Marcin Pałasz

Zwłokopolscy

Copyright © by Wydawnictwo W.A.B., 2012

Wydanie I

Warszawa 2012

Redaktor serii: Natalia Sikora

Redakcja: Paweł Gabryś-Kurowski

Korekta: Zuzanna Kowalska, Joanna Stryjczyk

Projekt graficzny serii, I strony okładki i ilustracje we wnętrzu: Olga Reszelska

Projekt logo serii: Joanna Rusinek

Skład i łamanie: www.pagegraph.pl

Wydawnictwo W.A.B.

02-386 Warszawa, ul. Usypiskowa 5

tel./fax (22) 646 01 74, 646 01 75, 646 05 10, 646 05 11

wab@wab.com.pl

www.wab.com.pl

ISBN 978-83-7747-357-3

Konwersja do formatu MOBI: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

Gdzieś tam w Europie
Miesiąc wcześniej

– Natychmiast proszę przestać się pocić! – zażądał prezes wściekłym głosem, patrząc na swojego podwładnego i marszcząc groźnie brwi. – Klimatyzacja w końcu nie wytrzyma takiej wilgotności powietrza!

Zaufany sekretarz prezesa, siedząc na pięknym, acz zaskakująco niewygodnym krześle przed biurkiem swojego szefa, kwiknął z przerażeniem i nerwowo zamrugał. Wytężył się i spróbował przestać się pocić, czując zarazem, jak kolejna strużka spływa mu po czole. Wytężył się więc jeszcze bardziej, ale efekt był taki, że kilka kropel potu spadło mu z nosa na kolana.

Prezes Coulthard zawsze go onieśmielał – zarówno swoim nienagannie skrojonym garniturem z idealnie dobranym krawatem, jak również imponującą posturą, krótką siwą bródką, a przede wszystkim – lodowatym spojrzeniem stalowych oczu. Sam wprawdzie powiedziałby, że kolor oczu prezesa oscyluje pomiędzy siwym a szarawym, niemniej sekretarka powiedziała mu w zaufaniu, że prezes lubi wzmianki na temat jego stalowego spojrzenia.

Zapatrzył się w krawat prezesa, na którym dziś widniał ptaszek Tweety na granatowym tle. To dodatkowo go dekoncentrowało.

– Powtarzam raz jeszcze – powiedział prezes złowieszczo aksamitnym głosem. – Gdzie oni są?!

Sekretarz głośno przełknął ślinę, powstrzymując odruchową, gwałtowną chęć, by uciec jak najdalej. Na przykład na Wyspy Kanaryjskie… chociaż nie; prezes miał tam jedną ze swoich willi. Może Nepal? Albo Arktyka? Eskimosi podobno są bardzo sympatyczni…

Mężczyzna za biurkiem, widząc cokolwiek otępiałe spojrzenie swojego podwładnego, westchnął głęboko i postanowił spróbować nieco innych metod. Ten sekretarz, w sumie młody jeszcze chłopak, był cholernie zdolny, najwyraźniej jednak przejawiał syndrom strachu przed władzą.

– Czy są jakiekolwiek nowe wiadomości? – spytał możliwie łagodnym tonem. – Proszę się nie bać, tylko sensownie odpowiedzieć. Czy nasi agenci wpadli na jakiś nowy trop?

Sekretarz drgnął. Łagodny ton prezesa spowodował, że w jego wyobraźni pojawił się obrazek przedstawiający kota usiłującego namówić mysz do wspólnej zabawy.

Mimo wszystko sekretarz skupił się na pytaniu, które brzmiało nieco lepiej od poprzedniego.

– Johnson powinien wrócić lada chwila – wybełkotał wreszcie, starając się odpędzić sprzed oczu obraz prezesa porośniętego sierścią i prężącego się w słońcu. – Właśnie czekamy na niego. Wraca z Europy.

