UCIEKINIERZY

Tomasz Trojanowski (ur. 1965) — ukończył studia pedagogiczne. Zadebiutował Kocimi historiami (1997), które przyniosły mu Nagrodę im. Kornela Makuszyńskiego za najlepszą książkę dziecięcą roku. Opublikował także Julkę i koty (2003) oraz Kocie historie — nowe przygody (2006). Nakładem Wydawnictwa W.A.B. ukazała się jego powieść Wielki powrót (2007), nominowana do tytułu Książki Roku Polskiej Sekcji IBBY oraz uhonorowana nagrodą BESTSELLERek 2007 przyznaną podczas Wrocławskich Promocji Dobrych Książek. Współpracuje z Teatrem Polskiego Radia, jest autorem słuchowisk i realizatorem programów telewizyjnych. Ponadto prowadzi zajęcia z dziećmi, które stara się uczyć… wyobraźni.

Copyright © by Wydawnictwo W.A.B., 2008 Wydanie I Warszawa 2008

Konwersja do formatu MOBI: Virtualo Sp. z o.o.

Rozdział 1 Ślad na wycieraczce

Był pierwszy tydzień listopada. Tydzień spowity w mgłę i nieustannie siąpiący deszcz. Dochodziła ósma rano. Zwykle o tej porze pani Florczakowa wracała z porannego spaceru. Dzisiaj było inaczej. Dzisiaj o tej porze pani Florczakowa była jeszcze w swoim mieszkaniu, na dziesiątym piętrze. Siedząc przy maszynie do szycia i nucąc w takt jej wesołego turkotu jakąś skoczną melodię, uśmiechała się do siebie pod nosem i od czasu do czasu spoglądała obiecującym wzrokiem w kierunku wersalki…

Pokój, w którym się to wszystko odbywało, tonął w półmroku, a zapalona lampa nie była tym razem ciepłą, jasną wyspą na oceanie ciemności, tylko jeszcze bardziej potęgowała atmosferę czegoś nieuchronnego, czegoś, co za chwilę się wydarzy…

Z perspektywy schowanej pod wersalką Kropki działania pani Florczakowej nie wyglądały najlepiej. Dlatego z rosnącym niepokojem obserwowała swoją panią, a jednocześnie zastanawiała się nad drogą ewentualnej ucieczki…

Nagle zapanowała cisza.

Pani Florczakowa powoli wstała od maszyny i trzymając w wyciągniętych dłoniach coś, co wyglądało jak pokrowiec na kobzę, przez chwilę w milczeniu przyglądała się ukończonemu dziełu, a potem z triumfem zaprezentowała je wersalce.

Dalej wydarzenia potoczyły się w następujący sposób: nieruchomy do tej pory na ścianie cień pani Florczakowej zadrżał i powoli zaczął zbliżać się do wersalki.

Za oknem jakiś zbłąkany gołąb poślizgnął się na mokrym parapecie i teraz, drapiąc pazurkami o metal, usiłował złapać równowagę. Do pełnego efektu brakowało jeszcze tylko postrzępionej kreski błyskawicy przecinającej niebo na pół.

Ale i bez tej błyskawicy było wystarczająco strasznie.

„To koniec. Ja tego nie przeżyję” – pomyślała Kropka, usiłując zapaść się pod ziemię. Bez skutku. Zamiana w Kropkę niewidzialną też nie przyniosła spodziewanego rezultatu. Dlatego z drżeniem ogonka patrzyła, jak pani Florczakowa z uśmiechem zagląda pod wersalkę, a potem wygłasza przemowę mającą skłonić Kropkę do poddania się i dobrowolnego opuszczenia kryjówki. A kiedy żadne z przytaczanych argumentów, włącznie z próbą dosięgnięcia zbiega ręką, nie poskutkowały, pani Florczakowa sięgnęła po wielokrotnie sprawdzoną metodę i za pomocą szczotki delikatnie wygarnęła Kropkę spod wersalki. Opór został złamany.

