ANNIE KAGAN

Życie po życiu Billy’ego Fingersa

Jak mój brat rozrabiaka przekonał mnie, że istnieje życie po śmierci

przełożył Jacek Konieczny

Tytuł oryginału: The Afterlife of Billy Fingers. How My Bad-Boy Brother Proved to me There’s Life After Death

Copyright © 2013 by Annie Kagan

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXV

Copyright © for the Polish translation by Jacek Konieczny, MMXV

Wydanie I

Warszawa MMXV

Dla S.M.

Zawsze będę Cię kochać.

Mojemu szwagroszczakowi Steve’owi,

Superodjazdowemu, promienistemu królowi.

Billy

Opisane tu zdarzenia są prawdziwe. Niektóre imiona, nazwy miejsc i inne szczegóły zostały zmienione w celu zapewnienia anonimowości części osób. Czas trwania pewnych zdarzeń został skrócony, aby ułatwić stworzenie z nich spójnej fabuły.

Przedmowa

Ta fascynująca książka może w pierwszej chwili zaskoczyć i zdumieć. Opisane w niej wydarzenia wydadzą się niektórym czytelnikom całkowicie niewiarygodne i nierzeczywiste. Dlatego jestem wdzięczny doktor Kagan za to, że zwróciła się do mnie z prośbą o napisanie tej przedmowy, ponieważ pozwala mi to nawiązać do jednego z moich ulubionych tematów: niezwykłego świata filozofów starożytnej Grecji.

Przeciętnemu Amerykaninowi trudno będzie zapewne uwierzyć w opowieść doktor Kagan o nadprzyrodzonych kontaktach z jej nieżyjącym bratem. A szkoda, ponieważ greccy filozofowie, którzy stworzyli fundamenty zachodniej filozofii, doskonale znali niezwykły fenomen opisany w tej książce. Mieli nawet specjalne określenie na ludzi funkcjonujących w swego rodzaju zawieszeniu między tym a następnym życiem. Nazywali ich „wędrowcami między światami”.

Wędrowcy między światami spełniali ważne funkcje społeczne. Jak to ujmuje Heraklit, jeden z wczesnych filozofów greckich, „sprawowali opiekę nad żywymi i zmarłymi”. Żyjący około sześciuset lat przed naszą erą Ajtalides, jedna z pierwszych postaci należących do tej grupy, posiadał rzekomo zdolność swobodnego przekraczania granicy między światem fizycznym i zaświatami. W starożytnej Grecji wędrowcy między światami odgrywali role, które we współczesnych społeczeństwach Zachodu pełnią osoby mające za sobą doświadczenie śmierci (near-death experience). Dokładniej mówiąc, byli pośrednikami (lub posłańcami) między światem żywych a światem umarłych.

Innym słynnym wędrowcem między światami był filozof Menippos, który odwiedził zaświaty, a o swojej podróży napisał książkę. Menippos został odesłany z powrotem na Ziemię, otrzymawszy zadanie śledzenia poczynań jej mieszkańców. Miał składać sprawozdania swoim zwierzchnikom z zaświatów, informując ich o postępach dokonywanych przez ludzkość.

Menippos nosił się stosownie do swej roli. Zapuścił niesamowicie długą, szarą brodę i chodził w powłóczystej szarej szacie przewiązanej szkarłatną szarfą. Podpierał się drewnianym jesionowym kosturem. Na głowę zakładał dziwaczny kapelusz ozdobiony znakami zodiaku. Do swojej misji podchodził z pełną powagą.

Doświadczenia opisane przez doktor Kagan w pełni pokrywają się z rolą, jaką wędrowcy między światami odgrywali w starożytności. To mnie akurat wcale nie dziwi, gdyż tego rodzaju doświadczenia uważam za składnik wspólnego dziedzictwa psychologicznego ludzkości, a nie artefakt tylko jednej kultury.

Podejrzewam, że wiele osób doświadczyło czegoś podobnego jak doktor Kagan, rzecz w tym, że u mieszkańców Zachodu rozwinęło się całkowicie błędne przekonanie, iż tego rodzaju doświadczenia są niemożliwe – a nawet patologiczne. Z tego powodu tacy ludzie najzwyczajniej w świecie nie dzielą się swoimi przeżyciami z innymi, obawiając się, że zostaną osądzeni lub wyśmiani. Dlatego też chylę czoła przed doktor Kagan, ponieważ napisanie tej książki musiało od niej wymagać sporo odwagi.

