L. Marie Adeline

S.E.K.R.E.T.

Tłumaczenie: Piotr Grzegorzewski

Tytuł oryginału: S.E.C.R.E.T.

Copyright © 2013 L. Marie Adeline

Published by arrangement with Doubleday Canada, a division of Random House of Canada Limited.

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXIII

Copyright © for the Polish translation by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXIII

Wydanie I

Warszawa

Dla Nity

I

Kelnerki doskonale odczytują mowę ciała. Podobnie jak żony wściekłych na cały świat pijaków. Należałam do obu tych kategorii – przez czternaście lat byłam żoną alkoholika, a przez niecałe cztery kelnerką. Moja praca wymagała ode mnie, bym odgadywała życzenia klientów, zanim jeszcze zdadzą sobie z nich sprawę. To także przerobiłam z moim eks, przewidując, co chce zrobić, już w chwili gdy wchodził do domu. Jednak ilekroć usiłowałam zastosować tę umiejętność na sobie, ponosiłam klęskę.

Nie planowałam zostać kelnerką. Czy ktoś to planuje? Dostałam pracę w Café Rose po śmierci męża. I przez następne cztery lata, podczas których przebyłam długą drogę od żalu, poprzez gniew, do czegoś w rodzaju otępienia, czekałam. Czekałam na ludzi, czekałam na właściwy moment, czekałam na prawdziwe życie. Wciąż lubiłam swoją pracę. Pracując w lokalu takim jak Café Rose, w mieście takim jak Nowy Orlean, człowiek zyskuje stałych klientów; jednych lubi, a drugich za wszelką cenę próbuje oddać innym kelnerkom. Dell, na przykład, w ogóle nie obsługiwała miejscowych ekscentryków, ponieważ zostawiali kiepskie napiwki. To oni jednak opowiadali najlepsze historie. Prowadziłyśmy więc handel wymienny. Ona przekazywała mi ekscentryków i ulicznych grajków, ja natomiast oddawałam jej studentów i rodziców z dziećmi w wózkach.

Najbardziej lubiłam pary, zwłaszcza jedną. Może to zabrzmi dziwnie, ale za każdym razem, gdy się pojawiała, serce zaczynało mi bić szybciej. Kobieta dobiegała czterdziestki i była piękna urodą zarezerwowaną dla Francuzek – świetlista cera, krótkie włosy, a do tego aura kobiecości. Jej partner, mężczyzna, z którym zawsze tu przychodziła, miał szczerą twarz i ciemne, króciutko przystrzyżone włosy. Był wysoki, szczupły, gibki i chyba nieco młodszy od niej. Ani on, ani ona nie nosili obrączek, dlatego nie byłam pewna natury związku, który ich łączył. Z pewnością jednak byli sobie bardzo bliscy. Zawsze wyglądali tak, jakby dopiero co uprawiali seks albo mieli zacząć to robić zaraz po lunchu.

Za każdym razem gdy już usiedli, mężczyzna opierał łokcie na stole i zwracał do swojej partnerki otwarte dłonie. Ona odczekiwała chwilę, po czym powtarzała jego gest. Trzymali te dłonie kilka centymetrów od siebie, zupełnie jakby jakaś tajemnicza siła powstrzymywała ich od dotykania się. Trwało to tylko chwilę, gdyby się przeciągnęło, zaczęłoby zalatywać kiczem i pewnie zauważyłby to ktoś poza mną. Potem ich dłonie się splatały. Całował koniuszki jej palców, jeden po drugim. Zawsze od lewej do prawej. A ona się uśmiechała. Wszystko to następowało szybko, bardzo szybko. W końcu rozdzielali ręce i zaczynali przeglądać menu. Obserwowanie tej pary, czy też raczej próby obserwowania jej w sposób niezauważony, budziło we mnie głęboką, znajomą tęsknotę. Wydawało mi się, że czuję to samo co ta kobieta, zupełnie jakby to moją dłoń, przedramię czy nadgarstek ktoś pieścił.

W moim życiu nie było miejsca na tego rodzaju tęsknoty. Nie zaznałam czułości. Ani namiętności. Mój mąż Scott na trzeźwo umiał być miły i wielkoduszny, ale pod koniec naszego małżeństwa jego panem i władcą był alkohol. Kiedy zginął, płakałam z bólu, ale nie tęskniłam za nim ani przez chwilę. Po jego śmierci coś we mnie uschło i przez blisko pięć lat ani razu się nie kochałam. Pięć Lat. Często myślałam o tym niezamierzonym celibacie jak o wychudłym starym psie, który musi za mną chodzić, bo nie ma innego wyjścia. Ten pies towarzyszył mi na każdym kroku, z wywieszonym jęzorem, truchtając obok mnie. Kiedy przymierzałam nową sukienkę, leżał na podłodze przymierzalni, ział i patrzył z błyskiem rozbawienia w oczach na moje daremne próby poprawienia swojego wyglądu. Pies – wabił się Pięć Lat – leżał przy moich nogach pod stolikiem podczas wszystkich tych lodowatych randek, które zaliczyłam.

Żadna z nich nie przerodziła się w poważny związek. W wieku trzydziestu pięciu lat zaczynałam wierzyć, że „to” już nigdy mi się nie przydarzy. Dlatego obserwowanie tej namiętnej pary coraz bardziej kojarzyło mi się z oglądaniem zagranicznego filmu, którego ni w ząb nie rozumiem, bo napisy są nieostre.

– Trzecia randka – szepnął mój szef, wyrywając mnie z zamyślenia.

Stałam obok Willa za przeszkloną ladą z ciastami. Właśnie ścierał z kieliszków zacieki pozostawione przez zmywarkę. Zwrócił uwagę, że przyglądam się tej parze. A ja jak zwykle zwróciłam uwagę na jego ramiona. Miał na sobie koszulę w kratę z podwiniętymi rękawami, a jego przedramiona były umięśnione i pokryte włoskami spłowiałymi na słońcu. Chociaż byliśmy tylko przyjaciółmi, kiedyś wydawał mi się nieziemsko seksowny, tym bardziej że zupełnie nie zdawał sobie z tego sprawy.

– A może piąta, nie sądzisz? Ile czasu kobiety czekają, zanim się prześpią z facetami, z którymi się umawiają?

– A niby skąd ja mam to wiedzieć?

Will przewrócił błękitnymi oczami. Miał już serdecznie dosyć mojego użalania się nad sobą spowodowanego tym, że z nikim się nie spotykam.

– Ci dwoje zachowują się tak od pierwszego dnia – powiedziałam, przenosząc wzrok z powrotem na swoją ulubioną parę. – Cały czas są w siebie wpatrzeni.

– Daję im jakieś pół roku – zawyrokował Will.

– Cynik – odparłam, potrząsając głową.

Całkiem często zdarzało się nam snuć domysły na temat relacji łączących naszych gości. W ten sposób zabijaliśmy czas.

– Popatrz tam. Widzisz tego starszego faceta jedzącego małże z o wiele młodszą dziewczyną? – zapytał, ruchem brody pokazując dyskretnie inną parę. Wyciągnęłam szyję, starając się nie przyglądać zbyt otwarcie. – Założę się, że to córka jego najlepszego kumpla. – Will zniżył głos. – Dziewczyna jest świeżo po studiach i chce, żeby przyjął ją na praktyki w swojej kancelarii prawnej. A ponieważ jest już pełnoletnia, facet zaczyna do niej zarywać.

– E tam. Może to po prostu jego córka?

Will wzruszył ramionami.

Rozejrzałam się po sali, zaskakująco zatłoczonej jak na wtorkowe popołudnie. Pokazałam inną parę, która w kącie właśnie kończyła posiłek.

– Widzisz tych dwoje?

– Tak.

– Wydaje mi się, że są o krok od zerwania – oznajmiłam. Will popatrzył na mnie tak, jakbym zabrnęła za daleko w świat fantazji. – Prawie na siebie nie patrzą i tylko on zamówił deser. Przyniosłam im dwie łyżeczki, ale nie zaproponował jej ani kęsa. To zły znak.

– Od razu zły znak. Rozumiem, że mężczyzna zawsze powinien dzielić się swoim deserem. – Will puścił do mnie oko. Uśmiechnęłam się. – Możesz skończyć wycierać za mnie kieliszki? Muszę przywieźć Tracinę. Znów jej nawalił samochód.

Tracina była kelnerką pracującą na drugą zmianę. Will zaczął się z nią umawiać ponad rok temu, gdy odrzuciłam jego awanse. Początkowo pochlebiało mi zainteresowanie szefa, ale moje nastawienie nie pozwalało poważnie brać go pod uwagę. Bardziej niż kochanka potrzebowałam przyjaciela. A poza tym nasza przyjaźń stała się tak głęboka, że wcale nie kosztowało mnie zbyt wiele trzymanie go na dystans… może z wyjątkiem tej dziwnej chwili, gdy zastałam go pracującego do późna w gabinecie na tyłach lokalu, w rozpiętej koszuli, z podwiniętymi rękawami i przebiegającego palcami po gęstych, szpakowatych włosach… Udało mi się jednak opanować.