I na nic nie zdały się protesty i zapierania…

Po kilku minutach pani Florczakowa wyszła na korytarz prowadzący do windy w bloku. Za nią na automatycznej smyczy wlokła się zrezygnowana Kropka.

Wlokła, bo radość ze spaceru tłumiła świadomość, że w uszytym przez panią wdzianku wygląda jak trzy w jednym: serdelek, pasztetówka i słonica miniaturka, zwinięte razem w rulon.

Natomiast pani Florczakowa była zachwycona i bez chwili przerwy szczebiotała.

– No nie masz co się dąsać. Po pierwsze nie będzie ci zimno. Po drugie nie zmokniesz. Po trzecie – żaden z twoich kolegów ani żadna z twoich koleżanek nie ma takiego ubranka. A jeżeli przypadkowo ma, to bez pomarańczowych odblasków, moja droga. Więc przestań się wreszcie obrażać i nie grymaś, że seledyn, bo seledyn jest ostatnim krzykiem mody. I jeżeli chcesz być modnie ubrana, to tylko w seledyn, kochanie. I nie zapieraj się, bo to nic nie pomoże. Kropka, słyszysz! Kropka! Co za uparty zwierzak. A mówią, że ratlerki mają łagodny charakter i nie kapryszą. No chodź już!

Pani Florczakowa dwa razy szarpnęła smyczą, ale nie odniosło to żadnego skutku. Kropka została gdzieś za rogiem korytarza, poza polem widzenia właścicielki.

- No dobrze, niech ci będzie, wezmę cię na ręce. -Pani Florczakowa wzruszyła ramionami i, zwijając smycz, wróciła po Kropkę. Po kilku krokach zobaczyła następujący obrazek.

Kropka stała na wycieraczce leżącej pod drzwiami mieszkania numer sto piętnaście. Stała i warczała.

Spod seledynowego wdzianka sterczała jej dziko nastroszona sierść.

– Co ci się stało…? – Pani Florczakowa pochyliła się nad Kropką, gdy nagle…

Zza drzwi mieszkania numer sto piętnaście dobiegł czyjś rozpaczliwy krzyk.

Potem rozległy się jeszcze inne równie przerażające odgłosy.

A potem pod drzwiami mieszkania numer sto piętnaście nie było już nikogo.

Po pani Florczakowej i Kropce został tylko jeden ślad i błyszczące odblaskami, porzucone na wycieraczce, seledynowe wdzianko.

Rozdział 2 Pingwin w kasku

Centrala Policji znajdowała się w samym centrum miasta. Ostatnie okno po lewej stronie na piętnastym piętrze budynku należało do biura Inspektora i jego Sekcji Specjalnej. Mimo siąpiącego deszczu okno było otwarte. Inspektor w chwilach wolnych od tropienia, pościgów i innych policyjnych zajęć uwielbiał stać w nim i patrzeć na ulicę w dole. Zwłaszcza w jesienne dni, kiedy po chodniku wędrowały parasolki, z tej wysokości wyglądające jak seledynowe kleksy i kropki z seledynowego atramentu.

Te kleksy przypomniały Inspektorowi seledynowy płaszcz przeciwdeszczowy, który usiłowała mu kupić żona, i związaną z tym zajściem małą gonitwę po domu towarowym. Inspektor uciekał, żona z płaszczem w ręku goniła, a za nimi pędziła z krzykiem przerażona ekspedientka, myśląc, że padła ofiarą zorganizowanej Szajki Porywaczy Przeciwdeszczowych Płaszczy.

– Inspektorze! – zawołał ktoś z głębi pokoju.

Inspektor zamknął okno i odwrócił się. W drzwiach stał Podinspektor. Zwykle o tej porze Podinspektor przynosił poranną kawę. Tym razem z wyraźnym zakłopotaniem, bo zamiast kawy trzymał przed sobą sporych rozmiarów pudełko.

– Bawisz się w listonosza? – zażartował Inspektor.

