STUART

NEVILLE

ZMOWA

przełożył Tomasz Konatkowski

Tytuł oryginału: Collusion

Copyright © Stuart Neville 2010

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXV

Copyright © for the Polish translation by Tomasz Konatkowski, MMXV

Wydanie I

Warszawa

Spis treści

- Dedykacja

- 1

- 2

- 3

- 4

- 5

- 6

- 7

- 8

- 9

- 10

- 11

- 12

- 13

- 14

- 15

- 16

- 17

- 18

- 19

- 20

- 21

- 22

- 23

- 24

- 25

- 26

- 27

- 28

- 29

- 30

- 31

- 32

- 33

- 34

- 35

- 36

- 37

- 38

- 39

- 40

- 41

- 42

- 43

- 44

- 45

- 46

- 47

- 48

- 49

- 50

- 51

- 52

- 53

- 54

- 55

- 56

- 57

- 58

- 59

- 60

- 61

- 62

- 63

- 64

- 65

- 66

- 67

- 68

- 69

- 70

- 71

- 72

- 73

- 74

- 75

- 76

- 77

- 78

- 79

- 80

- 81

- 82

- 83

- 84

- 85

- 86

- 87

- 88

- 89

- 90

- 91

- 92

- 93

- 94

- 95

- 96

- 97

- 98

- 99

- 100

- 101

- 102

- 103

- Epilog

- Podziękowania

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Natowi Sobelowi, który zmienił moje życie

1

Ktoś za nami jedzie – powiedział Eugene McSorley.

Ford focus wspiął się na wzniesienie, przez chwilę wydawał się nieważki, a potem mocno opadł na asfalt. Ośmioletnie zawieszenie auta niezbyt skutecznie zamortyzowało siłę uderzenia. McSorley nie odrywał wzroku od wstecznego lusterka. Srebrna skoda octavia zniknęła za wzniesieniem, które właśnie pokonał z dużą szybkością. Podążała za nimi wąską lokalną drogą od momentu przekroczenia granicy z Północą.

Comiskey obrócił się na fotelu pasażera.

– Nikogo nie widzę. Nie, czekajcie… Kurwa. To psy?

– Ta – rzucił McSorley. Skoda ponownie pojawiła się w lusterku. Miała przyciemniane ciemnozielone szyby. Nie widział, kto znajduje się w środku, ale na sto procent to byli gliniarze. Asfalt poszarzał pod wpływem gęstniejącej mżawki. Ciężka, wyblakła płachta nieba okrywała szarością zieleń pól.

– Jezu – jęknął Hughes z tylnego siedzenia. – Zatrzymają nas?

– Na to wygląda – stwierdził Comiskey. – Kurwa mać.

Za oknami focusa przemykały kolejne żywopłoty. McSorley zerknął na prędkościomierz. Starał się nie przekraczać setki.

– Nieważne – powiedział. – Niczego trefnego nie wieziemy. No chyba że któryś z was ma towar w kieszeni.

– Cholera – mruknął Hughes.

– Co jest?

– Mam trzy i pół grama.

McSorley rzucił spojrzenie przez ramię.

– Debil! Wywal to. – Nacisnął przycisk i opuścił szybę z tyłu, po czym zjechał do krawędzi jezdni, żeby policjanci nie dostrzegli nic podejrzanego. W bocznym lusterku widział, jak dłoń Hughesa wyrzuca między gałęzie mały brązowy pakiecik. – Debil! – powtórzył.

Comiskey odwrócił głowę i spojrzał pomiędzy fotelami.

– Nie zbliżyli się do nas. Może nas nie zatrzymają.

McSorley nie odpowiedział. Zasunął szybę. Minęli zakręt i wjechali na długi prosty odcinek drogi, która łagodnie opadała w dół, po czym ponownie wznosiła się ku horyzontowi, stykając się z nim mniej więcej osiemset metrów dalej. McSorley pstryknął włącznik wycieraczek. Zostawiły mokre smugi na szybie, prawie nie zbierając wody. Miał je wymienić rok temu. Zaklął i mrużąc oczy, wpatrywał się przed siebie między kroplami deszczu.

