Patryk Fijałkowski

ŚNIEG WIDMO

Copyright © by Patryk Fijałkowski, MMXIV

Wydanie I

Warszawa, MMXIV

SPIS TREŚCI

- Dedykacja

- Próbowałem wszystkiego

- Korkociąg

- Fotograf/Zdjęcia

- Pierwsze kroki w wodzie

- (Nie)widzialnia świta

- Nie istnieje żaden dach/Ania

- Dla Laury

- Podziękowania

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Mamie,

choć ostatecznie wolałbym nie potrafić napisać tej książki

Próbowałem wszystkiego

Stare meble sapią kurzem. Ich pokój jest duży, zbliżony do salonu, ale teraz, w uścisku nocy, skąpany w cieniach, wydaje się nie większy niż komórka na miotły. Duże okna wychodzą na park i niektóre gałęzie, te najdłuższe, prawie skrobią szkło. Księżyc o barwie fiołków oświetla wywrócone fotele, rozprutą kanapę i szafę w kącie, z drzwiczkami rozwartymi jak wielka paszcza. Oświetla chaos, który – osamotniony – skamieniał tutaj i wysechł.

Blask dotyka piegów na twarzy martwej kobiety leżącej przy grzejniku, porzuconej jak lalka. Strużka krwi ciągnie się od kącika ust do wykładziny. Wyschła już. Światło księżyca delikatnie podkreśla sine, rozchylone usta.

Oczy ma otwarte. Jak długo? – myśli Piotrek, skamieniały jak chaos, który zastał w pokoju. Jezu przenajświętszy, jak długo tak patrzy w przestrzeń? Z intensywnego błękitu tęczówek został tylko chłód i zdziwienie zdające się mówić: ja? Ale jak to ja? Zaraz, to jakaś pomyłka…

(Nie dotkniesz. Pod żadnym pozorem nie dotkniesz jej nawet czubkiem buta). Pamięta. Nie dotyka. Depcze pożółkłe firanki, gniecie odłamki szkła. Siada na krześle obok martwej kobiety. Jak długo patrzysz w przestrzeń? A zimne oczy pytają: ja? Jak to ja? Niemożliwe. Ja tu sobie tylko leżę, nie widać?

Zdjąwszy pokrowiec z pleców, rozsuwa go drżącymi palcami i wyjmuje gitarę. (Przejedziesz palcami po strunach, wydobywając ten śliski dźwięk, a potem zagrasz, zagrasz jak najlepiej, najbardziej słodko-gorzką balladę, jaką znasz. Rozumiesz?).

Piotrek sunie palcami po pajęczych strunach. Śliski dźwięk omiata pokój, cienie ściekają ze ścian. Zamiast nich w promieniach księżyca kształtują się twarze. Pomieszczenie oddycha. W drzwiach szczęka zamek. Piotrek zamyka oczy. Układa instrument na udzie i słyszy szept. Nie rozróżnia słów, jeszcze nie, ale czuje słaby zapach pudru i różanych perfum. Uderza w struny.

Kobieta za jego plecami kładzie mu chłodną dłoń na ramieniu. Nie rozprasza go. Blask księżyca wsiąka w wykładzinę i zostaje tylko ciemność, i twarze istot, które wstępują do fiołkowej krypty. Sina staruszka składa głowę na jego kolanie. Piotrek drętwieje – babcia wykrzywia usta w bezzębnym uśmiechu. Wysuszony student w zmechaconej bluzie adidasa obejmuje go i składa pocałunek na policzku. Potem następne. I znów. Mnóstwo lodowatych buziaków, od których sam staje się siny. Ani myślą przestać. Oblepiają go jak dziwki. Mają martwe, wyłupiaste oczy ryb i żyły pełne tęsknoty. Tańczą, a Piotrek drętwieje, drętwieją mu palce i powoli, powolutku zamarza serce.

Próbowałem wszystkiego, myśli, zdziwiony własnym spokojem. Przynajmniej próbowałem wszystkiego. Boi się przestać grać. I nawet te zimne, błękitne oczy przy grzejniku przytakują:

Masz rację. Lepiej graj.

Lepiej nas zabaw.

Korkociąg
(Nigdy nie da rady, syczy, paskudny głos na dnie serca)

1

Nienawidzi tego momentu. Najpierw obserwuje, jak Laura zbliża się parkową alejką. Na twarz nakłada uśmiech, sztuczny grymas, którym gardzi; wzrokiem bada każdy szczegół. Analizuje kroki. Dziewczyna tempo ma równe, chód pewny, idzie prosto do niego. Bije od niej swoboda i pewność siebie.

Teraz twarz.

Laura uśmiecha się delikatnie i chyba naturalnie. Wzrok… musi się zbliżyć, jest za daleko. Czeka napięty do granic możliwości z sercem pogującym w zbyt ciasnej klatce piersiowej. Już prawie do niego dotarła. Teraz widzi te oczy, są bystre i… chyba radosne. Chyba. Nałożyła lekki makijaż. Nie jest ani niezdarny, ani rozmazany. Blond włosy, przez które świeci słońce, okalają jej twarz jak aureola. Kiedy podchodzi, Piotrek zeskakuje z oparcia ławki. Od tego paskudnego uśmiechu bolą go policzki. Laura zarzuca mu ręce na szyję.

Teraz zapach.

Zamknąwszy oczy, wciąga intensywną woń szamponu jabłkowego, tego, który bardzo lubi, poza tym wyczuwa pot i waniliowy aromat skóry. Obwąchuje ją jak pies, usiłuje wychwycić choćby najdrobniejszy ślad innych zapachów. Trwają chwilę w uścisku, wreszcie stają twarzą w twarz, trzymając się za ręce. On spięty i obrzydliwie fałszywy, ona rozluźniona i uśmiechnięta. Jeszcze tylko głos.

– I jak? – pyta Piotrek.

– Zgadnij.

Czy usłyszał szelest w tym słowie? Proszę, myśli. Proszę, nie.

– Patrząc na twój uśmiech – sili się na pogodny ton – wnioskuję, że poszło co najmniej przyzwoicie.

– Niezła dedukcja, Watsonie.

Wszystkie słowa brzmią wyraźnie i poprawnie, nawet „Watsonie” z dokładnym „t” i „dedukcja” będąca próbą dykcji. Jest dobrze, myśli Piotrek. Czuje, jak mięśnie powoli się rozluźniają, a zmęczone serce, zakończywszy taniec, powoli się uspokaja. Kiedy tak stoją razem, po jednej stronie chodnika mając park, a po drugiej Wisłę, jest dobrze. Mamy lato, poniedziałek dwudziestego dziewiątego czerwca, godzinę dwunastą zero cztery, i jest dobrze. Tym razem Piotrek uśmiecha się szczerze.

– Usiądziemy? – pyta.

– Wolałabym się przejść. Tam się wysiedziałam.

Idą alejką. Park pręży się w słońcu, ludzie prężą się w parku. Echa rozmów suną przez wysoką trawę. Cienie niechętnie spełzają z koron drzew i przecinają ścieżkę.

– No, opowiadaj – mówi Piotrek. – Dostałaś się? Co mówili?

Laura opowiada. W tym samym czasie, jakieś pięć kilometrów stąd, przerażony człowiek, niejaki Artur Raksiński, rozgląda się po dworcu kolejowym. Nie wiadomo, co go tak przytłacza – czy jest to zgiełk miasta, czy może coś zupełnie innego. Wielka lustrzanka dynda na szyi, potargane włosy falują w rytm wiatru. Artur z przerażeniem odkrywa, że trafił nie tam, gdzie powinien.

– Czterdzieści minut? Fuck, jak mogłaś się tyle spóźnić?

– Normalnie. Jak na złość wszystkim biznesmenom akurat dzisiaj zachciało się jeździć na tysiąc spotkań. Myślałam, że się zesram ze strachu w tym autobusie.

– No, ale co? Mówili coś?

– Po kolei.

