Jackie Collins

ZNAJOMI Z LOS ANGELES

Przełożyła: Katarzyna Malita

Tytuł oryginału: L.A. Connections

Copyright © Chances Inc., MMXIII

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXIV

Copyright © for the Polish translation by Katarzyna Malita, MMXIV

Wydanie II

Warszawa

Spis treści

Część pierwsza. Władza

Rok później. Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Część druga. Obsesja

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Część trzecia. Zbrodnia

Rozdział 45

Rozdział 46

Rozdział 47

Rozdział 48

Rozdział 49

Rozdział 50

Rozdział 51

Rozdział 52

Rozdział 53

Rozdział 54

Rozdział 55

Rozdział 56

Rozdział 57

Rozdział 58

Rozdział 59

Rozdział 60

Rozdział 61

Rozdział 62

Rozdział 63

Rozdział 64

Rozdział 65

Część czwarta. Zemsta

Rozdział 66

Rozdział 67

Rozdział 68

Rozdział 69

Rozdział 70

Rozdział 71

Rozdział 72

Rozdział 73

Rozdział 74

Rozdział 75

Rozdział 76

Rozdział 77

Rozdział 78

Rozdział 79

Rozdział 80

Rozdział 81

Rozdział 82

Rozdział 83

Rozdział 84

Rozdział 85

Rozdział 86

Rozdział 87

Rozdział 88

Rozdział 89

Rozdział 90

Rozdział 91

Rozdział 92

Epilog. Dziewięć miesięcy później

Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Część pierwsza
WŁADZA

Zbliżała się północ, gdy przed zamkniętą księgarnią przy Farmer’s Market w Fairfax zatrzymał się lśniący, błękitny mercedes. Kierowca w czarnej liberii, w czarnych skórzanych rękawiczkach i ciemnych okularach wysiadł i rozejrzał się wokół.

Siedząca w zaparkowanym nieopodal chevrolecie camaro ładna dziewczyna szybko pożegnała się z przyjaciółką, z którą rozmawiała przez telefon komórkowy. Wysiadła z samochodu, zamykając za sobą drzwi.

– Cześć – powiedziała, zbliżając się do osobliwie wyglądającego kierowcy. – Jestem Kimberly. Czy przyjechałeś w imieniu pana X?

Skinął głową i otworzył tylne drzwi.

Kiedy wsiadła, zatrzasnął je i zajął miejsce z przodu.

– Pan X życzy sobie, żebyś założyła opaskę na oczy – powiedział, nie odwracając się. – Leży obok na siedzeniu.

„Okay – pomyślała Kimberly. – Jakiś zakręcony gość. Ale to przecież nic nowego”.

Kimberly (właściwie Mary Ann Jones, niegdyś mieszkanka Detroit) od osiemnastu miesięcy pracowała w Hollywood jako call girl i zdążyła już wiele zobaczyć. Miękka, aksamitna opaska na tylnym siedzeniu limuzyny była w istocie niczym w porównaniu z innymi rzeczami, o które ją proszono.

Założyła opaskę i rozsiadła się wygodnie, nieomal zasypiając w pędzącej do miejsca przeznaczenia limuzynie.

Po dwudziestu minutach samochód zwolnił i Kimberly usłyszała zgrzyt otwieranej bramy.

– Czy mogę już zdjąć opaskę? – spytała, pochylając się do przodu.

– Poczekaj jeszcze – odparł kierowca.

Chwilę później limuzyna zatrzymała się. Kimberly poprawiła sukienkę – skąpy ciuszek znanego projektanta, który kupiła na wyprzedaży u Barneya. Potrząsnęła jasnymi, kędzierzawymi włosami.

Kierowca otworzył drzwi.

– Wysiadaj – rzucił.

Już bez pytania zdjęła z oczu opaskę i ruszyła za nim w stronę wejścia do wielkiego domu. Mężczyzna otworzył zamknięte na klucz drzwi i wprowadził ją do ciemnego holu.