A potem zaczął się umawiać z Traciną. Kiedyś oskarżyłam go, że tylko po to ją zatrudnił.

– Nawet jeśli tak, to co z tego? To jedna z nielicznych korzyści wynikających z bycia szefem – odparł.

Po wytarciu kieliszków wydrukowałam rachunek mojej ulubionej pary i wolnym krokiem podeszłam do jej stolika. To wtedy po raz pierwszy zauważyłam bransoletkę kobiety, gruby złoty łańcuszek ozdobiony małymi złotymi wisiorkami.

Wydał mi się niezwykle oryginalny. Wisiorki po jednej stronie miały rzymskie cyfry, a po drugiej wyrazy, których nie mogłam odczytać. Na łańcuszku było jakieś dziesięć wisiorków. Mężczyzna również wydawał się zauroczony tą bransoletką. Muskał palcami wisiorki, kiedy pieścił dłońmi nadgarstek i przedramię kobiety. Jego dotyk był tak mocny i zaborczy, że zaschło mi w gardle i poczułam, jak oblewa mnie fala gorąca. Pięć Lat.

– Proszę bardzo – powiedziałam głosem wyższym o oktawę. Położyłam rachunek na części stołu wolnej od ich rąk. Wydawali się zaskoczeni moją obecnością.

– Dziękuję – odparła kobieta, prostując się.

– Smakowało? – zapytałam. Dlaczego czułam się w ich towarzystwie onieśmielona?

– Jak zwykle było pyszne – odrzekła ona.

– Dziękujemy – dodał on, sięgając po portfel.

– Pozwól, że tym razem ja zapłacę. Ty to zawsze robisz. – Kobieta pochyliła się, wyciągnęła z torebki portmonetkę i podała mi kartę kredytową. Bransoletka zabrzęczała. – Proszę, kochanie. – Była w moim wieku i zwracała się do mnie per kochanie?

To pewność siebie sprawiła, że mogła sobie na to pozwolić. Kiedy wzięłam od niej kartę, wydało mi się, że zobaczyłam w jej oczach wyraz troski. Czy dostrzegła moją poplamioną brązową bluzkę? Zawsze nosiłam ją w pracy, ponieważ pasowała do koloru jedzenia, które na niej prędzej czy później lądowało. Nagle poczułam się boleśnie świadoma swojego wyglądu. Przypomniałam sobie również, że jestem nieumalowana. A moje buty były brązowe i znoszone. Poza tym – uwierzycie? – nie nosiłam pończoch, tylko skarpetki. Co się ze mną stało? Kiedy zmieniłam się przedwcześnie w ubraną bez gustu kobietę w średnim wieku?

Gdy odchodziłam od stolika, czułam, że twarz mnie pali. Włożyłam kartę kredytową do kieszeni, a potem poszłam do łazienki, żeby spryskać się zimną wodą. Wygładziłam fartuch i przejrzałam się w lustrze. Nosiłam brązowe ciuchy ze względów praktycznych. Nie mogłam nosić sukienek. Byłam kelnerką. Jeśli chodzi o mój niechlujny koński ogon, to włosy musiały być zebrane do tyłu, takie były przepisy. Pewnie mogłabym je uczesać, zamiast byle jak spinać gumką jak pęczek szparagów. Moje buty były butami kobiety, która nie przywiązuje zbyt dużej wagi do wyglądu stóp, chociaż mówiono mi, że są ładne. Prawdą też było, że ostatni raz robiłam sobie profesjonalny manikiur w przeddzień swojego ślubu. To wszystko wydawało mi się po prostu stratą pieniędzy. Jednak wciąż żywe pozostawało pytanie: jak mogłam się tak zapuścić? Pięć Lat leżał na podłodze pod drzwiami łazienki, wyczerpany. Wróciłam do stolika z pokwitowaniem, unikając kontaktu wzrokowego zarówno z kobietą, jak i z mężczyzną.

– Od jak dawna pani tutaj pracuje? – zapytał on, podczas gdy ona się podpisywała.

– Jakieś pięć lat.

– Jest pani prawdziwą profesjonalistką.

– Dziękuję. – Poczułam, że się rumienię.

– Do zobaczenia w przyszłym tygodniu – powiedziała kobieta. – Uwielbiam ten lokal.

– Miał swoje lepsze dni.

– Dla nas jest idealny – odparła, podając mi pokwitowanie i mrugając do mężczyzny.

Zerknęłam na podpis, spodziewając się czegoś kwiecistego i intrygującego. Nazwisko Pauline Davis wydawało się zwyczajne i banalne. Stanowiło to dla mnie pewne pocieszenie.

Odprowadzałam ich wzrokiem, gdy szli między stolikami do wyjścia. Na dworze pocałowali się i każde ruszyło w swoją stronę. Kobieta popatrzyła na mnie przez szybę i pomachała. Musiałam wyglądać głupio, stojąc tam w bezruchu i gapiąc się na nich. Odmachałam jej posłusznie zza brudnego okna.

Z zamyślenia wyrwała mnie starsza kobieta siedząca obok.

– Tej pani coś wypadło – powiedziała, pokazując pod stolik.

Schyliłam się i podniosłam mały notes w bordowej okładce. Była poprzecierana i miękka w dotyku jak skóra. Widniały na niej złote inicjały P.D., złote były również krawędzie kartek. Ostrożnie otworzyłam notes, szukając adresu lub numeru telefonu Pauline, i mój wzrok spoczął na kilku fragmentach tekstu:

jego usta całujące moje… nigdy nie czułam się tak pełna życia… przeszył mnie na wskroś… nadchodzi falami, wirując… pochyla mnie nad…

Zamknęłam notes z trzaskiem.

– Jeszcze ją pani dogoni – powiedziała staruszka, niespiesznie jedząc rogalik. Zauważyłam, że nie ma przedniego zęba.

– Chyba już nie – odparłam. – Zatrzymam to. Ta kobieta często tu bywa.

Staruszka wzruszyła ramionami i odłamała kawałek rogalika. Schowałam notes do kieszeni fartucha, a moje ciało przeszył dreszcz podniecenia. Przez resztę zmiany, do czasu gdy przyjechała Tracina roztaczająca wkoło zapach gumy do żucia, z lokami podskakującymi w końskim ogonie, notes palił mnie w kieszeni. Po raz pierwszy od dawna Nowy Orlean po zmroku nie kojarzył mi się z samotnością.

W drodze do domu liczyłam lata. Minęło ich sześć od chwili, gdy przyjechaliśmy tu ze Scottem z Detroit, by rozpocząć nowe życie. Domy w Nowym Orleanie były tanie, a Scott właśnie stracił ostatnią pracę, którą miał nadzieję utrzymać, w przemyśle samochodowym. Wydawało się nam, że rozpoczęcie wszystkiego od nowa w mieście, które właśnie się odbudowywało po huraganie, może być odpowiednie dla małżeństwa mającego nadzieję na to samo.

Znaleźliśmy ładny niebieski domek przy Dauphine Street w Marigny, gdzie mieszkali przeważnie młodzi ludzie. Dopisało mi szczęście i znalazłam pracę jako pomoc weterynaryjna w schronisku dla zwierząt w Metairie. Scott jednak nie mógł utrzymać żadnej posady, a potem zawalił dwuletni okres abstynencji – jedna noc picia przerodziła się w dwutygodniowy ciąg. Kiedy po dwuletniej przerwie znów mnie uderzył – wcześniej już raz to zrobił – zrozumiałam, że to koniec. Nagle uświadomiłam sobie, jak wiele wysiłku kosztowało go powstrzymywanie się przed biciem mnie, odkąd po raz pierwszy podniósł na mnie rękę po pijanemu. Przeprowadziłam się do niewielkiego mieszkania kilka ulic dalej, pierwszego, które znalazłam.

Kilka miesięcy później Scott zadzwonił do mnie i zapytał, czy w ramach rekompensaty za swoje zachowanie może mnie zaprosić do Café Rose. Zgodziłam się. Twierdził, że skończył z piciem, tym razem na dobre. Jego zapewnienia brzmiały jednak nieszczerze. Pod koniec kolacji usiłowałam powstrzymać łzy, a on stał nade mną, szepcząc nad moją pochyloną głową słowa przeprosin.

– Naprawdę mi przykro. Może nie sprawiam takiego wrażenia, ale w głębi serca żałuję tego, co ci zrobiłem. Nie wiem, jak ci to wynagrodzić – powiedział, po czym wybiegł z sali.