W tym samym czasie Artur Raksiński patrzy. Z prawej na lewo. Z poczekalni na peron. Z kiosku na tory. Dyszy niespokojnie, a lawina myśli łomocze we wnętrzu czaszki, próbuje skruszyć kość i wylać się na świat. Poczuwszy woń koszonej nieopodal trawy, Artur piszczy. Zapachy, obrazy i wspomnienia osaczają, i kiedy dostrzega drzwi prowadzące do toalety, biegnie do nich, biegnie, ile sił w nogach, jakby czekał tam na niego sam Pan Bóg i wszystkie odpowiedzi razem wzięte. Wpada do środka, trzaska, aparat wariuje na szyi. Chłód i cisza. Rozbiegane spojrzenie pada na oszpeconą markerami ścianę.

– …no i wchodzę do tego biura. Wiesz co, sama nawet nie wiem, czy byłam czerwona ze wstydu, czy może blada ze strachu. Muszę kiedyś zapytać tego Krętowskiego.

– Był zły?

– Na początku tak. To znaczy nie dał po sobie poznać, ale wyczułam to. Wiesz, chłodna uprzejmość.

– Rozumiem.

– Podchodzę do biurka i mówię: Dzień dobry, moje nazwisko Warecka, przyszłam w sprawie Piątego Iluczarskiego Przeglądu Muzyki Niezależnej „Archipelag”. Jako uczestnik? – pyta on, a ja, że tak. Pogadaliśmy chwilę o jakichś formalnościach, wiesz, takie sratatata. Docenił to, że przyszłam osobiście, zamiast wysłać kawałki na maila.

– Mówiłem.

– Dałam mu płytę, odpalił. Najpierw włączył Beznogą stonogę, a potem od razu, bez słowa, dało mi to do myślenia, Dym i lustra.

Uśmiecha się i otwiera szeroko oczy. Piotrek całuje ten uśmiech. W nozdrzach pojawia się ulotny zapach pudru. Ptaki wyćwierkiwują ptasie nowiny, a oni skręcają głębiej w park.

– Zajebiście mu się podobało – mówi Laura. – Beznoga stonoga bardziej. Piotrek, on naprawdę był pod wrażeniem. Uwierzysz?

– Jestem ostatnią osobą, która mogłaby wątpić.

– Zapytał, czy sama to napisałam. Powiedziałam, że tak, gitara i słowa to moje dzieło, a za bas i pianino w Dymie i lustrach odpowiada dwójka znajomych. Powiedział, że z takimi umiejętnościami spokojnie zagram na Archipelagu. Od razu zrobił się milszy. W ogóle to taki spoko gość, niewiele starszy od nas.

– Czyli dwudziestego ósmego sierpnia mogę stać przy barierkach z oczojebną koszulką „BORN TO LOVE LAURA”?

Śmieje się.

– Jeszcze nie na sto procent. Poprosił o trzy kawałki więcej. Muszę mu je dostarczyć w ciągu dwóch tygodni.

Piotrek odwraca głowę, analizując to, co usłyszał. Dwa tygodnie. Patrzy na grupę nastolatków chichoczących w sąsiedniej alejce. W Iluczarze pełno teraz młodzieży, od której niemal bije słodki zapach beztroski.

Dwa tygodnie, myśli Piotrek. Oby dała radę.

– Mam nadzieję, że sobie poradzisz – mówi.

Uderza go drobną piąstką w ramię.

– Jasne, że sobie poradzę! Dokończę Orzeźwienie i skleję te pomysły, które zalegają mi w głowie. To będą pracowite dwa tygodnie. Jeszcze dzisiaj skontaktuję się z chłopakami. Nie uwierzą, jak im powiem.

Piotrek już otwiera usta, żeby jej pogratulować, ale Laura się zatrzymuje. W promieniach słońca sama wygląda jak nastolatka sycąca się wolnością. Wiatr bawi się jej sukienką; blond włosy, już prawie do ramion, tańczą.

– Wiesz co? – pyta.

– Co?

– Jestem szczęśliwa. Naprawdę. Tutaj, teraz, tego dnia, z tobą. Naprawdę szczęśliwa.

Piotrek milczy.

W tym samym czasie Artur Raksiński łomocze pięściami w pobazgraną markerami ścianę toalety. Wpuśćcie mnie! – wrzeszczy. Wpuśćcie! Zaciska dłonie, jakby chwytał niewidzialną klamkę, szarpie, potem znów łomocze, znów chwyta. WPUŚĆCIE MNIE! Aparat przekręcił na plecy, żeby nie uderzał w ścianę.

– Nie masz się o co martwić – kontynuuje Laura. – Jest dobrze. Czuję się wspaniale. Czuję wolność.

Piotrek przytula ją, całuje w policzek.

– Cieszę się, kochanie. Nawet nie wiesz jak bardzo. Strasznie się o ciebie martwię.

Szampon jabłkowy. Pot. Jej włosy wpadają mu do ust.

Wpuśćcie mnie! Muszę wrócić! Muszę wrócić! MUSZĘ WRÓCIĆ!

– Wiem. Dlatego chcę cię uspokoić. Naprawdę czuję się dobrze. Jestem szczęśliwa.

Wtula twarz w jego pierś i Piotrek czuje, że kocha ją jeszcze trochę bardziej niż sekundę temu. Chce objąć mocniej, więcej, silniej – tysiące razy próbował i nie zamierza przestawać. Stoją tak z minutę (a może dwie? dziesięć? czy czas, jak jakiś obleśny zboczeniec, może podglądać ich w takich chwilach? czy czas jest obleśnym zboczeńcem?) i ruszają w dalszą drogę.

– To chyba pierwszy taki ładny dzień, prawda? Budziłem się z uśmiechem na twarzy. Nawet gówniarzeria pod oknem brzmiała pozytywnie.

– Gówniarzeria? Ładnie, ładnie, sam jeszcze niedawno byłeś takim gówniarzem.

– Było, minęło.

– Zazdrościsz im, co?

– Ciekawe czego?

Po dżinsowym niebie mkną ptaki, wiatr pieści skórę i Piotrek widzi, że Laura naprawdę jest szczęśliwa. Ta myśl, jasna i ciepła, całkowicie go przepełnia.

– Słuchaj – zaczyna – może pójdziemy do domu albo do kina, czy gdzieś, i uczcimy sukces? Albo pojedziemy za miasto. Ta pogoda aż krzyczy, żeby ją wykorzystać.

Laura kręci głową.

– Zapomniałeś? Umówiłam się z Renatą. Jutro wyjeżdża, a nie widziałyśmy się ze dwa lata.

– Fakt. Renatka-swatka. Pozdrów ją.

– Ale, mości Piotrze, pozwalam ci odprowadzić się na przystanek.

Piotrek chwyta się za serce. Spacerują, chichocząc, a gdzieś obok dzieje się świat. Nie zwracają na niego większej uwagi.

W tym samym czasie Artur Raksiński godzi się ze swoim położeniem. Chce westchnąć, ale z obolałego gardła wypełza jedynie skrzek. Z zakrwawionymi dłońmi siada pod ścianą. Tylko on jest w toalecie. Aparat dynda między zgiętymi kolanami. W świetle jarzeniówek, tuż pod sufitem, wiruje kurz. Dysząc ciężko, Artur ociera pot z czoła. Nad brwiami zostają smugi krwi. Mężczyzna przymyka oczy i milczy długi, długi czas.

– Dom – wypluwa wiele oddechów później.

2

Piotrek dryfuje przez miasto. Nie ma celu, planu, kierunku. Spaceruje. Praca tłumacza freelancera pozwala mu czasem na takie dni. Zwały angielskich dokumentów mogą zaczekać na mailu jeszcze trochę dłużej; najpierw musi uporać się z bałaganem w głowie. Próbuje wyspacerować obawy, zadeptać wątpliwości i dotrzeć do wiary, że wszystko będzie dobrze. Ulice mijają i znikają, i mnożą się, i falują w słońcu.

Dociera pod gmach biblioteki miejskiej. Wielkie, upiorne sowy z ciemnego metalu umieszczone po obu stronach wejścia śledzą go ślepiami, jakby pytały oskarżycielsko: oddałeś wszystko? Oddałeś?! Czy ty aby na pewno nie przekroczyłeś TERMINU?!

