Copyright © by Wydawnictwo W.A.B., 2004 Wydanie I Warszawa 2004

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.

3 września 2000, czwartek, 6.03

Zaczynam dziś pisać dziennik na mojej stronie internetowej. Jest kilka powodów. Pierwszy, bo powiedziano mi, że będzie super! Drugi, bo podczas wakacji trochę przyzwyczaiłam się do zapisywania zdarzeń, refleksji, robienia notatek z dnia. Robiłam to na zamówienie, a teraz mi trochę żal, że już tego nie robię, i korzystam w związku z tym z pretekstu. Po trzecie, wczoraj dostałam pismo z mojego teatru o takiej treści: „Pani Krystyna Janda / aktorka / w miejscu / Na podstawie rozporządzenia Ministra Kultury i Sztuki z dnia 31.03.1992 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników niektórych instytucji kultury/ Dz.U. nr 35 z 1992 r. Poz.151 z późniejszymi zmianami / z dniem 7 września 2000 r. przyznaję Pani nagrodę jubileuszową za 25 lat pracy, tj. 100% wynagrodzenia miesięcznego /" i tu następuje osobisty dopisek mojego dyrektora. Mogłabym Wam to pismo zeskanować i włączyć do dziennika, ale dyrektor mojego teatru prawdopodobnie miałby za to do mnie pretensje, na dodatek słuszne. Otóż. Po dwudziestu pięciu latach pracy, takiej jak moja, następują zmiany w mózgu i nie można, a raczej trudno, coś robić niepublicznie, tak żeby się nikt o tym nie dowiedział. Oczywiście, nie mówię o sprawach osobistych, intymnych, rodzinnych czy zdrowotnych, mówię o jakiejś twórczości. Ten dziennik jest nią, czy chcę, czy nie. A pisać coś tylko dla siebie? W każdym razie, ja tego po tylu latach „publicznego życia” już nie umiem, a poza tym to mnie nudzi, i zresztą, po co? Ja mam potrzebę „dzielenia się” i kontaktu. A więc – publiczny dziennik, a raczej dziennik z dostępem dla każdego.

Pozdrawiam najserdeczniej, za chwilę zaczyna się dzień, życzę wszystkiego dobrego. Chciałam jeszcze powiedzieć, że ten ciemnoskóry zawodnik w reprezentacji Polski w piłce nożnej to skarb. Zrobi moim zdaniem więcej w sprawie tolerancji w tym kraju niż wszystkie programy wychowawcze rządowe i pozarządowe razem. Cudo. Dostał polskie obywatelstwo i paszport, brawo. Tylko człowieku! Strzelaj te bramki! Bo jak nie, to wiesz… to Polska! Karta sympatii się może odwrócić! Żegnam i idę pod prysznic. Potem siedem godzin na scenie w sprawie Nocy Helvera, oby z jakimś rezultatem.

5 września 2000, sobota, 6.14

Dziś urodziny Człowieka z marmuru, jak napisali w „Gazecie Wyborczej”, czyli Jurka Radziwiłowicza. Pięćdziesiąt lat. Od rana różne radia do mnie z głupimi pytaniami: Czy dzwoniła już pani do męża z życzeniami?

Jurek. Żorż. Niebieskie oczy i rozbrajający uśmiech dziecka poparty niewinnością, czyli mruganiem oczami. Całkiem niedawno na pytanie: Przyjaciel? bez namysłu odpowiedziałam: Jerzy Radziwiłowicz. Dlaczego? Przecież rzadko się widujemy, nawet od momentu jego przeprowadzki z Krakowa do… tu, koło mnie… do Kani. Przyjaciel, bo przyjaciel. Niebieskie oczy, czystość, prawość, rzetelność, lekka naiwność i nieśmiały uśmiech. Jednym słowem – jasna łąka. I tak pięknie niósł tę cegłę. Do dziś ten jego chód mnie wzrusza. Jurku, nie dałam się wepchnąć przez dziennikarzy w żarty na Twój temat. Niech sobie żartują na inny, Ty jesteś Człowiek z marmuru i wara! Życzę Ci wszystkiego, wszystkiego dobrego. Pamiętam, jak kiedyś szliśmy razem o ósmej rano Nowym Światem, mijali nas ludzie, uśmiechali się do nas wszyscy, cała ulica, całe miasto. Coś im razem przypominaliśmy, coś ważnego, ale i coś miłego, to był ważny poranek. Andrzej Wajda też się wzrusza, kiedy widzi nas razem. Ma od razu mokre oczy, a potem ukradkiem ociera to wilgotne. Całuję Cię.