– Jezu! – wyrwało się Kimberly, gdy ukradkiem spojrzała na wiszący nad nimi ogromny żyrandol. – Nie chciałabym znaleźć się pod czymś takim w czasie trzęsienia ziemi!

– To pieniądze dla ciebie – powiedział kierowca, wręczając jej pękatą kopertę.

Wzięła ją i schowała do brązowej torebki na ramię – oryginalnego modelu Coach, który kupiła tego samego dnia w Century City.

– Gdzie jest pan X? – spytała. – W sypialni?

– Nie – odparł mężczyzna. – Na zewnątrz.

– Nie ma sprawy – powiedziała, wypinając dumnie biust o rozmiarze 90 C, poprawiony zaraz po przyjeździe do Hollywood, gdzie zjawiła się jako zwyciężczyni konkursu piękności w rodzinnym mieście.

– Nie ma sprawy – przedrzeźniał ją mężczyzna, ujmując pod ramię.

Razem przeszli przez elegancki, bogato urządzony salon w stronę oszklonych drzwi. Tamtędy wyszli nad nieoświetlony basen.

Mężczyzna trzymał ją bardzo mocno – jej zdaniem nawet zbyt mocno. Jak śmie ją przedrzeźniać, pomyślała. I gdzie, do diabła, jest pan X? Chciała z tym jak najszybciej skończyć, by wrócić do domu i do chłopaka, z którym mieszkała – byłego modela i aktora ostrych filmów porno, o mięśniach jak ze stali.

– Pan X chciałby wiedzieć, czy umiesz pływać – spytał kierowca, zatrzymując się nad brzegiem basenu.

– Nie – odparła, zastanawiając się, dlaczego nie zapalono świateł. Wokół panowały bowiem głębokie ciemności. – Zamierzam jednak wziąć parę lekcji.

– To lepiej weź je od razu – mruknął mężczyzna. Zanim zdążyła się zorientować, co się dzieje, wepchnął ją gwałtownie do głębokiej wody.

Opadła na dno, by po paru sekundach wynurzyć się, krztusząc się i dławiąc. Gwałtownie wymachiwała rękami.

– Ratunku! – Spazmatycznie usiłowała złapać powietrze. – Mówiłam, że… nie… umiem… pływać…

Kierowca stał obnażony nad brzegiem, ostro pracując prawą ręką.

– Na pomoc! – wrzasnęła Kimberly, walcząc rozpaczliwie, zanim po raz drugi zapadła się pod wodę.

Mężczyzna dalej robił swoje, szczytując nad głową dziewczyny w chwili, gdy ponownie się wynurzyła.

– Zwariowałeś! – krzyknęła i po raz trzeci poszła na dno.

Potem była już tylko ciemność.

ROK PÓŹNIEJ
Rozdział 1

Madison Castelli nie przepadała za pisaniem artykułów o Hollywood. Nie przemawiał do niej styl życia bogatych dekadentów – dlatego też jej naczelny, Victor Simons, uznał, że jest właściwą osobą do wykonania tego zlecenia.

– Nie interesują cię bzdury rodem z Hollywood – powiedział. – Nie potrzebujesz niczego od tej tak zwanej elity władzy. I dlatego właśnie jesteś idealną kandydatką do opisania historii Pana Wszechmocnego, Freddiego Leona. A poza tym jesteś piękną kobietą, więc na pewno zwróci na ciebie uwagę.

„Już to widzę – pomyślała Madison ponuro, wsiadając na pokład samolotu American Airlines lecącego do Los Angeles. – Jestem taka piękna, że trzy miesiące temu David, mój ukochany, z którym mieszkałam od dwóch lat, wyszedł po papierosy i już nie wrócił”.

Jak tchórz zostawił jej liścik, w którym oświadczył, że nie jest gotowy na podejmowanie życiowych zobowiązań i nigdy nie potrafiłby dać jej szczęścia. Pięć tygodni później dowiedziała się, że ożenił się ze swoją ukochaną z dzieciństwa – bezbarwną blondynką z wielkim biustem i poważną wadą zgryzu.