Piotrek nie boi się strażników – jego konto biblioteczne jest czyste. Na biurku wciąż kurzy się męczone od miesiąca Night Watch Pratchetta. Nigdy nie czytał dużo. Między innymi dlatego w tłumaczeniowym światku został rzemieślnikiem, a nie artystą. Kiedyś, jeszcze na studiach, zastanawiał się nad tłumaczeniem literatury, ale zrezygnował. Brakowało mu jakichkolwiek zdolności pisarskich, a słownika ortografii i synonimów musiał używać częściej niż szczoteczki do zębów. Nie chciał się też martwić o wszelkie żargony, idiomy, konteksty kulturowe i inne „co autor miał na myśli”.

– Tak – stwierdzał nieraz podczas dusznych imprez, rozmawiając ze znajomymi znajomych – uogólniając, jestem po prostu za głupi i zbyt leniwy.

Z chodnika przechodzi na wydeptaną ścieżkę i dociera na polanę. Skrót między zapchanymi ulicami. Iluczar pełen jest takich miejsc. Z jednej strony to wielkie miasto, pięćset tysięcy mrówek biega tutaj, tocząc swoje życie, a z drugiej – można trafić na zacisza – spore, niezagospodarowane oazy spokoju. Są tu nawet stare gospodarstwa, w których szwendają się kury, a rankiem pieją koguty.

Polanę przecina piaszczysta droga prowadząca do następnej dzielnicy miasta. Piotrek kotłuje ścieżkę, pył osiada na butach. Nieopodal rosną stare drzewa, widać jabłonie z zielonymi jabłkami, które Piotrkowi w wieku ośmiu lat wydawały się największym przysmakiem świata. Przez chwilę niemal czuje szorstką korę pod dłonią i to podniecenie przy wspinaniu się na drzewo. Nie dość, że mamy kilka Empików, myśli, trzy McDonaldy, sprawne linie autobusowe i Wisłę przecinającą miasto, to jeszcze znajdą się miniaturowe wsie. Natura tłumi warkot samochodów. Motyle bawią się w ganianego.

Laura lubi mówić, że Iluczar jest jak kosztowne dżinsy pełne łat. Wielu mieszkańców usprawiedliwia miasto sędziwym wiekiem oraz faktem, że podczas drugiej wojny światowej zostało zbombardowane. Wciąż się odbudowuje, powoli odzyskuje dawny blask, a zamiast starówki na pamiątkę dawnych dni zostały liczne odludzia. Miejskie łaty. Piotrkowi bardzo to odpowiada. Lubi te miejsca. W połączeniu z ulotnym zgiełkiem miasta tworzą coś nietypowego. Sprzyjają samotności, a Piotrek lubi samotność.

Nawet nie zauważa, kiedy zapach roślin ustępuje woni kebabów, a piaszczysta droga znowu zmienia się w chodnik. Zawsze powtarza Laurze, że spacer to nie tylko proces bezcelowego chodzenia, ale przede wszystkim wędrowanie po wnętrzu własnej głowy. Jest to w pewien sposób ekscytujące – w końcu znasz miejsca, po których spacerujesz, masz doskonałą orientację w okolicy, ale nigdy nie wiesz, na co natkniesz się w podświadomości. Tam nic nigdy nie pozostaje takie samo. To oniryczna, zdradliwa kraina, w której kompas nie istnieje, a mapa prowadzi donikąd.

Szwenda się, szwenda, szwenda. Mija dobrze znane budynki, wyryte w jego pamięci przez lata. Przechodzi obok znajomych kawiarni, sklepów, księgarń. I boi się – nie może przestać analizować możliwych scenariuszy teraźniejszości: co teraz robi, gdzie jest, co myśli, czy jest szczęśliwa; zawiązuje myśli w supełek paranoi. Lawiruje przy tym między ludźmi spieszącymi do swoich spraw, niezaszczycającymi go nawet spojrzeniem. Z wzajemnością. Samochody stoją w korkach, kierowcy smażą się i słuchają radia. Z jednego leci nawet Naked in the Rain Red Hotów. Piotrek uśmiecha się do znajomych dźwięków, po czym skręca na dworzec kolejowy, dziwnie opustoszały jak na tę porę wakacji. Muzyka ginie zasztyletowana ciszą, a Piotrek znajduje ubikację.

Myjąc ręce, przegląda się w brudnym lustrze. Mimo że ma dwadzieścia sześć lat, wciąż można wziąć go za maturzystę. Twarz jest szczupła i młoda, zarost dopiero jednodniowy. Nie łysieje, jasne blond włosy (takie jak Laury, ludzie często się śmieją, że przypominają rodzeństwo) są gęste i lekko falujące. I tylko te oczy o zielonych tęczówkach, tylko te oczy wyglądają na bardzo zmęczone i smutne.

Przemywając twarz, zauważa coś w odbiciu na ścianie. Na kafelkach, wśród licznych fallusów namazanych markerami, ktoś zostawił krwawe odciski pięści. Przypominają pieczęcie. Piotrek podchodzi bliżej, ale ostrożnie, jakby bał się, że ścianę naznaczono złym zaklęciem i klątwa mogłaby przejść na niego.

Przysuwa twarz, aż w nozdrzach czuje zapach żelaza. Kilka karmazynowych kropelek błyszczy w świetle jarzeniówek. Ogarnia go niepokój, bo kto robi takie rzeczy? Nie wygląda to tak, jakby ktoś się bił, chyba że jego oponentem były kafelki. Smugi palców mieszają się z odciskami pięści. W powietrzu unosi się jeszcze inny zapach, ostry pot zmieszany z… Co to jest? Chyba męskie perfumy. Zapach wściekłości i frustracji. Zapieczętowana gniewem ściana.

Kretynizm, myśli Piotrek i parska śmiechem. W końcu to dworzec, przytułek dziwaków, a czerwona mozaika wygląda co najmniej dziwnie. Urywa papier, wyciera ręce, co chwila zerkając na odciski, po czym wychodzi.

3

2. dzień

Jak długo można oszukiwać samego siebie? Im dłużej nad tym myślę, tym bardziej jestem pewien, że możemy oszukiwać się w nieskończoność. Jesteśmy Królami Łgarzy.

Królami Łgarzy.

Odkąd się tutaj znalazłem, siedzę w miejscu. Znam to pomieszczenie na pamięć i widzę je nawet, gdy zamykam oczy. Mam problemy ze snem. Spałem może godzinę, ale nie odczuwam zmęczenia. Mój mózg nie ma na to czasu. W środku mnie dzieje się zbyt wiele rzeczy. Wiem, że nie wytrzymam tutaj długo. Nie jest za zimno, nie jest za ciepło, nikt mnie nie niepokoi, ale mimo to wiem, że to nie moje miejsce.

Zapiszę, co mnie otacza:

– szczątki rzeźb; nie mam pojęcia, co przedstawiają, jedyny rozpoznawalny fragment to otwarta dłoń leżąca w progu (jakiś pająk zrobił sobie pajęczynę między jej kciukiem a palcem wskazującym);

– dziwne, falowane formy, jakby rzeźbiarz próbował ująć w kamieniu strumienie fontanny;

– skołtunione gromady siwych włosów pod ścianą;

– niewielkie skrawki rękopisów i zniszczone obrazy zaścielające podłogę;

– stolik, a na nim kubek z czarnym, niedopitym płynem (na brzegu naczynia odznaczył się kształt czyichś ust);

– imperium kurzu;

– intensywny aromat wiśni, jakby gotowano kilka garnków kompotu (to dziwne, bo wokół ani śladu wiśni);

– ascetyczne, grobowe wnętrze – tylko na ścianie przy jednym z dwóch okien wisi tablica pokryta piaskiem.

Najbardziej zastanawiają mnie kubek oraz tablica. Naczynie wygląda, jakby jeszcze przed chwilą ktoś z niego korzystał. Natomiast na tablicy, na tym dziwnym piasku, którym jest pokryta, ktoś wyraźnie rysował symbol – znak kończy się gwałtowną kreską biegnącą do samego brzegu. Jakby komuś nagle przerwano.