Podinspektor bez słowa podszedł do biurka, położył na nim pudełko i gestem wskazał na jego zawartość.

W pudełku spał sobie w najlepsze pingwin. Pingwin w Kasku.

– Bardzo ładny – ocenił pingwina Inspektor. – Pamiątka z wycieczki?

– Nie byłem ostatnio na wycieczce.

– To w takim razie skąd?

– Z pomieszczenia gospodarczego Centrali. Skończyło się mleko do kawy. Poszedłem, otwieram lodówkę i widzę, że zamrażalnik jest niedomknięty. Próbuję domknąć, nie mogę. Coś blokuje.

– Pingwin?

– Niezupełnie. Kij hokejowy. Miał ze sobą kij hokejowy.

– A łyżwy?

– W życiu nie widziałem pingwina na łyżwach. – Podinspektor zmarszczył czoło, jak zwykle zresztą, kiedy chodziło o poważną zagadkę. – I co ty na to? – dodał po chwili.

– A ty? – Inspektor na razie nie miał pomysłu, jak wytłumaczyć obecność Pingwina w Kasku w lodówce. Inspektor uchodził co prawda za najlepszego specjalistę od spraw trudnych i nietypowych – przynajmniej tak było napisane na jego wizytówce. Ale nawet najlepszy specjalista, choćby miał na swoim koncie rozwiązanie kilku bardzo trudnych spraw, przy których wysiadały centrale FBI, CIA i wszystkie, jakie tylko znacie, nie może tak od razu, bez śledztwa, hipotez, pościgów i tak dalej rozwikłać zagadki Pingwina w Kasku.

– Myślę, że to jest ostrzeżenie. – Podinspektor w zamyśleniu potarł brodę. – Ostrzegają nas, żebyśmy dali sobie spokój, bo inaczej skończymy jak ten pingwin.

– W kasku?

– W kasku i w lodówce.

– Z czym mielibyśmy dać sobie spokój?

– Z nielegalnymi smażalniami ryb? – Podinspektor popatrzył na Inspektora, szukając potwierdzenia dla swojej teorii. Oczywiście nie znalazł.

– Nie przypominam sobie, żebyśmy kiedykolwiek zajmowali się smażalniami ryb.

– To w takim razie nie wiem – obruszył się Podinspektor. – Może to reklama lodów? Albo biura turystycznego organizującego wycieczki na Antarktydę? Zresztą co sobie będziemy łamać głowę, zaraz go zapytamy, skąd się tu wziął. – Podinspektor sięgnął po pudełko.

– Zostaw – powstrzymał go Inspektor. – Nie budź zwierzaka. Mamy czas.

– Jak sobie chcesz. Śpij malutki, śpij. – Podinspektor delikatnie pogłaskał Pingwina najpierw po kasku, a potem po dziobie. I wtedy stało się coś dziwnego. Rozległ się cichutki trzask i…

– Zdaje się, że uszkodziłem Pingwina. Nigdy więcej ćwiczeń na siłowni, obiecuję. – Podinspektor z przestrachem podniósł złamany dziób i pokazał go Inspektorowi, ale Inspektor nawet na niego nie spojrzał. Inspektor przyglądał się Pingwinowi.

Coraz bardziej przenikliwie.

– Zdaje się, że to wcale nie jest Pingwin – powiedział po chwili.

– Tak? A niby co? – zdziwił się Podinspektor.

– Wygląda na borsuka. Borsuka w Kasku. Borsuka w Kasku, który udaje Pingwina w Kasku – powiedział Inspektor.

– A czy to zmienia postać rzeczy?

– Zasadniczo. – Inspektor znowu otworzył okno. – Zasadniczo.

Padający deszcz nie nastrajał zbyt optymistycznie. Zwykle w takie dżdżyste i szare dni pojawiały się nie wiadomo skąd dziwne historie. Borsuk udający Pingwina był pierwszą z nich. Przeczucie mówiło Inspektorowi, że nie ostatnią.