KATE

WHITE

ZABÓJCZE CIAŁO

przełożył

Roman Palewicz

Tytuł oryginału A Body to Die For

Przekład Roman Palewicz

Redakcja Ita Turowicz

Korekta Ewdokia Cydejko, Paulina Martela

Projekt okładki Krzysztof Kiełbasiński

Skład TYPO

Skład wersji elektronicznej Michał Olewnik / Wydawnictwo W.A.B.

i Michał Nakoneczny / Virtualo Sp. z o.o.

Copyright © by Kate White. By arrangement with the author.

All rights reserved

© Copyright by GWF sp. z o.o., Warszawa 2013

ISBN 978-83-7881-049-0

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

Spis treści

- Dedykacja

- Podziękowania

- Rozdział 1

- Rozdział 2

- Rozdział 3

- Rozdział 4

- Rozdział 5

- Rozdział 6

- Rozdział 7

- Rozdział 8

- Rozdział 9

- Rozdział 10

- Rozdział 11

- Rozdział 12

- Rozdział 13

- Rozdział 14

- Rozdział 15

- Rozdział 16

- Rozdział 17

- Rozdział 18

- Rozdział 19

- Rozdział 20

- Rozdział 21

- Rozdział 22

- Rozdział 23

- Rozdział 24

- Rozdział 25

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla moich wspaniałych braci, których uwielbiam: Mike’a, Jima, Ricka, Chucka i Steve’a

Podziękowania

Dziękuję wszystkim, którzy wspaniałomyślnie pomogli mi w zbieraniu materiałów do tej książki: doktorowi Paulowi Pagenellemu, szefowi pogotowia ratunkowego szpitala w Milton, w stanie Massachusetts; Barbarze Butcher, dyrektorce wydziału dochodzeniowego w biurze głównego lekarza sądowego w Nowym Jorku; Rogerowi Rokickiemu, głównemu inspektorowi policji hrabstwa Westchester; Sanjayowi Singhowi z nowojorskiej policji obyczajowej; psychoterapeucie Markowi Howellowi; byłej psycholożce kryminalnej FBI Candance deLong; Erinowi Scanlonowi, wspólnikowi firmy Deloitte & Touche; Kathy Beckett oraz Mary Ewart.

Specjalne podziękowania otrzymują również: moja nieustraszona agentka Sandra Dijkstra oraz moja fantastyczna redaktorka Sara Ann Freed, która dostarczyła mi tak wielu cudownych wskazówek.

Rozdział 1

Kiedy wracam myślami do tych wszystkich okropności, które przydarzyły się tamtej jesieni – morderstw, ponurego odkrycia, zagrożenia, w którym się znalazłam – uświadamiam sobie, że prawdopodobnie mogłabym tego wszystkiego uniknąć, gdyby moje życie intymne nie było aż tak beznadziejne. Albo ujmę to inaczej: gdyby w ogóle istniało. Pod koniec lata puścił mnie w trąbę facet, na którego punkcie miałam niezłego fioła, a choć moje serce nie bolało już jak otwarta rana, to przeżyty ból przerodził się w odstraszającą mężczyzn cierpką zgorzkniałość. Zupełnie jakby nad moją głową unosił się napis: „Zbliż się, a dostaniesz po pysku”.

Toteż kiedy otrzymałam zaproszenie do darmowego spędzenia któregoś z wczesnojesiennych weekendów w Zajeździe i Spa Cedr, w Warren, w stanie Massachusetts, skwapliwie skorzystałam z okazji. Wierzcie mi, nie oczekiwałam, że spotkam tam kogokolwiek – może z wyjątkiem kilku bogatych paniuś w pastelowych dresach, z saszetkami przy paskach, święcie przekonanych, że jeśli nasmarują sobie ciała masłem shea, ich cellulitis w cudowny sposób wyparuje. Muszę też przyznać, że generalnie uważam całą tę branżę spa za bzdurę. Raz dałam sobie zrobić gratisową maseczkę śliwkowo-dyniową, a kiedy było po wszystkim, miałam wrażenie, że równie dobrze mogłabym się znaleźć na blacie kuchennym, między pieczonym indykiem a nadzieniem z kukurydzianego chleba.

Niemniej, przepadam za dobrym masażem i liczyłam na to, że kilka takich zabiegów, w połączeniu ze zmianą otoczenia, poprawi mi nastrój i ponownie wprawi moje serce w ruch.

Niestety, wkrótce po moim przybyciu do zajazdu rozpętało się piekło.

Dojechałam do Warren tuż przed siódmą, w piątkowy wieczór. Pora była rozsądna, ale o całe trzy cholerne godziny późniejsza, niż sobie zaplanowałam. Zbieg okoliczności sprawił, że mój harmonogram diabli wzięli. Jestem niezależną dziennikarką, wyspecjalizowaną w historiach z życia i sprawach kryminalnych, a wywiad z pewnym psychologiem, który miałam przeprowadzić do artykułu na temat masowej histerii, został przesunięty z poranka na wczesne popołudnie. Najchętniej całkiem bym z niego zrezygnowała, ale materiał miał być gotowy pod koniec następnego tygodnia, więc czułam, że mam nóż na gardle. Wyruszyłam w drogę dopiero o trzeciej trzydzieści, co nieomal gwarantowało, że na skutek godzin szczytu utknę w jakimś korku pomiędzy Manhattanem i Massachusetts – i tak się też stało. Dodatkowo załatwił mnie dogasający pożar samochodu przy zmierzającym na południe pasie New York State Thruway, przez co ludzie po mojej stronie drogi zwalniali praktycznie do zera, żeby móc się lepiej przyjrzeć. Można by pomyśleć, że przednia połowa Titanica została wydobyta z dna i złożona przy drodze.

Gdybym dotarła zgodnie z planem, zapewne powitałaby mnie właścicielka zajazdu, Danielle (alias Danny) Hubner. To właśnie ona fundowała mi ten weekend. Była przyjaciółką mojej matki z czasów college’u i od chwili otwarcia swojego zajazdu, jakieś trzy lub cztery lata temu, wciąż zapraszała, bym ją odwiedziła. Ale ja zawsze byłam nazbyt zaabsorbowana pracą. A może za bardzo pochłaniały mnie kolejne stadia żalu po gwałtownym końcu mojego małżeństwa – cierpienie, dochodzenie do siebie i maniakalna chcica – choć od rozwodu minęły już dwa lata. Tej jesieni jednak zgorzknienie tak mi dokuczyło, że w końcu przyjęłam zaproszenie.

Wyobraziłam sobie, że wspaniale będzie nie tylko dać się rozpieszczać na okrągło, ale także spędzić spory kawałek czasu z Danny, która tak naprawdę była także moją przyjaciółką i miała dość niekonwencjonalną osobowość, ożywczo na mnie działałającą. Miałam wrażenie, że moja wizyta okaże się dobroczynna także dla niej. Tuż przed swoim wylotem do Aten, skąd miała wypłynąć w rejs wycieczkowy po Morzu Śródziemnym, moja matka zadzwoniła, aby powiedzieć, że Danny wydaje się ostatnio trochę załamana. Nie wiedziała, co jest tego przyczyną, ale podejrzewała, że może chodzić o kłopoty z George’em, drugim mężem Danny, którego jeszcze nie poznałam – a za którym moja matka chyba zbyt nie przepadała.

Ponieważ przyjechałam tak późno, nie zobaczyłam Danny. Według recepcjonistki, właścicielka pojechała do miasta w sprawach służbowych, których nie mogła dłużej odkładać, ale zostawiła wiadomość, że zobaczy się ze mną później. Ktoś z personelu pokazał mi, gdzie co jest, a następnie zaprowadził do pokoju.

Zajazd, rozległy budynek z szalunkiem z desek, wzniesiony zapewne na początku XIX wieku, był naprawdę kapitalny, wyglądał jeszcze lepiej niż na zdjęciach, które widziałam. Zamiast ociekać milusim wiejskim wdziękiem, który tak często widuje się w odrestaurowanych gospodach, prezentował elegancki, skromny wystrój – mnóstwo odcieni beżu i koloru kremowego oraz tkanin w brązowo-białą kratę. No i nie było widać żadnych obrotowych wiatrowskazów ani drewnianych łabędzi.

Myślałam, że z racji spóźnienia straciłam szansę na jakiekolwiek zabiegi tego wieczoru, ale moja przewodniczka wyjaśniła, że Danny zarezerwowała mi masaż o ósmej – przed późnym obiadem. Spa, dostępne także dla mieszkańców okolicy, działało do dziesiątej.

Miałam jakieś piętnaście minut na to, żeby odetchnąć przed masażem. Pokój okazał się w najwyższym stopniu czarujący. Był to właściwie apartament, z czymś w rodzaju niewielkiego saloniku. Tu też można było podziwiać kratki, tym razem czerwono-białe. Do tego trochę tkanin z dziwacznymi nadrukami. Wypakowałam rzeczy najbardziej narażone na pogniecenie i powiesiłam je w szafie. (Współpracuję z magazynem „Gloss” i w jednym z jego ostatnich numerów przeczytałam, że aby rzeczy się w podróży nie mięły, należy zawijać je przed pakowaniem w bibułkę, ale już chyba prędzej zacznę prasować swoje majtki, niż marnować czas na coś takiego). Potem wzięłam bardzo szybki prysznic, puszczając mgiełkę gorącej wody na mięśnie obolałe po długiej podróży samochodem.