– Nie mamy zbyt wiele czasu – mruknął z zatroskaniem prezes, przesuwając stojącą przed nim na biurku figurkę kota Sylwestra nieco bliżej Kaczora Donalda. – Wyniki finansowe za ubiegły rok są tragiczne. Dział badawczy jest w stanie wyprodukować wszystko, tylko nie szczepionkę… O, proszę! – Coulthard ze wzburzeniem zamachał opasłą teczką. – Tu jest wszystko, co osiągnęli! Wyhodowali bakterie powodujące łysienie, wypadanie zębów, co tylko chcesz! Jedynie to potrafimy zrobić! Jesteśmy w stanie podstępnie zarazić ludzi wszystkim, czym zapragniemy! A co z lekami, pytam?! Zarazić to nie sztuka, ale musimy mieć lekarstwo, aby na nim zarabiać!

– Podobno wyprodukowali coś na zęby – powiedział niepewnie sekretarz, usiłując sobie przypomnieć wczorajsze sprawozdanie rady badawczej koncernu. – Zdaje się, że…

– Tak!!! – wrzasnął prezes, zrobił się purpurowy i trzasnął teczką w blat biurka, miażdżąc przy tym figurkę Myszki Miki. – Wyprodukowali! Ochotnikom testującym lek wyrosły zęby, owszem! Ale w uchu! A jednemu dodatkowo między palcami u nóg! Panie Scary, nie o to nam chodzi!

– Myślę, że odszkodowanie załatwi sprawę – rzekł niepewnie Scary, ciesząc się w duchu, że dwa lata temu zgłosił swoją kandydaturę na sekretarza, a nie na ochotnika testującego nowe specyfiki produkowane przez koncern. Niepokój budziła sama myśl o tym, co i w jakich miejscach mogłoby mu teraz wyrosnąć po przyjęciu tych leków.

– Jakie odszkodowanie? – spytał sceptycznie prezes, po czym spojrzał na blat biurka, z którego oskarżycielsko wpatrywało się w niego jedno oko Myszki Miki, oddzielone od reszty, rozrzuconej dookoła. – No nie, moją kolekcję znowu szlag trafił… Posklejasz to potem. A o odszkodowaniach nie ma nawet mowy.

– Ochotnicy nie będą protestować? – odważył się spytać sekretarz, ponuro wpatrując się w szczątki upiornej myszy, w ilości około dwustu, najmarniej licząc. Sklejanie potrwa tym razem trochę dłużej niż zwykle. Czy ten dział badawczy musiał przysyłać szefowi takie potwornie obszerne, masywne i ciężkie sprawozdania?!

– Protestować? – skrzywił się prezes, bębniąc palcami po blacie. – Zwłoki nie protestują.

– Zmarli od skutków ubocznych? – przeraził się Scary, podrywając się z krzesła i ocierając kolejne strużki spływające mu po czole. – Mój Boże, oni są zwłokami…

– Pan znowu się poci – skarcił go szef, cmokając z dezaprobatą. – Poproszę dział badawczy, aby zaaplikował panu jeden z nowych, testowanych właśnie specyfików na tę przykrą dolegliwość. A ochotnicy nie zmarli na skutek żadnych tam skutków ubocznych. Zanim zdążyły wystąpić, zajął się nimi Hermann.

– Nie!… – kwiknął sekretarz, nie bardzo wiedząc, dlaczego: z przerażenia na samą myśl o spożyciu jakiegoś nowego preparatu, czy też na skutek wizji Hermanna, budzącego grozę specjalisty do spraw delikatnych. Tak przynajmniej nazywał go prezes, każdy przy zdrowych zmysłach jednak wiedział, że Hermann to człowiek, który bez zbędnych pytań po prostu pozbywa się problemów. Także tych na dwóch nogach.

Najgorsze było to, że nikt, absolutnie nikt – może poza samym prezesem – nie wiedział, jak Hermann naprawdę wygląda, nie mówiąc już o tym, jak naprawdę się nazywa. Enigmatyczny osobnik czasem objawiał się jako mały, drobny staruszek o drżącym głosie, a następnego dnia, po kolejnym wykonanym zadaniu, wkraczał do sekretariatu jako brutalny osiłek w skórzanym stroju motocyklisty. To potrafiło wzbudzić wątpliwości i uzasadniony niepokój. W dodatku zawsze, za każdym razem, z dziwnym zainteresowaniem przypatrywał się nieszczęsnemu sekretarzowi, co sprawiało, że zaczynał pocić się bardziej niż zwykle. I jak tu żyć? Jak tu wydajnie pracować?!

