CRAIG

RUSSELL

ZMARTWYCHWSTAŁY

Przełożył

Jerzy Malinowski

Tytuł oryginału Eternal

Przekład Jerzy Malinowski

Redakcja Jacek Ring

Korekta Monika Buraczyńska, Jacek Ring

Projekt okładki Krzysztof Kiełbasiński

Skład TYPO

Copyright © Craig Russell 2007

This translation published by arrangement with Doubleday, an imprint of The Knopf Doubleday Publishing Group, division of Random House, Inc.

All rights reserved

© Copyright by GWF sp. z o.o., Warszawa 2013

ISBN 978-83-7881-047-6

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal  17

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

Skład wersji elektronicznej Michał Olewnik / Wydawnictwo W.A.B.
i Magdalena Wojtas / Virtualo Sp. z o.o.

Jesteśmy nieśmiertelni.

Buddyści wierzą, że każda forma życia, każda świadomość jest niczym samotny płomień świecy, lecz między kolejnymi płomieniami istnieje ciągłość. Wyobraź sobie odpalanie jednej świecy od drugiej, potem następnej, i jeszcze jednej, i jeszcze… Tysiąc płomieni przechodzących z jednej świecy na drugą przez całe pokolenia. Każdy płomień rzuca inne światło, każdy pali się w inny sposób. A mimo to jest to wciąż ten sam płomień.

Obawiam się jednak, że czas zgasić twój płomień. Ale nie martw się… Ból, jaki ci zadam, sprawi, że pod koniec będziesz płonąć jaśniej.

Prolog

1
Dwadzieścia osiem dni po pierwszym morderstwie, czwartek 15 września 2005

Stacja kolejowa w Nordenham, 145 kilometrów na zachód od Hamburga

Fabel zwrócił uwagę, że jak na ironię Nordenham było stacją końcową. To właśnie tu, na wiele sposobów, kończyła się ich podróż. Stąd nie było już dokąd jechać dalej.

Reflektory policyjnych radiowozów stojących po drugiej stronie torów oświetlały peron, który wyglądał teraz jak scena teatralna. Krystaliczna biel – ostra niczym diament, czysta, oślepiająca. Nawet kolorowa fasada budynku stacji z przełomu wieków wydawała się wyblakła – jej kontury rysowały się nienaturalnie ostro, jak na architektonicznym szkicu, i przypominały teatralne dekoracje, na które padały wielkie cienie dwóch postaci na peronie – jednej stojącej, drugiej powalonej na kolana.

W oczy rzucał się wyraźny blask ostrza trzymanego przy szyi klęczącego mężczyzny przez stojącą za nim postać.

Fabel pośpiesznie rozważał tysiące sposobów, w jakie mogła się zakończyć ta sytuacja. Cokolwiek teraz powie, jakiekolwiek podejmie działanie, będzie to mieć swoje nieuniknione konsekwencje, zainicjuje cały łańcuch zdarzeń. A konsekwencją może być śmierć niejednej osoby.

Bolała go głowa od ciężaru odpowiedzialności. Mimo że był wrzesień, nocne powietrze miało sterylny, chłodny posmak i z każdym oddechem tworzyło szare, mgliste obłoczki, zupełnie nie na miejscu w tym nizinnym krajobrazie, bardziej pasujące do terenów górzystych. Zdawało się, że powietrze jest zbyt rozrzedzone, by nieść jakikolwiek inny dźwięk niż rozpaczliwy, na wpół łkający oddech klęczącego mężczyzny. Fabel spojrzał na swoich ludzi, trzymających broń, sprawiających wrażenie, że za chwilę podejmą decyzję, by zabić. Szczególną uwagę zwrócił na Marię – jej pobladłą twarz, błyszczące lodowato oczy, napięte ścięgna dłoni, w której spoczywał sig-sauer.

Fabel prawie niezauważalnie poruszył głową w nadziei, że jego ekipa weźmie to za znak do powstrzymania się od jakichkolwiek działań.

Spojrzał twardo na stojącego w blasku świateł mężczyznę. Od miesięcy razem ze swoimi ludźmi starał się nadać tożsamość zabójcy, którego ścigali. Okazało się, że jest nim człowiek o wielu nazwiskach; prowadząc perwersyjną krucjatę, sam siebie nazwał Czerwonym Franzem; tymczasem media w pogoni za niezdrową sensacją ochrzciły go mianem Fryzjera z Hamburga. Ale teraz Fabel znał też jego nazwisko.

Przed Czerwonym Franzem, zwrócony twarzą w tym samym kierunku, klęczał mężczyzna w średnim wieku. Czerwony Franz trzymał go za siwe włosy, odchylając do tyłu jego głowę i odsłaniając blade gardło. Wyżej, na czole, nad wykrzywioną ze zgrozy twarzą, a poniżej linii włosów ziała cięta rana. Twarz klęczącego zalewała w rytm uderzeń serca krew. W pewnej chwili z jego gardła dobył się cienki zwierzęcy skowyt.

W ciemnościach nocy rozświetlonych blaskiem reflektorów połyskiwało złowrogo ostrze noża, który Czerwony Franz trzymał u swego boku.

– Na litość boską, Fabel… – głos klęczącego mężczyzny był napięty i drżący z przerażenia – …pomóż mi… Proszę… Pomóż mi, Fabel…

Fabel zignorował błagania i nie spuszczał wzroku z Czerwonego Franza. Wyciągnął przed siebie dłoń, jakby chciał wstrzymać ruch uliczny.

– Spokojnie… tylko spokojnie. Nie pozwolę na to. Nikt z nas nie pozwoli. Nie będziemy tańczyć tak, jak nam zagrasz. Dzisiaj historia się nie powtórzy.