Na bocznej drodze stała biała furgonetka z silnikiem pracującym na jałowym biegu. Kierowca miał mnóstwo czasu, żeby włączyć się do ruchu i skierować w swoją stronę. Nie zrobił tego. Powoli, na półsprzęgle, podjechał do skrzyżowania. McSorley oblizał usta. Pod podeszwą buta czuł pedał gazu. Wiedział, że focus ma niezły silnik, ale zawieszenie było w ruinie. Gdy droga zrobi się kręta, nie będzie miał żadnych szans. Zmniejszył prędkość.

Furgonetka zbliżyła się. W kabinie siedziało dwóch mężczyzn. Obserwowali ich.

Żołądek Eugene’a skakał na przemian w górę i w dół, a fala adrenaliny przepłynęła aż do czubków palców u rąk i u nóg. McSorley starał się uspokoić oddech.

– Chryste! – rzucił głośniej, niż zamierzał. – Nie ma się czego bać. To tylko gliniarze. Sprawdzą nas i tyle.

Ford zbliżył się do białej furgonetki i McSorley mógł dostrzec twarze siedzących w niej ludzi. Patrzyli na niego, gdy ją omijał. Zerknął w lusterko. Skoda zrobiła się większa, za osłoną chłodnicy rozbłysły niebieskie światełka, przez chwilę zawyła syrena. Furgonetka wysunęła się jakieś pół metra na skrzyżowanie.

Skoda przyspieszyła i zniknęła z lusterka, a po chwili pojawiła się obok focusa. McSorley dostrzegł białe koszule i ciemne naramienniki. Policjantka siedząca na miejscu pasażera wskazała krawędź jezdni.

– Kurwa mać – rzucił McSorley. Delikatnie nacisnął hamulec i zredukował bieg. Octavia wyprzedziła ich, a Eugene wjechał na pobocze, wpadając w lekki poślizg na mokrej trawie i błotnistej ziemi. Skoda zahamowała parę metrów przed nimi. Po chwili zapaliły się światła cofania i radiowóz podjechał bliżej, zatrzymując się ledwie kilkadziesiąt centymetrów od zderzaka forda.

– Gęba na kłódkę, panowie – powiedział McSorley. – Kiedy będą o coś pytać, odpowiadajcie, ale nie próbujcie pyskować. Nie dawajmy im żadnego pretekstu. Jasne?

– Jasne – rzucił Hughes z tyłu.

– Jasne? – McSorley spytał Comiskeya, który odpowiedział niepewnym uśmiechem.

– Tak. Spoko.

Funkcjonariusze wyszli z auta; założyli czapki i jasne odblaskowe kamizelki. Kobieta nawet nieźle wyglądała, spod toczka wystawały jej jasnobrązowe włosy. Mężczyzna był wysoki i miał sportową sylwetkę. Pod szarym niebem jego mocna opalenizna wydawała się nie na miejscu. Oboje podeszli do forda, policjant zbliżył się pierwszy.

Wycieraczki drapnęły przednią szybę. Skrzypienie gumy na szkle tworzyło dziwny kontrapunkt z łomotaniem serca McSorleya. Eugene położył palec na przycisku, gotowy do opuszczenia szyby, gdy poprosi go o to policjant, ten jednak chwycił za klamkę i otworzył drzwi. Do wnętrza auta wpadły krople deszczu. Padało już od prawie trzech miesięcy – codziennie, przez cały dzień, bez ustanku. McSorley mrugnął, gdy ciężka kropla rozbiła się na jego policzku.

– Dzień dobry – powiedział policjant. Mówił z angielskim akcentem, twardo, urywając zgłoski. – Proszę wyłączyć silnik.

McSorley przekręcił kluczyk. Silnik zgasł, a wycieraczki zatrzymały się pośrodku szyby.

– Proszę trzymać ręce tak, żebym je widział, z łaski swojej.

Ten akcent, pomyślał McSorley. Szkoła oficerska. Kojarzył się z defiladami, sztywnym salutowaniem, nie zaś z patrolami ulicznymi i punktami kontrolnymi.

Policjant pochylił głowę.

– Panów też to dotyczy.

Comiskey położył dłonie na desce rozdzielczej, a Hughes na oparciu przedniego fotela pasażera. McSorley zacisnął dłonie na kierownicy i przyjrzał się uważnie twarzy gliniarza. Mężczyzna miał ciemnobrązową skórę. To nie była powierzchowna opalenizna uzyskana po tygodniu spędzonym na plaży. Usta błyszczały od kremu nałożonego na pęknięcia, tak jakby spiekły się w jakimś suchym klimacie. W głowie McSorleya pojawiła się wizja policjanta pełznącego po pustyni. Przeraził go ten obraz, ale nie potrafiłby powiedzieć, z jakiego powodu.