Dziś w nocy przyjeżdża – wraca mąż, mąż, mąż!!!

Cały dzień próba, w niedzielę też. Jędruś, mój synek, powiedział mi rano w łóżku: – Lepiej byś miała, jakbyś chodziła do szkoły, mielibyśmy razem wolne, aż dwa dni. – I zasnął znowu. Wróciłam z Wrocławia o trzeciej rano, trochę jestem zmęczona.

Dobrego dnia! Mam nadzieję, że Wy macie wolne. A swoją drogą, jak ja łatwo weszłam w to zwierzanie się do Internetu, zdumiewające, ta łatwość wynika z charakteru mojego cholernego zawodu. Mam nadzieję, że nikt tego nie czyta, a w każdym razie niewiele osób.

6 września 2000, niedziela, 6.05

Wczoraj widziałam swoją rolę w nowym filmie pana Zanussiego Życie jako śmiertelna choroba przenoszona…,piszę, widziałam swoją rolę, specjalnie, widziałam też i film w całości, ale nie chciałabym się na ten temat wypowiadać, może to ktoś czyta, a napisać, co myślę naprawdę, byłoby może nieelegancko, więc omijam temat. Zresztą uważam, że od jakiegoś czasu nie powinnam się wypowiadać o twórczości w ogóle, bo jestem walnięta! Naprawdę! Moje kryteria, moje tempo wewnętrzne, sposób myślenia tak różnią się od tego, co czują inni, że kończę z oceną kogokolwiek i czegokolwiek, zajmuję się tylko sobą. Ten nowy film pana Krzysztofa jest podobno piękny, mądry i w ogóle nienudny, widziałam zapłakanych ludzi wychodzących z kina, więc się zamykam na ten temat. Ja nie mogłam w ogóle wysiedzieć w kinie, a do siebie – aktorki tam grającej – mam pretensje monstrualne. Po co ja się tak wzruszam na końcu? Kwiatek? A co to za kwiatek? Co to ja nie mam pieniędzy? Jeden storczyk? Że co? Że niby oryginalnie? Pewnie produkcja filmu nie miała pieniędzy, a ja nie zwróciłam uwagi, dali mi do ręki ten żałosny kwiatek i zaczęłam z nim coś grać bez sensu. Szklaneczka, woda, kwiatuszek do wody, wzruszenie. Idiotka. Powinien wjechać dupny bukiet kwiatów, komórka w prezencie przed jego śmiercią i wychodzę. A co to za bieganie po korytarzu szpitala na końcu? Niby że nie mogę wytrzymać? Że cierpię? Wyszło tak, jakbym uciekała przed Szymonem Bobrowskim, grającym mojego faceta, a co to, on mi zrobił jakąś krzywdę? Szymon zresztą to najlepsza postać, jedyna nieskłamana. Oj, pani Krysiu! Zastanowiłaby się pani, co pani robi! W takim ustawieniu tematu i przy takim głównym bohaterze filmu trzeba było za wszelką cenę trzymać się pionu i nie sentymentalnie, bo to żałosne. Trudno, wypadek przy pracy. Pewnie to dlatego, że pan Krzysztof zawsze obsadza mnie w tak zwanych negatywnych postaciach, a ja chcę ich w naiwny sposób bronić. A! Rozpisałam się, bo jestem zła! Idźcie do kina, tylko bez zegarka. Żegnam wyniośle, szczególnie że mój mąż, który robił zdjęcia w tym filmie, nie powiedział mi, żebym za żadne skarby świata nie opuszczała głowy, bo mi „spada twarz”, a ja wciąż ją tam opuszczam. No, ale jak mam nie opuszczać, skoro wciąż się tam martwię. Jak się mam martwić i mieć problemy – z głową do góry? Żeby nie było zmarszczek?! Film bardzo ważny, o temacie bliskim ludziom. Widziałam, jak jedna pani po obejrzeniu bardzo płakała. Może też ma problem, czy popełnić samobójstwo, czy umrzeć w zgodzie z Bogiem i siłami natury. Nigdy nie wiadomo. Przepraszam za ten zapis, ale nie odpowiadam dziś za siebie.