Wytarłam się grubym ręcznikiem z egipskiej bawełny. Dzięki specjalnemu podgrzewaczowi był gorący jak pieczony ziemniak. Kiedy polerowałam nim swoje ciało, zobaczyłam na blacie w łazience mały fajansowy słoiczek. Był po brzegi wypełniony solami kąpielowymi w kolorze bursztynu, a maleńka etykietka obwieszczała, że takie sole można kupić w spa. Była to mieszanka zapachów drewna sandałowego i słodkich pomarańczy z odrobiną kadzidła, przygotowana po to, jak informowała dalej etykietka, żebym mogła „pogrążyć się w stanie pełnego zachwytu i odzyskać pierwotną energię”. Boże, właśnie tego było mi potrzeba. Czy ta karteczka sugerowała, że mogę uzyskać jedno i drugie w trakcie tego samego weekendu? Zerknęłam w lustro nad umywalką. Mam prawie metr siedemdziesiąt, krótkie blond włosy z brązowawym odcieniem i niebieskie oczy. Podobno jestem ładna, na lekko sportowy sposób, ale w tym konkretnym momencie wyglądałam na znużoną, a nawet wypaloną. Musiałabym użyć diabelnie dużo tych soli kąpielowych, żeby poczuć się w pełni zachwyconą i wzmocnioną.

Zeszłam na dół, mając zaledwie kilka minut do zabiegu. Spa zajmowało dużą przybudówkę do zajazdu, przylegającą do wschodniego końca budynku. W wystroju wyczuwało się azjatyckie inspiracje: beżowe ściany, posadzki z naturalnego kamienia, bambusy w wielkich, kremowych donicach i korytarze obwieszone cieniutkimi, beżowymi zasłonami, wydymającymi się na zewnątrz przy każdym niemal ruchu powietrza. To wnętrze bardzo się różniło od zajazdu, ale ponieważ i tu, i tam zastosowano tak stonowane barwy, wszystko do siebie pasowało.

Rozebrałam się w przestronnej szatni, a potem czekałam przez kilka minut w tak zwanym pokoju wypoczynkowym. W tle rozbrzmiewała natrętna azjatycka muzyka, na kamieniach niewielkiej fontanny bulgotała woda, a z dwóch migoczących świec rozchodził się zapach zielonej herbaty. Próbowałam się odprężyć i delektować tym wszystkim, ale było mi trochę głupio. Czułam się, jakbym nagle zabłądziła na scenę filmu Przyczajony tygrys, ukryty smok.

Na szczęście po paru zaledwie minutach zaprowadzono mnie do pokoju zabiegowego. Z utęsknieniem czekałam na rozpoczęcie masażu, licząc, że zdoła on rozluźnić te moje obolałe mięśnie. Martwiłam się tylko tym, że od mojego ostatniego fizycznego kontaktu z przedstawicielem mojego gatunku upłynęło tak wiele czasu, że przy pierwszym dotknięciu mogę zacząć kwilić jak biedne, zbite szczenię. Niestety, w skali od jednego do dziesięciu masaż zasługiwał na nie więcej niż siedem. Moja „terapeutka”, rudowłosa kobieta po trzydziestce, była dość wykwalifikowana i miała mnóstwo siły w rękach, ale wydawała się jakaś nieobecna i ni z tego, ni z owego przerywała pracę. Pauzy były na tyle długie, że zaczęłam się zastanawiać, czy na moim tyłku nie pojawiło się coś dziwnego, na co masażystka gapi się z przerażeniem – na przykład ogromniasty czyrak. Poczułam nieomal ulgę, kiedy w końcu wróciłam do swojego apartamentu i mogłam zacząć się byczyć.

Zamówiłam do pokoju dwupiętrową kanapkę z tosta i kieliszek merlota, po czym rozpakowałam większość pozostałych rzeczy z mojej torby, wtykając bieliznę i bluzki do szuflady. W dawnych czasach, kiedy zaczynałam podróżować, zastanawiałam się, kto właściwie używa tych hotelowych szuflad, ale ostatnio, jako dojrzała trzydziestotrzyletnia kobieta, odkryłam, że wolę nie przewracać do góry nogami torby, ilekroć się ubieram.

Mój posiłek dotarł po dwudziestu minutach. Byłam wygłodniała, pochłonęłam go więc w mgnieniu oka. Potem, uchyliwszy odrobinę okno, rozebrałam się i podniosłam róg grubej białej kołdry przykrywającej łóżko. Nie mogłam się doczekać lektury w pościeli z materiału tak delikatnego, że musiał chyba mieć więcej niż trzysta nitek na cal.

Kiedy jednak już leżałam pośród tych jedwabistych płócien, poczułam, że mój umysł ma ochotę powędrować tam, gdzie nie powinien. Innymi słowy, kusiło go ogromnie, żeby wdać się w przetrawianie moich ostatnich problemów sercowych. Gość nazywał się Jack Herlihy i był trzydziestopięcioletnim profesorem psychologii z Waszyngtonu. Poznałam go w maju, kiedy przyjechał do Nowego Jorku na letnie wykłady. W tym okresie Jack przywodził na myśl powiew świeżego powietrza, w porównaniu z większością facetów, z którymi się spotykałam. Znakomicie wyglądał, był miły, a przy tym wcale nie robił wrażenia palanta, potrafił w zadziwiający sposób słuchać (no cóż, w końcu był psychoterapeutą), a ponadto nie wyczuwało się w nim ostentacji, jak w niektórych nowojorczykach z obficie wypomadowanymi włosami. Wyglądał na uczciwego gościa, nie kogoś takiego, kto obiecuje, że zadzwoni nazajutrz, a potem nie dzwoni całymi tygodniami, jak gdyby mierzył czas w jakichś innych jednostkach. Jack nie lubił gierek – w każdym razie tak sądziłam, dopóki nie zaczął ich uprawiać.

Ogólnie biorąc, większość moich rozważań na temat Jacka polegała na próbach odgadnięcia, co właściwie schrzaniłam. Przyznaję, nasz romans rozwijał się powoli, ale jemu to tempo zdawało się odpowiadać, a mnie odpowiadało z całą pewnością. Byłam dość strachliwa, odkąd mój były mąż – adwokat z zawodu i hazardzista z zamiłowania – zszedł ze sceny. Z Jackiem (który miał nadzieję, że w końcu przeprowadzi się do Nowego Jorku) spędziłam kilka wesołych wieczorów w Village, jeden cudowny dzień na plaży na wyspie Fire oraz jeden wieczór w jego mieszkaniu. Byliśmy wtedy półnadzy i nasze dłonie błądziły niepewnie tu i tam, ale położyłam temu kres, mówiąc, że z pójściem na całość wolałabym poczekać nieco dłużej.

Potem, na początku lipca, Jack powiedział, że jego młodsza siostra zachorowała na zapalenie opon mózgowych i że w każdy weekend będzie jeździł do domu, do Pittsburgha, wspierać rodzinę. Ponieważ jego życie miało wypaść z torów normalności, chciał zawiesić nasze kontakty na kilka tygodni, do czasu gdy wraz z bliskimi przejdzie przez najgorsze. Obiecałam, że będę czekać, aż jego sprawy wrócą do normy.

Utrzymywaliśmy kontakt telefoniczny przez cały lipiec i pierwszy tydzień sierpnia, a potem, nagle, Jack przestał dzwonić. Mówiłam sobie, że muszę być cierpliwa, że to dla niego sytuacja kryzysowa, lecz gdy minęło jeszcze kilka tygodni, a on wciąż się nie odzywał, zaczęłam panikować. Ponieważ nie miałam powodu sądzić, by został objęty Federalnym Programem Ochrony Świadków, nasunął mi się wniosek, że dostałam kopa w tyłek.

A potem zdarzyło się coś najgorszego. Tuż przed świętem pracy, na początku września, kiedy krążyłam po Village w poszukiwaniu jakichś butów na jesień, zobaczyłam go w oddali z dwiema milutkimi dziewczynami, wyglądającymi na studentki. Był rozgadany, kokieteryjny. Prawdziwy Pan Mam-W-Nosie-Cały-Pieprzony-Świat. Kiedy na nogach z waty dałam nura do jakiegoś sklepu, żeby mnie nie zauważył, stało się wreszcie jasne, że to k-o-n-i-e-c.

Jedyne pytanie, które nie przestawało mnie dręczyć, brzmiało dlaczego? Czy od początku nie był mną aż tak zainteresowany, a choroba siostry stanowiła jedynie wymówkę, żeby się ode mnie oddalić? Czy poznał kogoś innego podczas naszej rozłąki? Czy fakt, że poprosiłam o odłożenie seksualnej części naszego związku, z wolna go zniechęcił, chociaż wydawało się, że nie ma nic przeciwko temu?