Oczywiście zostawił mnie z niezapłaconym rachunkiem.

Wychodząc, zauważyłam ogłoszenie, że zatrudnią kelnerkę. Od dawna myślałam o rzuceniu posady w schronisku. Opiekowałam się tam kotami i wyprowadzałam psy podczas popołudniowej zmiany, ale bezdomne zwierzęta pozostałe po huraganie Katrina nie miały szans na adopcję, więc moja praca coraz częściej sprowadzała się do golenia wychudłych łap zdrowych zwierząt przygotowywanych do uśpienia. Zaczynałam nienawidzić tej pracy. Miałam dość patrzenia w smutne, zmęczone ślepia. Jeszcze tego samego wieczoru złożyłam podanie o pracę w restauracji.

Również tego wieczoru podmyło drogę niedaleko Parlange. Scott wjechał samochodem do False River i utonął.

Zastanawiałam się, czy to był wypadek, czy samobójstwo, na szczęście jednak nasze towarzystwo ubezpieczeniowe nie miało podobnych dylematów; w każdym razie Scott był trzeźwy. A ponieważ barierki przeżarła rdza, otrzymałam odszkodowanie od władz hrabstwa. Nie mogłam zrozumieć, co robił tam Scott tej nocy. Choć w sumie było to do niego podobne: znaleźć patetyczne rozwiązanie, które pozostawiło mnie z poczuciem winy. Wcale się nie cieszyłam z jego śmierci. Nie byłam też jednak smutna. Popadłam po prostu w odrętwienie, w którym trwałam aż do teraz.

Dwa dni po powrocie z pogrzebu w Ann Arbor – gdzie siedziałam w odosobnieniu, ponieważ rodzina Scotta obwiniała mnie o jego śmierć – zadzwonił Will. W pierwszej chwili przeraziłam się jego głosu. Wydał mi się bardzo podobny do głosu Scotta, tyle że oczywiście mniej bełkotliwy.

– Pani Cassie Robichaud?

– Tak. Kto mówi?

– Nazywam się Will Foret. Jestem właścicielem Café Rose. W zeszłym tygodniu zostawiła pani u nas podanie. Szukamy kogoś od zaraz na pierwszą zmianę. Wiem, że nie ma pani zbyt dużego doświadczenia, ale podczas naszego spotkania wyczułem dobre fluidy i…

Dobre fluidy?

– Naszego spotkania?

– Poznaliśmy się, kiedy zostawiała pani podanie.

– A tak, oczywiście, pamiętam. Mogę zacząć od czwartku.

– Świetnie. Może o wpół do jedenastej? Pokażę pani co i jak.

Dwie doby później potrząsałam ręką Willa, jednocześnie potrząsając głową w zdumieniu, że go nie zapamiętałam – oto w jakim stanie byłam tamtego wieczoru. Teraz sobie z tego żartujemy („Tak zachwycił cię mój wygląd, że aż nie pamiętałaś, że się poznaliśmy!”), ale po spotkaniu ze Scottem byłam w takim stanie ducha i umysłu, że mogłabym rozmawiać z Bradem Pittem i też bym tego nie zauważyła. Zatem dopiero przy ponownym spotkaniu przekonałam się, jak bardzo przystojny jest Will.

Nie obiecywał mi wielkich zarobków; Café Rose nie należało do najmodniejszych lokali w mieście, a poza tym było zamknięte w nocy. Wspominał coś o rozbudowie lokalu kosztem swojego mieszkania na piętrze, ale miało to nastąpić w bliżej nieokreślonej przyszłości.

– Stołują się u nas głównie miejscowi. Tim i chłopaki ze sklepu rowerowego Michaela. Mnóstwo grajków ulicznych. Niektórych można znaleźć rano przy naszych drzwiach. Odsypiają noce. Miejscowi lubią tu przesiadywać godzinami. I wszyscy piją mnóstwo kawy.

– Brzmi całkiem nieźle.

Przyuczenie do zawodu polegało na mało entuzjastycznym oprowadzeniu mnie przez Willa po lokalu. Wytłumaczył mi, mamrocząc pod nosem, jak korzystać ze zmywarki i młynka do kawy oraz gdzie trzyma środki czystości.

– Przepisy wymagają, żeby włosy kelnerek były zebrane do tyłu. Poza tym nie mam żadnych wymagań. Nie mamy jednolitych strojów, ale w porze lunchu jest tutaj niezły zamęt, więc lepiej ubierać się praktycznie.

– Praktyczność to moje drugie imię – powiedziałam.

Planuję remont – wyjaśnił, gdy zobaczył, że mój wzrok spoczął na wyszczerbionej płytce podłogowej, a potem na chwiejącym się starym wentylatorze na suficie.

Lokal był zaniedbany, lecz przytulny, a poza tym znajdował się ledwie dziesięć minut drogi od mojego mieszkania na rogu Chartres i Mandeville. Will twierdził, że restauracja zawdzięcza nazwę Rose Nicaud, byłej niewolnicy, która sprzedawała własną mieszankę kawy na ulicach Nowego Orleanu. Will był podobno jej dalekim krewnym ze strony matki.

– Powinna pani zobaczyć zdjęcia z naszych rodzinnych zjazdów. Przypominają migawki z posiedzeń ONZ-etu. Nie ma chyba takiego koloru skóry, który nie byłby reprezentowany… I co? Bierze pani tę robotę?

Pokiwałam entuzjastycznie głową, a Will ponownie potrząsnął moją ręką.

Odtąd mój świat skurczył się do kilku ulic w nowoorleańskiej dzielnicy Marigny. Może poszłam kiedyś do Tremé, żeby posłuchać Angeli Rejean, jednej z przyjaciółek Traciny, która pracowała w Maison. Albo do sklepów ze starociami przy Magazine Street. Jednak rzadko wypuszczałam się poza najbliższe okolice i zupełnie przestałam chodzić do Museum of Art czy Audubon Park. Może to dziwnie zabrzmi, ale mogłabym spędzić resztę życia w tym mieście, zupełnie nie widując wody.

Obchodziłam żałobę. W końcu Scott był moim pierwszym i jedynym. Zaczynałam płakać w najmniej spodziewanych chwilach, podczas jazdy autobusem albo mycia zębów. Przebudzenie się ze snu w ciemnej sypialni zawsze wywoływało łzy. Nie tylko Scotta opłakiwałam. Opłakiwałam niemal piętnaście lat życia straconych na wysłuchiwaniu jego nieustannych docinków i skarg. I oto z czym zostałam. Nie wiedziałam, jak uciszyć krytyczny głos, który pod nieobecność męża odnotowywał wszystkie moje wady i podkreślał błędy. Jak możesz nie chodzić do siłowni? Żaden mężczyzna nie chce kobiety po trzydziestym piątym roku życia. Nic, tylko gapisz się w telewizor. Byłabyś o wiele ładniejsza, gdybyś tylko trochę się postarała. Pięć Lat.

Rzuciłam się w wir pracy. Szybkie tempo wcale mi nie przeszkadzało. Nasz lokal jako jedyny przy tej ulicy serwował śniadania. Nic wyszukanego: jajka w każdej postaci, kiełbasa, grzanki, owoce, jogurt, ciastka i rogaliki. Lunch również nie był wymyślny: zupy, kanapki, a czasami dania jednogarnkowe, takie jak zupa bouillabaisse, gulasz z soczewicy czy jambalaya, pod warunkiem że Dell przyszła wcześnie i miała ochotę coś upichcić. Była lepszą kucharką niż kelnerką, ale nie umiała wytrzymać cały dzień w kuchni.

Pracowałam jedynie cztery dni w tygodniu, od dziewiątej do szesnastej, czasami dłużej, jeśli zostawałam na obiedzie albo czekałam na Willa. Jeśli Tracina się spóźniała, obsługiwałam jej stoliki. Nigdy się nie skarżyłam. Zawsze byłam zajęta.

Na drugiej zmianie zarabiałabym lepiej, ale wolałam pierwszą. Uwielbiałam polewać wodą z węża brudny chodnik. Uwielbiałam słońce nakrapiające piegami stoliki w kawiarnianym ogródku. Uwielbiałam układać ciastka w przeszklonej witrynie, podczas gdy parzyła się kawa, a zupa gotowała się na wolnym ogniu. Uwielbiałam odwlekać chwilę podliczania dziennych wpływów, rozkładając pieniądze z napiwków na jednym z rozchwierutanych stolików przy dużych frontowych oknach. I zawsze czułam się nieco samotna, gdy przychodziło mi się zbierać do domu.

Moje życie zaczęło się toczyć spokojnym rytmem: praca, dom, czytanie, spanie. Praca, dom, czytanie, spanie. Praca, kino, dom, czytanie, spanie. Nie trzeba było nadludzkich wysiłków, by to zmienić, ale po prostu nie potrafiłam tego zrobić.