7 września 2000, poniedziałek, 6.39

Jak to jest, że za każdym razem, jak ON wyjeżdża, psuje się w domu wszystko? Kończą się żarówki i na ogół te, które są wysoko i nie ma do nich żadnego dostępu, zaczynają skrzypieć drzwi, zacina się ekspres do kawy i opiekacz do grzanek? Za każdym razem. Pies od razu włazi do łóżka, bo nie wiadomo skąd wie, że wolno, koty biją się w nocy po całym domu, a głównie w sypialni, albo budzą śpiących o drugiej, żeby wstać i dać im jeść. Jak to jest, że jak ON jest, dzieci i ja śpimy spokojnie, zasypiamy i budzimy się mniej więcej o czasie, a jak GO nie ma, dzieci już od świtu siedzą przy komputerze albo budzą się za późno i spóźniają do szkoły, a ja oglądam nocami filmy albo łażę po domu, czytam, a śpię chwilami, po dwie trzy godziny w dziwnych porach nocy? Co to jest, że jak on wyjeżdża… Wyjechał. Zaczyna się znów czas bez NIEGO.

9 września 2000, środa, 8.55

Za chwilę zaczynam nagranie Klubu kawalerów dla Teatru TV. Jak zwykle przed nagraniem telewizyjnym, wszystko mi się wali na głowę. Wczoraj o dwudziestej trzeciej dowiedziałam się, że jeden z aktorów grający dużą, bardzo znaczącą rolę, nie będzie mógł zagrać, bo okazało się, że ma zobowiązania w jakiejś mydlanej operze kręconej dla telewizji. No cóż, młody kolega. Stuhrowi, Gajosowi, Zamachowskiemu się to nie zdarza. Trudno. Pół nocy szukałam więc aktora do jednej z głównych ról, co ja piszę aktora, partnera dla Jurka Stuhra, Zbyszka Zamachowskiego, Janusza Gajosa, Czarka Pazury, Sławka Orzechowskiego, bagatela! Nikt z tych, którzy przychodzili mi do głowy, nie był wolny. Gratuluję. Jeśli ktoś wam będzie mówił o bezrobociu aktorów, nie wierzcie. Nagranie zaczynamy jutro. Dziś muszę kogoś zaangażować i zrobić z nim przynajmniej jakąś próbę, sama, dobrać kostium itd. Reżyser to bynajmniej nie ten, kto reżyseruje, tym się zajmuje na końcu. Najpierw osiemdziesiąt procent energii i siły idzie w organizację. Nie bawi mnie to. Inna sprawa, że jest wielu reżyserów, którzy świetnie się czują, kiedy organizują, gorzej jak przyjdzie do wyreżyserowania czegoś. Głównie organizacja im idzie dobrze. Ale to inny temat.

Wczoraj wieczorem byłam na przedstawieniu Jeździec burzy w teatrze Rampa. Historia życia Morissona, Marysia, moja córka, gra tam jego żonę. Nie mogę nic powiedzieć na temat tego, co widziałam, bo siedziałam z zatkanymi uszami. Cały czas czułam się tak, jakby ktoś dokonywał na mnie gwałtu, siłą dźwięku i źle ustawionymi basami. Ludzie koło mnie wyszli po pierwszym akcie, też siedzieli z palcami w uszach.