To tyle, jeśli chodzi o unikanie zobowiązań.

Madison miała dwadzieścia dziewięć lat i była niezwykle atrakcyjną kobietą, choć ukrywała swą urodę, nosząc proste, praktyczne ubrania i niemal całkowicie rezygnując z makijażu. Jednak mimo tych wysiłków nic nie mogło ukryć migdałowych oczu, ostro zarysowanych kości policzkowych, zmysłowych ust, gładkiej oliwkowej cery i czarnych włosów, które najczęściej związywała w prosty koński ogon. Wszystko to uzupełniała smukła, mierząca 170 centymetrów sylwetka o pełnych piersiach i szczupłej talii oraz długie nogi tancerki.

Madison wcale nie uważała siebie za piękność. Ideałem urody kobiecej była dla niej matka, Stella – posągowa blondynka, której rozmarzone oczy i drżące wargi u wielu osób przywoływały skojarzenia z Marilyn Monroe.

Madison odziedziczyła urodę po ojcu, Michaelu – najprzystojniejszym pięćdziesięcioośmiolatku w Connecticut. Od niego też otrzymała w genetycznym spadku zdecydowanie w dążeniu do celu i nieodparty urok – dwie godne podziwu cechy, które na pewno nie stanowiły przeszkody na drodze do sukcesu i kariery szanowanej autorki wnikliwych portretów ludzi bogatych, potężnych oraz tych, którzy nie zawsze cieszyli się najlepszą sławą.

Madison uwielbiała swoją pracę – docieranie do źródeł i odsłanianie skrzętnie skrywanych tajemnic osób publicznych. Jej ulubionymi rozmówcami byli politycy i oszałamiająco bogaci liderzy biznesu. Gwiazdy filmowe, popularne osobistości ze świata sportu i grube ryby z Hollywood zajmowały na jej liście bardzo niskie pozycje. Madison nie uważała siebie wcale za bezlitosną i gotową na wszystko dziennikarkę. Pisała jednak z dojmującą szczerością, która czasami denerwowała osoby będące bohaterami jej artykułów, gdyż zazwyczaj tkwiły one w bezpiecznych kokonach utkanych przez troskliwych opiekunów spod znaku public relations.

Jeśli nie byli zadowoleni, to już ich problem; Madison pisała tylko prawdę i całą prawdę.

Sadowiąc się wygodnie przy oknie w fotelu pierwszej klasy, rozejrzała się po wnętrzu samolotu. Dostrzegła od razu Bo Deacona, dobrze znanego gospodarza programów telewizyjnych o równie dobrze znanym zamiłowaniu do narkotyków. Nie wyglądał najlepiej – miał nabrzmiałą twarz i lekko obwisłą szczękę. Nadal jednak ożywiał się, gdy w ruch szły kamery i rozpoczynał się jego nadawany późnym wieczorem popularny talk-show.

Madison miała nadzieję, że miejsce obok niej pozostanie wolne – niestety, stało się inaczej. W ostatniej chwili dwaj oszołomieni swą rolą przedstawiciele linii lotniczych wprowadzili na pokład – niemal zanosząc ją na miejsce – biuściastą blondynkę w kusej czarnej skórzanej sukience. Madison rozpoznała w niej Salli T. Turner, obecną ulubienicę prasy bulwarowej. Salli była gwiazdą serialu Teach!, którego półgodzinne odcinki pojawiały się raz w tygodniu na ekranach telewizorów. Grała w nim rolę urodziwej instruktorki pływania, która co tydzień odwiedza inną wspaniałą rezydencję – wywołując swoją osobą wielkie zamieszanie i przy okazji ratując komuś życie. Cały zaś czas ma na sobie skąpy, obcisły, jednoczęściowy kostium kąpielowy, którego głównym zadaniem jest podkreślanie jej napompowanych piersi, pięćdziesięciocentymetrowej talii i niekończących się nóg.