Czerwony Franz roześmiał się gorzko. Dłoń trzymająca nóż drgnęła i ostrze znowu błysnęło w świetle.

– Naprawdę myślisz, że tak po prostu odejdę? Ten bydlak… – Ponownie szarpnął za włosy klęczącego mężczyzny, z którego zalanych krwią ust znów wyrwał się skowyt. – Ten bydlak zdradził mnie i to wszystko, co było dla nas ważne. Myślał, że za moją śmierć kupi sobie nowe życie. Tak jak kupił za śmierć innych.

– To czysta fantazja… – odezwał się Fabel. – Nie chodziło o twoją śmierć.

– Czyżby? Dlaczego w takim razie zacząłeś wątpić w to, w co wierzyłeś, kiedy mnie szukałeś? Nie istnieje coś takiego jak śmierć; są tylko wspomnienia. To, co różni mnie od innych, to fakt, że pozwolono mi pamiętać, tak jakbym patrzył na wszystko przez przeszkloną ścianę. Pamiętam wszystko. – Urwał. Krótką chwilę ciszy przerwał tylko daleki dźwięk samochodu przejeżdżającego ulicami Nordenham, gdzieś na tyłach stacji kolejowej, który po chwili zaniknął. – A historia się powtórzy. Taka już jest jej natura. Historia powtórzyła mnie… Tak się szczycisz, że w młodości studiowałeś historię. Ale czy ją kiedykolwiek rozumiałeś? Wszyscy jesteśmy tylko wariacjami na ten sam temat. Co już się zdarzyło, zdarzy się ponownie. Ci, którzy byli wcześniej, pojawią się znowu. Raz za razem. Historia to początek. Ona się tworzy.

– W takim razie stwórz własną historię – odparł Fabel. – Pozmieniaj wszystko. Daruj sobie, człowieku. Dzisiaj historia się nie powtórzy. Dzisiaj nikt nie umrze.

Czerwony Franz uśmiechnął się. Jego uśmiech był zimny, ostry i przenikliwy niczym nóż, który trzymał w ręce.

– Naprawdę? Przekonamy się, panie nadkomisarzu. – Ostrze noża uniosło się w stronę gardła klęczącego mężczyzny.

Rozległ się krzyk. A potem padł strzał.

2
Równonoc wiosenna, rok 324 n.e.

Tysiąc sześćset osiemdziesiąt jeden lat przed pierwszym morderstwem, bagno Bourtanger, Fryzja Wschodnia

Bladoniebieskie, czyste niebo spoglądało swoim bezchmurnym okiem na płaskie, pozbawione wyrazu wrzosowisko.

Kroczył dostojnie, pełen dumy. Nie czuł się zakłopotany ani poniżony swoją nagością, przyoblekł skórę w powiew powietrza i promienie słońca, jakby były to królewskie szaty. Jego grube, dopiero co umyte i pachnące włosy lśniły złociście w jasnym świetle dnia. Wzdłuż drewnianego pomostu przerzuconego nad grząskim gruntem wiwatowali i pozdrawiali go ludzie, których znał od urodzenia.

Przed nim i za nim szła jego świta: kapłan, wódz, kapłanka i gwardia honorowa. Wokół pobrzmiewały pełne pochwał głosy. Wśród tych twarzy i głosów nie brakowało też kobiet szlachetnie urodzonych, które wcześniej były jego żonami. Teraz zapomniano o jego niskim urodzeniu, przestał być kimś bez znaczenia. Ten dzień, ten akt sprawił, że zyskał pozycję wyższą od wodza czy króla. Stał się niemal bogiem.

Kiedy ich mijał, zaczęli śpiewać. Śpiewali o początku i o końcu; o powtórnych narodzinach; o odnawiających się słońcach, księżycach, porach roku. O wielkim, cudownym, tajemniczym cyklu. Ale przede wszystkim śpiewali o jego powtórnych narodzinach. Pełnych chwały narodzinach. Narodzi się od nowa, otrzyma lepsze, czystsze życie.

Wraz z całą świtą zbliżył się do końca drewnianej drogi przez groblę i ujrzał miejsce, gdzie zebrano gałęzie drzew orzechowych, którymi go okryją; dodatkowo przycisną kamieniami, żeby nie powstał, nim nadejdzie jego czas. Pomost się skończył; przed nimi rozpościerała się lśniąca, grafitowa powierzchnia wody, w której odbijało się jasne niebo.

Nadszedł czas.

Czuł, jak serce zaczyna mu walić w piersiach. Zszedł z drewnianego pomostu i dostrzegł otaczający świat z nadzwyczajną ostrością – mokrą, zapadającą się mierzwę i twardą, bagnistą trawę pod stopami, powietrze i słońce na swojej skórze, silne ramiona gwardii honorowej mocno trzymające go za ręce. Trzech mężczyzn razem weszło do bagnistego bajora. Zanurzyli się po pas. Na nagich nogach i genitaliach poczuł niemiłe mrowienie pod wpływem zimnej wody.

Zaczął ciężko oddychać; serce przyśpieszyło swój rytm, jakby czuło, że za chwilę przestanie bić i w tych ostatnich chwilach chciało dać z siebie maksimum. Musiał wierzyć. Zmuszał się do wiary. To był jedyny sposób, by nie ulec panice, która zaczynała go dosięgać, goniła go, głośno krzycząc, niewidoczna i niesłyszalna dla gapiów.