Marysia, z tego, co widziałam i rozumiałam na niemo, gra ładnie. Ma poczucie formy, jest prawdziwa, przekonująco gra narkomankę. Odsłoniłam uszy, tylko jak śpiewał Staszewski, on zawsze sprawia mi przyjemność, i on był jakby mniej głośny. Zdumiewające! Oklaski świadczyły o niebywałym sukcesie, podobało się nadzwyczajnie. Widocznie się starzeję i nic już nie rozumiem. W każdym razie idźcie na to. Ale ostrzegam, to jest dla młodych, starszym panom i paniom pójdą szwy po liftingach i przestaną działać sztuczne zastawki.

Co mnie czeka od jutra!? Trzymajcie za mnie kciuki. Z pisaniem do Was też nie wiem, jak będzie. Jutro zaczynamy o piątej rano, ekspozycja, to znaczy – można kręcić tylko do czwartej po południu, potem już jest za ciemno, a jesteśmy na zewnątrz. Do nakręcenia z dziesięć scen i to zbiorowych. Ratunku!!! A przed kamerą same gwiazdy. Ciekawe, jak ja mam ich wyreżyserować, to znaczy namówić do stylistyki, którą wymyśliłam. Mam nadzieję, że moi koledzy mi zaufają, tylko tyle. Powiedziałam im, to jest bardzo zabawna sztuka, wy jesteście fantastycznymi artystami, ludzie oczekują od was kaskad dowcipu, gagów, tysiąca min. Na to czekają. Spójrzcie, co się dzieje w telewizji, jak grają nasi koledzy, żeby zarobić na życie i zdobyć sławę i popularność za wszelką cenę, publiczność oczekuje od Was, takich, jak to się nieelegancko nazywa, „jajcarzy” jeszcze więcej; mam prośbę, dajcie jej MNIEJ! Pozdrawiam. Zapomniałam, że i ja tam gram. Ale prawie wszystko sobie skreśliłam, bo już w czytaniu wychodzi to za długie. Trzymajcie się wiatru!

10 września 2000, czwartek, 8.03

Wczoraj odbył się pogrzeb naszego sąsiada. Fantastycznego faceta. Był to jeden z najpozytywniejszych ludzi, jakich spotkałam w życiu. Pracowity, uczynny, dynamiczny, uśmiechnięty. Jeden z tych, dla których nie ma rzeczy niemożliwych i pomysłów nie do zrealizowania. Miał trochę ponad czterdzieści lat. Umarł. Czy Bóg jest sprawiedliwy? Nie. Jako Marlena mówię na scenie: – Bóg w każdym razie nie staje po żadnej stronie, jakby nie zajmował stanowiska. -W ogóle ostatnio dużo śmierci, samobójstw zwykłych skromnych ludzi, samobójstw bez przyczyn, zdumiewających, zaskakujących. To przerażające, że obok nas żyje tylu ludzi z piekłem w środku, z jakąś tragiczną przerażającą tajemnicą wewnątrz. Okna. Straszą. Często, przejeżdżając koło szpitali, patrząc na okna, myślę o tragediach, cierpieniu, które za nimi istnieje, albo przejeżdżając nocą przez miasto, po spektaklach, po nagraniach, patrzę w oświetlone o tej zdumiewającej godzinie okna i nienawidzę okien w domach zwykłych ludzi. Boję się pomyśleć, co tam się dzieje, co rozgrywa, a przecież to może być tylko matka karmiąca dziecko lub ktoś, kto właśnie uczy się do egzaminu.