I właśnie w chwili, gdy po raz milionowy zaczynałam przemierzać ten męczący obszar mojego umysłu, zadzwonił telefon.

– Bailey, tu Danny. Chyba cię nie obudziłam?

Słysząc ten głos, od razu przywołałam jej obraz przed oczyma wyobraźni. Miała sześćdziesiąt lat z małym ogonkiem, była ładna, albo raczej powiedziałabym, atrakcyjna, ze swoimi siwiejącymi, lekko falującymi włosami blond. A przy tym drobna – zaledwie jakieś metr pięćdziesiąt – i szczuplutka jak zapałka.

– Nie, nie – odparłam. – Leżę sobie po prostu w łóżku z książką. Danny, twój zajazd jest absolutnie cudowny. Odwaliłaś tu kawał zadziwiającej roboty.

– Bardzo ci dziękuję, skarbie. Jak się udał wieczór?

No cóż, przez ostatnie dwadzieścia minut klepałam się po świeżo zabliźnionym uczuciowym siniaku, sprawdzając, czy nie zacznę kwiczeć z bólu – ale postanowiłam oszczędzić jej tego paskudnego szczegółu.

– Było niesamowicie. Zrobiono mi rozkoszny masaż, a potem zjadłam lekki posiłek w swoim pokoju, albo raczej w apartamencie godnym księżniczki.

– Przypominasz sobie, kto cię masował?

– Kobieta. Rudowłosa. Jej imię chyba zaczynało się na P.

– Piper. Ma cudowne ręce, nie sądzisz?

– Tak, zdecydowanie. – Nie miałam zamiaru pakować Piper w jakiekolwiek kłopoty, donosząc, że dziś wieczorem nie wkładała w pracę całego serca.

– Przy okazji, umówiłam cię na spotkanie z Joshem, kierownikiem spa, jutro na czwartą. O ile nadal nie masz nic przeciwko temu.

Każdego roku piszę kilka artykułów podróżniczych – to darmowy sposób zwiedzania świata, a przy tym miła odskocznia od męczącej pisaniny o zbrodniach. Danny liczyła na to, że kiedy już zadomowię się w zajeździe, to mogłabym podrzucić jej kilka pomysłów, jak najlepiej przedstawić firmę wydawcom i autorom przewodników.

– Oczywiście, że nie – odpowiedziałam. – Ale kiedy zobaczę się z tobą?

– Co powiesz na wspólne śniadanie jutro rano? – odpowiedziała pytaniem Danny. – Może być dziewiąta?

– Pewnie tak, chociaż mogę być jeszcze odrętwiała po masażu.

Zaśmiała się niefrasobliwie, jak ktoś pobrzękujący kluczami.

– Wiesz, co zawsze powtarzam: za dużo dobrego to coś cudownego. Poczekaj tylko na inne zabiegi, które dla ciebie zaplanowałam. Robiono ci już kiedyś masaż gorącymi kamieniami?

– Nie, ale jestem gotowa na wszystko, z wyjątkiem płukania okrężnicy.

– Och, Bailey, zawsze potrafisz mnie rozbawić – wyznała z uśmiechem w głosie. – Wiesz, położę się już spać, bo nie wiem dlaczego, ale głowa mi pęka. Przy okazji, nocuję dziś tutaj, w zajeździe, na wypadek gdybyś mnie potrzebowała.

– Robisz to po to, żeby patrzyć na sprawy z perspektywy gości?

– Częściowo. Lecz poza tym George wyjechał, a ja nie cierpię być sama. Mieszkamy niedaleko, ale nasza posesja jest taka odludna. No, to spotkamy się w holu, dobrze?

– Do zobaczenia. Nie mogę się doczekać.

Mówiłam szczerze. Czułam ogromną wdzięczność wobec Danny. Była dla mnie taka dobra, kiedy zmarł mój ojciec. Miałam wtedy dwanaście lat, a ona zabierała mnie na najprzeróżniejsze wycieczki i imprezy. W tym czasie moja matka sama przeżywała trudne chwile i nie mogła złagodzić mego bólu. Danny musiała bardzo wcześnie wyczuć moją fascynację makabrą, bo jedna z naszych wycieczek zaprowadziła nas do Salem, gdzie miałyśmy dowiedzieć się czegoś więcej o procesach czarownic. Matka była dość przejęta, kiedy dowiedziała się, gdzie wylądowałyśmy tego dnia, ale dla mnie to był istny raj.

W końcu moja rodzina utraciła kontakt z Danny, która przeprowadziła się na zachód, gdzie przeżyła nieudane małżeństwo. Jednak po powrocie do Massachusetts (z nowym mężem), w celu otworzenia zajazdu, Danny odnowiła przyjaźń z matką. A choć dopiero teraz odwiedzałam zajazd, kilkakrotnie rozmawiałam z Danny przez telefon i raz zjadłam z nią lunch, kiedy przyjechała do Nowego Jorku w sprawach zawodowych.

Telefon Danny zdołał oderwać moje myśli od Jacka i znowu sięgnęłam po książkę, którą wzięłam ze sobą do łóżka. Spośród wszystkich drukowanych rzeczy było to akurat dziełko na temat wystroju wnętrz. Odczuwałam ostatnio rozpaczliwą potrzebę zmian w moim mieszkaniu w Greenwich Village. Po rozwodzie wyrzuciłam wszystkie nowoczesne przedmioty, kupione z inicjatywy mojego byłego, i wprowadziłam atmosferę stylu Santa Fe – za pomocą ścian koloru cynamonowego oraz kilku tanich koszy. Nagle jednak zaczęło mnie to nudzić i tylko pogłębiało uczucie wypalenia. W zeszłym tygodniu, w redakcji „Gloss”, poprosiłam redaktora działu wnętrz o jakieś wskazówki. Opisałam mu swoje mieszkanie, po czym zobaczyłam, jak wzdryga się z przerażeniem. Można by pomyśleć, że właśnie opowiadam o kosmatym dywanie, zajmującym u mnie całą ścianę.

– Santa Fe na wschód od Missisipi to kompletna bzdura – stwierdził. – Tutejsze światło zupełnie do tego nie pasuje. A poza tym, kto ma ochotę oglądać kolejnego turkusowego kojota z apaszką na szyi.

Zasugerował mi, żebym poszła w „minimalizm”, sięgnął po jakąś książkę ze swojej półki i dał mi ją zamiast rady.

Po przejrzeniu czterech czy pięciu rozdziałów, które omawiały wszystko, od wartości białej przestrzeni po fatalny wpływ bibelotów na wnętrza, odruchowo zerknęłam na nadgarstek, żeby sprawdzić, która jest godzina. Ale zegarka tam nie było.

Poczułam leciutki przypływ paniki. Był to zegarek mojego ojca, stary rolex z nierdzewnej stali. Zaczęłam go nosić krótko po jego śmierci. Gorączkowo próbowałam sobie przypomnieć, gdzie mógł zostać. Miałam go na ręce podczas jazdy do Massachusetts, bo pamiętałam, że na niego zerkałam. Ponieważ był wodoszczelny, nigdy go nie zdejmowałam, biorąc prysznic. Masaż. Nie zostawiłam go chyba w szafce, już raczej wzięłam z sobą do pokoju zabiegowego i położyłam na stoliku w rogu. Wiedziałam, że nie zasnę, póki go nie odzyskam.

Wybrałam numer spa, wypisany na panelu telefonu. Licząc dzwonki, wychyliłam się z łóżka i zerknęłam na cyfrowy zegar stojący na nocnym stoliku. Była 22.25. Nic dziwnego, że nikt nie odbierał.

Plan B. Musiałam tam pójść. Może nadal jest tam ktoś, kto sprząta i nie zawraca sobie głowy odbieraniem telefonu.

Odrzuciłam kołdrę i założyłam te same rzeczy, które miałam na sobie wcześniej. Mój pokój znajdował się na pierwszym piętrze zajazdu, niedaleko od tylnych schodów, kończących się w pobliżu bocznego wejścia do spa. Kiedy szłam śpiesznie korytarzem, uderzyła mnie grobowa cisza wokół – żadnych stłumionych rozmów, żadnego brzęczenia telewizorów i zdecydowanie żadnego stukania zagłówków o ściany. Tutejsi goście najwyraźniej preferowali inne rozrywki.

Drzwi do spa były oszklone, mogłam więc zobaczyć małą recepcję, przeznaczoną wyłącznie dla gości zajazdu. W pomieszczeniu było ciemno, jeśli nie liczyć podświetlenia gabloty z produktami do odnowy biologicznej. Zapukałam w drzwi, a potem spróbowałam je otworzyć. Daremnie. Gdy się jednak odwracałam, wydało mi się, że z głębi spa dobiegł jakiś dźwięk, głuchy odgłos, którego nie potrafiłam rozpoznać.