– O, Jezu! – wykrzyknęła Salli, opadając na fotel. – W ostatniej chwili!

– Wszystko w porządku, panno Turner? – zapytał zaniepokojony przedstawiciel linii lotniczych numer jeden.

– Co mogę pani podać? – spytał przedstawiciel numer dwa.

Obaj mężczyźni jak zahipnotyzowani wpatrywali się w bujny dekolt Salli, jakby nigdy przedtem nie widzieli czegoś równie ponętnego.

„I prawdopodobnie nie widzieli” – pomyślała Madison.

– Wszystko jest cacy, chłopcy – powiedziała Salli, obdarzając ich promiennym uśmiechem. – Mój mąż będzie na mnie czekał w Los Angeles. Gdybym się spóźniła na samolot, wściekłby się jak cholera!

– W to nie wątpię – odparł przedstawiciel numer jeden, nie odrywając ani na chwilę wzroku od dekoltu.

– Ja również – zgodził się z nim numer dwa.

Madison pogrążyła się w lekturze „Newsweeka”. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowała, była rozmowa z tą pustą lalunią. Jak przez mgłę usłyszała jeszcze głos stewardesy proszącej mężczyzn, by opuścili pokład i umożliwili przygotowania do startu. Chwilę potem wielka maszyna zaczęła powoli toczyć się po pasie.

Nagle, bez uprzedzenia, Salli chwyciła Madison za ramię, nieomal wytrącając jej z ręki tygodnik.

– Nie cierpię latać! – pisnęła, mrugając gwałtownie błękitnymi oczami. – Choć nie, nie tyle boję się latania, ile katastrofy.

Madison delikatnie, ale stanowczo zdjęła jej zaciśnięte palce ze swego ramienia.

– Proszę zamknąć oczy, odetchnąć głęboko i liczyć powoli do stu – poradziła. – Powiem pani, gdy będziemy już w powietrzu.

– O Jezu, dzięki – powiedziała Salli z wdzięcznością. – Coś takiego nigdy nie przyszło mi do głowy.

Madison zmarszczyła brwi. To będzie długi lot. Że też nie mogła trafić na kogoś bardziej interesującego!

Złożyła tygodnik i wyjrzała przez okno. Samolot właśnie startował. W przeciwieństwie do Salli uwielbiała latać. Nagłe nabieranie prędkości, ożywiające poczucie podniecenia, gdy koła unoszą się nad ziemię, powolne osiąganie pełnej wysokości – to zawsze przyprawiało ją o szybsze bicie serca, mimo że sporo latała.

Salli siedziała obok niej w milczeniu, z mocno zaciśniętymi powiekami. Z ruchu warg było widać, że pracowicie liczy do stu. Kiedy otworzyła oczy, byli już w powietrzu.

– O, cholera jasna, działa! – wykrzyknęła, odwracając się do Madison. – Jesteś niesamowita!

– Nic z tych rzeczy – mruknęła cicho Madison.

– Ależ tak – nie dawała za wygraną Salli. – Twoja rada cudnie się sprawdziła!

– Cieszę się – odparła Madison, pragnąc gorąco, by Panna Obcisły Kostium (widziała jeden odcinek serialu – bzdura rzadkiego gatunku) siedziała z zamkniętymi oczami przez cały lot.

Ratunek nadciągnął w osobie Bo Deacona, który podszedł do nich spokojnym krokiem ze szklaneczką whisky w ręce.

– Salli, kochanie! – wykrzyknął. – Wyglądasz słodko jak cukiereczek.

– O, witaj, Bo – rzuciła Salli zalotnie. – Też lecisz tym samolotem?

„Mądre pytanie – pomyślała Madison z goryczą. – Jakże miło podróżuje się w towarzystwie intelektualistów”.

– Tak, skarbie. Siedzę tam – powiedział, wskazując ręką przeciwległy rząd foteli. – Obok jakiegoś starego pudła. Może przekonamy ją, żeby zamieniła się z tobą miejscem?