Przejeżdżałam dziś w nocy pod czarnymi oknami mojego nieżyjącego sąsiada, pomyślałam o jego żonie, która tam gdzieś była w środku, o jego dzieciach. Tej nocy po pogrzebie. Takie śmierci uświadamiają wciąż na nowo bezsens pośpiesznego, zagonionego życia, jakie prowadzimy. Jak mówię w innej sztuce: – Co tak naprawdę w życiu było ważne? Zastanów się? Niewiele! I jak mało temu poświęcaliśmy czasu i uwagi.

A potem pewnego dnia nagle uświadamiasz sobie „ja kochałam”, „ja nienawidziłam”, „umieram”.

Koniec. A ja? Czy ja już pamiętam tylko teksty sztuk, w których gram, i nimi tłumaczę życie? Dno!

O co mi chodzi? Co za nastrój? To ta śmierć, o której myślałam cały dzień, a może pierwszy dzień nagrania, które poszło nie najlepiej. Jutro znów zaczynam o piątej rano. Może jutro będzie lepiej. I pomyśleć, że robię tak pyszny, komediowy tekst, i mam tak wspaniałych aktorów! To depresja, którą zaraził mnie Bałucki. Autor najśmieszniejszych, najrozkoszniejszych polskich komedii umarł śmiercią samobójczą. Nie do uwierzenia, cholera! Co za chandra! Przepraszam.

11 września 2000, piątek, 6.36

Dzisiaj będzie o dzieciach, a to z powodu e-mailowego listu od przyjaciela z Niemiec. Ten ktoś ma małą córeczkę tam urodzoną, dziecko dwujęzyczne, choć z polskim miewa kłopoty. Tatuś maleństwa, a mój przyjaciel, jest wybuchowym, dość niekonwencjonalnym człowiekiem. Zdenerwował się w jakimś sklepie podczas wakacji we Francji i dość często opowiadał potem o tym wydarzeniu. Dziecko słyszało pewnie te opowieści, zresztą było świadkiem zajścia. Pisze mi w liście, że wczoraj przypadkowo rozmawiał z małą o wakacjach, wypadł mu z pamięci jakiś szczegół i wtedy córeczka mu pomogła: – To było koło tego sklepu, w którym się tak skurwiłeś! Od razu skojarzył.

A teraz o moim młodszym synku. Odkryłam w nocy, podczas przeglądania jego zeszytów w ramach wyrzutów sumienia i nadrabiania obowiązków macierzyńskich, takie wypracowanie:

Na wakacje pojechałem do Chorwacji, droga była długa i kręta, a w samochodzie było gorąco. Jednym słowem, drogę spędziłem najniewygodniej, jak się da. Wakacje, co tu mówić o wakacjach, te spędziłem nawet, nawet, ale jacht był najfajniejszy. Niestety na nim zwymiotowałem (i pobrudziłem pokład), a do tego pod kabiną i mój tata myślał, że to ryż, który robił z takim specjalnym nadzieniem, a to dlatego, że tak trzęsło.

Urocze prawda?

Wczoraj rano moja wnuczka weszła niespodziewanie, podczas mojej kąpieli, do łazienki. Zażenowana nagością i sytuacją, nie bardzo wiedząc, jak się zachować, przywitałam ją radosnym, zwyczajnym:

– Dzień dobry, Lenka! Spojrzała na mnie uważnie, obejrzała mnie dokładnie w tej wannie i odparła:

– Mów do mnie Blanka! I wyszła.

No, i co zrobilibyśmy bez dzieci? Nagranie Klubu kawalerówidzie lepiej, koledzy są nadzwyczajni, wszyscy robią naprawdę, co w ich mocy, żeby mi pomóc. Grają fantastycznie, no, ale mam na planie „pierwszą ligę”. Ze zmęczenia upadam na twarz, jutro zaczynamy godzinę póżniej, tzn. o szóstej, ale za to mamy więcej stron do nakręcenia. Kota nie ma. Idę spać, a raczej czołgam się do łóżka. Pozdrawiam. Na mnie nie liczcie. Dobranoc.