Wydawało mi się, że z biegiem czasu zacznę znowu żyć pełnią życia, może nawet chodzić na randki. Myślałam, że przyjdzie jakiś magiczny dzień, kiedy przestawię się na właściwie tory i wrócę do świata. Wreszcie coś zaskoczy. Przyszło mi do głowy, by wrócić na studia. Jednak byłam zbyt otępiała, by się na to zdobyć. Nieuchronnie zbliżałam się do wieku średniego, a tłusta kocica tricolor Dixie, którą swego czasu przygarnęłam, starzała się wraz ze mną.

– Mówisz, że jest tłusta, tak jakby to była jej wina – wytykał mi Scott. – Tymczasem to ty ją utuczyłaś. Ty za to odpowiadasz.

Scott nie ulegał Dixie i jej nieustannemu miauczeniu o jedzenie. Nade mną pracowała tak długo, aż w końcu kapitulowałam. I to wiele razy. Nie miałam dość determinacji, co prawdopodobnie było też odpowiedzią na pytanie, dlaczego tak długo wytrzymywałam ze Scottem. Dużo czasu zajęło mi zrozumienie, że to nie ja jestem przyczyną jego picia i że nie mogę go powstrzymać, a mimo to wciąż prześladowała mnie myśl, że uratowałabym go, gdybym tylko wystarczająco mocno się postarała.

Może gdybyśmy mieli dziecko, tak jak chciał. Nigdy mu nie powiedziałam, że ulżyło mi, kiedy się okazało, że jestem bezpłodna. Rozważaliśmy wynajęcie matki zastępczej, ale to było dla nas za drogie; na szczęście Scott nie należał do zwolenników adopcji. To, że nie chcę być matką, nie budziło moich najmniejszych wątpliwości. Wciąż jednak miałam nadzieję na coś, co nada mojemu życiu sens, co wypełni puste miejsce, którego nigdy nie wypełniło pragnienie posiadania dzieci.

Kilka miesięcy po tym, jak zaczęłam pracować w Café Rose, zanim jeszcze Tracina skradła mu serce, Will napomknął, że zdobył bilety na cieszący się wielkim wzięciem koncert na festiwalu jazzowym. W pierwszej chwili pomyślałam, że chce mi opowiedzieć o dziewczynie, z którą się tam wybiera, ale okazało się, że to mnie widzi przy swoim boku. Poczułam, że ogarnia mnie panika.

– To znaczy… chcesz, żebym tam z tobą poszła?

– Yyy… tak. – Spojrzał na mnie i przez chwilę wydawało mi się, że jest urażony. – Pierwszy rząd, Cassie. Daj się namówić. To dobry pretekst, żeby włożyć sukienkę. Właśnie sobie uświadomiłem, że jeszcze nigdy nie widziałem cię w sukience.

Nagle zrozumiałam, że powinnam to zakończyć. Nie mogłam się umawiać. Nie mogłam umawiać się z  n i m. Z moim szefem. Nie ma mowy, żebym straciła pracę, którą naprawdę lubiłam, przez mężczyznę, który na pewno, gdy tylko spędzi ze mną trochę czasu, zrozumie, jak nieskończenie jestem nudna. Mężczyznę, z którym nie mogłam się równać. Paraliżował mnie strach i perspektywa znalezienia się z nim sam na sam na innych zasadach niż w pracy.

– Nie widziałeś mnie w sukience, bo żadnej nie mam – odparłam.

Kłamałam. Po prostu nie wyobrażałam sobie, że mogłabym którąś włożyć. Will milczał przez kilka chwil, wycierając ręce w fartuch.

– Nie ma sprawy – powiedział w końcu. – Mnóstwo osób chce zobaczyć ten zespół.

– To nie tak, Will. Po prostu przez tyle lat miałam za męża wrak, że to mnie w jakimś sensie… skutecznie wyleczyło z randek – odrzekłam, mając świadomość, że mówię jak psycholog z nocnego programu radiowego.

– To elegancki sposób na powiedzenie: to nie twoja wina, tylko moja.

– Ale taka jest prawda. To moja wina.

Położyłam dłoń na jego przedramieniu.

– Zdaje się, że nie pozostaje mi nic innego, jak zaprosić następną atrakcyjną dziewczynę, którą zatrudnię – zażartował.

Tak też zrobił. Zaprosił olśniewająco piękną Tracinę z Texarkany, dziewczynę z południowym akcentem i niebotycznie długimi nogami. Opiekowała się młodszym bratem chorującym na autyzm i miała więcej kowbojek, niż ktokolwiek mógłby potrzebować. Zaczęła pracować na drugą zmianę i chociaż zawsze odnosiła się do mnie z pewną rezerwą, w sumie nieźle się dogadywałyśmy. A poza tym najwyraźniej uszczęśliwiła Willa. Odtąd, mówiąc mu „dobranoc”, czułam się podwójnie samotna, ponieważ wiedziałam, że prawdopodobnie spędzi noc z Traciną zamiast w swoim mieszkaniu nad restauracją. Nie chodzi o to, że byłam zazdrosna. Jakżebym mogła? To była dokładnie taka dziewczyna, z jaką Will powinien być – zabawna, inteligentna i seksowna. Miała idealnie kakaową skórę. Czasami pozwalała swojej fryzurze afro unosić się jak kłąb waty cukrowej, innymi razy z wprawą poskramiała ją, zaplatając warkoczyki. Tracina była tym, czego on szukał: kobietą pełną życia. Doskonale do niego pasowała. W odróżnieniu ode mnie.

Tego wieczoru, podczas gdy notes wciąż rozgrzewał przednią kieszeń mojego fartucha, obserwowałam Tracinę obsługującą tłum gości, którzy przyszli na kolację. Po raz pierwszy przyznałam się sama przed sobą, że jednak trochę jestem o nią zazdrosna. Nie ze względu na Willa. Zazdrościłam jej tego, z jakim wdziękiem i łatwością porusza się po sali. Niektóre kobiety mają po prostu to coś, tę umiejętność znajdowania się w centrum uwagi – i naprawdę świetnie przy tym wyglądają. Nie są obserwatorkami, ale przedmiotem szczególnego zainteresowania. Są po prostu… żywe. Kiedy Will ją zaprosił, odpowiedziała:

– Tak, z przyjemnością.

Żadnych rozterek i wykrętów, proste i zdecydowane „tak”.

Pomyślałam o notesie i słowach, które przeczytałam, o mężczyźnie przy stoliku, tym, jak pieścił nadgarstek partnerki i całował jej palce. O tym, jak dotykał jej bransoletki, o jego pożądaniu. Zapragnęłam, by jakiś mężczyzna czuł to samo w stosunku do mnie. Wyobraziłam sobie swoją dłoń zaciskającą się na bujnej czuprynie, swoje plecy przyciśnięte do ściany w restauracyjnej kuchni, rękę unoszącą mi spódnicę. Zaraz, przecież mężczyzna z Pauline był krótko ostrzyżony. To nie jego sobie wyobrażałam, tylko Willa, jego włosy i usta…

– Dałbym wszystko, żeby wiedzieć, o czym myślisz – powiedział Will, przerywając moje absurdalne marzenia.

– Akurat te myśli faktycznie warte są wszystkich twoich pieniędzy – odparłam, czując, że na mojej twarzy pojawiają się rumieńce. Skąd się wzięły? Moja zmiana już się skończyła. Czas iść do domu.

– Jak dzisiaj napiwki?

– Zupełnie nieźle. Muszę już lecieć. Nic mnie nie obchodzi, że sypiasz z Traciną. Masz jej powiedzieć, żeby napełniła cukiernice na stołach, zanim pójdzie do domu. Rano, kiedy zaczynam pracę, powinny być pełne.

– Tak jest, szefowo – powiedział, salutując. A potem, gdy szłam do drzwi, zapytał: – Masz jakieś plany na wieczór?

Gapienie się w telewizor. Sortowanie śmieci. Co jeszcze?

– Jasne, mnóstwo – odparłam.

– Powinnaś zacząć się spotykać z mężczyzną, a nie z kotem, Cassie. Jesteś piękną kobietą.

– Piękną? Nie powinieneś mnie tak nazywać, Will. Właśnie to mówią faceci kobietom pod czterdziestkę, które jeszcze całkowicie się nie posunęły, ale które są na dobrej drodze do tego, by wypaść z rynku matrymonialnego. „Jesteś piękną kobietą, ale…”.

– Nie ma żadnego „ale”. Powinnaś po prostu zacząć wychodzić – powiedział, pokazując brodą na drzwi.