Salli zamrugała długimi, sztucznymi rzęsami.

– A jak się miewają twoje wyniki oglądalności? – spytała, jakby to miało wpłynąć na jej decyzję o zamianie fotela.

– Nie tak wspaniale jak twoje, malutka – spojrzał na nią z ukosa. – To co, pójdę i poproszę to babsko, żeby się przeniosło.

– Tutaj jest mi całkiem dobrze.

– Nie bądź głupia. Powinniśmy siedzieć razem. Będziemy mogli spokojnie porozmawiać o twoim następnym występie w moim programie. Ostatni raz, gdy się pojawiłaś, mieliśmy lepszą oglądalność od Howarda.

Salli zachichotała, zadowolona z komplementu.

– Wystąpiłam u Howarda w programie E! nadawanym przez kablówkę w Nowym Jorku – powiedziała, oblizując małym, różowym języczkiem lepkie wargi. – Jest taaaki niegrzeczny, ale tak przy tym słodki.

– Jesteś pierwszą kobietą, która nazwała Howarda Sterna słodkim – powiedział Bo, potrząsając głową.

– Bo to prawda. Jest taki duży i niezgrabny i zawsze opowiada o swoim fiutku. Podejrzewam, że ma się czym pochwalić.

Madison uświadomiła sobie nagle, że siedzi obok uosobienia banału – odwiecznej hollywoodzkiej blondynki. Jeśli zrelacjonowałaby tę wymianę zdań swoim przyjaciołom w Nowym Jorku, na pewno by jej nie uwierzyli.

– Mam propozycję. – Madison pochyliła się do przodu i zwróciła bezpośrednio do Bo. – Jeśli to w czymś pomoże, chętnie zamienię się z panem na miejsca.

Bo dopiero teraz ją zauważył.

– To bardzo miłe z pani strony, mała damo – odparł tonem, który dawał wyraźnie do zrozumienia: „Jestem gwiazdą, ale potrafię być miły dla maluczkich”.

„Mała damo? Czy on się zgrywa?”.

– Pod jednym warunkiem – wtrąciła Salli.

– O co chodzi, skarbie? – spytał Bo.

– Muszę siedzieć obok tej pani, kiedy będziemy lądować. Jest wspaniała. Dzięki niej wytrzymałam start. Ma chyba w sobie jakąś magiczną moc, jak ci indiańscy czarownicy.

Bo uniósł w górę brwi.

– Naprawdę? – spytał, przyglądając się baczniej Madison. – Jesteś jedną z tych kobiet obdarzonych mocą, kochanie? Może to ty powinnaś wystąpić w moim programie?

– Dziękuję za propozycję, panie Deacon – odparła chłodno Madison. „Coś mi jednak mówi, że powinien się pan trzymać szympansa Maxa”.

Bo mrugnął do niej porozumiewawczo.

– Oglądasz więc mój program?

„Kiedy nie mogę zasnąć” – chciała odpowiedzieć. „Kiedy obejrzałam już wszystkie stare filmy, kiedy powtarzają programy Lettermana i Leno, a ja już naprawdę nie wiem, co robić”.

– Czasami – odparła z miłym uśmiechem. Zebrała swoje rzeczy i przeniosła się na miejsce zajmowane wcześniej przez Bo.

Kobieta, którą opisał jako „stare pudło”, była atrakcyjną bizneswoman po czterdziestce, stukającą pracowicie w klawiaturę laptopa.

– Witam – powiedziała Madison. – Zamieniłam się na miejsca z panem Deaconem. Nie ma pani nic przeciwko temu?

Kobieta podniosła wzrok.

– Cała przyjemność po mojej stronie – odrzekła. – Już się bałam, że będę musiała z nim rozmawiać.

Roześmiały się obie.

Madison uśmiechnęła się zadowolona. Ta towarzyszka podróży odpowiadała jej o wiele bardziej.