12 września 2000, sobota, 15.47

Nie idzie mi! Beznadziejny dzień, nie podoba mi się to, co robię. Czasem tak jest, nic się nie układa. Beznadziejne. Przesadzam, ale prawie beznadziejne. Nie dość, że reżyseruję, to i w tym gram, nie mogę na siebie patrzeć w monitorach, cały czas kombinuję, jak tu nakręcić, żeby siebie wyciąć. Do tego reżyserowanie w kapeluszu ze strusim piórem, długiej sukni i w butach na obcasie to męka, szczególnie przy tym tempie i liczbie scen do nakręcenia. Na szczęście Dziudziulińska to nieduża rola. Okropność. Inni grają świetnie, tylko ja nie mam dostatecznej wyobraźni, żeby to odpowiednio pokazać. Co to będzie? Co to będzie! Przyjęłam metodę rejestrowania jak największej ilości materiału z jak najliczniejszych ustawień kamery. Potem jakoś to zmontuję. Oj! Źle mi, źle mi, źle! Jutro zaczynamy pracować w nocy i tych nocy będzie pięć. Zrobiłam jeden akt i kawałek. Nie mogę pisać o niczym innym, bo mnie telepie na ten temat. Nie mogę siebie znieść nawet na ekranie telewizora. To choroba. Dobranoc. Tym razem… żegna Was „sfrustowany” reżyser.

14 września 2000, poniedziałek, 18.42

Piszę dopiero wieczorem, bo wróciłam rano po szesnastu godzinach zdjęć nocnych. Bal w Krynicy. Jak pisałam kręcę Klub kawalerówBałuckiego dla Teatru Telewizji. Reżyseruję i gram Dziudziulińską. Dzisiejszej nocy, za chwilę, kolejna część balu do nakręcenia. W sumie cały drugi akt. Umrzemy. Rano wsiadłam do stojącego samochodu i tak siedziałam, a byłam przekonana, że jedziemy, w tej chwili też nie jestem w lepszym stanie, ale muszę wytrzymać.

Mam na planie same gwiazdy, muszę o nie dbać i robić wszystko, żeby były zadowolone i w dobrym nastroju. Przed nami jeszcze cztery takie noce, bo również cały pierwszy akt do nakręcenia, ale już we wnętrzu. Podobno noc była zjawiskowo piękna, nie zauważyłam. W każdym razie, jeśli chodzi o to, co widzę na monitorach, materiał, który kręcimy, jest już dużo lepszy niż wczorajszy, a więc wszystko inne nie ma znaczenia.

Nie otwieram gazety, telewizora i radia, bo tam ciągle słyszę albo siebie, albo swoje nazwisko. Zaczęli reklamować akcję Radia Zet – „Sto twarzy Krystyny Jandy”, puszczają to w kółko, czasem też listę miast, w których będę grała tej jesieni w ramach tej akcji, i to mnie dopiero przeraża. No nic, wrócę do życia po nagraniu, a teraz zajmuję się tylko tym, czy Czarek Pazura dobrze wyszedł zza krzaka, czy Edyta Jungowska właściwie spojrzała na Jurka Stuhra, czy Janusz Gajos ma na pewno dobre zbliżenie. Zbyszek Zamachowski wzrusza mnie i rozczula jako Nieśmiałowski, ale on sam jest wiecznie z siebie niezadowolony i niepewny, Sławek Orzechowski jako Motyliński szalony, cudny, choć ma wątpliwości, czy tak powinno być. Cudowny epizod zagrał Gucio Lutkiewicz, świetna młoda Magda Wałach z Krakowa – Marynia, Marcin Dorociński jako Władysław, piękny, smutny i chory, ciągle bierze aspirynę i blado się uśmiecha, wolno mówi i rusza się, a mnie by się przydało szybciej, a na dokładkę moja Marysia jako Minna – służąca – moje dzieckoaktorka na planie, dziecko zdenerwowane i ciągle pytające, czy jestem zadowolona i czy ona na pewno da radę… To jest teraz mój wszechświat. Iwona Bielska grająca Mirską ma czterdzieści stopni i zapalenie płuc! Pieniądze i kondycja produkcyjna, w której musimy to robić, są straszne. Poganianie niewolników na pustyni. Krzyczę przez całe nagranie: – Uśmiechamy się! To jest komedia! Lekko! Jasno! Wszyscy zadowoleni! W ogóle nie jest nam zimno i nie chce nam się spać! Oglądanie was musi być przyjemnością! – No nic, kończę, bo mdleję.