Zza pleców sekretarza dobiegł delikatny odgłos otwieranych drzwi, po czym dał się słyszeć słaby głos sekretarki.

– Panie prezesie? Przybył agent Johnson.

– Znakomicie! – wrzasnął uradowany prezes, zrywając się ze swojego obszernego, skórzanego fotela. – Nareszcie! Wprowadzić!

– Johnson jest w złym stanie – dodała niepewnie sekretarka. – Przywiózł go Hermann…

– Nieważne! – zatarł dłonie Coulthard. – Byle tylko był w stanie porozmawiać ze mną i moim sekretarzem… Zaraz, panie Scary? Gdzie pan jest, u diabła?!

Odpowiedziało mu milczenie.

– Panie Scary! – zaniepokoił się prezes, rozglądając się po gabinecie. Natknął się jedynie na puste spojrzenie Myszki Miki w stroju królowej Anglii, spoglądającej na niego z jednego z portretów na ścianie. – Co się z panem stało?!

– Jestem pod biurkiem – dobiegł skądś z dołu stłumiony głos sekretarza. – Nie wyjdę.

– A to czemu? – zdumiał się szef, kiwając zarazem dłonią na Hermanna, który akurat wtaczał do pokoju szpitalne łóżko na kółkach z czymś długim, przykrytym białą płachtą. Sanitariusz, drepczący u boku, trzymał tymczasem stojak z kilkoma krop-lówkami, od których rurki prowadziły gdzieś pod prześcieradło.

– Niepokoi mnie obecność Hermanna – padła odpowiedź. – Proszę powiedzieć, jak dziś wygląda?

Hermann z zadumą przygładził czerwoną, obcisłą suknię wieczorową i poprawił długie blond włosy. Niesforny loczek wciąż zasłaniał mu czoło, czego bardzo nie lubił, niemniej wydepilowane nogi w szpilkach ze skóry krokodyla zwiększały jego psychiczny komfort.

– Niczym Nicole Kidman – warknął prezes, schylając się i zaglądając pod biurko. Jego wzrok napotkał wytrzeszczone oczy sekretarza, co wzbudziło w nim lekki niesmak. – Panie Scary, czy między wami coś jest nie tak? Chyba zamówię wam wspólną sesję u firmowego psychoanalityka.

– Nie! – wrzasnął z przerażeniem sekretarz, po czym usiłując zachować resztki godności, wypełzł spod biurka i stanął sztywno wyprostowany, z rękami dumnie założonymi na piersi. Tej godnej pozycji zaprzeczało jednak drżenie jego łydek. – Ja… ja tylko zgubiłem tam szpilkę od krawata.

– Nie ma pan krawata – warknął prezes, przewracając oczami. Następnie skupił uwagę na nowo przybyłych. – Johnson? Jesteś tam?

Spod prześcieradła dobiegł żałosny i bolesny jęk.

– A więc jest – mruknął szef z zadowoleniem. – Jak przebiegł lot?

Kolejny jęk sprawił, że prezes zatarł dłonie z zadowoleniem.

– Pracownikom nie może być zbyt dobrze – rzekł do sekretarza konspiracyjnym szeptem. – To sprawia, że się rozbestwiają i żądają coraz więcej. A wtedy stają się ochotnikami do testów.

– Ach…

– Nie kwicz. I przestań się pocić albo każę ci stać w misce. Hermann? Co z Johnsonem?

– Zaraz zacznie mówić – odparł Hermann miękkim, aksamitnym sopranem, po czym uniósł nogę i wbił wysoki obcas w to, co znajdowało się pod prześcieradłem. – Johnson? Zdaj raport.

– Wy… wyjmij to – wyrzęziło spod białej tkaniny. – Wbijasz mi to w tchawicę.