W 2006 roku prowadziłem seminarium dla lekarzy i pracowników pewnego hospicjum, poświęcone żalowi po stracie bliskiej osoby. Współpracująca z tą placówką bizneswoman w średnim wieku opowiedziała nam o wypadku samochodowym, w którym dosłownie otarła się o śmierć. Była ciężko ranna i opuściła swoje ciało. Zaraz potem dostrzegła przy drodze starszego mężczyznę w szarej szacie. Miał niesamowicie długą szarą brodę, kostur i dziwny kapelusz. Kobieta odniosła wrażenie, że zadaniem mężczyzny jest przeprowadzić ją do zaświatów. Tak się składa, że na tamtej prelekcji nie wspomniałem o Menipposie ani żadnym innym wędrowcy między światami. Kobieta całkowicie spontanicznie opowiedziała swoją historię. Podejrzewam, że tego rodzaju doświadczenia towarzyszą nam od tysięcy lat i bez wątpienia przydarzają się sporej liczbie ludzi.

Skłaniająca do refleksji relacja doktor Kagan jest tego doskonałym przykładem.

dr Raymond Moody

Część pierwsza
Wciąż Billy

1. Początek wszystkiego

O godzinie dziewiątej rano policjant z hrabstwa Miami-Dade nagrał wiadomość na mojej automatycznej sekretarce. „Jeżeli zna pani Williama Cohena, proszę skontaktować się z sierżantem Diazem pod numerem 305...”.

O nie! Billy’ego pewnie aresztowali. Tylko nie więzienie. Nie po raz kolejny. Nie w tak późnym wieku.

Nawet dziś robi mi się słabo na wspomnienie wydarzeń sprzed niemal trzydziestu lat, kiedy mój brat poszedł do więzienia. Słyszę głuchy odgłos młotka, słowa „dożywocie z możliwością zwolnienia po dwudziestu pięciu latach”, matkę płaczącą w moich ramionach, błagającą sędziego o zmianę wyroku. Był to chyba najgorszy dzień w moim życiu. Musiałam patrzeć, jak policjanci zakładają Billy’emu kajdanki i odwożą go do więzienia Sing Sing za handel kokainą.

Rozdygotana wybrałam numer na komendę policji w Miami.

– Mówi siostra Williama Cohena. Czy mój brat został aresztowany?

– Nie – odpowiedział łagodnym głosem sierżant Diaz. – Dziś o drugiej trzydzieści w nocy potrącił go samochód. Przykro mi, pani brat nie żyje.

Serce mi zamarło. Nie żyje? Zakręciło mi się w głowie. Oszołomiona przyciągnęłam do siebie krzesło i usiadłam.

– Jak do tego doszło?

– William wracał z oddziału ratunkowego w South Miami Hospital. Był pijany i wybiegł na autostradę – relacjonował sierżant.

– Był pan na miejscu?

– Tak, proszę pani. Dostałem wezwanie na miejsce zdarzenia.

– Billy był ranny? – Ranny? Co ja gadam? Przecież przejechał go samochód! – To znaczy, chciałam zapytać, czy został zawieziony do szpitala.

– Nie, proszę pani. Pani brat nie zdawał sobie sprawy, że wpadł pod auto. Zginął natychmiast. Ani trochę nie cierpiał.

Zginął natychmiast? Ani trochę nie cierpiał? Skąd on to u licha może wiedzieć? Sierżant próbował złagodzić mój ból, ale słabo mu to wychodziło.

– William miał na ręce opaskę identyfikacyjną ze szpitala. W ich kartotece znaleźliśmy pani nazwisko i telefon.

A więc w taki sposób do mnie trafili! Billy zawsze podawał mnie jako osobę, którą należy zawiadomić w razie nagłego wypadku.

Sierżant Diaz odkaszlnął.

– Proszę posłuchać, nie musi pani identyfikować ciała. Szpitalna opaska nam w zupełności wystarczy. Lepiej zapamiętać go takim, jakim go pani znała.

Lepiej zapamiętać go takim, jakim go znałam? Mój Boże!

Sierżant musiał usłyszeć, że zaczęłam płakać, ponieważ dodał:

– To trochę niezgodne z przepisami, ale jeśli poda mi pani swój adres, prześlę rzeczy, które pani brat miał przy sobie.

Identyfikacja Billy’ego nie była konieczna, nie zachodziła zatem potrzeba, abym leciała z Nowego Jorku do Miami.

W chwili śmierci mój sześćdziesięciodwuletni brat był bezdomny, więc cały swój dobytek nosił w kieszeniach. Po śmierci – inaczej niż za życia – nie zamierzał przysparzać mi kłopotów. A więc stało się to, czego lękałam się od lat… Billy nie żył.