Ach, zapomniałabym, dziś odbywa się w Łazienkach uroczystość związana z wydaniem nowej książki profesora Kwiatkowskiego, dyrektora Łazienek. Nie mogę tam być. Lubię Profesora, jako licealistka przebiegałam codziennie cały park z góry, od Placu Unii, dobiegałam prawie zawsze spóźniona do swojej szkoły, liceum plastycznego, które wówczas mieściło się w dawnej Szkole Podchorążych, obok pałacu, i codziennie spotykałam Profesora na spacerze z psami. Miły pan z rudą brodą. Wiedziałam, że mieszka w Pałacu, był dla mnie tajemniczą i niezwykłą postacią. Dziś często z nim rozmawiam, nakręciłam, dzięki jego przychylności, w parku i Pałacu Myślewickim całą moją Fizjologię małżeństwa Balzaka dla telewizji. Niedawno Profesor powiedział mi, że następna jego książka będzie miała tytuł Złoto cenniejsze niż sztuka, w odróżnieniu od słynnej książki Białostockiego, z której wszyscy się uczyliśmy Sztuka cenniejsza niż złoto. Rozumiem rozgoryczenie Profesora dotyczące czasów i stosunku do muzealnictwa, malarstwa i sztuki w ogóle. To też pendantdo moich zapisków wcześniejszych o kondycji robienia Teatrów Telewizji. Profesorze, wszystko minie. Boże! Słabo mi! A tyle do nakręcenia!

PS Dziś odwiedziła mnie na planie wnuczka.

15 września 2000, wtorek, 12.00

Wtorek? No jeżeli wtorek, to zaczynamy kręcić pierwszy akt. (Dla cywilów wyjaśniam, filmy i spektakle teatralne kręci się nie w kolejności, czyli tak jak są napisane, tylko tak jak to jest możliwe, to znaczy zupełnie nie po kolei.) Nic już nie wiem, nic nie rozumiem. Nie mam refleksji na żaden temat, a co dopiero na tematy ogólne. Nie śpię czwartą dobę. W środku we mnie płonie żrące ognisko. Oczy mam z piasku, myśli mętne, krok chwiejny. Zdenerwować mnie łatwo. Wczoraj nad ranem Jurek Stuhr zapytał mnie: – Panujesz dalej nad wszystkim czy lecimy na wolne koło? Odpowiedziałam, że panuję, żeby się nie martwili, bo aktorzy, nawet aktorzy najwięksi i najbardziej świadomi, są jak dzieci i nie wolno im okazać ani słabości, ani zwątpienia. Ale Wy tutaj, w tym Internecie, nie liczcie na mnie. Nie odpowiadam na Wasze listy, bo nie mogę, co więcej, nawet ich nie czytam. Jeszcze trzy noce. Ach! Zasnąć! Choć na chwilę! Proszków nasennych nie biorę, bo mi nie wolno. Lecę na melatoninie, ale ona nic nie daje. Żegnam Was bez świadomości, co będzie dalej.