Hermann przewrócił oczami i posłusznie postawił nogę na ziemi. Potem z wdziękiem usiadł w jednym ze skórzanych foteli dla gości, otworzył torebkę, wyjął puderniczkę i zaczął poprawiać rozmazany nieco makijaż.

Sekretarzowi na ten widok zrobiło się słabo, zwłaszcza wtedy, kiedy Hermann niespodziewanie uniósł wzrok i puścił do niego oko. Cofnął się niepewnie o krok i udał, że nie widzi pasów do pończoch wystających z torebki tego straszliwego człowieka.

– Gdzie oni są?! – warknął prezes, biegając wo-kół noszy, podczas gdy sanitariusz gmerał przy kroplówce, zwiększając dawkę środków przeciwbólowych. – Mów natychmiast! Zdobyłeś jakieś informacje?!

Podniósł jeden koniec prześcieradła i zmarszczył z niesmakiem nos na widok owłosionych męskich stóp.

– Czemu nikt mi nie powiedział, gdzie on ma przód?! – zagrzmiał z wściekłością, biegnąc do drugiego końca noszy.

– Sami nie byliśmy pewni… – usiłował tłumaczyć się sanitariusz, jednak natychmiast zamilkł, porażony wzrokiem prezesa. Pospiesznie pokręcił zaworem kroplówki, choć w zasadzie było to już zbędne.

Szef ostrożnie uniósł drugi koniec tkaniny i z zadumą spojrzał na to, co znajdowało się pod spodem.

– Nie dziwię się – mruknął w stronę sanitariusza, który odetchnął z ulgą, i usiadł na podłodze, nie zwracając najmniejszej uwagi na sekretarkę, akurat dyskretnie zamykającej za sobą drzwi. – Johnson? Słyszysz mnie?

– Słyszę – wybełkotała masa leżąca na noszach. – Przepraszam, że wyglądam niekorzystnie. Spuch-łem.

– Od czego?!

– Od polskiego bigosu. Okazało się, że mam uczulenie na kapustę i polskie grzyby.

– Co, u licha, robiłeś w Polsce?! – zdumiał się prezes. – Tylko nie mów mi, że znowu poniosły cię hormony! Wiem, że polskie piosenkarki są atrakcyjne, ale przecież miałeś zadanie!

– To nie piosenkarki – wybełkotał Johnson, otwierając jedno oko. – Zresztą nieważne. Panie prezesie, dopadłem ich. To znaczy, zlokalizowałem. Chyba.

– Chyba?

– Niemal na pewno. Po ucieczce z Niemiec zmienili nazwisko.

– Przecież wcześniej byli w Stanach Zjednoczonych! – zdumiał się szef, tupiąc nogami. Hermann, widząc to, pogroził Johnsonowi palcem.

– Nie denerwuj pracodawcy – zaszczebiotał, zalotnie trzepocząc rzęsami, na widok czego sekretarz Scary poczuł przerażające łomotanie serca. – Pamiętaj, że możesz stracić premię!

– Niech cholera weźmie premię – rzekł ponuro Johnson. – Owszem, mieszkali w Stanach, nazywali się Smith. Potem wyemigrowali do Niemiec, jakieś dwadzieścia lat temu… Tam przybrali nazwisko Müller.

– A teraz?! – zagrzmiał w końcu prezes, gdy przerwa w zeznaniu Johnsona wydała mu się zbyt długa. – Johnson?! Co się z tobą dzieje, u licha?!

Sanitariusz z zakłopotaniem zerknął na dozownik leków i z przerażeniem spostrzegł, że pomylił środek przeciwbólowy z nasennym.

– Prezesie? – szepnął Johnson, patrząc na szefa z rozczuleniem. – Pan jest taki podobny do mojego pluszowego misia… Nazywał się Robert. Wiedział pan o tym?

– Ja oszaleję! – wrzasnął prezes, unosząc pięści w górę. – Jaki znowu miś?! Jeśli polski bigos ma takie skutki uboczne, ONZ powinna wprowadzić zakaz turystyki w tych stronach! Albo używać go przeciwko wrogom podczas walk w Afganistanie!