Kapłanka zsunęła z ramion swoją suknię i wkroczyła naga do wody. W dłoni przyciśniętej do piersi ściskała nóż ofiarny. Jego ostrze połyskiwało w promieniach słońca. Taki mały nóż; był wojownikiem i nie potrafił powiązać tej ozdoby z końcem własnego życia. Kapłanka stanęła przed nim; woda ciasno otaczała ją w pasie, mroczna i ciemna w porównaniu z jej jasną skórą. Uniosła ramię i położyła dłoń na jego czole, wypowiadając przy tym rytualną formułę. Wiedział, jak postępować, więc poddał się naciskowi jej ręki, odchylił do tyłu i położył na wodzie. Jego głowa zanurzała się powoli, a woda zaciągała gęstą, torfiastą zasłonę na twarz.

Dwie osoby ze świty nadal trzymały go za ręce, ale teraz poczuł także inne dłonie przytrzymujące jego ciało i nogi. Miał otwarte oczy. Gęste, mroczne bagno kłębiło się wokół niego, samo niepewne, do czego przynależy – do ziemi czy wody. Jego złociste włosy zwichrzyły się i straciły w mętnej wodzie blask.

Wstrzymał oddech. Wiedział, że nie powinien tego robić, ale instynkt kazał mu zatrzymać powietrze w płucach, a tym samym życie w ciele. Płuca zaczęły płonąć, domagając się tlenu, i wtedy po raz pierwszy stawił opór dłoni kapłanki. Nacisnęła mocniej, choć wciąż bardzo delikatnie, ale uścisk rąk na jego ciele stał się silniejszy i poczuł, że jest wpychany coraz głębiej, aż w końcu kamienie na dnie otarły się o jego plecy.

Panika, która do tej pory próbowała go dogonić, dopadła go wreszcie i krzyczała teraz, że nie będzie żadnych nowych narodzin, nie będzie nowego początku. Tylko śmierć. Teraz on zaczął krzyczeć, jego głos eksplodował chmarą bąbelków przedzierających się przez błotnistą maź ku światłu dnia, którego miał już nigdy nie ujrzeć. Zimna, słonawa woda wypełniła usta i gardło. Miała smak ziemi i robactwa, korzeni rozkładających się roślin. Smak śmierci. Wdarła się do protestujących płuc. Szarpnął się konwulsyjnie, ale zaraz pochwyciło go więcej rąk i przycisnęło do dna, do śmierci.

W tej samej chwili na swojej szyi poczuł pocałunek ostrza trzymanego przez kapłankę, poczuł, jak kłębiąca się wokół niego woda stała się jeszcze ciemniejsza. Bardziej czerwona.

* * *

Mylił się; mimo wszystko miały nastąpić ponowne narodziny. Nim jednak ponownie ujrzał światło dnia, minęło szesnaście stuleci. W tym czasie jego złociste włosy zmieniły kolor na płomiennie rudy.

I wówczas mógł się narodzić na nowo. Jako Czerwony Franz.

3
Dwadzieścia lat przed pierwszym morderstwem, październik 1985

Stacja kolejowa w Nordenham, 145 kilometrów na zachód od Hamburga

Główna stacja kolejowa w Nordenham znajdowała się na nasypie nad rzeką Weser. Było październikowe popołudnie i jakaś rodzina stała na peronie, czekając na pociąg. Duży budynek stacji, peron i daszek z kratownicy oświetlało późnojesienne słońce – jasne, ale nieogrzewające.

Stali na końcu peronu – ojciec, matka i dziecko. Ojciec był wysoki i szczupły, po trzydziestce. Przydługie, gęste i nieco zbyt ciemne włosy starannie zaczesał do tyłu, odsłaniając szerokie, jasne czoło, ale kilka niesfornych kosmyków spadało na kołnierz płaszcza. Czarne bokobrody, wąsy i kozia bródka podkreślały tylko bladość karnacji i cynobrowy odcień warg. Matka również była wysoka, tylko kilka centymetrów niższa od męża; miała szaroniebieskie oczy i tlenione proste blond włosy. Była ubrana w beżowy płaszcz do kostek i wełnianą czapkę, a przez ramię przewiesiła dużą kolorową torbę. Chłopiec miał około dziesięciu lat i był jak na swój wiek wysoki; najpewniej odziedziczył wzrost po rodzicach. Podobnie jak ojciec miał bladą, smutną twarz okoloną czupryną kręconych, rozrzuconych w nieładzie czarnych włosów.

– Zaczekajcie tu – polecił stanowczo, choć grzecznie ojciec. Odsunął kosmyk popielatoblond włosów z czoła matki. – Przywitam Pieta sam, kiedy przyjedzie. Jeśli zauważysz jakieś oznaki kłopotów, zabierz chłopca i znikaj ze stacji.

Kobieta zdecydowanie kiwnęła głową, ale w jej oczach błysnął strach. Mężczyzna uśmiechnął się, uścisnął jej ramię i odszedł. Zajął miejsce pośrodku peronu. Pracownik niemieckich kolei wyszedł ze swojej budki, zeskoczył z peronu na tory i łamiąc przepisy, nieśpiesznie przeszedł na drugą stronę. Jakaś kobieta w średnim wieku, ubrana w typowy dla zachodnioniemieckiego mieszczaństwa drogi i niegustowny strój, wynurzyła się z hali kasowej z biletem w ręku i stanęła dziesięć metrów na prawo od mężczyzny. Wysoki, blady mężczyzna jakby nie zwracał uwagi na to, co dzieje się wokół niego. W rzeczywistości jego oczy śledziły ruchy poszczególnych osób znajdujących się na tej prowincjonalnej stacyjce.

Z hali kasowej wyszła na peron kolejna osoba. Ten mężczyzna również był wysoki i szczupły, tyle że miał długie blond włosy związane z tyłu w kucyk. Szczupłą, kościstą twarz znaczyły blizny po przebytej w dzieciństwie ospie. Jego ruchy i wyraz twarzy miały sprawiać wrażenie naturalnych, ale – w przeciwieństwie do ciemnowłosego – w oczach widoczna była nerwowość, a każdy krok zdradzał napięcie.