– Właśnie to robię – odrzekłam, po czym wyszłam na ulicę prosto pod koła przejeżdżającego rowerzysty.

– Jezu! Cassie! – Will rzucił mi się na ratunek.

– Widzisz? To właśnie się dzieje, kiedy tylko stąd wychodzę. Od razu próbują mnie zabić. – Usiłowałam się uspokoić i roześmiać.

Will potrząsnął głową, a ja odwróciłam się i ruszyłam Frenchmen Street. Wydawało mi się, że czuję na sobie jego wzrok, ale nie odważyłam się obejrzeć za siebie.

II

Czy to możliwe, żeby jednocześnie czuć się młodym i starym? Byłam zmęczona, kiedy wlokłam się do swojego mieszkania położonego cztery przecznice dalej. Lubiłam się przyglądać zniszczonym niewielkim domkom w tej dzielnicy. Niektóre wychodziły na sąsiednie posesje, niektóre pokryte były tak wieloma warstwami farby, otoczone przez tak wiele kutego żelaza i przystrojone tak wieloma bogato zdobionymi okiennicami, że kojarzyły się z wiekowymi tancerkami rewiowymi w kostiumach i scenicznym makijażu. Moje mieszkanie położone było na ostatnim piętrze dwupiętrowej kamienicy na rogu Chartres i Mandeville. Miała jasnozieloną elewację, półkoliste łuki i ciemnozielone okiennice. W wieku trzydziestu pięciu lat mieszkałam jak studentka. W wynajmowanej kawalerce miałam sofę z materacem futon, półki na książki z kartonów po mleku, które służyły również jako stoliki, i rosnącą kolekcję solniczek i pieprzniczek. W sypialni była wnęka z szerokim ozdobnym łukiem i trzema oknami mansardowymi wychodzącymi na południe. Mówiąc szczerze, klatka schodowa była tak wąska, że uniemożliwiała wstawienie dużych mebli. Wszystko musiało być malutkie i nadające się do złożenia. Kiedy dotarłam do swojego budynku i spojrzałam w górę, uświadomiłam sobie, że pewnego dnia będę za stara, żeby mieszkać na ostatnim piętrze, zwłaszcza jeśli nie przestanę wykonywać pracy wymagającej ciągłego chodzenia. W niektóre wieczory byłam tak zmęczona, że ledwo miałam siłę dowlec się na górę.

Zauważyłam, że gdy moje sąsiadki się starzały, wcale się nie wyprowadzały; po prostu przenosiły się na niższe piętra. Siostry Delmonte zmieniły lokum przed kilkoma miesiącami, gdy Sally i Janette, dwie inne siostry, ostatecznie znalazły się w domu spokojnej starości. Kiedy siostry Delmonte zwalniały swoje przytulne trzypokojowe mieszkanko, pomogłam im przenieść książki i ubrania z pierwszego piętra na parter. Pomiędzy Anną i Bettiną było dziesięć lat różnicy i chociaż sześćdziesięcioletnia Anna jeszcze przez kilka lat mogłaby spokojnie wchodzić po schodach, siedemdziesięcioletnia Bettina wymagała pomocy. To Anna powiedziała mi, że kiedy w latach sześćdziesiątych w tym jednorodzinnym domu wydzielono pięć mieszkań, stał się znany pod nazwą Hotel Starych Panien.

– Zawsze mieszkały tu wyłącznie kobiety – wyjaśniła. – Nie żebyś ty była starą panną, moja droga. Wiem, że w dzisiejszych czasach samotne kobiety w średnim wieku są bardzo zmysłowe, że się tak wyrażę. Nie żeby było coś złego w byciu starą panną, nawet gdybyś nią była. Tyle że właściwie nie jesteś.

– Właściwie to jestem wdową.

– Tak, ale młodą wdową. Masz jeszcze mnóstwo czasu, żeby ponownie wyjść za mąż i mieć dzieci. No, przynajmniej ponownie wyjść za mąż. – Anna uniosła jedną brew.

Dała mi dolara za pomoc. Nie sprzeciwiłam się temu, bo wiedziałam, że i tak kilka godzin później zostałby złożony osiem razy i wsunięty pod moje drzwi.

– Cassie, jesteś prawdziwym skarbem.

Czy byłam starą panną? W zeszłym roku poszłam na jedną randkę, z najlepszym przyjacielem młodszego brata Willa, Vince’em, chudym hipsterem, który wydał stłumiony okrzyk, kiedy mu powiedziałam, że mam trzydzieści cztery lata. Potem, żeby ukryć szok, nachylił się nad stołem i powiedział, że ma słabość do starszych kobiet – tych powyżej trzydziestki. Powinnam sprać go po tej głupiej gębie. Zamiast tego po godzinie zaczęłam spoglądać na zegarek. Zdecydowanie za dużo mówił o beznadziejnym zespole, w którym grał, o tym, że karta win jest niedobrze ułożona, i o tym, jak dużo zrujnowanych domów w Nowym Orleanie zamierza kupić, ponieważ rynek nieruchomości z pewnością za jakiś czas odbije się od dna. Kiedy podwoził mnie do Hotelu Starych Panien, zastanawiałam się, czy nie zaprosić go na górę. Myślałam o Pięciu Latach skulonym na tylnym siedzeniu. „Prześpij się z tym facetem, Cassie. Co cię powstrzymuje? Co cię zawsze powstrzymuje?” Kiedy jednak zobaczyłam, jak wypluwa przez okno gumę do żucia, doszłam do wniosku, że po prostu nie mogłabym się rozebrać przed tym przerośniętym chłopcem.

To tyle, jeśli chodzi o moją ostatnią randkę, myślałam, wlewając wodę do wanny i zdejmując strój kelnerki. Popatrzyłam na mały notes leżący na stoliku przy drzwiach wejściowych. Co mam z nim zrobić? Jakaś część mnie wiedziała, że nie powinnam go czytać, ale druga nie mogła się opanować. Przez całą zmianę jakoś się trzymałam, myśląc: „Po powrocie do domu. Po kolacji. Po kąpieli. W łóżku. Rano. Nigdy?”.

Dixie otarła się o moje nogi, żebrząc o coś do jedzenia, podczas gdy woda i piana wypełniały wannę. Nad Chartres Street unosił się księżyc, a przez szum ruchu ulicznego przedzierało się cykanie świerszczy. Spojrzałam w lustro, usiłując popatrzeć na siebie tak, jakbym była kimś, kto widzi mnie pierwszy raz w życiu. Nie można powiedzieć, by z moim ciałem było coś nie tak. Ogólnie rzecz biorąc, wydawało się całkiem niezłe, nie byłam ani za wysoka, ani za szczupła. Nie licząc zniszczonych dłoni, miałam niezłą figurę, prawdopodobnie dzięki całodziennemu kelnerowaniu. Podobał mi się kształt mojej pupy, była ładnie zaokrąglona, ale to prawda, co mówi się o kobietach pod czterdziestkę: wszystko zaczyna wiotczeć. Wzięłam w dłonie swoje piersi w rozmiarze C i nieco je uniosłam. Wyobraziłam sobie Scotta, nie, nie Scotta. Willa? Nie, jego też nie. Należał do Traciny, nie do mnie. Wyobraziłam sobie mężczyznę z restauracji. Podchodził do mnie od tyłu, kładł ręce na moim ciele, pochylał mnie, a potem… Przestań, Cassie.

Po śmierci Scotta nie stosowałam już depilacji brazylijskiej. Ten widok zawsze mnie peszył, zupełnie jakbym była małą dziewczynką. Pozwoliłam dłoni ześlizgnąć się do mojej… czego? Jak to nazywać, kiedy jest się samemu? „Wagina” było terminem zbyt medycznym. „Cipka” – nazwą używaną przez mężczyzn i niezbyt poważną. „Pizda”? No nie, bez przesady. Włożyłam tam palec i ku swojemu zaskoczeniu przekonałam się, że jestem wilgotna. Nie zdobyłam się jednak na to, by coś z tym zrobić.

Czy czułam się samotna? Oczywiście, że tak. Poza tym jednak wolno zamykałam pewne części mojego ciała, być może na zawsze, niczym wielką fabrykę, w której gasi się światła sektor za sektorem. Miałam trzydzieści pięć lat, a nigdy nie zaznałam naprawdę wspaniałego, fantastycznego, wyzwolonego, soczystego seksu, takiego, o jakim napomykano w tamtym notesie.

Czasami czułam się tak, jakbym była po prostu skórą naciągniętą na kości, wsiadającą do autobusów i taksówek, wysiadającą z nich, chodzącą po restauracji, karmiącą ludzi i sprzątającą po nich. W domu moje ciało było jedynie ciepłym legowiskiem dla kota. Jak do tego doszło? Co się stało z moim życiem? Dlaczego nie mogłam po prostu ułożyć sobie wszystkiego na nowo i zacząć chodzić na randki, jak radził Will?