Sanitariuszowi udało się ukradkiem podać agentowi podwójną dawkę środka pobudzającego produkcji własnego koncernu. W efekcie Johnon najpierw dostał niekontrolowanych drgawek, a potem spojrzał nieco przytomniej.

– Jaki miś? – spytał z urazą. – Panie prezesie, ja nic nie wiem o żadnym misiu. Skupmy się na obowiązkach służbowych. Oni są teraz w Polsce.

– Dzięki Bogu, wreszcie do czegoś dochodzimy – odetchnął prezes z głęboką ulgą. – Czyli jest szansa złapać ich i przeprowadzić testy. Bez tej rodziny nie mamy szans na opracowanie nowych leków, rozumiecie to?! Zarząd mnie zwolni, firma straci miliardy, a ludzkość… ludzkość nie pozna lekarstwa na nasze nowe bakterie wywołujące łysienie i wypadanie zębów. Chociażby. Bo przecież pracujemy już nad wyhodowaniem wirusa strusiej grypy, prawda? Właśnie, Scary, co osiągnęliśmy?

Sekretarz drgnął nerwowo i ponownie wrócił myślami do wczorajszego sprawozdania działu badawczego.

– Hmm, tak – zaczął niepewnie. – Niestety z tego, co wiem, w dziale badawczym pomylono probówki z DNA. Zamiast kodu genetycznego aus-tralijskich strusi, najpierw wzięto DNA kangurów, a potem dziobaka i kolczatki…

– Co takiego?! – prezes ponownie spurpurowiał. – Co to znaczy: dziobaka?!

– To takie zwierzę. Rdzennie australijskie.

Szef opadł bezwładnie na fotel i zaczął wachlować się egzemplarzem czasopisma „Disney World”.

– I jakie są efekty? – spytał beznadziejnie. – Tylko nie mów, że ochotnicy zaczęli się dziobać.

– Nie – odchrząknął Scary z pewnym zakłopotaniem. – Po przyjęciu dawki wirusa zaczęli poruszać się w nieco nieprzewidywalny sposób oraz…

– Nieprzewidywalny? Co to ma znaczyć?!

– Skaczą – wyjaśnił Scary, zamykając oczy, gdyż Hermann znów puścił do niego oko, malując zarazem usta krwistoczerwoną szminką. – Poruszają się skokami, dość nieskoordynowanymi. To wszystko przez te kangury.

– Litości – wyszeptał prezes słabym głosem. – Mam nadzieję, że tylko skaczą? Nie ma innych efektów ubocznych?

– Jak by to panu powiedzieć… – zatroskał się sekretarz, przestępując z nogi na nogę, co chyba nadzwyczajnie spodobało się Hermannowi. – Skakanie to tylko początek. Zaraz potem zaczęli namiętnie pływać w przydzielonym im basenie, założyli gniazda, połączyli się w pary i złożyli jaja. Niektóre już się wykluły. Ale zapewniam pana, że mężczyźni karmiący piersią nie wyglądają wcale tak absurdalnie, jak mogłoby się to wydawać.

– Nie – wyrzęził prezes, tym razem dla odmiany siniejąc. – Nie, dość tego! Hermann?! Wytłucz cały personel działu badawczego! Chociaż nie, oszczędź doktor Ambrose, ona ma takie… To znaczy, ona jest kompetentna. Jej asystentki też mogą zostać. Ochotnicy mają zniknąć! Aha, trzeba też opróżnić basen.

Sanitariusz posłusznie schylił się po szpitalny basen ustawiony pod noszami Johnsona, po czym jęknął, gdy dostał po głowie kantem okładki „Disney World”.

– Nie ten basen i nie do ciebie mówiłem! – wrzasnął prezes, zrywając się na równe nogi. – Johnson?! Mów dalej! Są w Polsce, to już wiemy. Co więcej?

– Więcej tej kroplówki poproszę – mruknął rozmarzony agent, wpatrując się w sufit. – O, babcia? Jak pięknie wyglądasz! A co u dziadka?