Dzielił ich już tylko metr. Twarz bruneta rozjaśnił szeroki uśmiech.

– Piet! – zawołał z entuzjazmem, choć niezbyt głośno. Blondyn nie odwzajemnił uśmiechu.

– Mówiłem ci, że to niewskazane – odezwał się blondyn. Jego niemiecki skażony był syczącym holenderskim akcentem. – Mówiłem, żebyś nie przychodził. To nie był dobry pomysł.

Ciemnowłosy wzruszył filozoficznie ramionami, a jego twarzy nie opuszczał uśmiech.

– Wszystko, co robimy, jest niewskazane, Piet, ale za to absolutnie konieczne. Tak samo jak to spotkanie. Boże, Piet… jak miło znowu cię widzieć. Przyniosłeś pieniądze?

– Jest pewien problem – odpowiedział Holender. Brunet spojrzał na stojącą na końcu peronu kobietę z dzieckiem. Kiedy odwrócił się z powrotem do Holendra, na jego twarzy nie było już cienia uśmiechu.

– Jaki problem? Potrzebujemy pieniędzy na podróż. Musimy znaleźć nowy, bezpieczny dom.

– To już koniec, Franz – odparł Holender. – Koniec nastąpił już dawno temu i powinieneś się z tym pogodzić. Pozostali… uważają tak samo.

– Pozostali? – prychnął ciemnowłosy. – Niczego się po nich nie spodziewałem. To tylko zgraja drobnomieszczańskich palantów udających aktywistów. W połowie zaangażowanych, a w połowie wystraszonych. Słabeuszy zgrywających się na niepokonanych. Ale ty, Piet… Od ciebie oczekuję więcej. Nie możesz się teraz wycofać. Ja… my cię potrzebujemy.

– To koniec. Nie widzisz tego, Franz? Czas rzucić to wszystko. Nie mogę tego już dłużej robić. Straciłem wiarę. – Holender cofnął się o kilka kroków. – Przegraliśmy, Franz. Przegraliśmy. – Zrobił kolejne kroki w tył i rozejrzał się trwożliwie na boki. Ciemnowłosy poszedł za jego spojrzeniem, ale niczego nie zobaczył. Mimo to poczuł, że coś ściska go za gardło. Zacisnął mocniej palce na kolbie makarowa kalibru 9 milimetrów, ukrytego w kieszeni płaszcza. Holender znów zaczął mówić. Teraz miał rozbiegane oczy.

– Przepraszam, Franz… Bardzo cię przepraszam… – Odwrócił się i zaczął uciekać.

Wszystko rozegrało się w ciągu kilku sekund, choć zdawało się trwać wieczność.

Holender, biegnąc, wołał do kogoś niewidocznego. Przed matką i synem pojawił się kolejarz z czarnym pistoletem w wyciągniętej ręce. Kobieta w niegustownym płaszczu przyklękła ze zdumiewającą zręcznością i wydobyła spod płaszcza broń. Wycelowała w ciemnowłosego, każąc mu położyć ręce na głowie.

Ciemnowłosy obrócił gwałtownie głowę i spojrzał na kobietę z dzieckiem. Kobieta zanurzyła rękę w przepastnej torbie. W torbie powstała dziura po pocisku, kiedy nacisnęła spust znajdującego się w niej MP5. Jednocześnie odepchnęła od siebie chłopca, który upadł na peron. Pocisk trafił fałszywego kolejarza pierś. Blondynka obróciła się w miejscu z pistoletem w rozdartej, dymiącej torbie i wymierzyła w policjantkę z oddziału antyterrorystycznego GSG 9, przebraną za gospodynię domową. Policjantka przestała celować w mężczyznę, skierowała broń w stronę blondynki i strzeliła dwukrotnie, a potem jeszcze dwa razy. Trafiła matkę chłopca w klatkę piersiową, twarz i czoło. Kobieta była martwa, nim jej ciało runęło na peron.

Ciemnowłosy widział, jak blondynka umiera, ale nie było teraz czasu na żal. Usłyszał krzyki tuzina policjantów z GSG 9, ubranych w hełmy i kamizelki kuloodporne, wybiegających z budynku dworcowego na peron. Machali wściekle do Holendra, dając mu znać, żeby przestał biec i zszedł z linii strzału. Policjantka ponownie wymierzyła broń w ciemnowłosego, który wyszarpnął z kieszeni płaszcza rosyjskiego makarowa, ale nie wycelował ani w policjantkę, ani w żadnego z antyterrorystów.

Pierwszy pocisk wystrzelony przez policjantkę trafił go w pierś dokładnie w tej samej chwili, kiedy jego pocisk roztrzaskiwał tył głowy Holendra.

Franz Mühlhaus, inaczej Czerwony Franz – anarchizujący terrorysta, którego twarz straszyła Niemców w RFN z listów gończych rozlepionych od Kolonię po Monachium – upadł na kolana z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała, z makarowem zwisającym z półotwartej dłoni i głową zwieszoną na zakrwawionej piersi.

Umierając, widział słabnącym wzrokiem bladą twarz swojego syna, jego szeroko rozwarte oczy i usta otwarte w niemym krzyku. Jakimś cudem znalazł w sobie dość sił, by wraz z ostatnim oddechem powiedzieć tylko:

– Verrater…

Zdrajcy.

Część pierwsza

1
Trzy dni przed pierwszym morderstwem, poniedziałek 15 sierpnia 2005

List, wyspa Sylt, 200 kilometrów na północny zachód od Hamburga

Chciał, żeby ta chwila trwała całą wieczność.