Zadzwoniłam do jego opiekuna z South Miami Hospital, który pomagał Billy’emu w radzeniu sobie z nałogiem narkotykowym. Eddie sprawiał wrażenie podenerwowanego.

– Wczoraj w nocy Billy pojawił się na oddziale. Był naćpany, kaszlał krwią. Chciał, żeby przyjęli go do szpitala, więc kiedy pielęgniarka odmówiła, informując, że musi najpierw iść na detoks, zaczął zachowywać się agresywnie. Chwycił za krzesło i jej groził. Wezwała policję, a Billy wybiegł ze szpitala. Resztę już pani wie. Pani bratu zabrakło wiary w Siłę Wyższą. Bardzo mnie zawiódł.

Zawiódł? Billy nie żył, a Eddie był „zawiedziony”? Rozłączyłam się i cisnęłam telefonem przez pokój, żeby odrzucić jego słowa jak najdalej od siebie.

Mój Boże, Billy nie żyje! Moje ciało przeszywał tak silny ból, że miałam poczucie, jakbym to ja została rozjechana przez samochód. W ubraniu położyłam się do łóżka i naciągnęłam kołdrę na głowę. Zaraz potem przypomniała mi się dziwaczna rzecz, którą zrobiłam poprzedniego dnia.

Mimo że nie rozmawialiśmy od kilku miesięcy, przez poprzedni tydzień o dziwo nie mogłam się opędzić od myśli o Billym. Zazwyczaj próbowałam o nim nie myśleć – była to strategia, którą stosowałam od czwartej klasy podstawówki. Jako dziewczynka uwielbiałam starszego brata, ale zawsze się bałam, że stanie mu się coś strasznego. Billy nieustannie popadał w tarapaty. Nie rozumiałam wtedy jeszcze nawet słowa „tarapaty”, ale wiedziałem, że kiedy były poważne, Billy’ego odsyłano do jakiegoś tajemniczego miejsca. A kiedy sytuacja stawała się naprawdę zła, rodzicie nie potrafili go w ogóle znaleźć.

W czwartej klasie rodzice wyjaśnili mi, że kłopoty Billy’ego polegają na „uzależnieniu od heroiny”. Tak to nazwali. Aby uwolnić się od nieustannego lęku o brata, otoczyłam się pancerzem obojętności.

Wiele lat później, w tygodniu poprzedzającym śmierć Billy’ego, nie potrafiłam przestać o nim myśleć. Przychodziło mi to o tyle trudniej, że mieszkałam i pracowałam w niewielkim, położonym na odludziu domu na wybrzeżu Long Island. Próbowałam strząsnąć z siebie powracające lęki, koncentrując się na codziennych czynnościach – wstawaniu o szóstej, karmieniu kotów, medytacji, spacerze wzdłuż zatoki, przygotowywaniu lunchu, zamykaniu się w moim studiu nagraniowym i pisaniu piosenek.

Siedząc przy syntezatorze, potrafiłam myśleć wyłącznie o Billym. Miałam ochotę do niego zadzwonić, usłyszeć jego głos, powiedzieć, że go kocham, w jakiś sposób mu pomóc. Ale raz, że nie wiedziałam, jak się z nim skontaktować, a dwa, trochę obawiałam się tego kontaktu. Byłam pewna, że jest w kiepskiej formie.

W dniu śmierci Billy’ego, w tamten przejmująco zimny styczniowy poranek, włożyłam dwa swetry, kurtkę puchową, dwie wełniane czapki i wyszłam na dwór. W przenikliwym zimnie kroczyłam po zamarzniętych zbrązowiałych liściach. Przebyłam nagi zimowy las i zeszłam po drewnianych schodach na plażę. Nie miałam zwyczaju zwracać się do Boga z jakimikolwiek prośbami, ale tamtego ranka spojrzałam w srebrzyste niebo, uniosłam ręce i wyobraziłam sobie, że popycham Billy’ego w ręce Stwórcy. „Zaopiekuj się nim w moim imieniu”, wyszeptałam.

Kilka godzin później Billy zginął.

Następne dni spędziłam w łóżku, niezdolna do niczego poza piciem herbaty. Podobno istnieją różne fazy żałoby po odejściu bliskiej osoby – szok, poczucie winy, gniew, depresja – ale na mnie wszystkie te odczucia zwaliły się równocześnie.

Odwiedziła mnie moja przyjaciółka Tex, żeby sprawdzić, jak sobie radzę.

– Jakoś mi dziwnie – wyznałam. – Trudno to po prostu nazwać smutkiem. Czuję się jak lalka voodoo, którą przekłuto mnóstwem szpilek.