Znów spojrzałam w lustro: całe to ciało, mimo że dostępne i wrażliwe, było jednak w jakiś sposób zamknięte. Weszłam do wanny, usiadłam, a potem ześlizgnęłam się pod wodę; przez kilka sekund trzymałam głowę pod pianą. Słyszałam bicie swojego serca, smutne echo uderzeń. Pomyślałam, że to dźwięk samotności.

Rzadko piłam, a już nigdy do lustra, ale tego wieczoru coś we mnie wołało o kieliszek schłodzonego białego wina, które mogłabym sączyć, siedząc w ciepłym płaszczu kąpielowym. W lodówce miałam karton chablis, który tkwił tam od miesięcy; trudno, będzie musiał wystarczyć. Wzięłam dużą szklankę i nalałam sobie do pełna. Potem usiadłam w kącie sofy z kotką na kolanach i notatnikiem w ręce. Przejechałam palcem po inicjałach P.D. na okładce. W środku znalazłam plakietkę z nazwiskiem Pauline Davis, ale nie było adresu. Na następnej stronie starannie wykaligrafowano:

Krok pierwszy: Poddanie się

Krok drugi: Odwaga

Krok trzeci: Zaufanie

Krok czwarty: Hojność

Krok piąty: Nieustraszoność

Krok szósty: Pewność siebie

Krok siódmy: Ciekawość

Krok ósmy: Brawura

Krok dziewiąty: Żywiołowość

Krok dziesiąty: Wybór

Jezu, co to jest? Co to za lista? Czułam jednocześnie gorąco i chłód, zupełnie jakbym odkryła niebezpieczny, ale wspaniały sekret. Wstałam z sofy, żeby zaciągnąć zasłony. Nieustraszoność, odwaga, pewność siebie, żywiołowość? Te słowa wylały się z kartki, rozmazując się przed moimi oczami. Czy Pauline stawiała te kroki sama? A jeśli tak, w którym miejscu listy akurat się znajdowała? Usiadłam i jeszcze raz zapoznałam się ze wszystkimi krokami, a potem przewróciłam kartkę. „Fantazje związane z krokiem pierwszym” – głosił nagłówek. Nie mogłam się powstrzymać. Zaczęłam czytać:

Trudno wyrazić, jak bardzo się bałam, jak martwiłam tym, że stchórzę, odwołam wszystko, ucieknę. To właśnie robię, prawda? Za każdym razem, gdy coś wymyka się spod kontroli, zwłaszcza w sferze seksualnej. Ale pomyślałam o słowie „akceptacja” i stałam się otwarta na pomysł, że mogłabym to zaakceptować, zaakceptować pomoc ze strony S.E.K.R.E.T-u. I kiedy po cichu weszłam do hotelowego pokoju i zamknęłam za sobą drzwi, wiedziałam, że tego chcę…

Czułam, że serce bije mi tak szybko, jakbym to ja była w tym hotelowym pokoju, kiedy nieznajomy nagle otworzył drzwi i…

Ten facet! Co mogę powiedzieć? Matilda miała rację. Był cholernie seksowny… Ruszył w moim kierunku wolno jak kot, a ja zaczęłam się cofać, aż wreszcie poczułam za sobą łóżko. Wtedy pchnął mnie na nie delikatnie, uniósł mi spódnicę i rozsunął nogi. Ukryłam twarz w poduszce, gdy wypowiedział jedyne słowa tego dnia: „Jesteś cholernie piękna”. A potem zaciągnął mnie do krainy rozkoszy, której chyba nie umiem opisać, chociaż się postaram…

Zamknęłam notes. Nie powinnam tego czytać. To intymne zapiski. Nie moja sprawa. Muszę z tym skończyć.

Jeszcze tylko jeden krok. Potem koniec. Potem na pewno odłożę ten notes i do niego nie wrócę.

Otworzyłam go na chybił trafił, mniej więcej pośrodku, i zaczęłam przeglądać strony, które, zgodnie z moim przeczuciem, pełne były zmysłowych słów:

O rany. To było naprawdę dziwne! Nie kłamię. A mimo to przyniosło ten niesamowity efekt wypełnienia. Tylko w ten sposób mogę to opisać. Tak jakbym miała to wszystko w sobie. Jakbym nie mogła już iść dalej, a potem odkryła, że jednak mogę. Nic mnie nie obchodzi, jak głośno krzyczałam. Jego ręce cały czas mnie pieściły, doprowadzając mnie do szaleństwa. To było niesamowite! Na szczęście Rezydencja ma dźwiękoszczelne ściany, a w każdym razie tak mi powiedziano. To musi być prawda, w innym wypadku wszyscy wiedzieliby, co się dzieje w innych pokojach. Mówiąc szczerze, najlepszych doznań dostarczał mi drugi mężczyzna, Olivier, który leżał pode mną, mój ukochany ciemnowłosy nieznajomy z tatuażami na ręce, który ssał moją…

Zatrzasnęłam notes. Dobra, wystarczy. Co za dużo, to niezdrowo. Dwóch mężczyzn? Jednocześnie? Na górze tej strony było napisane „Krok piąty: Nieustraszoność”. Byłam zszokowana, kiedy poczułam wilgoć między nogami. Na ogół nie czytałam pornograficznych kawałków, a kiedy przypadkiem na nie trafiałam, czułam zaledwie lekkie pobudzenie. Ale to? To było czyste pożądanie. Chciałam przeczytać cały ten notes, ale nie mogłam. Leżał teraz zamknięty na moich kolanach.

To nie było w stylu Pauline z jej krótkimi włosami i czystym wyglądem. Ale co to takiego ten „styl”? Czy kiedykolwiek zaszłam dalej z jakimkolwiek mężczyzną? Czy bardziej ryzykowałam? Kiedy w ogólniaku mieliśmy ze Scottem przerwę w chodzeniu, spotykałam się z pewnym chłopakiem i kiedyś w kinie udało mu się mnie namówić na małą robótkę ręczną. Robiłam też loda. Może nie za dobrze i nie zawsze do wytrysku. Właściwie jeśli chodzi o seks, to byłam mało doświadczona. W tej chwili Dixie przewróciła się na grzbiet, przyjmując stosownie do okoliczności lubieżną pozę.

– Och, kiciu, masz pewnie więcej frajdy na ulicy, niż ja zaznałam kiedykolwiek w sypialni.

Musiałam odłożyć ten notes. Dalsza lektura byłaby ostatecznym pogwałceniem prywatności Pauline i doprowadziłaby mnie do szaleństwa. Wstałam i niemal ze złością upchnęłam go głęboko w szufladzie stolika stojącego przy drzwiach wejściowych. Dziesięć minut później przeniosłam go do kieszeni starej kurtki narciarskiej, którą przywiozłam z Michigan i powiesiłam w głębi szafy. Ale i tak mnie przyzywał. Więc umieściłam go w piekarniku. Tylko co zrobię, jeśli niechcący go zapalę?

Postanowiłam, że włożę notes do swojej torebki, dzięki czemu nie zapomnę go wziąć do pracy. Kto wie, może Pauline zjawi się w restauracji, by odzyskać zgubę. Jezu, a jeśli domyśli się, że go czytałam? Ale jak mogłabym nie czytać? Cóż, przynajmniej nie przeczytałam całego, pomyślałam, wyciągając notes z torebki. Koniec końców zamknęłam go w bagażniku samochodu.

Dwa dni później, kiedy skończyła się pora lunchu i restauracja opustoszała, dzwonek u drzwi oznajmił przybycie Pauline. Serce podeszło mi do gardła, zupełnie jakby przyszła mnie aresztować. Tym razem była nie z seksownym mężczyzną, ale z piękną pięćdziesięciokilkulatką (a może dobrze zakonserwowaną sześćdziesięciolatką) o falujących rudych włosach, ubraną w różową tunikę. Obie miały dość ponure miny, kiedy szły do pustego stolika przy oknie. Poprawiłam bluzkę i próbowałam wziąć się w garść, zbliżając się do nich. Staraj się nie patrzeć na nią zbyt długo, myślałam. Staraj się wyglądać nonszalancko, normalnie. O niczym nie wiesz, ponieważ nic nie czytałaś.

– Dzień dobry. Kawa na dobry początek? – zapytałam. Serce waliło mi jak młot.

– Tak, proszę – odparła Pauline, unikając kontaktu wzrokowego ze mną. Popatrzyła na swoją rudą towarzyszkę i zapytała: – A dla ciebie?

– Dla mnie zieloną herbatę. I menu – odparła zapytana, spoglądając na Pauline.

Ogarnął mnie wstyd. One coś wiedziały. Wiedziały, że ja coś wiem.