Ogarniał zmysłami każdy zakątek lądu, morza i nieba. Stał boso i czuł poszczególne ziarenka sypkiego piasku ocierającego się o podeszwy stóp i wciskającego pomiędzy palce. Czuł się tak, jakby to miejsce, ten czas były jego jedynym wspomnieniem. Tutaj, pomyślał, nie istnieje przeszłość ani przyszłość, jest tylko obecna chwila. Ta wyspa na Morzu Północnym była długa, wąska i płaska. Nie było na niej niczego, co mogłoby powstrzymać wiejący wiatr, który hamował dopiero na solidniejszym duńskim wybrzeżu. Kiedy tak stał, wiatr protestował przeciwko jego obecności, szarpiąc wściekle materiał spodni i kołnierzyk koszuli, rozwiewając włosy na czole. Smagał policzki i wdzierał się w każdą zmarszczkę na twarzy, kiedy patrzył on na obłoki sunące po nieprawdopodobnie wielkiej, błękitnej tarczy nieba.

Jan Fabel był raczej przeciętnego wzrostu; skończył czterdzieści lat, ale jego wygląd miał w sobie nadal coś chłopięcego, głównie za sprawą szczupłej, kościstej sylwetki i rozwianej blond czupryny. Miał oczy koloru jasnoniebieskiego, inteligentne i wesołe, choć teraz zmrużone, zredukowane do wąskich szparek na pokrytej zmarszczkami twarzy wystawionej na wściekłe podmuchy wiatru. Twarz miał opaloną i nieogoloną, i jak chłopięca postura była przypomnieniem niedawno minionej młodości, tak srebrzący się trzydniowy zarost zapowiadał nadchodzącą starość.

Od strony wydm znajdujących się za jego plecami zbliżała się kobieta – wysoka jak on, ubrana w koszulę i spodnie z białego lnu. Szła na bosaka, ale w ręku niosła czarne sandały na płaskim obcasie. Ją także smagał wiatr, wygładzając lnianą tkaninę na krągłościach ciała i burząc długie czarne włosy. Fabel nie zauważył nadejścia Susanne. Stanęła za jego plecami, rzuciła sandały na piasek i objęła go. Obrócił się i pocałował ją namiętnie, a potem oboje patrzyli na morze.

– Właśnie sobie myślałem – odezwał się w końcu – że stojąc tu, można zapomnieć, kim się naprawdę jest. – Spojrzał na swoje stopy i wcisnął palec w piasek. – Jest cudownie. Tak się cieszę, że ze mną przyjechałaś. Dużo bym dał, żebyśmy nie musieli jutro wyjeżdżać.

– Rzeczywiście jest cudownie. Ale, niestety, każde z nas ma swoje życie, do którego musi wrócić… – Susanne uśmiechnęła się pocieszająco. W jej głosie pobrzmiewał lekko bawarski akcent. – Chyba że – ciągnęła – zamierzasz zapytać brata, czy nie potrzebuje kelnera.

Fabel wciągnął głęboko powietrze i na chwilę wstrzymał oddech.

– Wiesz, że to nie byłoby takie złe? Nie miałbym więcej do czynienia z tym całym gównem. Żadnych stresów…

Roześmiała się.

– Założę się, że nigdy nie pracowałeś jako kelner.

– Zawsze mógłbym robić coś innego. Cokolwiek.

– Nieprawda, nie mógłbyś – odparła. – Znam cię. Po miesiącu zacząłbyś tęsknić.

Wzruszył ramionami.

– Może masz rację. Ale tu się czuję kimś innym. Kimś, kim wolałbym być.

– To tylko wakacje… – Wiatr zarzucił Susanne na twarz welon z włosów. Odgarnęła je na bok.

– Nie chodzi o wakacje. Ważne jest to miejsce. Sylt zawsze była dla mnie wyjątkowa. Pamiętam, jak pierwszy raz tu przyjechałem; czułem się tak, jakbym znał tę wyspę od zawsze. To tutaj przyjechałem, kiedy zostałem postrzelony. – Mówiąc to, podrapał się bezwiednie po lewym boku, jakby chciał sprawdzić, czy rana sprzed dwudziestu lat się zabliźniła. – To miejsce kojarzy mi się z wyzdrowieniem. Z poczuciem bezpieczeństwa i spokoju. – Roześmiał się. – Czasem, kiedy myślę o świecie tam… – wskazał na morze, za którym znajdowała się niewidoczna stąd reszta Europy – …świecie, w którym przyszło nam żyć, zaczynam się bać. A ty?

Susanne skinęła głową.

– Czasami. Tak, czasami. – Położyła dłoń w miejscu, gdzie miał bliznę po postrzale. Pocałowała go w policzek. – Zimno mi. Chodźmy coś zjeść…

Fabel nie ruszył się od razu. Pozwolił, by wiatr znad Morza Północnego jeszcze chwilę smagał mu twarz, patrzył, jak spienione fale rozbijają się o brzeg, a kilka samotnych obłoków popychanych silnymi podmuchami sunie po niebie. Słuchał skrzeku mew, groźnego pohukiwania wody i desperacko szukał alternatywy dla pozostania tu w charakterze kelnera.

W końcu odwrócił się i ruszył za Susanne w stronę wydm i znajdującego się za nimi hotelu z restauracją jego brata.

Północnofryzyjska wyspa Sylt ciągnie się niemal równolegle do brzegu kontynentu, w miejscu gdzie Niemcy graniczą z Danią. Obecnie jest połączona ze stałym lądem usypaną przez człowieka groblą zwaną Hindenburgdamm. Na grobli są tory kolejowe, po których pociągi dowożą bogatych i znanych Niemców do ich ulubionego miejsca letniego wypoczynku. Na wyspie znajduje się też lotnisko, a ze stałym lądem łączy ją również połączenie promowe. Latem wąskie drogi pełne są lśniących mercedesów i porsche.