Wyglądało na to, że ktoś nadal może tam być, ale musiałabym spróbować dotrzeć do głównej recepcji, która była dostępna tylko z zewnątrz. Idąc korytarzem parteru, znalazłam wyjście ewakuacyjne i wyszłam nim z budynku. Stanęłam na skraju parkingu, ciemnego, z wyjątkiem kilku latarni na obrzeżach i wielkiej plamy księżycowej poświaty. Ruszyłam wokół zajazdu w stronę głównego wejścia do spa.

Noc była zaskakująco zimna jak na początek października. Wcześniej cieplutko, ponad dwadzieścia stopni, ale teraz temperatura spadła co najmniej o dziesięć. Mocny, zmienny wiatr potrząsał gałęziami drzew. Była to jedna z tych nocy, które dowodzą, że jeśli liczyłaś, iż letnia pogoda będzie trwać wiecznie, toś głuptaska.

Jeszcze zanim dotarłam do drzwi spa, zobaczyłam, że tracę czas. Po obu stronach wejścia były tam wąskie okna. Ciemne. Na tym końcu parkingu nie widać było żadnych samochodów i ani żywego ducha. Panowała też zupełna cisza, jeśli nie liczyć wiatru i słabego odgłosu aut pędzących po dalekiej autostradzie. Uświadomiłam sobie, że stoję w tych ciemnościach całkiem sama, i nagle zaczęłam się denerwować.

Ruszyłam szybkim truchtem, pokonując odległość dzielącą parking od wejścia do zajazdu. Po tej stronie stało ze dwadzieścia wozów, najwyraźniej należących do gości. Drzwi frontowe były otwarte. Weszłam do recepcji, gdzie za kontuarem siedziała młoda dziewczyna, gapiąc się w monitor. Podobnie jak moja masażystka, miała płomiennie rude włosy, zapięte z boku małą niebieską spinką. Nie dając jej czasu na standardowe, w czym mi może pomóc, wyjaśniłam sytuację i spytałam, czy mogłaby otworzyć spa.

– Przykro mi, nie mogę tam nikogo wpuszczać – powiedziała. – Ale oni otwierają o siódmej. Mogę im wsunąć pod drzwi karteczkę z prośbą, żeby poszukali pani zegarka, gdy tylko wejdą. Kto panią obsługiwał?

– Piper.

– Jestem przekonana, że zobaczyła zegarek i gdzieś go odłożyła. Nie ma potrzeby się martwić.

– Zapewne ma pani rację – przyznałam – ale nic na to nie poradzę. Ten zegarek ma dla mnie ogromną wartość sentymentalną. Kto może mnie tam wpuścić?

– No cóż, Danielle by mogła, ale…

– Nie chcę jej budzić. Czy jest ktoś inny?

Pomyślała przez chwilę, wznosząc niebieskie oczy do sufitu.

– Kierownik ma dzisiaj wolne. Ale chyba mogłabym zadzwonić do Piper, jest zastępczynią kierownika i ma klucze.

– No, ale musiałaby jechać tu z powrotem.

– Ależ nie. Ona tutaj mieszka. Na tyłach jest budynek, w którym część personelu ma kwatery. Nie sądzę, by miała coś przeciwko temu, żeby tu przyjść.

Natalie – takie imię widniało na jej plakietce – zajrzała do wykazu telefonów na biurku i wybrała numer. Najwyraźniej po pięciu lub sześciu dzwonkach zgłosiła się automatyczna sekretarka, bo Natalie powiedziała, o co chodzi, i poprosiła Piper o telefon.

– Pewnie pojechała do miasta na kolację – powiedziała, odkładając słuchawkę. – Nie sądzę, żeby długo tam zabawiła. Jest jeszcze druga zastępczyni, Anna…

Zawiesiła głos, nie pytając, czy życzę sobie, żeby odnalazła tę panią. Liczyła oczywiście na to, że nie będę dłużej naciskać.

– Mogę poczekać na powrót Piper – oznajmiłam.

Powróciwszy do pokoju, na przemian czytałam książkę i zamartwiałam się. Właśnie zerknęłam po raz chyba czterechsetny na cyfrowy zegar – pokazywał 11.13 – kiedy zadzwonił telefon. To była Piper.

– Pani Weggins? Natalie powiedziała, że zostawiła pani zegarek w pokoju zabiegowym.

– Tak. Jestem prawie pewna, że położyłam go na stoliku w rogu. Nie widziała go pani?

– Nie, ale też nie przypominam sobie, żebym tam patrzyła. – Zawahała się przez moment. – Może pobiegnę tam i sprawdzę. Jestem na tyłach zajazdu.

W jej tonie było coś – pełna rezygnacji uprzejmość – co powiedziało mi, że nie robi tego z wrodzonej życzliwości, tylko dlatego, że personel zajazdu miał przykazane wyłazić ze skóry dla gości.

– Boże, bardzo bym nie chciała robić pani kłopotu, ale gdyby coś się stało z tym zegarkiem, to chyba bym umarła. Czy możemy spotkać się na dole?

– Chętnie podrzucę go pani do pokoju… ale może będzie najlepiej, jeśli sama pani pokaże, gdzie go dokładnie położyła.

Powiedziała, że spotkamy się przy wejściu do spa od strony zajazdu. Nie zdążyłam się rozebrać, więc dotarcie tam zajęło mi niecałe dwie minuty. Przez pięć następnych musiałam czekać, aż Piper nadejdzie korytarzem od strony głównego wejścia do zajazdu. Zabawnie było widzieć, jak bardzo się zmieniła po zdjęciu „uniformu”. Zamiast beżowej koszulki i workowatych, beżowych spodni miała na sobie dżinsy i zieloną dżersejową bluzę z długimi rękawami oraz głębokim dekoltem ozdobionym żabotem. Jej sięgające ramion włosy, wcześniej związane z tyłu, były teraz rozpuszczone i okalały twarz niczym płomienie.

Przywitała mnie dość uprzejmie, ale był to znów ten sam rodzaj uprzejmości, jaki okazała przez telefon. Miała już w ręku klucze. Otworzyła drzwi i uniosła lekko klamkę przy popchnięciu. Było widać, że zna specyfikę tego zamknięcia.

Zapaliła światło w recepcji, po czym ruszyłyśmy razem korytarzami. W powietrzu nadal unosił się zapach zielonej herbaty, wraz z czymś jeszcze. Chyba jaśminem. Poza odgłosem naszych kroków nic nie było słychać. Czułam się dość dziwnie, przebywając tutaj po godzinach.

Nie potrafiłabym sobie przypomnieć, w którym pokoju odbywał się zabieg, ale ona zdawała się nie mieć wątpliwości. Kiedy dotarłyśmy do jednego z przejść, Piper nagle zamarła, jak gazela, która zwęszyła coś, co może być drapieżnikiem.

– Co jest? – zapytałam.

– Światło się pali – odparła stłumionym głosem, wskazując podbródkiem hol przed nami. Spojrzałam w tym kierunku i zobaczyłam smugę światła wydobywającą się spod drzwi.

– Czy ktoś tam jest? – spytałam, równie cicho jak ona.

– Nie. Mogę przysiąc, że zgasiłam światło i zostawiłam drzwi otwarte. Niech pani poszuka zegarka, a ja to sprawdzę.

Zapaliła mi światło i ruszyła korytarzem, a ja poszłam prosto w stronę stolika. Podziękowałam bezgłośnie bogom, zobaczywszy, że rolex leży tam, gdzie go zostawiłam. Kiedy zapinałam go na nadgarstku, usłyszałam krzyk.

Z łomoczącym sercem wypadłam na korytarz. Piper stała w drzwiach na jego końcu, jak sparaliżowana. Połową ciała była w tym pokoju, a połową na zewnątrz.

– Co się stało? – wrzasnęłam.

Odwróciła się ku mnie z wyrazem absolutnego przerażenia na twarzy, niezdolna wykrztusić ani słowa. Popędziłam korytarzem i przeciskając się obok niej, wpadłam do środka. Był to jeszcze jeden pokój zabiegowy, nieco większy niż ten, w którym Piper masowała mnie. W pierwszej chwili nie wyglądało na to, by cokolwiek było nie w porządku. Ale potem opuściłam oczy ku podłodze.

Na kamiennej posadzce, w kompletnym bezruchu, leżały zwłoki, a w każdym razie coś, co według mnie musiało być zwłokami. Każdy cal tego czegoś był owinięty w jakiś srebrny papier. Widziałam zarysy kończyn, torsu i głowy, a nawet kontur nosa wystającego z twarzy. To wyglądało jak jakaś mumia. Jak jakaś potworna mumia z kosmosu.

Rozdział 2

Zmartwiałam, podobnie jak Piper. Czułam się tak, jakbym przeżywała jeden z tych snów, w trakcie których sądzisz, że nie śpisz, i próbujesz się poruszyć, ale każdy cal twojego ciała, nawet powieki, jest sparaliżowany.