Przeraża mnie, że to tylko jedna z wielu sal. Niedawno odważyłem się krzyknąć (potrzebowałem tego) – mój głos niósł się echem między ścianami jak zła wiadomość, trwał i trwał, a ja czułem majestat budynku. Stare, ascetyczne pokoje odpowiadały mi chórem. Wołały. Tak wiele miejsc czeka tuż obok. Ogrom.

Siedzę i myślę. Przed chwilą sprawdziłem schody, którymi przybyłem. Boję się wracać. W ogóle nie słyszę dźwięków. Jest tylko szum wiatru oraz szelest zrujnowanego muzeum. Poza tym absolutna cisza. Wydaje mi się, że słyszę, jak rosną mi włosy. Na zewnątrz brakuje śpiewu ptaków, cykania świerszczy czy czegokolwiek w tym rodzaju. Widziałem pajęczynę, ale nie widziałem pająka. Jest niedopity płyn, lecz brakuje człowieka.

Pustka.

Niemalże pragnę ujrzeć nawet ducha, zjawę jakąś, widmo, cokolwiek, co będzie się poruszać i wydawać dźwięki, choćby wyć, skomleć, pluć, bluźnić, COKOLWIEK.

A jednocześnie ta cisza zdobiona wiatrem ma w sobie coś kojącego. Wszystko jest takie delikatne. Kolory, powietrze, dźwięki. Przeglądałem obrazy walające się po podłodze. Wszystkie mają łagodne, zielone tło; żaden nie przedstawia ani człowieka, ani choćby natury. Tylko przedmioty codziennego użytku. Na jednej z prac ktoś namalował kubek w kropki. Wydaje mi się, że jedna z tych kropek to w rzeczywistości zmrużone oko.

Nie ma tutaj światła elektrycznego. Nie znalazłem świeczek. Na razie nie są potrzebne, ciągle jest jasno. Nie ma też szyb ani drzwi, przez co muzeum przypomina niewykończony budynek (co nie jest takie dziwne, biorąc pod uwagę, że przybyłem z niewykończonego budynku).

Czasami podchodzę do okna i walczę z samym sobą, próbuję się przekonać, oszukać, podjąć decyzję. Po kilku chwilach zwijam się jednak pod ścianą, możliwie jak najbliżej schodów, którymi przybyłem, i słucham wiatru, i myślę. Już za chwilę, mówię sobie. Już za chwilę. Chwila nie nadchodzi.

Przybywają za to, bandą, wątpliwości. Już czuję, że nie ma odwrotu. Mimo to wciąż się oszukuję, przecież wszystko mogę odwrócić. A potem, gdzieś z dna podświadomości, wypływa pytanie: czy chcę? i odpowiedź wydaje się oczywista. Nie. Oczywiście, że nie chcę. Podoba mi się ten nowy tor, odczuwam podniecenie na myśl o perspektywach, niestety, jest to podniecenie zmieszane ze SKRAJNYM, powtarzam, SKRAJNYM przerażeniem.

Nikogo tak doskonale nie wrabiamy jak samych siebie. Jesteśmy w tym Mistrzami. Absolutnymi Królami. Siedzę tu, w tym Martwym Muzeum, i bezczelnie mydlę sobie oczy. I wiecie co? Wciąż sobie wierzę! Przyjmuję kłamstwa bez mrugnięcia okiem. Więcej nawet – cieszę się z nich, bo przedłużają bezczynność. Ale jak długo można okłamywać samego siebie? Jak długo?

Jak długo?

Jak długo?

Jak długo?

5. dzień

Jak długo?

Jak długo?

Jak długo?

Jak długo?

Jak długo?

Jak długo?

Jak długo?

Jak długo?

Jak długo?

Jak długo?

Jak długo?

4

Zegarek wskazuje dwudziestą pierwszą, kiedy Piotrek słyszy wreszcie dzwonek do drzwi. Ulga odejmuje mu kilka lat. Przez ostatnie godziny szwendał się po mieszkaniu jak zjawa – skończył w sypialni, słuchając Hipertrofii Comy. Rogucki mówił o hodowlach dusz i elektrycznym ogniu, śpiewał słowa, które kiedyś wydawały się Piotrkowi złogiem bzdur (dopóki Laura nie przekonała go, że istnieje w nich jakiś sens, tak jak przekonała go do wielu rzeczy), a czas bardzo powoli spacerował naprzód.

Łąki schyłku lata, łąki, wyciskałem z nich sok

I kolory oleiste, sezonowe…

Ścina piosenkę; głowa toczy się po podłodze. Z reguły nie lubi przerywać kawałków – wyobraża to sobie jako spoliczkowanie artysty, brak szacunku dla rzeczy, w którą prawdopodobnie włożył serce. Tym razem nie zwraca uwagi. Pędzi do przedpokoju. Z nadzieją patrzy przez judasz. Oczywiście, to Laura. Otwiera drzwi, poganiany sercem.

Nienawidzi tego momentu.

Obserwuje jej twarz, gdy przekracza próg, analizuje kroki, w nozdrza wciąga zapachy. Bada. Makijaż taki sam, ładny i delikatny, ubranie bez zmian, jabłkowy zapach już się rozwiał, pozostał aromat wanilii i… coś nowego. A potem, choć nie mijają nawet dwie sekundy, Piotrek wie i w jego głowie oślepiającym, neonowym światłem wybucha wściekle czerwone słowo.

KORKOCIĄG

Pulsuje gwałtownie, rozbijając z wysiłkiem budowany spokój na tryliardy malutkich kawałków. Zasłania świat, zagłusza dźwięki, dusi myśli, napastuje go, napastuje, napastuje, a następnie gaśnie, jakby go nigdy nie było, i zostawia ciężar, ogromne zmęczenie.

– Cześć, kochanie – mówi Laura i przekracza próg ich domu. Unika kontaktu wzrokowego, wyraz twarzy ma dziwnie beznamiętny. Zdejmując sandały, musi wesprzeć się o ścianę, a i tak idzie jej niezdarnie. – Jeszcze nie śpisz?

Jej słowa szeleszczą. Ten szelest jest klątwą, tryprem, gnijącym urokiem, zgwałconą przysięgą. Piotrek nieraz zastanawiał się, czy istnieje coś, czego nienawidzi bardziej.

– Jest dwudziesta pierwsza – odpowiada.

Laura oczy ma nieobecne,

(patrzą pewnie na inny świat, w którym Piotrek jest naiwny, w tej rzeczywistości wita ją z uśmiechem na twarzy i obejmuje już w progu, w tej rzeczywistości Laura piszczy, żeby postawił ją na ziemi, natychmiast, nie żartuję, i śmieje się, a jej słowa nie szeleszczą, tu, w tej rzeczywistości, bo wszystko jest w porządku, bo nie zrobiła nic złego, bo przecież nic się nie stało, bo)

walczy z zapięciem sandała; długie palce błądzą po kostce.

– Myślałam, że może będziesz zmęczony – bełkocze. – Ja jestem strasznie zmęczona, z Renatą…

– Czemu piłaś?

Twarz Laury wykrzywia komiczne, przerysowane zdziwienie. Chwieje się. Piotrek czuje na ramionach ciężar ciszy, która nie wiadomo jak, gdzie i kiedy zyskała ciężar fortepianu. Stoją; on zmęczony, tak cholernie zmęczony, ona z kretyńskim zdziwieniem na twarzy, zgięta, z sandałem w ręku przeciętym przez pomarańczowy promień zachodzącego słońca.

– Nie piłam – odpowiada.

Jej oczy mają tępy, wyzywający wyraz i właśnie tego wyrazu Piotrek nienawidzi bardziej niż szelestu. Od dawna wie, że jeśli istnieje piekło, jego diabeł ma właśnie takie spojrzenie.

– Czemu piłaś?

Patrzy w zaszklone oczy. Nie chce, ale patrzy. Próbuje wychwycić w nich cień prawdziwej Laury. Oczywiście, jest tam, głęboko, zagrzebany w ruinach woli. Piotrek chowa się w dłoniach, palce wplata we włosy. Jest taki zmęczony.