Pewnie dlatego, że hotel wcześniej był zwyczajnym gospodarstwem, starszy brat Fabla Lex nazywa tych sezonowych przybyszów letnią stonką. Lex prowadzi ten mały hotel i restaurację na północnym skraju wyspy od dwudziestu pięciu lat. Niekwestionowany talent Lexa jako szefa kuchni, w połączeniu z otwartym widokiem na połać złotego piasku i morze, sprawia, że w sezonie płynie do jego hotelu nieprzerwany strumień gości. Hotel był pierwotnie tradycyjnym fryzyjskim gospodarstwem, zachowała się nawet fasada z dębowych bali i szeroki dach stawiający dzielnie opór wiatrom znad Morza Północnego. Lex dobudował nowoczesną część, w której mieści się restauracja. W hotelu jest tylko siedem pokoi dla gości i wszystkie są zarezerwowane na wiele miesięcy naprzód. Ale Lex ma także małe, oddzielne mieszkanko składające się z kilku pokoi na strychu starego domu, i tego nigdy nie wynajmuje. Trzyma te pokoje dla rodziny i przyjaciół. A przede wszystkim dla swojego brata.

Fabel i Susanne zeszli na kolację około ósmej. Restauracja była już prawie całkiem wypełniona zamożnymi klientami, ale Lex, jak co dzień, jeden z najlepszych stolików, tuż przy panoramicznym oknie, zarezerwował dla Fabla i Susanne. Susanne zamieniła lnianą koszulę i spodnie na czarną sukienkę bez rękawów. Kruczoczarne włosy upięła w kok, odsłaniając smukłą szyję. Sukienka opinała jej ciało i kończyła się na tyle wysoko nad kolanami, by wyeksponować kształtne nogi, i na tyle nisko, żeby wyglądała skromnie i gustownie.

Fabel doskonale zdawał sobie sprawę z urody Susanne, widział, jak mężczyźni wodzą za nią wzrokiem od chwili, gdy weszli do restauracji. Ich związek trwał nieco ponad rok i zdążyli już przejść skomplikowane etapy wzajemnego poznawania się. Teraz byli już stałą parą i Fabel czerpał z tego poczucie bezpieczeństwa i komfortu. A kiedy swój wolny czas spędzała z nimi także jego córka Gabi, po raz pierwszy od rozpadu małżeństwa z Renate, miał także poczucie, że jest członkiem rodziny.

Kierownik sali, Czech o imieniu Borys, zaprowadził ich do stolika. Wiszące nisko nad horyzontem słońce nadało piaskowi, morzu i niebu złocisty odcień. Kiedy zostali usadzeni przy stoliku, Borys zapytał ich miło brzmiącą niemczyzną, czy życzą sobie coś do picia przed posiłkiem. Zamówili białe wino, a Susanne oddała się rytuałowi obserwowania pozostałych osób na sali. Jedna z nich, za plecami Fabla, najwyraźniej przykuła jej uwagę.

– Czy to nie ten polityk, Berthold Müller-Voight?

Fabel już zaczął się obracać na krześle. Susanne położyła dłoń na jego ramieniu i uścisnęła.

– Na miłość boską, Janie, nie tak ostentacyjnie. Kiepsko ci wychodzi obserwacja jak na policjanta.

Uśmiechnął się.

– To może tłumaczyć mój kiepski współczynnik wykrywalności…

Obrócił się ponownie, tym razem próbując nieporadnie omieść wzrokiem całą restaurację. Za jego plecami, po lewej stronie siedział mężczyzna po pięćdziesiątce ubrany w golf i ciemną marynarkę. Ten strój swoją swobodą wskazywał na wyjątkowo drogiego projektanta. Przerzedzone włosy mężczyzna zaczesał starannie do tyłu, a na krótko przystrzyżonej brodzie widać było tylko nieliczne plamki siwizny. Miał starannie wystudiowany wygląd uznanego reżysera, muzyka, pisarza czy może rzeźbiarza. Mimo to Fabel rozpoznał go jako osobę uprawiającą kontrowersyjną sztukę polityki. Szczupła blondynka obok niego była co najmniej o dwadzieścia lat młodsza. Siedziała bez ruchu, roztaczając wokół siebie aurę eleganckiej, a zarazem bezczelnej seksualności. Jej spojrzenie przez chwilę zetknęło się ze spojrzeniem Fabla, który odwrócił się z powrotem do Susanne.

– Masz rację. To Müller-Voight. Lex na pewno będzie zachwycony, że jego restauracja jest na tyle odlotowa, by gościć ulubieńców proekologicznej lewicy.

– A kim jest ta dziewczyna?

Fabel uśmiechnął się szeroko, z satysfakcją.

– Nie wiem, ale na pewno jest przyjazna środowisku.

Susanne przechyliła lekko głowę na bok. Zdaniem Fabla był to typowy tylko dla niej sposób na okazanie wyjątkowej koncentracji.

– Prawdę mówiąc, wydaje mi się, że już ją wcześniej widziałam. Trudno nadążyć za jego miłosnymi podbojami. On chyba czerpie satysfakcję z kolejnych doniesień prasowych w tabloidach.

– Na pewno nie jest zachwycony artykułami, które na jego temat pisze Fischmann. – Fabel miał na myśli Ingrid Fischmann, dziennikarkę, która postawiła sobie za cel przedstawienie opinii społecznej ludzi mających związki z lewicowym ekstremizmem czy terroryzmem lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych.