– O… oczywiście – wyjąkałam i odwróciłam się od stolika.

– Proszę zaczekać. Czy może…

Serce podeszło mi do gardła.

– Tak? – zapytałam, odwracając się z powrotem. Dłonie miałam ukryte głęboko w kieszeni z przodu fartucha, a ramiona podniesione.

To Pauline mówiła. Była tak samo zdenerwowana jak ja. Jej towarzyszka jednak miała pogodną minę, dodawała otuchy. Zauważyłam, że delikatnie skinęła głową, ośmielając Pauline. Na jej ręce dostrzegłam taką samą piękną bransoletkę z wisiorkami.

– Czy nie zostawiłam tu czegoś ostatnio? Małego notesu. Wielkości tej serwetki. Bordowego. Były na nim moje inicjały, P.D. Czy przypadkiem go pani nie znalazła? – Jej głos drżał. Sprawiała wrażenie, jakby za chwilę miała wybuchnąć płaczem.

Przeniosłam wzrok na spokojną twarz jej towarzyszki.

– Hm… Nic o tym nie wiem, ale zapytam Dell – powiedziałam nieco zbyt radosnym tonem. – Zaraz wrócę.

Ruszyłam na sztywnych nogach do kuchni, pchnęłam drzwi i oparłam się plecami o chłodne płytki na ścianie. Całe powietrze wyleciało z moich płuc. Popatrzyłam na starą Dell, która właśnie czyściła wielki garnek, używany do przyrządzania chili con carne. Chociaż obcinała swoje siwe afro na krótko, zawsze miała na głowie siateczkę na włosy i nosiła profesjonalny strój kelnerki.

– Dell! Musisz coś dla mnie zrobić.

– Ja nic nie musę – odparła, lekko sepleniąc. – Moze trochę gzecniej, co?

– No dobrze. Widzisz te dwie klientki? Jedna z nich coś u nas zostawiła, mały notes. Nie chcę, żeby pomyślała, że go przeczytałam. Bo to zrobiłam. To znaczy nie cały. Ale po prostu musiałam trochę przeczytać. Inaczej nie dowiedziałabym się, do kogo należy, prawda? Tyle że to coś w rodzaju pamiętnika i przeczytałam trochę za dużo. Był osobisty. Bardzo osobisty. Nie chcę, żeby się dowiedziały, że go czytałam. Nie mogłabyś powiedzieć, że to ty go znalazłaś? Proszę!

– Chces, zebym kłamała?

– Nie, nie, kłamstwo biorę na siebie.

– Jezu, dziewcyno, casami trudno mi zrozumieć dzisiejse kobiety. Te wsystkie wase dramaty i historie. Nie mozes po prostu powiedzieć: „prosę, znalazłam go”?

– Nie tym razem. Naprawdę nie mogę.

Stanęłam przed Dell, składając dłonie jak do modlitwy.

– No dobra – powiedziała w końcu, machając ręką, jakbym była muchą. – Pod warunkiem ze nie będę musiała nic mówić. Jezus nie stwozył mnie do kłamstwa.

– Mogę cię pocałować?

– Nie mozes.

Podbiegłam do szafki, wzięłam notes ze sterty brudnych koszulek i zanotowałam w pamięci, że czas na wizytę w pralni. Kiedy stanęłam przy stoliku, nie mogłam złapać tchu. Twarze obu kobiet zwróciły się w moją stronę równocześnie, pełne wyczekiwania.

– Zapytałam Dell. To druga kelnerka, która pracuje u nas na pierwszą zmianę… – W tej chwili Dell posłusznie wynurzyła się z kuchni i pomachała zmęczoną ręką, by w ten sposób uwiarygodnić moje kłamstwo. – Okazało się, że znalazła ten notes – powiedziałam, triumfalnie wyciągając go z kieszeni fartucha. – Czy to…?

Zanim zdążyłam dokończyć, Pauline wyrwała mi notes i schowała go do torebki.

– Tak, to on. Bardzo dziękuję – powiedziała, oddychając z ulgą. A potem zwróciła się do towarzyszki: – Muszę już lecieć, Matildo. Okazuje się, że nie mam już czasu na lunch. Nie masz mi za złe?

– Ależ skąd. Zadzwoń. Ja zostanę, bo umieram z głodu – odparła Matilda. Wstała, żeby uściskać na pożegnanie spieszącą się przyjaciółkę.

Wyczuwałam ulgę Pauline, ale i jej rozdrażnienie. Odzyskała swój notes, lecz wiedziała, że ktoś mógł poznać jej sekrety, i dlatego chciała jak najszybciej wyjść. Pospiesznie uściskała koleżankę, po czym ruszyła do drzwi.

Matilda usiadła z powrotem, rozluźniona jak kotka w promieniach słońca. Rozejrzałam się po restauracji. Dochodziła piętnasta i było niemal zupełnie pusto. Moja zmiana wkrótce dobiegnie końca.

– Zaraz przyniosę pani zieloną herbatę – powiedziałam. – Menu znajduje się na tablicy na tamtej ścianie.

– Dziękuję, Cassie – odrzekła, kiedy się oddalałam.

Ogarnął mnie niepokój. Znała moje imię. Skąd? Spokojnie, przecież podpisywałam się na rachunkach, a Pauline była stałą klientką. To ona musiała je zdradzić. Tak, to na pewno ona.

Do końca zmiany już nic się nie wydarzyło. Matilda piła herbatę, wyglądając przez okno. Zamówiła kanapkę z jajkiem, sałatą i ogórkiem. Zjadła może połowę. Prawie nie rozmawiałyśmy poza normalną wymianą uprzejmości między kelnerką a klientką. Podałam jej rachunek, a ona zostawiła wysoki napiwek.

To dlatego byłam tak zszokowana, kiedy następnego dnia, o tej samej porze, Matilda znów pojawiła się w restauracji, tym razem sama. Pomachała do mnie i pokazała na stolik. Kiwnęłam głową i ruszyłam w jej kierunku, zauważając przy tym, że ręce mi się nieco trzęsą. Dlaczego się tak zdenerwowałam? Nawet jeśli wie, że kłamałam, to czy zrobiłam coś złego? Czy jakikolwiek normalny człowiek zrezygnowałby z czytania notesu zawierającego tak ważne treści? Poza tym to nie ona, ale Pauline mogłaby mieć pretensje, to w końcu jej prywatność została naruszona, a nie tej kobiety.

– Witaj, Cassie – powiedziała ze szczerym uśmiechem.

Tym razem przyjrzałam się uważniej jej twarzy. Miała duże oczy, brązowe, i nieskazitelną skórę. Nosiła lekki makijaż, który odejmował jej lat. Doszłam do wniosku, że bliżej jej do sześćdziesiątki niż do pięćdziesiątki. Jej twarz miała kształt serca i kończyła się spiczastym podbródkiem. Matilda była naprawdę nadzwyczajnie piękna, jak to czasem bywa w przypadku kobiet o niezwykłych rysach twarzy. Czarne obcisłe spodnie podkreślały jej wysportowaną figurę, a jedwabna czarna bluzka otulała ją w ponętny sposób. Złota bransoletka błyszczała tuż przy czarnym rękawie.

– Dzień dobry – powiedziałam, kładąc kartę dań na stoliku.

– Poproszę to samo co wczoraj.

– Zieloną herbatę i kanapkę z jajkiem, sałatą i ogórkiem?

– Zgadza się.

Kilka minut później przyniosłam jej zamówienie, a potem dolewałam gorącej wody, kiedy tylko o to prosiła. Gdy skończyła i podeszłam, by zabrać talerz, zaprosiła mnie do stolika. Zamarłam.

– Tylko na chwilę – dodała, odsuwając krzesło naprzeciwko siebie.

– Jestem w pracy – powiedziałam, czując się przyparta do muru. Przez okienko za barem widziałam Dell krzątającą się w kuchni. A jeśli ta kobieta zacznie wypytywać o notes?

– Jestem pewna, że Will nie będzie ci miał za złe, jeśli na chwilę tu przysiądziesz – powiedziała Matilda. – Poza tym nie ma ruchu.

– Zna pani Willa? – zapytałam, zajmując powoli miejsce za stołem.

– Znam wielu ludzi, Cassie. Ale nie znam ciebie.

– Nie jestem zbyt interesującą osobą. Zwykła kelnerka… To wszystko, naprawdę.

– Żadna kobieta nie jest tylko kelnerką, tak samo jak żadna nie jest tylko nauczycielką albo matką.

– Ja jestem tylko kelnerką. No, może poza tym również wdową. Ale głównie kelnerką.

– Wdową? Przykro mi to słyszeć. Nie pochodzisz z Nowego Orleanu. Mówisz z delikatnym akcentem ze Środkowego Zachodu. Illinois?