Laura pochyla głowę, upuszcza jeden sandał i odpina drugi. Palce jej się plączą. Traci równowagę, wpada na szafkę z obuwiem.

– Nie piłam – powtarza.

Tym razem ucieka tępym wzrokiem w bok.

Trzask na dole. Ktoś wchodzi na klatkę. Piotrek zamyka drzwi.

– Pomóc ci z sandałem? – pyta.

Nie panuje nad drżeniem głosu. Nad niczym nie panuje.

– Nie – odpowiada zdziwiona, jakby zapytał, czy słonie żyją na Księżycu. Przerysowane zaskoczenie szpeci jej twarz gorzej niż blizny. – Czemu niby?

Piotrek kręci głową, czując, jak wszystko w nim wiotczeje, więdnie i traci sens.

– Idź spać – mówi. Idzie do salonu. Przez chwilę jeszcze raz obserwuje Laurę – samotną dziewczynę wojującą z sandałem w małym przedpokoju. – Idź spać – powtarza i zamyka za sobą drzwi.

5

Kroki na korytarzu. Kuchnia.

Jest zmęczony, ale jeszcze nie może zasnąć. Musi być czujny. Leży w ciemnościach i nasłuchuje. Szczęk naczyń. Trzask drzwi lodówki. Skrobanie łyżką o garnek. Szum mikrofalówki. Potem Laura wychodzi, dźwięki śledzą ją do sypialni, tam toną w dywanie. Skrzypnięcie łóżka i cisza.

Korkociąg, myśli Piotrek.

Niemal go widzi, w tym ciemnym półśnie, jak przebija sufit i wwierca się w pokój. Dwa miesiące drążył; na tyle długo, by Piotrek znowu zaczął wierzyć, że tym razem będzie dobrze, będzie inaczej. Ale wrócił. Jest bezgłośny. Połyskuje chłodem. Piotrek śledzi jego długie, skręcone ciało, jak wiruje leniwie ku podłodze.

Widzi też Laurę w parku, ozdobioną drzewami i słońcem. Uśmiecha się i patrzy mu w oczy. Blond włosy, takie jak jego, tańczą, sukienka faluje.

To jest iluzja.

Ale czy na pewno? Czy gdyby te radosne oczy były iluzją, istniałby jakikolwiek sens? Cienki jak włos szpikulec bezgłośnie przebija podłogę. Korkociąg wkręca się głębiej i głębiej, i…

Mija godzina. Piotrek wychodzi na korytarz. Modli się, żeby spała. Żeby już przepadła. Trochę się tego wstydzi, ale czasem, kiedy jest sam w nocy, ogarnia go niepokój. Na nic zdają się tłumaczenia, że to przecież jego cztery kąty. Ma wrażenie, że jeśli istnieją upiory czy cokolwiek w tym rodzaju, może z własnej woli zamykać się z nimi na klucz. Wtedy te trzy pokoje, kuchnia i łazienka robią się duszne, a każdy cień i dźwięk zyskuje nowe, podejrzane znaczenie. Nagle roi się od nich – w kuchni, na dworze, górze, dole. Cały blok oddycha świszczącym oddechem i wykasłuje strachy.

Omijając skrzypiące panele, Piotrek dochodzi do sypialni. Zagląda przez wąską szparę uchylonych drzwi. Pokój skąpały cienie; przez okna wpada blask latarni. Na nocnej szafce stoi talerz z resztkami potrawki, obok karton soku ananasowego. W powietrzu unosi się słaby, stęchły zapach alkoholu.

Laura, Bogu dzięki, śpi. Leży na boku w orzechowej sukience, z jedną ręką przytuloną do brzucha, drugą wyciągniętą poza krawędź łóżka. Usta ma delikatnie rozchylone. Nie przykryła się niczym, nie zdjęła drewnianych kolczyków. Piotrek wsuwa się przez uchylone drzwi. Próbuje zachować absolutną ciszę. Wyjmuje z szafy dwa koce. Jednym ostrożnie przykrywa Laurę; drugi wsadza pod pachę. Zastanawia się, czy zdjąć jej kolczyki, ale w końcu rezygnuje – zbyt duże ryzyko, że się obudzi.

Wychodząc, rzuca jej ostatnie spojrzenie. Z włosami rozrzuconymi na poduszce i spokojem na twarzy wygląda tak jak w południe – jak szczęśliwa, piękna, dwudziestoośmioletnia kobieta. Tak jak wyglądała przez ostatnie trzy miesiące. Tak jak powinna wyglądać zawsze.

Nie jest iluzją.

Wychodzi z kocem pod pachą i idzie spać do salonu.

6

We śnie był z Laurą na karuzeli. Krzyczał coś do niej, coś o pogodzie, a karuzela ruszyła z głośnym zgrzytem tysiąca przekładni. Z początku obracała się wolno, dopiero potem przyspieszyła, jedno kółko, drugie kółko, trzecie kółko, setki-takich-samych-kółek.

Piotrek widział kłęby dymu i czuł swąd przepalonej maszyny. Krzyczał ze strachu, ściskając poręcz. Nie miał pasa bezpieczeństwa, ale grawitacja tutaj nie

nie

nie

nie, Laura się nie bała. Piszczała podniecona. Wznosiła ręce do góry, była taka szczęśliwa. Taka wolna. Gitara przyklejona do jej ud. Uśmiech przyklejony do jej

twarzy

twarzy gorąco, coś wybuchło, kilka skrzydeł wystrzeliło, karuzela wciąż się kręciła, miliony kółek, schemat, rutyna, korkociąg, Laura krzyczała radośnie w płomieniach i syciła się jazdą, i Piotrek wrzeszczał z przerażenia, bał się ruszyć, i wszystko

wszystko

absolutnie wszystko

było wspaniale.

7

Kiedy Piotrek otwiera oczy, Laura jeszcze śpi. Nie pamięta żadnego z pokręconych snów, jakie nawiedziły go w nocy. Patrzy na zegarek: siódma czterdzieści trzy. Podchodzi do okna i mrużąc oczy przed młodymi promieniami, ogląda budzący się Iluczar.

Mieszkają na trzecim piętrze – widzą stąd zabieganą ulicę i park. Są wakacje, więc ruch jest mniejszy niż w roku szkolnym. Uczniowie śpią, ewentualnie trzeźwieją. Ptasi heroldowie wyćwierkiwują najświeższe informacje. Sklepy albo już są otwarte, albo właśnie się otwierają. Robotnicy strzygą trawniki, autobusy zapętlają trasy. Miasto budzi się, przeciągając ulice i ziewając warkotem silników.

Kiedy Piotrek robi herbatę, wchodzi Laura. Jest jeszcze trochę zaspana i wciąż ubrana w orzechową sukienkę. Zdjęła kolczyki.

– Cześć, kochanie. – Całuje go w policzek. – Zrobisz mi kawy?

– Ta.

Siada przy stole i słodkim, łapczywym gestem bierze śliwkę w czekoladzie.

– Miło, że kupiłeś.

Omiata ich cisza. Piotrek uchyla okno, by wpuścić letnie powietrze i plątaninę miejskich dźwięków. Robi kawę. Odrobina wody, dużo mleka, płaska łyżeczka cukru.

– Muszę dzisiaj wziąć się do kawałków – trajkocze Laura. – Skończę Orzeźwienie, bo tam tylko gitara i perkusja, a potem zadzwonię do chłopaków i…

Piotrek nienawidzi tych poranków. Pseudopowroty do normalności. Laura, która udaje, że wczoraj nie istniało, że nic się nie stało, że się kochają i jest wspaniale. Pierdolony korkociąg, myśli, odmierzając łyżeczkę cukru. Zawsze ma ochotę dać się porwać tej fałszywej grze. Chce odpowiedzieć jej miło „dzień dobry”, pragnie z nią porozmawiać o głupotach, a potem zaplanować wspólny dzień. Pomóc Laurze pociągnąć dźwignię, która uruchomi mechanizm miażdżący wczoraj na niewartą uwagi kostkę złomu.

