miejscu, gdzie powinien zostać ślad moich wymiocin. Nic, czysto, deszcz zmył kompromitujące poszlaki. Szczur. Był też szczur, jedna z niewielu rzeczy, jaka została mi po tamtej przygodzie. Nie licząc pasożyta pod sercem.

Wbiłam ręce w kieszenie, żeby nie było widać, jak bardzo trzęsą się ze zdenerwowania. Jeszcze chwila, parę wolnych minut, zanim Skrobigar uświadomi mi bolesną prawdę i zacznie się z nią rozprawiać. Równie boleśnie. Do parku, tak, spacer, rozprostować nogi, zanim przyjdzie mi rozkładać je na kosmicznym lekarskim fotelu.

Lewo i prawo. Rozejrzyj się, mała.

Wybrałam najpierw park Bednarskiego.

*

Jedyne miejsce, które kojarzy mi się tu tak dobrze. Może to kwestia podobieństwa do lasów, jakie zostawiłam na wsi wokół domu, nie wiem. Może to, że Tomasz zabrał mnie tu na pierwszą randkę. Był zimny październik, pamiętam, owijałam szyję szalikiem zrobionym na drutach przez babcię. Karmiliśmy kruki, bo gołębie raczej omijały park. Na koniec jeden z tych spasionych ptaków narobił mi na nową czapkę. Ale było śmiechu.

Teraz siedziałam na ławce sama i zziębnięta. Z daleka musiałam przypominać zasuszoną starą pannę, która przyszła rozpamiętywać sercowe klęski, brakowało tylko wielkiego ciastka z kremem na poprawę humoru. Albo okutaną w kurtki Cygankę, tyle że bez nieodłącznych kolorowych toreb. Takich jakie miała ta staruszka dzisiaj. Aż dreszcz przeszedł w dół kręgosłupa.

Wokół pusto, tak cicho i spokojnie, że człowiek zapomina o mieście naokoło. Oczy zamykają się same.

Pisk wyrwał mnie z otępienia. Pisk? Czujnie nadstawiłam ucha. Znowu. Nie, nie pisk, miauczenie tak przeciągłe, że zlewało się w jeden histeryczny wrzask. Poderwałam się na równe nogi; trzymana na kolanach torebka spadła prosto w kałużę. Jeszcze raz. Miałam wrażenie, że trwa w nieskończoność – najpierw wysoki, jak drapanie pazurami po tablicy, potem niski, wyciągany na siłę na reszcie wydechu.

– Kotek?

Głupia, skojarzyłam z dresami, które postanowiły się zemścić za noc po Kitschu.

Krzaki, hen za ławką, w najmniej uczęszczanej części parku, nawet kruki tam nie przysiadywały, choć w tak podmokłej ziemi mogłoby siedzieć pełno robaków czy innego świństwa, którym się żywiły.

Skradałam się powoli, buty tonęły w błocie, kot jęczał.

To tu, wrzask dobiegał zza gałęzi jakiejś tarniny czy co tam akurat rosło. Ostre kolce na gałęziach, niezdrowo brązowe liście, jakby przetrwały zimę, plątanina, za którą już miałam się wziąć, gdy...

Nagle stado ptaków poderwało się z ziemi, kracząc kruczo, aż podskoczyłam ze strachu. Kot zawtórował.

– No, maleńki. – Rozgarniałam gałęzie, przebijałam się przez te cierniste krzewy, co ranią palce do krwi, aż odsłonił się kawałek wolnej przestrzeni. W nosie zawibrował odór zgnilizny, jak ja wcześniej mogłam tego nie czuć?

Zdusiłam krzyk w gardle.

Kotka leżała na mokrej ziemi, w kałuży, nie wiem, własnego moczu, krwi, ropy czy zwykłej deszczówki. Futro, niegdyś czarne, miało niezdrowy czerwonawy odcień, gdzieniegdzie odsłaniało zagrzybioną skórę. W tylne nogi zaplątało się łożysko, nieświeże, śmierdzące, z martwej tkanki wystawały pomieszane łapki, ogony, pyszczki. Wszystko zgniłe.

Jezusie, kotka podniosła wzrok, wiedziałam, że mnie widzi mimo bielm na oczach. Zajęczała.

Odpowiedziały jej głosy naokoło, zza moich pleców, z plątaniny gałęzi, z drzew. Inne koty. Jeden zaczął ocierać się o łydkę, czułam cienką warstwę futra naciągniętą na klatkę żeber. Chciałam pogłaskać to zabiedzone stworzenie, lecz na widok zbliżającej się ręki kot obnażył wyłamane zęby, fuknął. Reszta nie bawiła się w podchody.

Dachowiec z poszarpanymi uszami skoczył mi na udo, poczułam, jak pazury przebijają dżinsy. Wrzasnęłam, machnęłam nogą; ani myślał puścić, zjechał na dół, orząc głęboko skórę. Krew rozjuszyła je jeszcze bardziej. Któryś, pewnie z drzewa albo z nieba, spadł mi na plecy. Wdrapał się po kurtce do miękkiej szyi, rozchwiane zęby zaczęły kąsać, chropowaty język drapał.

Histeria, panika, puśćcie, pierdolone gównojady, co ja wam zrobiłam, zostawcie, przecież jestem niewinna.

Niewinna jak wiedźma na stosie.

Machałam bezładnie kończynami, jeden kot spadał, jego miejsce zajmowały dwa kolejne. Jakby wszystkie bezdomne z Podgórza zapragnęły rozszarpać mnie na strzępy. Upadłam twarzą w błoto, zahaczając po drodze o kolczaste gałęzie. Kilka centymetrów od ślepej kotki, oko w niewidzące oko. To, co nosisz pod sercem, zabije cię tak jak mnie, zdawała się mówić.

Coś zaczęło skubać mi opuszki palców. Miauczenie, takie jak w rui.

Czarne łapy zaciskały się i otwierały na grudkach ziemi, aż powieki zakryły białe oczy. Zdechła. Na moment zapadła cisza. I nagle wszystkie koty rozwrzeszczały się z całą mocą.

Krzyczałam razem z nimi, zaciskając pięści na uszach.

Redakcja: Krystyna Borowiecka-Strug

Korekta: Małgorzata Kluska, Urszula Roman

Projekt okładki: Krzysztof Rychter

Fotografia wykorzystana na I stronie okładki: © Lia G/Arcangel Images

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-1606-4

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Aneta Więckowska / Virtualo Sp. z o.o.