Dłonie funkcjonariusza nie były widoczne, dopóki nie wsadził ręki do wnętrza i nie wyjął kluczyków ze stacyjki. Czarna, skórzana rękawiczka, wyglądająca na drogą.

– O co chodzi? – spytał McSorley. Głos zabulgotał mu w gardle.

Gliniarz wyprostował się i spojrzał na drogę.

– Nie zapiął pan pasa bezpieczeństwa. Dlaczego?

– Zapomniałem. – McSorley zerknął we wsteczne lusterko, z góry wiedząc, co w nim zobaczy. Biała furgonetka ruszyła ze skrzyżowania i skręciła w ich kierunku.

Policjantka podeszła do focusa z lewej strony. Spojrzała najpierw na Comiskeya, potem na Hughesa. Comiskey uśmiechnął się do niej lekko, ale nie odwzajemniła uśmiechu.

– Kiepskie wytłumaczenie – powiedział opalony funkcjonariusz. – Nie chce pan chyba zarobić punktów karnych, prawda?

Odbicie furgonetki wypełniło już całe lusterko. Kobieta machnęła dłonią i wóz zatrzymał się obok focusa. Policjant znów wyciągnął rękę i nacisnął przycisk otwierania bagażnika. Kiedy samochód był nowy, klapa odskakiwała od razu na jakieś piętnaście centymetrów, teraz jednak tylko odblokował się zamek. Policjantka przeszła na tył forda i uniosła klapę do końca. Otworzyła się ze świstem i zimne, wilgotne powietrze owiało kark McSorleya. Smród nawozu dolatujący z okolicznych pól mieszał się z kwaśną wonią jego potu.

Obaj faceci nie ruszyli się z kabiny furgonetki, lecz Eugene usłyszał ciężki tupot w środku wozu, a po chwili odgłos otwieranych tylnych drzwi. Usiłował wychylić głowę i spojrzeć w bok, ale policjant przykucnął tuż przy nim i uśmiechnął się.

McSorley przypatrzył mu się uważnie i po chwili zrozumiał, jaka historia była ukryta za widocznymi na tej spalonej słońcem twarzy zmarszczkami i pęknięciami. Mężczyzna przebywał w suchym, jałowym miejscu, czołgał się wśród pyłu, by dopaść zwierzynę, którą ścigał. W Iraku, może w Afganistanie, a może w zupełnie innym kraju, w którym jankesi i Brytole biorą udział w wojnie, ale nigdy się do tego nie przyznają. Teraz znalazł się tutaj, niedaleko granicy z Irlandią, i wpatrywał w Eugene’a z niewzruszoną i obojętną miną. Ot, kolejna misja do wykonania.

– Nie jest pan gliniarzem.

Chłodny uśmiech policjanta nie zniknął nawet na moment.

– Dokąd panowie się dziś wybierają?

– Mówię, że nie jest pan gliniarzem. O co wam chodzi?

Gdzieś za dwoma samochodami dały się słyszeć kroki. Coś zaskrzypiało i zatrzeszczało, gdy ciągnięto to po podłodze furgonetki. Jakieś przytłumione, syczące głosy wydawały rozkazy. Funkcjonariusz nie spuszczał wzroku z McSorleya.

Jeden z głosów powiedział:

– To na trzy. Raz, dwa, trzy, hop!

Focus podskoczył i przechylił się na tylnej osi, gdy do bagażnika został zrzucony jakiś potworny ciężar.

– Co to, kurwa, było?! – spytał Comiskey.

Hughes obrócił się na siedzeniu, ale tylna półka zasłaniała mu widok. McSorley patrzył na cienie przesuwające się we wstecznym lusterku. Chciało mu się płakać, ale zdusił to pragnienie. Znów rozległo się szuranie, a potem odgłosy kroków osób gramolących się do wnętrza furgonetki. Klapa bagażnika została zatrzaśnięta i McSorley dostrzegł z tyłu policjantkę razem z jakimś tęgim facetem. Półka nie wróciła całkiem na miejsce, coś wypychało ją od dołu.