Nadałam Tex jej efektowny przydomek, ponieważ miała sto osiemdziesiąt centymetrów wzrostu, ciemne włosy, kanciastą sylwetkę i słabość do kowbojek. Wyglądała na twardzielkę, ale była pełna życzliwości i nigdy nie mówiła niczego bez zastanowienia.

– Och, kochanie – powiedziała, ściskając mi dłoń. – Po prostu pogrążyłaś się w żałobie.

Tex wiedziała, o czym mówi. Jako nastolatka straciła w katastrofie lotniczej starszego brata o imieniu Pat.

Trzy dni po śmierci Billy’ego nad Long Island przetoczyła się potężna burza. Dosunęłam łóżko do okna i obserwowałam, jak zamieć pustoszy świat. Billy uwielbiał taką niespokojną pogodę, więc widok za oknem sprawiał mi swego rodzaju satysfakcję. Śnieg „wymazywał” mój świat, tak samo jak śmierć „wymazała” świat Billy’ego.Zawsze wierzyłam w życie po śmierci, choć nie miałam pojęcia, jaką konkretnie miałoby ono mieć postać. Słysząc wiatr wyjący w szparach okien, byłam pewna, że to duch Billy’ego – jak to mój brat miał w zwyczaju – wszczął jakąś rozróbę w niebie, szukając drogi ucieczki.

Śnieżyca minęła, wiatr zelżał. Dni spędzałam głównie w łóżku, płacząc. Łykałam takie ilości valium, że w końcu zamieniłam się w zombie. Moje długie, ciemne, falujące włosy wyprostowały się i potargały. W miejscu oczu miałam dwie opuchnięte szparki. Moja skóra straciła połysk. Nie wyglądałam jak czterdziestokilkuletnia kobieta, ale jak stulatka – i słusznie, bo ilekroć stawałam przed lustrem, werdykt brzmiał tak samo: to ja byłam wszystkiemu winna.

Przez kilka poprzednich lat starałam się za wszelką cenę pomóc Billy’emu. Załatwiałam szpitale, odwyki, psychiatrów, kliniki leczące metadonem. Bez rezultatu. Jego zmagania z nałogiem stały się czarną dziurą, która wsysała mnie w sam środek chaosu jego życia. Co tydzień nabawiałam się nowej dolegliwości, chodziłam od lekarza do lekarza. W końcu zaczęłam go błagać: „Dłużej tego nie zniosę! Przestań do mnie dzwonić!”. Ale on nie przestał. Nie potrafił. Odtąd, zamiast rozmawiać, głównie się na siebie wydzieraliśmy. W końcu przestał dzwonić. A teraz nie żył.

Trzy tygodnie po rozpoczęciu tej żałobnej udręki i samooskarżeń wypadały moje urodziny. Kiedy tamtego dnia obudziłam tuż przed wschodem słońca, nad moją głową rozległ się głos.

Annie! Annie! To ja! To ja! Billy!

Nie ulegało wątpliwości, że słyszałam charakterystycznie niski, aksamitny głos Billy’ego. Byłam zaskoczona, ale bynajmniej się nie wystraszyłam. Ogarnął mnie nawet pewnego rodzaju spokój.

– Billy? – zapytałam, jeszcze na wpół śpiąca. – Skąd się tu wziąłeś? Przecież nie żyjesz. Muszę śnić.

Nie śnisz. To ja! Wstań i znajdź czerwony notatnik.

W jednej chwili całkowicie oprzytomniałam. Zupełnie zapomniałam o czerwonym notatniku, który Billy przysłał mi rok wcześniej w prezencie urodzinowym. Pamiętam, że mnie tym wzruszył, ponieważ zadał sobie trud i wysłał mi upominek, mimo iż w tamtym czasie jego życiem coraz bardziej rządziły nałogi.

Wyskoczyłam z łóżka i odszukałam czerwony notatnik. Stał na półce w sypialnianej szafce. Kartki były puste, pomijając dedykację na pierwszej stronie.

Droga Annie,

każdy powinien mieć książkę zadedykowaną sobie.

Czytaj między wierszami.

Kocham cię, Billy

Cóż to za dziwaczne stwierdzenie! „Czytaj między wierszami”? Przesunęłam palce po literach skreślonych dobrze mi znanym charakterem pisma. Potem usłyszałam go ponownie.

To naprawdę ja, Annie. Wszystko ze mną w porządku, wszystko jest w porządku, ponieważ...

Złapałam długopis i szybko zapisałam jego słowa w czerwonym notatniku.