– Myślisz, że to prawda? – zapytała konspiracyjnie Susanne, pochylając się nad stołem. – Naprawdę mógł mieć związek ze sprawą Wiedlera?

– Nie wiem… Było sporo spekulacji i poszlak. Ale zdaniem policji w Hamburgu nie wniosły one niczego nowego do sprawy.

– Ale?

Fabel skrzywił się, jakby próbował zmierzyć to, co niemierzalne.

– Ale kto wie, co ma na niego Federalna Policja Kryminalna. – Fabel czytał artykuł Fischmann na temat Müllera-Voighta. Napisała w nim o uprowadzeniu i zamordowaniu w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym siódmym roku bogatego hamburskiego przemysłowca Thorstena Wiedlera. Wiedler kazał swojemu szoferowi zatrzymać się na miejscu, jak się zdawało, poważnego wypadku drogowego. Ten wypadek został upozorowany przez członków gangu cieszącego się złą sławą terrorysty Franza Mühlhausa – Czerwonego Franza. Grupa terrorystyczna, której przewodził, była równie tajemnicza jak nazwiska polityków, którzy ją wspierali. Jedyną znaną postacią był sam Mühlhaus.

Ludzie Czerwonego Franza postrzelili kierowcę Wiedlera, a samego przemysłowca upchnęli w bagażniku i odjechali. Kierowca przeżył, lecz Wiedler nie. Co się z nim stało, pozostaje do tej pory tajemnicą. Ostatnia znana fotografia Wiedlera przedstawia jego posiniaczoną twarz i gazetę z widoczną datą. Porywacze wysłali ją do jego rodziny i do mediów.

Opublikowano oświadczenie, że przemysłowiec został „stracony”, ale w przeciwieństwie do innych ofiar terrorystów jego ciała nie podrzucono w miejsce, gdzie można by je znaleźć. Z tego powodu nieznana była dokładna data śmierci Wiedlera, nie przeprowadzono też sekcji zwłok. Mimo setek aresztowań i faktu, że wszyscy wiedzieli, iż to grupa Mühlhausa stoi za tą zbrodnią, nikomu nie udało się postawić zarzutów.

Dziennikarka Ingrid Fischmann w swoim artykule napisała o tym, że Berthold Müller-Voight, w owym czasie znacznie bardziej radykalny, został zatrzymany na czterdzieści osiem godzin przez policję. Faktem jest, że prawie każdy działacz polityczny był zaangażowany w poszukiwania Wiedlera. Ingrid Fischmann podkreślała jednak, że choć nic nie wiadomo o pozostałych członkach grupy terrorystycznej, to istnieją dowody wskazujące, iż kierowca samochodu, w którym został uprowadzony Wiedler, osiągnął później wysoką pozycję społeczną. Fischmann nie oskarżyła bezpośrednio Müllera-Voighta, obawiając się procesu o zniesławienie, ale pozostawiła czytelnikom wyciągnięcie wniosków.

Fabel odwrócił się jeszcze raz, żeby zerknąć na niskiego, pozującego na artystę mężczyznę siedzącego w towarzystwie seksownej blondynki. Rozmawiali, nie patrząc na siebie, z obojętnym wyrazem twarzy, jakby tylko zapełniali ciszę pomiędzy kolejnymi kęsami. Mało prawdopodobne, by Müller-Voight był terrorystą, ale faktem jest, że prowadził radykalną politykę. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych sympatyzował z Danielem Cohn-Benditem, Joschką Fischerem i innymi lewicowymi notablami. Jego obecną politykę trudno było zdefiniować. Mimo pewnej niespójności poglądów został wybrany do hamburskiego senatu i został ministrem środowiska w rządzie krajowym burmistrza Hansa Schreibera.

– Pewnie nigdy się nie dowiemy, ile miał wspólnego z tamtym porwaniem – podsumował Fabel. – Jeśli w ogóle miał.

Pojawił się Borys i przyjął od nich zamówienie. W czasie posiłku oddawali się jałowej, nieco melancholijnej rozmowie, jaką może prowadzić para, której kończą się wspaniałe wakacje. Tymczasem słońce powoli rozpłynęło się w morzu, zabarwiając wodę krwistą czerwienią. Nie śpieszyli się; liczba gości w restauracji zmalała, ucichł gwar rozmów. Kiedy podano im kawę, z kuchni wyszedł Lex i podszedł do ich stolika. Był znacznie niższy od Jana i miał gęste, czarne włosy. Mnogość zmarszczek na jego twarzy świadczyła, że jest osobą, która nieustannie się uśmiecha. Ich matka była Szkotką, ale wszystkie celtyckie geny przekazała jego bratu. Lex był starszy od Jana, choć zawsze wydawał się młodszy duchem. To Jan był zwykle tym rozsądniejszym, który wyciągał starszego brata z różnych tarapatów, kiedy jako dzieci mieszkali w Norddeich. Wtedy niedojrzałość Lexa denerwowała Jana, ale teraz mu jej zazdrościł. Lex miał na sobie fartuch kucharski i spodnie w kratę, i choć zwyczajowo się uśmiechał, w jego ruchach widoczne było zmęczenie.

– Długi wieczór? – zapytał Fabel.

– Każdy wieczór jest długi – odparł Lex, przysuwając sobie krzesło. – A to dopiero początek sezonu.

– Jedzenie było wyśmienite, Lex – pochwaliła Susanne. – Jak zwykle.

Lex pochylił się, ujął jej dłoń i złożył na niej pocałunek.

– Jesteś bardzo inteligentna i wymagająca, Susanne. Tym bardziej dziwi fakt, że skończyłaś u boku niewłaściwego brata.