– Czy to… klientka? – zapytałam głupio, jąkając się. Przez ułamek sekundy naprawdę zastanawiałam się, czy to możliwe, by ktoś został tak zapakowany w ramach jakiegoś zabiegu regeneracyjnego i przypadkowo zostawiony pod koniec dnia. Ale to oczywiście nie mogła być kuracja. Tak się nie dało oddychać.

– Nie wiem, kto to jest – powiedziała Piper schrypniętym głosem. – Nie mam pojęcia.

Zmusiłam się, żeby podejść do ciała. Pochyliłam się i lekko położyłam na nim dłoń. Było ciepławe. Jak coś, co wyjęto z piekarnika i przykryto aluminiową folią. Poklepałam dłonią większy obszar, próbując wyczuć ruch albo oddech. Nic nie odczułam. Jednak ponieważ wyczuwałam ciepło, ktokolwiek był tam w środku, mógł wciąż żyć.

– Czy jest tutaj telefon? – warknęłam, odwracając się do Piper.

Była oszołomiona, jakby kopnął ją w głowę koń.

– Nie, tutaj nie ma – odparła, bezsensownie omiatając pokój spojrzeniem.

– No dobrze, to biegnij do recepcji i zadzwoń pod 911 – rzuciłam, rezygnując z jakichkolwiek grzecznościowych form. Patrzyłam jej przy tym prosto w oczy, próbując zmusić, żeby się skupiła. – Możesz to zrobić?

– Co mam im powiedzieć?

– Żeby przysłali karetkę. I policję. Że to sprawa życia i śmierci. Potem wróć tutaj, żeby mi pomóc. I… i przynieś nożyczki. Pośpiesz się. Szybko.

Kiedy wyszła nieporadnie z pokoju, przyklękłam obok ciała. Sądząc po jego rozmiarach, byłam prawie pewna, że to kobieta. Gorączkowo przesunęłam rękoma po powierzchni głowy, szukając krawędzi papieru. Wiedziałam, że na miejscu zbrodni nie wolno niczego dotykać, ale jeżeli ten ktoś jeszcze żył, musiałam coś zrobić. Szybko uświadomiłam sobie, że papier został przymocowany szarą taśmą samoprzylepną, której wcześniej nie zauważyłam w półmroku. Nawet przez tę taśmę wyczuwałam zarysy twarzy. Kiedy moja dłoń natrafiła na nos i usta, poczułam, że żołądek przewraca mi się na lewą stronę.

Wzięłam głęboki oddech, zmuszając się do zachowania spokoju, i moje ręce przestały drżeć. Powoli i starannie, jak gdybym odczytywała pismo Braille’a, dotykałam taśmy, szukając jej końca. Znalazłam go dopiero wtedy, gdy uniosłam głowę i sięgnęłam do tyłu. Trzymając głowę w górze, zaczęłam odklejać taśmę i zwijać ją zarazem. Dźwięk zrywanej taśmy przypominał jęk opon, kręcących się w miejscu na asfalcie. Gdy już usunęłam całość – trzy pełne okrążenia – i trzymałam w ręku posklejany kłąb, musiałam jeszcze uporać się ze srebrnym papierem. Wyglądało na to, że najpierw owinięto nim kilkakrotnie głowę, a następnie zajęto się resztą ciała. Uświadomiłam sobie, że odwijanie zabierze mi całą wieczność. Może byłoby mądrzej zrobić dziurę w okolicy nosa i ust.

– Prędzej, prędzej! – zawołałam do Piper, słysząc ponownie jej kroki w korytarzu. Kiedy wpadła do pokoju, poczułam przypływ ulgi, bo zobaczyłam, że pamiętała o przyniesieniu nożyczek.

– Kiedy przyjadą? – zapytałam z niecierpliwością, wyciągając rękę po nożyczki.

– Nie wiem. Chcieli, żebym się nie rozłączała, ale nie mogłam przynieść tu ze sobą telefonu.

Rozsunąwszy ostrza nożyczek, próbowałam wcisnąć jedno z nich pod brzeg srebrnego papieru, ale zrozumiałam, że w ten sposób mogę zranić osobę pozostającą w środku, więc zaczęłam delikatnie skrobać powierzchnię w miejscu, gdzie powinny być usta. W końcu wydłubałam tam otworek, niewiele większy od dziurki, którą się robi długopisem w folii zaklejającej buteleczkę z tabletkami przeciwbólowymi. No, ale to już było coś. Potem na przemian to wykonywałam nożyczkami małe cięcia, to oddzierałam papier palcami. Wreszcie zobaczyłam fragment ust. Zaczęłam szybciej przebierać palcami, odrywając kolejne kawałki, aż usta pojawiły się nieomal w całości.

Pochyliłam się i zbliżyłam do nich ucho, żeby sprawdzić, czy jest oddech. Niczego nie usłyszałam, choć z drugiej strony moje serce waliło jak oszalałe i trudno było cokolwiek orzec.

Znowu rzuciłam się na papier, próbując usunąć go z okolicy nozdrzy. Zerknęłam za siebie, na Piper. Stała tam z szeroko otwartymi ustami, patrząc na mnie i pocierając dłońmi ramiona.

– Musisz mi pomóc, rozumiesz? – sapnęłam. – Ciało jest oklejone taśmą. Widzisz? Tutaj. Schyl się i spróbuj ją odkleić. Jeśli przesuniesz po niej palcami, odnajdziesz koniec.

Na twarzy Piper nadal malowało się osłupienie, jakby nie słyszała ani jednego słowa, ale zanim zdążyłam powtórzyć polecenie, uklękła i jęła muskać dłońmi tors, jakby sprawdzała talerz, czy nie jest gorący. Nie mogłam tracić czasu na pokazywanie jej, jak ma to robić.

Powróciłam do nacinania i oddzierania papieru. Wkrótce uzyskałam wolny kawałek, na tyle duży, że mogłam go chwycić i ciąć resztę jak tkaninę. Po chwili pojawiły się nozdrza, potem reszta nosa i lewe oko. Było zamknięte. Za plecami usłyszałam jęk Piper, ale nie traciłam czasu na oglądanie się. Znowu zbliżyłam ucho do twarzy, nasłuchując oddechu. Nic. Nabrałam powietrza i rozpoczęłam sztuczne oddychanie metodą usta-usta. Wargi były chłodne jak dżdżownice, które wyszły z ziemi w deszczowy wieczór. Mój żołądek fiknął koziołka, kiedy uświadomiłam sobie, że ona musi być martwa. Mimo to nadal próbowałam wtłaczać powietrze w jej usta. Nie było reakcji. Po jakichś dwudziestu oddechach poddałam się.

– Nie żyje – powiedziałam, zerkając na Piper. Kręciło mi się w głowie. Masażystka przycupnęła na piętach, z szeroko otwartymi oczami i rozchylonymi ustami.

– O Boże – tylko tyle zdołała powiedzieć.

– Wiesz, kto to jest?

– Chyba… to chyba Anna Cole.

– Pracuje tutaj? – Przypomniałam sobie, że recepcjonistka wspomniała o kimś, kto miał na imię Anna.

– Tak, jest terapeutką.

– Była tu, gdy wychodziłaś wieczorem?

– Tak. Ja wyszłam po twoim masażu, ale Anna i jeszcze jeden terapeuta mieli zabiegi zaplanowane na dziewiątą. Anna miała pozamykać wszystko, kiedy skończą. Boże, jak ktoś mógł jej to zrobić?

– Nie wiem, ale musimy stąd wyjść. Powinnyśmy pójść do recepcji i zaczekać na policję.

Piper wydawała się zdezorientowana, ale robiła, co jej kazałam. Ciężkim krokiem wyszła z pokoju i ruszyła korytarzem w stronę przeciwną do tej, z której przyszłyśmy. Szła do głównej recepcji. Ja podążałam tuż za nią, niczym border collie za stadem owiec.

W recepcji paliły się wszystkie światła. Najwyraźniej Piper włączyła je, dzwoniąc pod 911.

– Czy tu jest bezpiecznie? – zapytała masażystka zrozpaczonym szeptem. Oczywiście ja też się nad tym zastanawiałam. Ten, kto to zrobił, prawdopodobnie już uciekł, ale nie mogłam mieć pewności. Przez sekundę nasłuchiwałam, czy z głębi spa nie dobiegnie jakiś dźwięk, ale słyszałam tylko niespokojny oddech Piper.

– Myślę, że nic nam się nie stanie, jeśli pozostaniemy tu, w recepcji – powiedziałam.

– Boże, ja chyba zwymiotuję – oświadczyła nagle Piper. Jej twarz była upiornie blada.

Wzięłam ją za rękę, podprowadziłam do jednego z foteli w kolorze khaki i zmusiłam, żeby usiadła.

– Włóż głowę pomiędzy kolana i pozwól jej tak zwisać przez minutę – poleciłam.

Kiedy tam stałam, dotykając lekko ręką jej pleców, omiatałam oczyma pomieszczenie, ale nie było widać żadnych oznak włamania. Nie przestawałam też nadstawiać uszu, upewniając się, czy z głębi spa nie dolatują jakieś dźwięki.