Trudno tego uniknąć. Laura mówi przekonująco, bo sama wierzy, że nic się nie stało. I co robić? Wywołać awanturę, dołączyć do jej iluzji czy zachować oschły dystans?

Jak się zachować, żeby jeszcze bardziej wszystkiego nie zniszczyć?

A Laura ciągnie:

– …chciałabym się uwinąć ze wszystkim w tydzień. Nie zamierzam zostawiać wszystkiego na ostatnią chwilę. Tak będzie…

Papla nie tylko dlatego, że wierzy w swoją niewinność. Papla, bo się boi – Piotrek wie. Nauczył się systemu na pamięć. Zawsze tak samo. Wczoraj nie istnieje, puf, i nie ma. Czysto. I nawet jego zaczynają dręczyć wątpliwości: nie przesadziłem wczoraj? Na pewno była pijana? Może mi się wydawało? Krzyczy do siebie, że nie, nawet nie zaczynaj tak myśleć, ale myśli mimo to, dopóki nie wraca do podstawowego pytania: co zrobić?

Kolejne błędne koło.

– …teksty praktycznie już mam. O, dziękuję – mówi, gdy podaje jej kawę. Upija łyk. – Pyszna jak zawsze.

– Jak było na spotkaniu z Renatą? – Piotrek zalewa herbatę. Unika jej spojrzenia i powstrzymuje drżenie rąk. – Strasznie długo cię nie było.

– No wiesz, nie widziałyśmy się dwa lata! Tych parę godzin to i tak za mało. Spotkałyśmy się w Zagajniku, swoją drogą miła restauracja. Siedziałyśmy chyba ze trzy godziny, obgadałyśmy każdego, kogo się dało, pokazywała mi zdjęcia Łukaszka…

– Łukaszka?

– Yhym. Jej synek. Dwuletni.

– Aha.

– I tak zleciał czas jakoś. Potem poszłyśmy do galerii. Kupiłam zabawkę dla Łukaszka, takiego dużego, pluszowego dinozaura. Dwuletnie dzieci chyba takie lubią, co? Wyglądał słodko i miał puchate kły.

– Na pewno będzie zachwycony.

– Mam nadzieję.

Znów milczą. Unikają spojrzeń. Piotrek miesza herbatę. Łyżka brzęczy o kubek. Szuranie krzesła. Krople cytryny wpadające w herbatę, zabarwiające ją na złoto. Szum wody z kranu. Warknięcie odsuwanej szuflady. Wszystkie dźwięki codzienności napierają.

WCZORAJ ISTNIAŁO! – ma ochotę krzyknąć w zadowoloną twarz Laury. WCZORAJ, KURWA, ISTNIAŁO! Potrząsnąłby nią jak lalką, wrzeszcząc, aż kropelki śliny zostałyby na zaczerwienionych policzkach. ISTNIAŁO TAK JAK WSZYSTKIE INNE WCZORAJ I BĘDZIE ISTNIEĆ, I ZASTANÓW SIĘ, CO PIERDOLISZ. Przewaliłby stół, potłukł kubek z kaczorem Daffym i potrząsnął nią jeszcze mocniej, do bólu. CZEMU ZNOWU SIĘ NAJEBAŁAŚ?! CZEMU SIĘ NAJEBAŁAŚ?!

– Naprawdę pyszna kawa – mówi Laura i odstawia kubek na stół. – Idę się wykąpać.

Piotrek dopija herbatę. Stara się uspokoić. Kiedy słyszy szum wody, przypomina sobie o torebce. Zostawiła ją wczoraj w przedpokoju.

Idzie tam, gdy upewnia się, że Laura siedzi w wannie. Torebka leży pod ścianą, samotna – tylko słońce o niej pamięta. Nie ma suwaka, dwa ramiączka wiszą zgięte jak uszy królika. Jej widok budzi melancholię. Piotrek ją podnosi – rozlega się stłumiony stukot uderzających o siebie puszek. W środku, pod notesem, z którym Laura się nie rozstaje, i kosmetyczką, którą czasem zabiera, znajduje trzy Dębowe Mocne.

Nagrzały się w oświetlonej torebce. Trzy złote dęby patrzą czujnie na Piotrka. Piotrek zmęczonym wzrokiem patrzy na trzy złote dęby. Pewnie na kaca. Wyjmuje je, odkłada torebkę, a potem wraca do kuchni i wylewa piwo do zlewu. Złoty płyn, napój bogów, eliksir szczęścia, z bulgotem ginie w odpływie. Puszki wyrzuca do kosza.

– Może masz ochotę umyć mi plecy? – woła Laura.

8

Słońce jest cudotwórcą. Kto inny mógłby z rzężącego, rozklekotanego autobusu zrobić taką piękność? Promienie rozlewają się na wytartych siedzeniach jak kałuże złocistego oleju. Ożywiają wyblakłe kolory – zarówno te autobusu, jak i ludzi. Słaba miedź beretu zamienia się w intensywną rdzę. Sprane czarne sztruksy zyskują antracytową głębię. Wiązki światła przypominają lasery broniące kabiny kierowcy, tańczą po twarzach zamyślonych ludzi.

Piotrek jedzie w stronę centrum. Zostawił Laurę samą. Miał ochotę zamknąć dom na klucz, ale wiedział, że to bez sensu. Gdyby miała alkohol, którego jeszcze nie znalazł, po pijaku mogłaby coś sobie zrobić. W końcu już raz

(stos kolorowych tabletek na szklanym, porysowanym stole, a obok wypita do połowy butelka żytniej; rozcięta warga i czerwone oczy, zapuchnięta, błyszcząca twarz)

próbowała. Od tego czasu brakowało mu odwagi, by znowu ją zamknąć.

„Pójdę kupić pieczywo i trochę się przejdę”, rzucił na pożegnanie. Nie mógł nawet ułożyć lepszego kłamstwa. Bo co miał powiedzieć? Że idzie do kolegi? Jakiego, kurde, kolegi? No dobra, przesadza. Ma kolegów. Ale byłoby dziwne, gdyby z własnej inicjatywy odwiedził któregoś z nich.

Wysiada na osiedlu domów jednorodzinnych Tęczowe i rusza opustoszałą ulicą. Kilka lat temu pamiętałby pewnie każde pęknięcie w chodniku. Ma wrażenie, że jest tutaj sam, że wędruje przez postapokaliptyczne miasteczko, gdzie rowery zarastają bluszczem, a samochody są gniazdem dla grzechotników, dopóki nie spotyka bawiących się w piaskownicy dzieci. Odprowadzają go ciekawskimi spojrzeniami – wysokiego faceta w T-shircie z uśmiechniętą buźką – i zapominają o nim, gdy tylko znika za rogiem.

Dociera do domu Grześka. Najróżniejsze kwiaty napierają na płot jak spragniony wolności tłum kolorowych oprychów. Niektóre wznoszą się nad ogrodzenie, sięgając ku przechodniom. Piotrek otwiera furtkę i wkracza na żwirowaną ścieżkę. Podziwia. Dawno go tutaj nie było.

Ogród Grześka musi zawstydzać Boga i jego skromny Edenik. Nie ma precyzyjnego kształtu. Jest raczej wielobarwną plamą rozlaną wokół domu. Rośliny tworzą tutaj coś w rodzaju własnego, roślinnego cyrku. Wydaje się, że to one tutaj rządzą, chociaż w chaosie widać ludzką rękę. Piotrek rusza ścieżką, mając wrażenie, że kwiaty napierają na niego, krzyczą i popisują się. Wchodzi na werandę, puka do drzwi.

Grzesiek otwiera niemal natychmiast, gwałtownie i z roztargnieniem. Piotrek od razu się uśmiecha. Gospodarz patrzy na niego zaskoczony, przekrzywiając głowę, jakby chciał się upewnić, że widzi to, co widzi.

– O, Jezusie słodko-gorzki, Piotrek, siemasz!

Piotrek parska śmiechem.

Cały Grzesiek. Niektórzy ludzie się z tym rodzą. Od dzieciństwa otula ich oślepiająca aura humoru. Nieważne, co robią – otwierają drzwi, grają w kosza, robią herbatę – i tak wzbudzają radość. Wpychają we wszystkich pozytywne emocje, jak domokrążcy wpychają ludziom garnki.