Susanne uśmiechnęła się szeroko i zamierzała coś odpowiedzieć, kiedy ich uwagę zwróciły podniesione głosy przy stoliku w rogu. Partnerka Müllera-Voighta podniosła się raptownie, odsuwając z głośnym zgrzytem krzesło, i rzuciła serwetkę na talerz. Wysyczała coś niezrozumiałego do wciąż siedzącego przy stole Müllera-Voighta i wyszła z restauracji. Müller-Voight wpatrywał się w swój talerz, jakby chciał z niego wyczytać, co powinien teraz zrobić. Przywołał Borysa, zapłacił kartą kredytową, nie spoglądając nawet na rachunek, i wyszedł, nie patrząc na nikogo z sali.

– Może poszło o jego politykę w kwestii gazów cieplarnianych – rzucił z uśmiechem Fabel.

– Pojawiał się tu już kilka razy w ciągu ostatniego miesiąca – powiedział Lex. – Pewnie ma dom na wyspie. Nie wiem, kim jest ta dziewczyna, ale nie zawsze tu z nim przychodzi. I wygląda na to, że już tu nie wróci.

Susanne spojrzała na drzwi, przez które wyszła kobieta, a potem Müller-Voight, i potrząsnęła głową, jakby chciała odpędzić natrętną myśl.

– Jestem pewna, że już ją gdzieś widziałam. – Upiła łyk kawy. – Ale nie mogę sobie za Boga przypomnieć gdzie.

2
Noc pierwszego morderstwa, czwartek, 18 sierpnia 2005

22.15, dzielnica Schanzenviertel, Hamburg

Cała sztuka polegała na tym, by pozostać niezauważonym.

Wiedział, jak to wygląda – jak nic nieznaczące zerknięcie do samochodu przez przypadkowego przechodnia, po chwili już zapomniane, może zostać po kilku miesiącach wydobyte przez przesłuchującego i w połączeniu z dziesiątkami innych drobnych niekonsekwencji naprowadzić policję na jego trop. Na miejscu zbrodni, w jego najbliższym otoczeniu, w całej okolicy, musiał praktycznie pozostać niezauważony.

Dlatego siedział bez ruchu, w ciemności i ciszy. Czekał na odpowiednią chwilę.

Schanzenviertel to dzielnica Hamburga słynąca z ruchliwości i nawet w tak późny czwartkowy wieczór wiele się tu działo. Ale w tej wąskiej bocznej uliczce panował spokój. Stało tu mnóstwo zaparkowanych samochodów. Skorzystanie z własnego samochodu było ryzykowne, ale było to dobrze skalkulowane ryzyko – ciemny volkswagen polo wyglądał dostatecznie anonimowo pośród innych samochodów. Nikt nie zwróci na niego uwagi. Istniało tylko ryzyko, że ktoś zauważy go siedzącego w samochodzie. Siedzącego i czekającego.

Wcześniej ściszył radio; z głośników dobiegała jakaś rozmowa. Był zbyt zajęty, żeby jej słuchać. Jego myśli zbyt mocno zaprzątało oczekiwanie, by informacje o kampanii wyborczej kandydatów na urząd kanclerski wywołały w nim odrazę, jaką zwykle odczuwał wobec nich. Kiedy zbliżył się właściwy czas, poczuł suchość w ustach, przyśpieszony puls, i wyłączył radio.

Siedział teraz w ciemności i ciszy i walczył z targającymi nim emocjami. Musiał zaczekać na odpowiednią porę, zapomnieć o wszystkim innym i skoncentrować się. Musiał być zdyscyplinowany. Japończycy mieli na to specjalne określenie – zanshin, stan spokoju i relaksu, braku lęku w obliczu niebezpieczeństwa czy trudnego wyzwania, który pozwalał działać umysłowi i ciału z najwyższą dokładnością i skutecznością. A jednak nie mógł zapanować nad uczuciem, że oto wypełnia się jego przeznaczenie. Całe życie przygotowywał się na ten moment. Więcej, niejedno ludzkie życie zostało poświęcone po to, by znalazł się w tym miejscu, w tym czasie. Punkt zbieżności był już blisko. Dzieliły go od niego sekundy.

Ostrożnie położył sztruksowe zawiniątko na fotelu pasażera. Zerknął w przód i w tył na ulicę, rozwiązał tasiemkę i rozwinął zawiniątko. Ostrze połyskiwało jasno, ostre i piękne w świetle ulicznej latarni. Wyobraził sobie, jak ćwiartuje ciało. Oddziela mięso od kości. Takim narzędziem mógłby uciszyć podstępne głosy, wyrzeźbić olśniewającą ciszę.

Zauważył jakiś ruch.

Zasłonił granatowym sztruksem piękne ostrze. Położył dłonie na kierownicy i wbił wzrok przed siebie, kiedy jakiś rower mijał jego samochód. Obserwował, jak rowerzysta zdejmuje jedną nogę z pedału, zsiada, wyjmuje z kosza łańcuch i kłódkę i podprowadza rower do stojaka przy budynku.

Roześmiał się cicho, patrząc na rytuał zabezpieczania pojazdu. Nie ma potrzeby, pomyślał. Zostaw go, niech ktoś ukradnie. Nie będziesz już go potrzebował w tym życiu.

Rowerzysta wyjął z kieszeni klucze i wszedł do mieszkania.

W panujących wewnątrz samochodu ciemnościach naciągnął lateksowe rękawiczki chirurgiczne. Z tylnego siedzenia zabrał torbę na przybory kosmetyczne i położył ją obok sztruksowego zawiniątka.

Zbieżność.

Poczuł, jak ogarnia go niezwykły spokój. Zanshin. Sprawiedliwości stanie się zadość. Rozpocznie się zabijanie.