Oddech Piper uspokoił się po chwili, więc wreszcie mogłam zadzwonić do Danny. Wyjaśniłam recepcjonistce, że chodzi o nagły wypadek, i poprosiłam, by połączyła mnie z pokojem, w którym nocuje właścicielka. Danny była półprzytomna. Z całą pewnością obudziłam ją z głębokiego snu.

– Danny, tu Bailey. Przepraszam, że cię budzę w taki sposób, ale w spa zdarzył się wypadek. – Mówiłam powoli, żeby pozwolić jej się w pełni obudzić.

– O co chodzi? Nic ci nie jest?

– Zeszłam na dół z Piper i znalazłyśmy tu martwe ciało. Ten ktoś jest cały zawinięty w srebrny papier.

– Mylar – wtrąciła Piper, unosząc głowę. – To nie papier, tylko folia mylar.

Nie zwróciłam na nią uwagi.

– O, mój Boże! Kto to jest? – zawołała Danny.

– Nie mamy stuprocentowej pewności. Piper uważa, że to może być Anna Cole.

Wyjaśniłam, że już zadzwoniłyśmy na policję i że jesteśmy w głównej recepcji spa. Danny odparła, że zaraz przyjdzie, a ja poprosiłam, by skorzystała z głównego wejścia.

– Co mówiłaś? – zapytałam Piper po odłożeniu słuchawki.

– Powiedziałam, że to mylar. Używamy tego do zawijań błotnych. Najpierw smarują cię tym błockiem, a potem zawijają w kawałek mylaru.

– Czy czasem zakłada się to na twarz? To znaczy z otworami do oddychania?

– Nie, to by było okropne. Błoto robi się gorące i zaczyna musować.

– Czy Anna robiła dziś te zawijania? – Wiedziałam, że nie powinnam przesłuchiwać Piper, to było obowiązkiem policji, ale bardzo chciałam wiedzieć, co się stało kobiecie, którą bezskutecznie usiłowałam uratować.

– Nie. Zawijania zazwyczaj wykonują te dwie Europejki. I nie planujemy tych zabiegów na wieczór.

– Czy klientka Anny była…

W tym momencie rozległo się pukanie do drzwi i obie odwróciłyśmy się jednocześnie. Przez okno zobaczyłyśmy Danny. Piper zerwała się z miejsca, ale zanim dobiegła do drzwi, Danny je otworzyła. Podmuch wiatru wpadł za nią do recepcji.

– Czy użyłaś swojego klucza? – spytałam pośpiesznie.

– Tak, drzwi były zamknięte. Dlaczego pytasz? – zdziwiła się. Jej krótkie włosy były zmierzwione po wstaniu z łóżka, jakby je ktoś rozczochrał. Nadal miała na sobie piżamę, ale narzuciła na nią jasnoniebieski, pikowany płaszcz.

– Zastanawiam się, jak weszła tu osoba, która to zrobiła.

– Gdzie ona jest? – zapytała Danny z rozpaczą w głosie. – Gdzie Anna?

Kiedy to mówiła, poczułam od niej zapach drewna sandałowego. Wydało mi się czymś niestosownym, że potrafi tak ładnie pachnieć w takich okolicznościach.

– Nie jestem pewna, czy to ona, Danny – powiedziała cicho Piper. – Nie widziałam całej twarzy.

– Ciało leży w jednym z gabinetów masażu – wyjaśniłam – ale nie możesz tam teraz pójść. Powinnyśmy zaczekać na policję.

– No to… to powiedz mi przynajmniej, co się tutaj dzieje – zająknęła się Danny. – Co wy dwie robicie w spa o tej porze? Na litość boską, Bailey, dlaczego ty tutaj jesteś?

Opowiedziałam jej szybko całą historię. Akurat gdy kończyłam, przed budynek zajechał policyjny samochód z migającymi niebieskimi światłami na dachu. Wyskoczyło z niego dwoje policjantów w mundurach. Wbiegli po schodach i otworzyli drzwi.

Jeden, chłopak z buzią dziecka, liczący nie więcej niż dwadzieścia lat (najwyraźniej ukończył akademię policyjną właśnie tego ranka), wytrzeszczał oczy ze zdumienia, jak gdyby dyspozytor kazał mu sprawdzić doniesienie o lądowaniu kosmitów. Jego partnerka była o co najmniej dziesięć lat starsza, ładna, ale w typie twardzielki. Włosy miała wetknięte pod czapkę.

– Co my tu mamy? – zapytała zwięźle.

Danny przedstawiła się i przekazała to, co ode mnie usłyszała. Potem, kiedy ci z policji szli korytarzem w stronę pomieszczenia ze zwłokami, kobieta sięgnęła po swój radiotelefon i warkliwie zażądała wsparcia. Jeśli to miasteczko było wystarczająco duże, tutejsza policja powinna mieć detektywów, którzy zajmą się tą sprawą. W przeciwnym razie trzeba by było czekać na policję stanową.

Przez kilka następnych minut trwała chaotyczna bieganina. Sanitariusze zjawili się dość szybko. Po chwili weszło dwóch gości, po których było widać, że są detektywami po cywilnemu. Idąc korytarzem, naciągali lateksowe rękawiczki. Domyślałam się, że generalnie najbardziej ekscytującym wydarzeniem, do jakiego dochodziło w Warren w piątkowy wieczór, mogła być bijatyka w barze między dwoma facetami z plerezami na głowach. To musiała być dla nich naprawdę wielka sprawa.

Podczas całego tego zamieszania my trzy siedziałyśmy po prostu zasmucone w fotelach przy recepcji, a młody policjant pełnił rolę naszej niańki. Danny była zdruzgotana, Piper sprawiała wrażenie, że większość krwi wypłynęła jej z żył, a ja przez cały czas rozmyślałam tylko o Annie – o ile to była ona – zawiniętej w srebrny całun w tamtym pokoju. Czy najpierw została zabita? Czy też zawinięto ją żywcem, pozwalając, żeby się udusiła?

W jakieś dziesięć minut później obaj detektywi wrócili z miejsca zbrodni. Poprosili nas o podanie nazwisk i przedstawienie krótkiej relacji z tego wieczoru. Powiedzieli, że mamy zaczekać, aż ktoś będzie mógł nas przesłuchać.

Młody gliniarz otrzymał zadanie eskortowania nas, a my miałyśmy nie rozmawiać z sobą o tej całej sytuacji. Kiedy wychodziłyśmy ze spa, policjantka z patrolu zaczynała rozpinać wokół frontu budynku żółtą taśmę, zabezpieczającą miejsce przestępstwa.

Wlokłyśmy się posępnie przez parking. Byłyśmy już w połowie drogi, gdy przejechał obok nas czarny samochód. Odwróciłam się i zobaczyłam, jak to auto zatrzymuje się gwałtownie z boku karetki. Kierowca musiał być w średnim wieku, bo gdy wysiadł, jego srebrzyście siwe włosy zalśniły w świetle padającym ze spa. Zatrzymał się na chwilę, jakby chciał zapamiętać wygląd frontu budynku.

Piper bezsensownie szła noga w nogę z policjantem, a Danny i ja truchtałyśmy za nimi. Trzymałam ją pod rękę. Uświadomiłam sobie, że nie miałyśmy dotąd okazji się przywitać.

– Och, Bailey… – westchnęła ciężko Danny. – Tak mi przykro, że cię to spotkało.

– Nie martw się o mnie – powiedziałam. – Cieszę się, że mogę tutaj być i ci pomóc. Musisz mi tylko powiedzieć, co mogę dla ciebie zrobić.

Suche, szeleszczące liście mknęły ku nam, niesione wiatrem przez parking, niczym stado spłoszonych antylop. Z tyłu dolatywały mnie głosy policjantów i sanitariuszy oraz trzaski ich radiostacji. Te hałasy musiały coś przełączyć w moim mózgu, bo nagle przypomniałam sobie głuchy dźwięk, który usłyszałam, kiedy po raz pierwszy poszłam szukać zegarka. Zastanawiałam się, czy to mogły być odgłosy szamotaniny, czy może ktoś opuścił martwą kobietę na ziemię, żeby owinąć ją papierem? A może to ona miotała się po podłodze, próbując się wyswobodzić po ucieczce zabójcy? Ogarnęło mnie nagłe poczucie winy. W tamtym momencie pomyślałam sobie, że ten odgłos mógł oznaczać kogoś, kto tam sprzątał – ale potem odkryłam, że spa było puste. Gdybym się wtedy bardziej zaniepokoiła, gdybym powiadomiła o tym dźwięku recepcję, gdybym coś zrobiła, ta kobieta w gabinecie masażu mogłaby nadal żyć.

Rozdział 3

Danny otworzyła frontowe drzwi zajazdu kluczem, który wyjęła z kieszeni płaszcza. Gdy tylko weszłyśmy do środka, Natalie podskoczyła za biurkiem, aż jej fotel odjechał w głąb korytarza, który miała za plecami. Przełączała moją rozmowę do Danny, prawdopodobnie widziała przejeżdżającą karetkę i wozy policyjne, więc bardzo chciała się wreszcie czegoś dowiedzieć.