Piotrek pamięta, jak kilka lat temu Grzesiek spóźnił się na zajęcia z pierwszej pomocy, na które zapisali się razem z Laurą. Wpadł do sali i lekko zakłopotany przeprosił instruktora. „Wybacz mi, pan”, powiedział, drapiąc się po głowie. Drap, drap, nieporadne spojrzenie i voilà, to starczyło – cała dwudziestoosobowa grupa, dotąd na wszystkich zajęciach spięta, wybuchnęła śmiechem. Ktoś się nawet popłakał. Grzesiek podszedł do nas zadowolony ze spojrzeniem pytającym: powiedziałem coś nie tak?

O co chodziło? – myślał potem Piotrek. – Przecież on tylko wszedł i przeprosił. Ale mimo to sam też się śmiał, razem z Laurą, która chichotała mu w ramię. O co chodziło?

O aurę radości – pewien urok, temperament, błysk w oku. O to, że przy takich osobach wydaje ci się, że możesz zrobić wszystko, że jakoś to będzie i jednak się uda. Że Grzesiek jest urokiem: cokolwiek mówi – zwabia, wskrzesza i wzmacnia śmiech.

– Cześć, Grzesław, kopę…

– Nie no, wchodź, wchodź, wchodź, już, zaraz, chwila, gdzieś tu miałem ciasto… Naprawiałem właśnie szafkę w przedpokoju i akurat mnie zaskoczyłeś. Kurwunia, otworzyłem te drzwi jak automat, jak zafajdany pies Pawłowa! No, wchodź!

– Nie, bo się zasiedzę, a przyszedłem z konkretną sprawą. Chodź na werandę, popodziwiamy twoją dżunglę.

Grzesiek jest ogrodnikiem z zawodu i zamiłowania. Bardziej niż kwiaty kocha tylko popcorn.

– Okej – mówi, odkładając śrubokręt na zepsutą szafkę. – Może chociaż napijesz się czegoś zimnego?

– Nie, dzięki.

– Na pewno?

– Na pewno.

– Mam lodowatą colę.

– Nie mam ochoty.

– Jest naprawdę lodowata.

– A ty jesteś upierdliwy jak moja świętej pamięci babcia.

Szczerzy zęby.

– Bez takich pochlebstw.

– Po prostu usiądźmy, okej?

Siadają na ławeczce, skryci w cieniu, z widokiem na Grześkową cząstkę raju na ziemi. Milczą przez chwilę, wsłuchani w szum osiedla.

– Znowu zaczęła?

– Tak.

Grzesiek garbi się i wlepia spojrzenie w deski werandy. Wzdycha. Teraz nie ma w nim nic zabawnego. Jako najlepszy przyjaciel Laury siedzi w tym równie głęboko. Zna ją od liceum, chodzili do jednej klasy. Wiele razem przeżyli. Wiele razem czuli. Piotrek spytał raz, wiedziony intensywną zazdrością, czy coś między nimi było.

– Raz – odpowiedział wtedy Grzesiek. Patrzył mu prosto w oczy. – W pierwszej liceum. Na zielonej szkole. Podpity przytuliłem ją i chciałem pocałować, ale ona, mimo że też była podchmielona, odsunęła się i powiedziała, że nie. Że nigdy. Że to byłoby jak z własnym bratem. Zrozumiałem dopiero parę dni później i całym sercem jej podziękowałem, że mnie powstrzymała.

I tyle.

– Ile wytrzymała?

– Dwa miesiące, bez dwóch dni. Jeszcze wczoraj mówiła, że jest taka szczęśliwa. Praktycznie dostała się do Archipelagu.

Grzesiek zrywa się z krzesła.

– Ożeż kurwunia! Dostała się?

– Prawie. Musi jeszcze donieść trzy kawałki.

– Myślisz, że da radę?

– Myślę, że nie.

Milkną. Patrząc na ogród prężący się w słońcu, Piotrek myśli o groteskowej różnorodności świata. Tutaj cytrynowe nasturcje, a paręnaście kilometrów dalej trzy zgniecione złote dęby w koszu. Tutaj Grzesiek ze swoją aurą „wszystko będzie dobrze”, a w domu zatruta Laura. Groteska, panowie i panie, z odpowiednio szerokiej perspektywy świat jest upiorną groteską.

– Mam się z nią spotkać? – pyta Grzesiek.

– To nic nie da.

– Mimo to chciałbym się z nią spotkać. Jako przyjaciel, nie terapeuta.

– Jak chcesz, Grzesław. Lepiej zrób to szybko, zanim kompletnie przepadnie. Masz numer do Renaty?

– Renaty Aldończyk?

– Ta. Renatka-swatka. Po to przyszedłem. Laura się z nią wczoraj spotkała, muszę ją spytać, jak to wszystko wyglądało. Ona chyba wie o Laurze, prawda?

– Wie. Oczywiście, że wie. Renatka jest w mieście?

– Już nie. Dzisiaj wyjechała. Masz ten numer?

– Mam, mam. Spotkałem się z nią jakiś rok temu, mam nadzieję, że od tego czasu nie zmieniała. Czekaj, czekaj, czekaj. Kurwunia, gdzie mój telefon? Zaczekaj chwilę. – Wraca po minucie. – Jejku, zawsze mi się gubi, powinienem mieć drugi, żeby móc dzwonić na pierwszy i znajdować go po sygnale.

Piotrek uśmiecha się.

– Wtedy gubiłbyś oba.

– Fakt. To kupiłbym trzeci. Spryciarz ze mnie, co?

– Niesłychany.

– Dobra, jest. Możesz już zapisać?

Podaje mu numer.

– Dzięki. Będę leciał. Nie chcę jej zostawiać zbyt długo samej.

– Rozumiem. Ale na pewno nie chcesz tej coli? Lodowata. I pyszna, niech mnie kule biją, jeśli nie.

– Ja pierdolę – śmieje się Piotrek. – Dobra, dawaj i zamknij już twarz.

Minutę później piją colę, podziwiając armię kwiatów walczących o uwagę. Zimny płyn hibernuje w nich strach.

– Musimy się spotkać na dłużej. Musimy, musimy. Sam na sam, ty i ja. Bez Laury. Może to tylko ja, ale, kurwunia, wydaje mi się, że za rzadko się widujemy. O wiele za rzadko.

– Niby mam teraz trochę czasu. A jednocześnie nie mam. Muszę jej pilnować.

– Wiesz, że nie jesteś sam.

– Wiem – kłamie Piotrek.

Dopija swoją colę i żegna się z Grześkiem silnym uściskiem dłoni. Jest wiele rzeczy, które chcieliby sobie powiedzieć, ale nie potrafią ubrać ich w słowa. Dlatego niesprecyzowane myśli próbują przelać w uścisk. Chyba im się udaje. Piotrek rusza w stronę furtki.

– Swoją drogą, zajebisty T-shirt! – woła za nim Grzesiek.

Piotrek patrzy na swoją koszulkę z uśmiechniętą buźką, a potem – mrużąc oczy – na gospodarza. Stoi na schodkach – słońce odbija się od jego łysej głowy, na pucołowatej twarzy gości uśmiech. W spodenkach Pumy i markowych adidasach wygląda jak bóg sportowiec na urodzajnych ziemiach prywatnego Edenu.

9

Czekając na autobus, dzwoni do Renaty.

– Tak, słucham?

– Cześć. Piotrek z tej strony. Chłopak Laury Wareckiej.

– Oooo, no cześć, cześć! – Ma bardzo sympatyczny głos. Może nawet za bardzo.

– Słuchaj, pewnie zabrzmi to dziwnie, ale chciałbym wiedzieć, co mniej więcej robiłyście wczoraj z Laurą…

Cisza. Nadjeżdża stodziewiętnastka, tłum ludzi rzuca się w stronę krawężnika.

– Renata? Jesteś?