– Blisko. Michigan. Przeprowadziliśmy się tutaj jakieś sześć lat temu. Mój mąż i ja. Oczywiście zanim zginął. Skąd pani zna Willa?

– Znałam jego ojca. Przedtem to była jego restauracja. Umarł jakieś dwadzieścia lat temu. To wtedy przestałam tu bywać. Nie zmieniło się tu za wiele – stwierdziła, rozglądając się wokół.

– Will zamierza przeprowadzić remont. Zaadaptować piętro. Ale to droga impreza. W tej chwili trudno utrzymać w tym mieście jakąkolwiek restaurację.

– To prawda.

Popatrzyła na ręce i miałam okazję lepiej się przyjrzeć jej bransoletce, która wydawała się mieć znacznie więcej wisiorków niż bransoletka Pauline. Chciałam ją skomplementować, ale nie zdążyłam.

– Słuchaj, Cassie – powiedziała Matilda – muszę cię o coś zapytać. Chodzi o ten notes, który… znalazła Dell. Moja przyjaciółka martwi się trochę, że ktoś mógł go przeczytać. To rodzaj pamiętnika pełnego bardzo osobistych zapisków. Czy twoim zdaniem Dell go czytała?

– Broń Boże! – zaprzeczyłam z trochę zbyt wielkim przekonaniem. – Dell nie należy do takich osób.

– Takich osób? Co masz na myśli?

– To, że nie jest wścibska. Zupełnie jej nie interesuje życie innych, a jedynie ta restauracja, Biblia i może jeszcze wnuki.

– Myślisz, że to byłoby dziwne, gdybym ją tu poprosiła? – zapytała. – Żeby się przekonać, czy czytała ten notes albo pokazywała go komuś? To dla nas naprawdę bardzo ważne.

Boże! Dlaczego nie dopracowałyśmy tej historii? Dlaczego nie obmyśliłyśmy, jak Dell znalazła notes i schowała go w swojej szafce, zanim pojawiła się jego właścicielka? Dlatego że nie wzięłam pod uwagę, że odbędzie się jakieś przesłuchanie, oto dlaczego. Wdzięczna właścicielka momentalnie ulotniła się z restauracji, by nie wrócić więcej, i kto mógł przypuszczać, że Matilda chwyci mnie za gardło.

– Jest teraz bardzo zajęta, ale pójdę tam i ją zapytam.

– Och, nie chcę cię fatygować – powiedziała, wstając od stołu. – Zajrzę tam tylko na chwilę…

– Proszę zaczekać!

Matilda powoli usiadła na krześle i spojrzała na mnie.

– To ja znalazłam ten pamiętnik.

Z twarzy kobiety uszło trochę napięcia, ale nie odpowiedziała. Ścisnęła tylko dłońmi blat stołu i pochyliła się do mnie.

Rozejrzałam się po pustej restauracji i ciągnęłam dalej:

– Przepraszam, że skłamałam. Ja przeczytałam tylko trochę. Otworzyłam go, żeby znaleźć nazwisko i jakieś dane kontaktowe. Ale przysięgam, może pani powiedzieć Pauline, że przestałam czytać po stronie… albo dwóch. Ja się po prostu… wstydziłam. Nie chciałam, żeby poczuła się skrępowana jeszcze bardziej, niż już była. Dlatego skłamałam. Przykro mi. Zrobiłam z siebie idiotkę.

– Nie rób sobie wyrzutów. W imieniu Pauline dziękuję ci, że zwróciłaś jej ten notes. Mamy tylko prośbę, żebyś nikomu nie mówiła o tym, co przeczytałaś. Absolutnie nikomu. Możemy ci zaufać w tej kwestii?

– Oczywiście. Będę milczeć jak grób. W ogóle nie musicie się o to martwić.

– Cassie, nie rozumiesz, jakie to ważne. Musisz to utrzymać w tajemnicy. – Matilda wyciągnęła z portfela dwadzieścia dolarów. – To za lunch. Reszty nie trzeba.

– Dziękuję – powiedziałam.

Potem wręczyła mi swoją wizytówkę.

– Gdybyś miała jakieś pytania dotyczące tego, co przeczytałaś, zadzwoń do mnie. Mówię poważnie. W innym wypadku już nigdy tu nie przyjdę. Ani Pauline. Tu masz moje namiary. Możesz dzwonić o każdej porze dnia i nocy.

– Dobrze – powiedziałam, trzymając wizytówkę ostrożnie, jakby była radioaktywna. Matilda Green i numer telefonu. Na odwrocie ujrzałam skrót S.E.- K.R.E.T. i trzy zdania: „Bez osądzania. Bez ograniczeń. Bez wstydu”. – Jest pani terapeutką czy kimś takim?

– Można tak powiedzieć. Pracuję z kobietami, które znalazły się na rozstaju. Zwykle w średnim wieku, choć nie tylko.

– Kimś w rodzaju trenerki rozwoju osobistego?

– Bardziej przewodniczką.

– Pracuje pani z Pauline?

– Nie rozmawiam o swoich klientkach.

– Mnie chyba też przydałaby się jakaś przewodniczka. – Naprawdę wypowiedziałam to na głos? – Tyle że mnie na nią nie stać. – Tak, wypowiedziałam.

– Cóż, może cię to zaskoczy, ale mogłabyś sobie na mnie pozwolić, ponieważ pracuję za darmo. Szkopuł w tym, że to ja wybieram swoje klientki.

– Co oznacza ten skrót?

– Masz na myśli S.E.K.R.E.T.? Cóż, moja droga, to właśnie jest sekret – powiedziała, a na jej twarzy pojawił się przebiegły uśmiech. – Ale jeśli spotkasz się ze mną, opowiem ci o wszystkim.

– Dobrze.

– Zależy mi na wiadomości od ciebie. Poważnie mówię.

Wiedziałam, że miałam sceptyczny wyraz twarzy, tak bardzo upodobniający mnie do ojca, człowieka, który przekonał mnie, że w życiu nie ma nic za darmo i nie można liczyć na sprawiedliwość.

Matilda wstała od stołu. Kiedy podawała mi rękę na pożegnanie, jej bransoletka zabłysła w słońcu.

– Bardzo się cieszę, że się spotkałyśmy. Masz moją wizytówkę. Dziękuję, że zdobyłaś się na szczerość.

– Dziękuję, że… że nie uważa mnie pani za kompletną idiotkę.

Puściła moją rękę i dotknęła mojej twarzy dwiema dłońmi, jak matka. Usłyszałam dzwonienie wisiorków, które znalazły się blisko moich uszu.

– Mam nadzieję, że to nie jest nasze ostatnie spotkanie.

Dzwonek u drzwi zasygnalizował jej wyjście. Wiedziałam, że jeśli do niej nie zadzwonię, nie zobaczę jej już nigdy, i przepełniło mnie to niewytłumaczalnym smutkiem. Starannie włożyłam wizytówkę do kieszonki z przodu.

– Widzę, że zdobywasz nowych przyjaciół – skomentował Will zza baru. Wkładał właśnie do lodówki wodę gazowaną.

– Co ci się nie podoba? Mam niewielu przyjaciół.

– Ta kobieta jest trochę odjechana. Typ wiedźmy, hipiski, weganki czy kogoś takiego. Mój tata ją znał.

– Mówiła mi.

Will rozpoczął długą przemowę o tym, że należy zamawiać więcej napojów bezalkoholowych, ponieważ ludzie piją o wiele mniej alkoholu, i o tym, że licząc więcej za wodę gazowaną i cydru, prawdopodobnie wciąż będziemy osiągać przyzwoite zyski, ale nie mogłam się skupić, bo byłam zbyt zajęta myśleniem o pamiętniku Pauline i dwóch mężczyznach, jednym za nią, a drugim z przodu, a także o tym, w jaki sposób jej seksowny chłopak wodził dłońmi po jej przedramieniu i jak przyciągał ją do siebie na ulicy, na oczach wszystkich…

– Cassie!

– Co? Co się dzieje? – powiedziałam, potrząsając głową. – Jezu, ale mnie przestraszyłeś…

– O czym myślałaś?

– O niczym. Cały czas cię słucham.

– Idź już do domu. Wyglądasz na zmęczoną.

– Nie jestem zmęczona – zaprzeczyłam i odpowiadało to prawdzie. – W sumie nie pamiętam, czy kiedykolwiek byłam tak pełna życia.

Przekład: Piotr Grzegorzewski

Redakcja: Maria Wirchanowska

Korekta: Małgorzata Denys

Projekt okładki: Anna Pol

Skład i łamanie: Wojciech Posłuszny

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel./fax (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.wab.com.pl

ISBN 978-83-7881-067-4

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Wydawnictwo W.A.B.
i Ewa Krajewska / Virtualo Sp. z o.o.