– Co jest grane? – wyrwało jej się.

– Kochanie, w spa zdarzył się śmiertelny wypadek – powiedziała Danny. – Właściwie nie mamy nawet pewności, kto zginął. Jest tutaj policja i wszystkim się zajmuje. Czy jacyś goście nie wrócili jeszcze do zajazdu?

– O rany, chyba nie. Zaraz sprawdzę. – Szperała nerwowo na blacie, aż znalazła kartkę wyglądającą na rejestr gości. – Nie, wszyscy są na miejscu – powiedziała, przeglądając listę.

– Niech mi to pani lepiej da – powiedział młody gliniarz, wyciągając rękę po papier. – Detektywi będą chcieli to zobaczyć.

To było z grubsza wszystko, co od niego usłyszałam tej nocy.

Danny zasugerowała, żeby Natalie do nas dołączyła, po czym poprowadziła nas za kontuar, do kilku pomieszczeń biurowych. Był tam również salonik z kanapą i małym, okrągłym stołem konferencyjnym. Danny poleciła Piper, żeby spróbowała odpocząć na kanapie. Natalie powiedziała, że będzie z nią siedzieć i nasłuchiwać, czy na dole nie pojawili się jacyś goście, zaniepokojeni zamieszaniem.

Pozostała część naszej grupki poszła do gabinetu właścicielki. Ja usiadłam w jakimś foteliku, a Danny oświadczyła, że idzie zaparzyć herbatę do kuchenki po drugiej stronie korytarza. Młody gliniarz ulokował się przy drzwiach. Najwyraźniej kazano mu mieć nas na oku i zadbać o to, żebyśmy nie rozmawiały o tej sprawie ani nigdzie nie dzwoniły.

Podkuliwszy nogi, zaczęłam odtwarzać w umyśle wszystko, co zaszło od chwili, gdy opuściłam pokój. Nie chciałam grzebać w pamięci dopiero podczas rozmowy z policją. Niepokoiły mnie dwie rzeczy. Pierwszą była cała ta historia z zegarkiem. Byłam przekonana, że policjanci uznają za dziwny fakt, iż tak bardzo upierałam się przy jego odzyskaniu. Gliny natychmiast odczuwają awersję do wszystkiego, co brzmi nielogicznie lub nie całkiem zwyczajnie – a zmuszanie kogoś do otwierania spa w środku nocy należało do tej kategorii. Po drugie, sądziłam, że będą niezadowoleni z tego, iż tak bardzo naruszyłam dowody rzeczowe. Jeśli były jakieś odciski palców na mylarze albo taśmie, to z pewnością je starłam – a odklejając i mnąc taśmę, pozbawiłam ich szansy na odnalezienie rolki, z której ona pochodziła.

Ale nie mogłam zarzucać sobie, że rozwinęłam ciało. Folia wciąż była jeszcze ciepła, kiedy jej dotknęłam, i zgodnie z moją wiedzą – w tym momencie zawinięta w nią osoba mogła nadal żyć. Dokonałam w głowie obliczeń: spa powinno zostać zamknięte około dziesiątej. Piper i ja odkryłyśmy ciało tuż przed jedenastą trzydzieści. Głuchy odgłos usłyszałam mniej więcej o dziesiątej trzydzieści. To znaczyło, że mogłam słyszeć, jak ktoś jest obezwładniany, albo może usiłuje się uwolnić.

Pozostawało oczywiście pytanie, kto mógł popełnić tak makabryczną zbrodnię. Nie było żadnych śladów włamania, a druga sprawa – po co włamywacz miałby sobie zadawać trud i zawijać ciało. Przypuszczalnie ktoś poszedł do spa z zamiarem zabicia tej kobiety w mylarze. To mógł być ktoś obcy, jakiś psychopata, który ją tropił. Jednak najwięcej wskazywało na to, że dzieła dokonał rozwścieczony, porzucony kochanek. Ktokolwiek to był, z pewnością nie spodziewał się, że ktoś wtargnie do spa po godzinach. Poczułam chłód na myśl o tym, jak łatwo mogłam na niego wpaść, kiedy szłam przez parking nieco wcześniej tego wieczoru.

Powróciła Danny, niosąc tacę z filiżankami i dzbankiem herbaty. Zaparzyła coś cytrynowego, a ja wiedząc, że nie ma w tym ani grama kofeiny, i tak wzięłam filiżankę, żeby się czymś zająć. Gliniarz odmówił. Wyglądał na kogoś, kto pija tylko Doktora Peppera.

Danny usadowiła się za biurkiem i oświadczyła, że zamierza sprawdzić harmonogram spa na ten wieczór.

– Mieliśmy tylko dwa zabiegi zaplanowane na dziewiątą – powiedziała, kiedy już włączyła komputer i znalazła odpowiedni plik. – W obu przypadkach chodziło o kobiety. Jedną miała obsługiwać Anna, drugą terapeuta o imieniu Erik.

– Czy te kobiety były gośćmi zajazdu? – zapytałam.

– Tak. Nie przyjmujemy osób z zewnątrz po siódmej.

Gliniarz rzucił nam spojrzenie, które mówiło, że nie powinnyśmy gadać ze sobą o tych sprawach, więc powróciłam do rozmyślań, wciąż na nowo odtwarzając w głowie cały wieczór. Minęło pół godziny i nie pojawił się nikt, żeby z nami porozmawiać. Przemogłam ochotę do drzemki i zamknęłam oczy tylko po to, by dać im odpocząć. A następną rzeczą, jaka do mnie dotarła, było to, że ktoś mnie budzi.

Jakiś dziwny człowiek stał nade mną i wypowiadał moje nazwisko. Miał niespełna metr osiemdziesiąt i wyglądał schludnie. Oceniałam go na trzydzieści pięć lat, choć jego włosy były prawie całkowicie siwe, jakby należały do kogoś po czterdziestce lub pięćdziesiątce.

– Przepraszam, że panią przestraszyłem – powiedział. – Starszy detektyw Beck. Chciałbym teraz zadać pani kilka pytań.

Miał na sobie szare spodnie, szary wełniany sweter nałożony na białą koszulę i brązową, zamszową kurtkę. Wyglądał dość elegancko, co pozwalało sądzić, iż nie był dziś na służbie, tylko został wezwany na miejsce. Nagle uświadomiłam sobie, że to prawdopodobnie jego zauważyłam na parkingu, kiedy wysiadał z samochodu. Wtedy, z powodu włosów, wydawało mi się, że to człowiek w średnim wieku.

– Oczywiście – powiedziałam, podnosząc się do pozycji siedzącej. – Ale gdzie są wszyscy? – W pokoju nie było ani Danny, ani policjanta w mundurze.

– Poza panią Hubner wszystkich odprowadzono do domu. A ona położyła się w sąsiednim pomieszczeniu. Chciała na panią zaczekać.

– Ojej, chyba mnie zmogło.

– Chce pani dojść do siebie przez minutę? – spytał, chociaż nie zabrzmiało to tak, jakby zamierzał czekać aż tak długo.

– Nie, nie. Nic mi nie jest.

– No to zacznijmy – powiedział rzeczowo. – Jest pani tutaj gościem?

Wziął spod ściany krzesło, postawił je przede mną i usiadł, dzięki czemu poczułam się w swoim fotelu jak malejąca Alicja w krainie czarów.

Opowiedziałam mu o swojej przyjaźni z Danny i o tym, dlaczego przyjechałam z Manhattanu. Słuchając mnie, wyjął notatnik z kieszeni swej skórzanej kurtki. Jej poła odchyliła się lekko, dzięki czemu zauważyłam, że kiedy wsuwał pasek do spodni, ominął jedną szlufkę. Może leżał już w łóżku, kiedy odebrał telefon o morderstwie.

– A zatem, co robiła pani w spa o jedenastej trzydzieści w nocy?

Wiedziałam, że przerabiał to wszystko z Piper, ale nie ma zamiaru zdradzać przede mną, że cokolwiek wie. Chciał wysłuchać mojej wersji wydarzeń, krok po kroku. Powiedziałam mu o masażu, zostawieniu zegarka, rozmowie z Natalie, jej telefonie do Piper i o tym, jak Piper przyszła, żeby mnie wpuścić do spa.

– I to nie mogło poczekać do rana?

No i proszę, pomyślałam, dokładnie tak, jak sądziłam. Wzięłam głęboki oddech i starałam się nie przesadzić z wyjaśnieniami.

– No cóż, ten zegarek ma dla mnie ogromną wartość sentymentalną – wyjaśniłam. – Wiedziałam, że nie zasnę, dopóki go nie odnajdę.

– Proszę więc mi opowiedzieć, co się stało w spa. Od początku. Czy pani i Piper weszłyście tam razem?

– Tak, weszłyśmy bocznym wejściem, tym od strony zajazdu. Ale to właściwie nie jest początek.

Przerwał notowanie i spojrzał na mnie zaskoczony.

– Tak?