– Jestem. Ale… Piotruś, my się wczoraj nie spotkałyśmy. Umówiłyśmy się w Zagajniku, ale nie przyszła. Chciałam zadzwonić, tylko że zgubiłam numer. Mówiła o jakimś spotkaniu w sprawie koncertu, to pomyślałam, że może tam coś się jej przedłużyło, i czekałam, ale, no, nie przyszła. Pomyślałam, że zapomniała. Potrafi być roztargniona.

Piotrek zaciska palce na telefonie. Przełyka ślinę.

– Tak – przyznaje. – Potrafi.

Kiedy już siedzi w autobusie, rozmawiają jeszcze, coś o Laurze, coś o Łukaszku, o nim, o szczęściu i zdrowiu, ale Piotrek nie pamięta z dalszej rozmowy zupełnie nic.

10

Nie puka – nawet jeśli Laura jest w domu, ma nadzieję, że pracuje, i nie chce jej przeszkadzać. Gdy otwiera drzwi, z gabinetu dochodzą go piskliwe, przesterowane dźwięki gitary elektrycznej. Nie rozpoznaje w tym Orzeźwienia. Idzie do kuchni, rozpakowuje zakupy. Melodia z gabinetu kłuje uszy.

Zaraz. Melodia? Jaka melodia? Raczej kaleka improwizacja. Wysokie dźwięki wyskakują, tną ucho dzidami i wracają do jaskiń wzmacniacza. Pisk! I cisza. Pisk! I cisza. Plemię szpetnych nut. Laura, ich szamanka.

Piotrek postanawia zajrzeć do gabinetu. Złe przeczucia i szaleńcza, błagalna nadzieja ogarniają go całkowicie. Pociąga za klamkę, uchyla drzwi. Widok go nie zaskakuje – męczy tylko.

Laura siedzi w swojej ulubionej pozycji, na podłodze oparta o szafkę. Pochyla się nad gitarą – pięknym Gibsonem Les Paulem, którego kupił jej rok temu na piątą rocznicę; włosy zasłaniają twarz i prawie dotykają błyszczących strun. Dalej gra te sztyletowe dźwięki, jakby sumiennie starała się nie stworzyć melodii. Obok uda stoi niemal pusta butelka po żytniej. Pisk! I cisza. Pisk! I cisza.

Praca wre.

Piotrek wchodzi głębiej. Wdycha stęchłą woń alkoholu. Otwiera okno na oścież, a potem kuca przy małym, domowym wzmacniaczu. Wyłącza. Laura gra dalej, bez pomocy elektryczności; kalekie dźwięki pozbawione mocy brzmią żałośnie, smutno.

– Laura.

Nie zwraca na niego uwagi. Chyba nie zauważyła, że wyłączył sprzęt. Palce plączą się po gryfie. Wydobywają nieczyste dźwięki. Opuszki są starte, jeden już do krwi – nie trafia w struny paznokciami. Szarpie brutalnie, bez wdzięku i techniki. Fałszywe nuty jęczą, wypełniają pokój.

– Laura.

Drgnęła. Podnosi głowę; w świetle słońca, które zdążyło zająć gabinet, widać wyschnięte ścieżki łez. Pociąga nosem.

– Piotrek? Chcesz coś jeść?

– Nie chcę.

– I co, po nocy będziesz jadł? Prosiłam cię, żebyś tego nie robił.

– Kochanie, jest wpół do trzeciej po południu.

Jej ręka odruchowo pełznie w stronę żytniej, dotyka butelki, opamiętuje się, wraca na udo. Piotrek chowa twarz w dłoniach, zaciska powieki. Potem pyta, bardzo powoli, mając nadzieję, że słowa w tej postaci łatwiej dojdą do owianego mgłą mózgu Laury:

– Kochanie. Czemu piłaś?

Usta, które sekundę temu drżały, teraz zaciskają się, a w oczach wybucha tępy, wyzywający płomień. Laura wzrusza ramionami i rozgląda się po gabinecie, jakby wymieniała pełne pogardy spojrzenia ze swoją niewidzialną świtą.

– Ja?

– Nie, kurwa, święty Walenty!

Laura dalej patrzy na swoje widma. O co mu chodzi? – zdaje się pytać. Co go ugryzło? Niewidzialna świta nie odpowiada. Członkowie tej bandy nigdy nie odpowiadają, chyba że jest sama. Wtedy potrafią być rozmowni. To z nimi dzieli się wódką. Im powierza żale – jak każdy szanujący się pijak.

Spokojnie, myśli Piotrek. Oddycha gwałtownie. Opanuj się. Przecież wiesz, że to nic nie da. Spokojnie. Laura wskazuje na siebie, chyba chcąc podkreślić wagę szeleszczących słów.

– Ja… ja nie piłam.

– A to? – Piotrek wskazuje żytnią.

Spojrzenie Laury powoli wędruje jego śladem.

– To? Stare.

Piotrek uderza we wzmacniacz.

– Stare?! Stare?! Jakie, kurwa, stare?!

Pulsujący, czerwony neon wypełnia mu czaszkę. Stara się opanować. Odgarnia włosy z czoła, patrzy w stronę okna. W stronę Iluczaru. Gdzieś tam jeździ oniryczny autobus z zaspami kurzu i laserami słońca. Nieopodal istnieje spokój. Dobro. Groteska, panie i panowie.

– A kogo to obchodzi?! – krzyczy Laura. Język gubi rytm. – Może ciebie?! Ty nawet na moją pracę srasz!

– Sram? Ja sram? Co ty pierdolisz, kobieto? Co–ty–pierdolisz?

Laura odkłada gitarę, odrzuca niemal, a potem próbuje wstać. Zrywa się na nogi, ale robi to zbyt gwałtownie. Traci równowagę, macha rękoma jak ptak, zgina się pokracznie i z hukiem uderza o ziemię. Łomocze jak worek ziemniaków. Wysuwa dolną szczękę, bliska płaczu lub wrzasku, i dyszy ciężko. Żytnia wywraca się potrącona łokciem i wylewa pod jej plecami.

– A co mam robić?! – wrzeszczy z tępotą w oczach. – Co ma… – zaplątuje się we własne słowa. – Co mam, jak nawet ty mnie okłamujesz?! Ha?! Ja… jach… ką zdzirę teraz jebałeś?! Może Re… eeee… natkę?! Wilgotna była?! BYŁA CZY NIE BYŁA?! – Próbuje wstać, bezskutecznie, nie ma na czym się wesprzeć. Ściana jest zbyt daleko, wije się więc po podłodze jak robak. – Jak mam, kurwa, nie p… pły… ryczeć, mieszkając z takim chujem?! Co?! So?!

To jeden z tych momentów. Piotrek, oślepiony intensywnie czerwonym neonem pulsującym w czaszce, usiłuje zachować człowieczeństwo. Ze wszystkich głośników jego mózgu wypływa jedno, chóralne polecenie: UDERZ! Nagle, na tę jedną setną sekundy, znika gabinet i pojawia się obskurny, motelowy pokoik z parą drzwi. Miejsce w głowie, gdzie wielu mężczyzn podejmuje decyzję: zabicie własnej godności czy ugaszenie furii, żądzy, tej neonowej czerwieni?

UDERZ!

Wiatrak w tym pokoiku łomocze na suficie, ponaglając.

UDERZ!

W pokoiku nie ma żadnej lampki, za to zmieszany zapach setek damskich perfum wyciska łzy z oczu.

UDERZ!

Ten ciasny pokoik jest…

UDERZ!

Piotrek omija Laurę – pokracznie rozłożoną na podłodze, z kałużą alkoholu wsiąkającą w bluzkę – i ucieka z gabinetu, jak najdalej, szybko, do salonu, szybko, wychyla głowę za okno i syci się, syci, syci się latem.

– Nienawidzę cię! – wrzeszczy Laura, coraz słabiej. – Sły… szły… słyszysz?! Niena… wij… w… nienawidzę!

Redakcja: Krystyna Borowiecka-Strug

Korekta: Artur Kaniewski, Beata Wójcik

Projekt okładki: Krzysztof Rychter

Skład i łamanie: Rambler Press

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel./faks (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-1638-5

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Marcin Kapusta / Virtualo Sp. z o.o.