Sanitariusz, nie czekając na kolejny cios, pospiesznie podał Johnsonowi kolejną dawkę środka pobudzającego. Najgorsze skutki uboczne firmowe-go leku, o których wiedział, jeszcze się nie pojawiły, choć czarna szczecina w uszach agenta była mrocznym preludium do tego, co miało się stać w najbliższym czasie. Chciał zamknąć oczy, ale jakoś się powstrzymał.

– Mówiłeś, że są w Polsce… – powtórzył prezes znękanym głosem. – Co dalej?!

– Babcia jest w Polsce? – zdumiał się Johnson, ale już po chwili jego wzrok stał się nieco bardziej przytomny. – Ach tak, to pan prezes! Wie pan, co odkryłem w czasie mojej misji?

Prezes jęknął, zachwiał się lekko, po czym podsunął ramię sanitariuszowi. Ten przez chwilę wpatrywał się w niego z osłupieniem, po czym posłusznie podłączył mu kroplówkę.

– Mów – wysyczał wściekle szef, marszcząc brwi i wlepiając morderczy wzrok w jednego ze swoich najlepszych agentów. – Bo jak nie, to…

– Przecież cały czas mówię! – odparł agent z wyrzutem, patrząc na niego oczami, wokół których co chwilę pojawiały się coraz to nowe i dłuższe rzęsy. – Tylko trochę źle widzę. Oni są w Polsce, w takiej wiosce Pietrzyków. Pod Wrocławiem. Nazywają się teraz…

Powiedziawszy to, dziwnie zdrętwiał i zrobił się niebieski. Sanitariusz speszył się nieco i uznał, że dawka środka pobudzającego była jednak odrobinę za duża.

– No? – spytał niecierpliwie prezes. – Nazywają się… jak?!

– Blebleble – wybełkotał agent, uśmiechając się z błogością i chwytając go za rękę. – Bleble?

– Co takiego?!

– Bleble – odparł stanowczo Johnson, przewrócił oczami i zamarł na dobre.

Na długą chwilę zapadła cisza.

W końcu prezes zamrugał gwałtownie, gdyż nagle zaczęły przeszkadzać mu jego własne rzęsy, po czym spojrzał wściekle po obecnych i skupił wzrok na Hermannie.

– Hermann? – zaczął cicho i złowieszczo. – Teraz już dokładnie wiesz, gdzie oni są. Za miesiąc chcę ich mieć w naszych laboratoriach. Żywych. I wszystkich! To znaczy, najważniejszy jest dla nas syn. Szczeniak ma cechę, która jest dla nas bezcenna! To świeżo upieczony gimnazjalista, więc nie powinniście mieć żadnych problemów. Ale jeśli uda się dorwać kogokolwiek z pozostałych, zwłaszcza ojca, to jeszcze lepiej. Tym bardziej, że on podobno jest w zarządzie IRD.

– Czy pojedzie ze mną Scary? – spytał beztrosko Hermann, chowając szminkę do torebki i podnosząc się z fotela. – Dobrze wpływa na moją wydajność pracy. I mój nowy image…

W tym momencie nieszczęsny sekretarz zemdlał.

I w sumie było to chyba najlepsze wyjście.

Spis treści

- Gdzieś tam w Europie

- Bar Rusałka

- Wiadomości Radia Hades

- Szkoła, kilka dni poźniej

- Chwilę później

- Autobus pana Lebiedzińskiego

- W szpitalu

- W domu, Wieczorem

- W domu, Znacznie później, czyli nocą

- W drodze do szkoły

- W szkole

- Klasztor, Po szkole i obiedzie

- Klasztor, Arboretum i herbata z lipy

- Wiadomości Radia Hades

- Sobota pomiędzy nudą, a czymś niespodziewanym

- Ciągle sobota

- To ciągle sobota

- Sobota, godzina 20.00 i znacznie później

- Rynek i okolice

- Późnym wieczorem lub wczesną nocą

- Poniedziałek, W szkole

- Poniedziałek po lekcjach

- Wtorek

- Ciągle wtorek

- Wiadomości Radia Hades

- Noc

- Środa

- Kilkanaście godzin wcześniej

- Dom Kovvalskich

- Epilog