16 września 2000, środa, 10.04

Jadąc wczoraj na plan, czyli miejsce naszych zdjęć, zobaczyłam na słupach w śródmieściu napisy: „Olek, zaszyj się”. Podobno w Kaliszu, podczas pobytu naszego prezydenta w ramach kampanii wyborczej rozwinięto przed nim transparent z napisem: „Olek, dzisiaj nie pij”. Sympatia pijącego elektoratu widać wzrosła nieprawdopodobnie i nie należy tego lekceważyć, bo pijących w tym kraju jest niewątpliwie więcej niż niepijących, to za przeproszeniem bardzo poważne lobby. W ogóle, niespodziewanie prezydent jest narodowi dużo bliższy po ostatnich informacjach na temat jego „słabości”. „Swój człowiek i jaki odlotowy jajcarz!” – jak omówili to panowie na parkingu hotelu „Polonia”, gdzie kręcimy.

Już prawie cała ekipa, z którą pracuję, jest chora i wszyscy chodzą na czworakach, tylko Czarek Pazura, energiczny, chętny do pracy i odczuwa wieczny niedosyt. Jak gra, wiemy wszyscy, ale ciągle uważa, że czegoś nie dograł, i prosi o jeszcze jeden dubel, czyli powtórkę. Wszyscy wybuchamy śmiechem na te prośby, a Jurek Stuhr, pan profesor – dla Czarka, poucza go za każdym razem: „Synku, zagrałeś tyle, że można kubłami wynosić, gdzie kochany czujesz niedosyt?” Oni są wszyscy wspaniali. Czuję dla nich ogromną wdzięczność. Jurek Stuhr, Janusz Gajos są moimi serdecznymi przyjaciółmi, ale ze Zbyszkiem Zamachowskim czy Sławkiem Orzechowskim spotykam się dość rzadko i tylko w pracy, z Czarkiem Pazurą w ogóle po raz pierwszy. O kobietach nie mówię, bo sympatie są tu oczywiste, a Marcin Dorociński to przecież mój Cyd, u mnie debiutował.

Ścięłam dąb w ogrodzie, bo musiałam, i chce mi się dzisiaj płakać. Spałam znów tylko dwie godziny, od szóstej do ósmej rano. Obudziła mnie prośba o podanie numeru faksu i przyszło zaproszenie na festiwal w Istambule. Urocze. Która to już doba? Nie pamiętam. Jeszcze dwie noce zdjęć.

Idźcie spać, a my będziemy starać się zrobić dla Was „hiciora”, jak mówią młodzi aktorzy.

17 września 2000, czwartek, 11.09

Wczoraj na planie tysiące historyjek o przygodach z policjantami, a raczej kontrolą drogową. Zaśmiewaliśmy się wszyscy i noc mimo ostatecznej utraty sił minęła bez męki. Niektórzy z aktorów dodatkowo w ciągu dnia grają jeszcze w innych filmach lub mają zajęcia teatralne, w związku z tym są tacy, dla których wczorajsza noc była kolejną dobą „w pracy”, a rano, kiedy ja jadę do domu, bynajmniej nie spać, bo już zasnąć nie mogę, tylko przygotowywać, „rysować” kadry do następnej nocy zdjęć, oni udają się znowu na jakiś inny plan zdjęciowy! Szaleństwo!

Najśmieszniejszą historyjkę o „drogówce” opowiedział Czarek Pazura. Zatrzymał go kiedyś, gdzieś na Wybrzeżu policjant. Czarek, ponieważ poważnie przekroczył szybkość, zaczął szukać dokumentów, przygotowywać się do kontroli itd., i wtedy do jego samochodu wsunął głowę stróż porządku, kompletnie pijany, i zapytał: – Wódeczkę? Czarek skonsternowany wyjaśnił mu, że nie może pić, bo prowadzi, wtedy policjant, starszy człowiek, machnął pogardliwie ręką i wyjaśnił: – Tylko jednego! Idę dziś na emeryturę i piję z każdym, kogo zatrzymam! Czarek uczcił małą wódką ostatni dzień pracy człowieka i odjechał, nierozpoznany zresztą. W lusterku wstecznym spostrzegł, że policjant zatrzymuje kolejnego kompana do uczczenia tej wyjątkowej okazji. Pozdrawiam.

Dziś ostatnia noc, kończymy nagranie. Od jutra inne życie.