Kobieta trzymała teraz długą sportową torbę. Zwalisty mężczyzna podniósł karabin automatyczny. Broń przypominała model Heckler & Koch G3, z jakiego McSorley strzelał wiele lat temu na tyłach pewnego pubu w Newry. Facet podszedł do forda od strony kierowcy, celując w McSorleya.

Eugene poczuł, że jego oczy robią się ciepłe i wilgotne. Kurwa, nie zamierzał tutaj płakać! Przełknął łzy. Obejrzał się przez ramię, gdy otworzyły się tylne drzwi po stronie pasażera.

Policjantka schyliła się i wrzuciła do auta jakiś metalowy przedmiot, który głucho stuknął w dywanik między nogami Hughesa.

– O kurwa! – zawołał Hughes i szybko odsunął się w bok, za fotel kierowcy, starając się znaleźć dalej od tego czegoś, co leżało na podłodze.

Kobieta wrzuciła coś jeszcze, co brzęknęło o pierwszy przedmiot.

– O Jezu…! – dodał Hughes, a jego głos zmienił się w chrapliwy świst.

Kobieta wyciągnęła z torby dwie długie rurki. McSorley gapił się na nie przez chwilę, a jego mózg starał się ogarnąć to, co się dzieje dookoła. Dopiero po chwili zrozumiał, że widzi dwie lufy dubeltówki. Policjantka oparła kolbę strzelby o podłogę, a lufy opadły na udo Hughesa.

– Ja pierdolę, to broń! – rzucił Hughes, gdy tylne drzwi zostały zatrzaśnięte. – O co tutaj chodzi, Eugene?!

McSorley znów spojrzał na opalonego gliniarza. Ten uśmiechnął się, mrugnął i zamknął drzwi kierowcy. Podniósł kluczyk i pokazał go McSorleyowi, po czym nacisnął dwukrotnie kciukiem. Rozległ się szmer i stukot centralnego zamka. Policjant położył kluczyk na masce, tuż przy szybie.

– Chryste! – powiedział McSorley.

– Co oni robią, Eugene? – spytał Comiskey.

– Słodki Jezu… – McSorley przeżegnał się. Jego pęcherz domagał się opróżnienia. Eugene starał się o tym nie myśleć.

Dwójka policjantów – McSorley wiedział, że wcale nie byli policjantami – wsiadła ponownie do skody i odjechała. Furgonetka zatrzymała się przed fordem. Mężczyzna z karabinem wyszczerzył zęby do McSorleya, cały czas do niego mierząc, gdy wsiadał przez otwarte tylne drzwi.

Comiskey szarpnął za klamkę.

– Odblokuj zamki!

– Nie mogę. – Na policzkach Eugene’a pojawiły się ciepłe łzy. – Skurwiel zaryglował nas podwójnie. Wóz można otworzyć tylko kluczykiem.

Furgonetka ruszyła, powoli nabierając prędkości. Facet z karabinem pomachał dłonią. McSorley stracił kontrolę nad pęcherzem.

– O Boże… – jęknął. – Jezus Maria, panowie…!

Comiskey walnął łokciem w szklaną taflę. Po chwili spróbował jeszcze raz. Hughes podniósł strzelbę i uderzył kolbą w tylną szybę.

McSorley wiedział, że nic to nie da.

– Chryste, chłopaki!

Hughes znów rąbnął w szybę, która tym razem roztrzaskała się na kawałki. Rzucił się do otworu. Comiskey zaczął się przeciskać między fotelami na tył samochodu, chcąc wydostać się w ten sam sposób.

Strugi deszczu zalały przednią szybę, a furgonetka znikała powoli w oddali. Hughes wrzasnął, gdy próbował przepchnąć ramiona przez dziurę.

– Jezu, Jezu, chłopaki… – szepnął McSorley. – Zabili nas.

Zanim pięść Boga posłała go w nicość, zdołał jeszcze usłyszeć trzask detonatora.

Przekład: Tomasz Konatkowski

Redakcja: Maria Karpińska

Korekta: Małgorzata Denys, Magdalena Marciniak

Adiustacja: Aleksandra Berka

Projekt okładki oraz ilustracja: ad3d

Skład i łamanie: Typo

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-1784-9

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Marcin Kapusta / Virtualo Sp. z o.o.