Rozdział 2

– Gówno mnie to obchodzi – wycedził Freddie Leon, wpatrując się zimnym wzrokiem w niskiego, brodatego mężczyznę, który siedział niepewnie w biedermeierowskim fotelu po drugiej stronie wielkiego biurka ze stali i szkła.

– Powtarzam ci – powiedział lekko zdenerwowany mężczyzna – ta suka tego nie zrobi.

– Posłuchaj – odparł Freddie. – Jeśli ja mówię, że zrobi, to tak będzie.

– To lepiej z nią porozmawiaj.

– Taki mam zamiar.

– I to szybko.

– Nie naciskaj, Sam.

Z zachowania Freddiego wionęło lodem. Nie lubił, by udzielano mu rad. Nie został przecież najpotężniejszym agentem w Hollywood dzięki wysłuchiwaniu innych ludzi, a już na pewno nie takich jak Sam Lowski, przygłupiasty menedżer, którego wyłącznym powodem do chluby była jedna ważna klientka – Lucinda Bennett, wielka diwa, wielka zołza i wielki talent.

Freddie Leon był czterdziestosześcioletnim mężczyzną o twarzy pokerzysty. Miał regularne rysy, proste brązowe włosy, tego samego koloru oczy i zawsze był gotów uśmiechnąć się dobrotliwie. Uśmiech ten jednak nigdy nie napełniał ciepłem jego oczu. Freddie był szefem i współwłaścicielem IAA – International Artists Agency – a z upływem lat zapracował sobie na przydomek „Wąż”, gdyż potrafił zręcznie wkręcić się lub wykręcić z każdej umowy. Oczywiście nikt nigdy nie odważył się nazwać go „Wężem” w jego obecności. Raz zrobiła to jego żona Diana. Wtedy – pierwszy i ostatni raz – podniósł na nią rękę.

Sam wstał i zaczął zbierać się do wyjścia. Freddie nie zatrzymywał go, nie miał nic więcej do powiedzenia.

Kiedy tylko Sam zamknął za sobą drzwi, Freddie odczekał parę sekund, po czym podniósł słuchawkę telefonu i wybrał prywatny numer Lucindy Bennett. Po chwili usłyszał jej zaspany głos.

– Jak się miewa moja ulubiona klientka? – spytał, wkładając w swój zimny, bezbarwny ton głosu cały urok, na jaki umiał się zdobyć.

– Śpi – odparła Lucinda zrzędliwie.

– Sama?

Usłyszał figlarny śmiech.

– Nie twoja sprawa.

Freddie odchrząknął.

– Słyszałem, że zachowujesz się ostatnio jak bardzo niegrzeczna dziewczynka.

– Nie traktuj mnie tak protekcjonalnie, mój drogi – rzuciła Lucinda zaspanym jeszcze głosem. – Jestem za stara i zbyt bogata, by wysłuchiwać takich bzdur.

– Źle mnie zrozumiałaś – odparł Freddie. – Przypominam ci jedynie, że dobre zachowanie zawsze w końcu popłaca.

– Podejrzewam, że miałeś wątpliwą przyjemność widzieć się z Samem – powiedziała, a w tonie jej głosu zabrzmiała wyraźnie pogarda dla menedżera.

– W rzeczy samej. Poinformował mnie, że chcesz wycofać się z filmu z Kevinem Page’em.

– I ma absolutną rację.

Freddie opanował zdenerwowanie. Zachowywanie zimnej krwi było nieodłącznym elementem jego profesji.

– Dlaczego miałabyś zrobić coś takiego teraz, gdy przygotowano już umowę, a ty masz dostać dwanaście milionów dolarów? – spytał.

– Bo Kevin Page jest dla mnie za młody – rzuciła szorstko Lucinda. – Nie mam ochoty wyglądać na ekranie jak stare babsko.