– Muszę coś wyjaśnić. Jeszcze zanim poszłam do recepcji sprawdzić, czy ktoś może mnie tam wpuścić, zbiegłam na dół po schodach, żeby się przekonać, czy przypadkiem spa nie jest wciąż otwarte.

Detektyw nic nie powiedział. Patrzył tylko na mnie ciemnoniebieskimi oczyma w odcieniu mokrego łupka. Siwe włosy odrzuciły mnie początkowo tak bardzo, że nawet nie zauważyłam, jaki jest zdumiewająco przystojny.

– I? – zagadnął w końcu. W jego głosie pobrzmiewała nutka zdenerwowania, jakbym wystawiała na próbę jego cierpliwość.

– Nie było otwarte. W środku było ciemno. Sprawdziłam drzwi, ale były zamknięte na klucz. Usłyszałam jednak coś, co może mieć znaczenie.

Pauza.

– I co to takiego było? – zapytał. Rany, ten styl przesłuchiwania sprawiał, że zaczynałam się wić jak piskorz. Całkiem możliwe, że pod koniec nocy mogłabym się przyznać do tego pieprzonego morderstwa.

– Usłyszałam głuchy odgłos – wyjaśniłam. – Nie potrafię go opisać dokładniej. To było po prostu łupnięcie. Teraz zastanawiam się, czy to może ta kobieta, nim zmarła, miotała się po podłodze.

– A o której to było?

– Około dziesiątej trzydzieści.

Przewrócił kilka kartek notesu, coś sobie odczytał i zapytał:

– Czy zrobiła pani coś, usłyszawszy ten dźwięk?

– No, nie – powiedziałam, przybierając postawę obronną. – Wtedy nie wydawało mi się, żeby ten hałas był jakimkolwiek powodem do alarmu, jeśli o to panu chodzi. Pomyślałam tylko, że ktoś nadal może być w środku. Wyszłam bocznymi drzwiami z zajazdu i poszłam w stronę głównego wejścia do spa.

Nie zareagował, ale zauważyłam, że gdy usłyszał ten nowy szczegół, jego oczy rozszerzyły się.

– Proszę mówić.

Opisałam mu, jak szłam w ciemnościach przez parking, zobaczyłam, że spa jest zamknięte na noc, zawróciłam i poszłam z powrotem do zajazdu.

– To bardzo ważne – powiedział głosem bezbarwnym niczym woda jeziora w bezwietrzny dzień. – Czy dostrzegła pani jakiś ruch, w środku lub na zewnątrz, coś podejrzanego?

– Nie widziałam nic, o czym warto by mówić.

– Pozwoli pani, że to ja będę decydował, o czym warto mówić. Proszę opowiedzieć o wszystkim, co pani zobaczyła.

– Nigdzie nikogo nie było – obstawałam przy swoim, zirytowana jego szorstkim tonem. Najwyraźniej zadowolony z faktu, że nie zatrzymuję dla siebie żadnego szczegółu o monumentalnym znaczeniu, poprosił, żebym wróciła do miejsca, w którym przerwałam. Opowiedziałam, jak szłyśmy korytarzem, Piper zobaczyła światło i znalazła ciało.

– Kto wpadł na pomysł, żeby zdjąć ten papier?

No tak, znowu wyszło na moje.

– To ja. Tylko ja – przyznałam. – Powinnam też dodać, że robiłam jej sztuczne oddychanie, więc znajdziecie moją ślinę w jej ustach.

– Naprawdę sądziła pani, że jest szansa na to, by ją reanimować? – zapytał z wyraźnym niedowierzaniem.

– Skądże. Pomyślałam sobie, jak fajnie będzie chodzić i chwalić się: „Całuję umarlaków”.

Nie powinnam była tego mówić, ale nie umiałam się powstrzymać. Gość był okropnie irytujący z tą swoją rzeczowością, zahaczającą o zrzędliwość. Przeszło mi przez głowę, że za tę niesubordynację założy mi kajdanki, albo przynajmniej odbierze certyfikat ratownika, który dostałam od Czerwonego Krzyża, ale zamiast tego wydał się lekko, tylko odrobineczkę speszony.

– Teraz, z perspektywy czasu wiem, że to nie był dobry pomysł – powiedziałam, nie dając mu czasu na reakcję. – Ale ta folia była ciepła, i w tamtym momencie uważałam, że ona może jeszcze żyć.

Tym razem nastąpiła naprawdę długa pauza. Ciemnoniebieskie oczy wpatrywały się we mnie.

– Oczywiście postąpiła pani słusznie – odezwał się wreszcie. – Bardzo wielu ludzi w podobnej sytuacji nie potrafiłoby wykazać takiej bystrości. Ani takich kompetencji.

Doznałam ulgi. Ale poczułam się też głupio, bo kiedy usłyszałam ten komplement, na mojej twarzy pojawiło się coś w rodzaju durnego rumieńca.

Miał jeszcze kilka innych pytań, na przykład o to, czego dotykałam w tamtym pokoju poza ciałem i co robiłam w recepcji. Pytał też o drzwi i światła, a także o mój nowojorski adres i numer telefonu. Potem powiedział, że następnego dnia muszę się udać na komisariat policji, by złożyć oficjalne oświadczenie. Następnie wyciągnął z tylnej kieszeni spodni brązowy portfel, wyjął z niego wizytówkę i zanim mi ją wręczył, dopisał na niej numer komórki.

– Proszę do mnie zadzwonić, jeśli przyjdzie pani na myśl coś jeszcze – jego głos stał się nagle cieplejszy. – Myślę, że ten dźwięk, który pani usłyszała, jest ważny. Gdyby przypomniała sobie pani cokolwiek, nawet najdrobniejszy szczegół, chciałbym o tym wiedzieć. Czy to jasne?

– Jasne. Jeśli sobie przypomnę, to zadzwonię, ale niech pan nie liczy na zbyt wiele. Niczego nie widziałam.

– Zdziwiłaby się pani, wiedząc, ile rzeczy przypomina się ludziom.

Wstał z miejsca, a ja niezgrabnie podniosłam się z fotela.

– Mam pytanie – dodałam, kiedy już odwracał się, żeby wyjść. – Czy ona jeszcze żyła, gdy zawijano ją w ten papier?

– To nie pani sprawa, tylko nasza. – Chyba nie chciał, żeby zabrzmiało to aż tak szorstko, bo złagodził swoją wypowiedź półuśmiechem. – Proszę mi wierzyć, że zrobimy wszystko, by znaleźć osobę, która to zrobiła. Może teraz pani odpocznie. To była długa noc.

To jest moja sprawa – ta myśl nie opuszczała mnie po jego odejściu. Nadal czułam dotyk chłodnych warg Anny na moich ustach. Była mi zupełnie obca, a jednak przez moment myślałam, iż mogę uratować jej życie. Teraz czułam, że po prostu muszę dowiedzieć się, jak umarła – i kto ją zabił.

Poszłam do sąsiedniego pokoju, gdzie Danny spała zwinięta w kłębek na kanapce. Miała zatroskaną twarz. Nagle przypomniała mi się chwila, którą spędziłyśmy razem przed laty. Danny zabrała mnie na mój pierwszy w życiu manicure i pedicure. Miałam zaledwie dwanaście lat. Łaskotało mnie tak bardzo, że odruchowo wyrywałam stopy z rąk pedikiurzystki. Danny zwijała się ze śmiechu. Dziwnie się czułam, widząc, że role się odwróciły, że teraz to ja muszę dodawać jej otuchy.

Delikatnie potrząsnęłam ją za ramię i zawołałam po imieniu. Budząc się i spoglądając na mnie, cicho jęknęła.

– Przez chwilę myślałam, że to koszmarny sen – westchnęła. – Ale to nie jest sen, prawda?

– Nie jest. Detektyw już poszedł, Danny. Możemy wrócić do naszych pokoi.

– Dobrze, chociaż nie wyobrażam sobie, żebym zdołała jeszcze zasnąć.

– Chcesz przez chwilę porozmawiać? Ja też czuję, że nie zasnę.

– Tak, właściwie to chętnie. Mam tyle pytań. Może przejdziemy do salonu.

Wstała z kanapki. Nadal miała na sobie płaszcz i piżamę. Poprowadziła mnie do holu. W zajeździe panowała absolutna cisza.

– Czy jacyś goście przyjechali dziś wieczorem? – zapytałam.

– Kilkoro. Widzieli przez okna ten dom wariatów i pewnie byli zrozpaczeni. Wiem, że mówienie takich rzeczy, kiedy tuż obok leżą zwłoki, wygląda na straszny egoizm, ale wciąż myślę o zajeździe. Włożyłam w niego tyle pracy przez kilka ostatnich lat. A teraz to wszystko może zostać zrujnowane.

– To nieprawda. Przejdziesz przez to. I zajazd przetrwa.

– Ty nie rozumiesz – szepnęła. – Nie wiem, w jaki sposób możemy teraz przetrwać. To nie jest pierwszy przypadek śmierci, jaki tu mieliśmy.