– Mówiliśmy już o tym trzy tygodnie temu, Lucindo. Masz zagwarantowane w kontrakcie, że zaangażują operatora, którego sama wybierzesz. Będziesz mogła wyglądać na osiemnaście lat, jeśli tylko zechcesz.

– Mam prawie czterdziestkę, Freddie – rzuciła. – Nie mam ochoty wyglądać na osiemnaście lat.

Wiedział na pewno, że Lucinda liczy co najmniej czterdzieści pięć wiosen.

– W porządku – powiedział spokojnie. – Dwadzieścia osiem, trzydzieści osiem, ile tylko zapragniesz. Bylebyś była zadowolona.

– Nie próbuj mnie ułagodzić. Kevin Page jest przecież twoim klientem. Nakręcił dwa przebojowe filmy, a teraz chcesz podeprzeć jego karierę, obsadzając go razem ze mną.

– To nieprawda. Tu chodzi o ciebie. Musisz docierać do młodszej publiczności. Liczy się demografia – urwał na chwilę, po czym ciągnął dalej. – Jesteś wielką gwiazdą, Lucindo, żadna inna aktorka nie może się z tobą równać. Musisz jednak zrozumieć, że po ziemi chodzi całe mnóstwo młodych ludzi, którzy nigdy o tobie nie słyszeli.

– Spadaj, Freddie – rzuciła wściekła. – Mogę robić to, na co mam tylko ochotę.

– Nie – odparł bardziej stanowczym tonem. – Nie możesz. Zrobisz to, co ci każę.

– A jeśli odmówię?

– Przestanę być twoim agentem.

– Freddie, kochany, czasami odnoszę wrażenie, że ty nic nie rozumiesz – powiedziała Lucinda, a jej lodowaty głos wwiercał się ostro w jego ucho. – Agenci powinni całować mnie po stopach, żeby tylko móc reprezentować moje interesy.

– Jeśli tego właśnie pragniesz, Lucindo.

– Może rzeczywiście. – W jej głosie zabrzmiało wyzwanie.

– W takim razie daj mi znać, co postanowiłaś – uciął, po czym wyłożył na stół swojego asa atutowego. – A tak przy okazji, czy pamiętasz, jak dawno temu prosiłaś mnie, żebym odzyskał twoje wczesne zdjęcia zrobione przez twojego pierwszego męża? Pamiętasz na pewno, że udało mi się je zdobyć.

– Tak.

– To dziwne – cedził powoli. – Jakiś czas temu przeglądałem zawartość mojego sejfu i wygląda na to, że nadal jestem w posiadaniu negatywów.

W jej podniesionym głosie dało się wyraźnie słyszeć pełne gniewu niedowierzanie.

– Freddie, czyżbyś próbował mnie szantażować?

– Nie. Próbuję jedynie nakłonić cię do podpisania kontraktu, który od ponad tygodnia leży na twoim biurku. Kontraktu, który przyniesie ci dwanaście milionów dolarów, da ci główną rolę u boku najpopularniejszego młodego aktora w kraju i utrzyma cię na szczycie, czyli tam, gdzie jest twoje miejsce.

Urwał, pozwalając jej przetrawić to, co właśnie powiedział.

– Przemyśl to, Lucindo, i skontaktuj się ze mną jeszcze przed końcem dnia.

Odłożył słuchawkę, zanim zdążyła odpowiedzieć.

Te aktorki! Musiały się przekotłować przez tyle łóżek w drodze na szczyt, że kiedy już tam dotarły, stać je było tylko na stwarzanie problemów. Freddiemu Leonowi nikt jednak nie będzie robił problemów. Miał władzę i nie wahał się z niej korzystać.

Przekład: Katarzyna Malita

Korekta: Katarzyna Derdulska, Grażyna Nawrocka

Projekt okładki: Krzysztof Rychter

Zdjęcie wykorzystane na I stronie okładki: © Adriana Curcio Photography/Flickr/Getty Images

Skład i łamanie: Plus 2 Witold Kuśmierczyk

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel./fax (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-7881-406-1

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.