Na samym początku odczuwa się szczęście – a przynajmniej tak było w moim przypadku. Nie wiem, czy inni przeżywają to samo w chwili śmierci. Kiedy potrącił mnie samochód, poczułem, jak jakaś energia wysysa mnie z ciała do rzeczywistości wyższego poziomu. Mówię „wyższego”, ponieważ towarzyszyło temu odczucie wznoszenia. Momentalnie ustąpił wszelki ból.

Nie pamiętam, żebym unosił się nad własnym ciałem, spoglądał na nie z góry ani robił coś podobnego. Pewnie chciałem jak najszybciej się stąd wynieść. Od samego początku wiedziałem, że nie żyję. Byłem z tym pogodzony i w pełni gotowy na wszystko, co miało mnie spotkać – cokolwiek by to było.

Nie miałem wrażenia, jakbym poruszał się z jakąś konkretną prędkością. Czułem się jedynie lekki, wolny od obciążeń, podczas gdy owa siła wsysała mnie w przestwór zbudowany ze srebrzysto-niebieskich świateł. Ludzie, którzy otarli się o śmierć, wspominają czasami, że przebyli tunel. Ja wolę określenie „przestwór”, ponieważ tunel ma ściany. Tymczasem niezależnie od tego, w którą stronę i jak daleko bym spojrzał, widziałem tylko światło. Może różnica polega na tym, że ja dostałem bilet w jedną stronę, a oni odbyli również podróż powrotną.

Choć utraciłem ciało, miałem poczucie, jakbym wciąż je posiadał i jakby trwało jego uzdrawianie. Światła przenikały mnie, a im bardziej wyciągały mnie w górę, tym lepiej się czułem. Uleczono nie tylko rany, które odniosłem w wypadku samochodowym. Światła już w pierwszej nanosekundzie wymazały wszystkie krzywdy, jakie spotkały mnie w życiu: fizyczne, psychiczne, emocjonalne i inne.

Niedługo potem u mojego boku pojawił się tata – młody, uśmiechnięty i przystojny jak za swoich najlepszych czasów. Pożartował, po czym zapytał: „Dlaczego tak długo musiałem na ciebie czekać?”. Bardzo się ucieszyłem, że mogę go zobaczyć, choć domyślam się, że znalazł się tam po to, abym nie czuł się obco w nowym świecie. Tak mi się przynajmniej wydaje, ponieważ tata towarzyszył mi tylko przez jakiś czas. Bez wątpienia nie był główną atrakcją tego etapu.

Były nią srebrzyste światła. W leczących promieniach było coś odświętnego, jakby mnie pozdrawiały i mówiły: „Witaj w domu, synu”.

Nie potrafię określić, jak długo wznosiłem się w przestworze uzdrowienia, ponieważ straciłem zupełnie poczucie czasu. Wiem tylko, że przestwór ten był swego rodzaju kosmicznym kanałem rodnym, przez który wydostałem się do nowego życia.

Chciałbym, najdroższa, abyś wiedziała, że nie zmagam się już z żadnymi trudnościami ani okropieństwami. Z przestworu wyłoniłem się wprost do wspaniałego Wszechświata. Teraz sunę przez przestrzeń, nieważki, otoczony cudownie migoczącymi gwiazdami, księżycami i galaktykami. Wokół mnie rozbrzmiewa kojące nucenie, jakby setki tysięcy głosów śpiewały specjalnie dla mnie, choć z tak wielkiej oddali, że pozostają ledwie słyszalne.

Choć nie mogę z całą pewnością stwierdzić, że ktoś tu mnie oczekiwał, po opuszczeniu świetlistego przestworu poczułem Nadprzyrodzoną Obecność, obecność życzliwej, kochającej, wspaniałomyślnej istoty. I tak naprawdę niczego więcej nie potrzebowałem.

Poza Nadprzyrodzoną Obecnością wyczuwałem również wokół siebie inne istoty – ty pewnie określiłabyś je mianem Istot Wyższych. Nie potrafię wytłumaczyć, dlaczego używam słowa „istota” oraz liczby mnogiej – po prostu wiem, że istnieje więcej niż jedna. Nie potrafię ich zobaczyć ani usłyszeć, ale wyczuwam, jak poruszają się wokół mnie, jak ze świstem przelatują obok i na różne sposoby zajmują się twoim braciszkiem. I choć nie mam zielonego pojęcia, co konkretnie zamierzają, podejrzewam, że właśnie dzięki temu, że trafiłem w ręce tej niebiańskiej ekipy, odczuwam euforię, a nie przerażenie.

Spoglądam na Ziemię, spoglądam na nią z góry. Wygląda to tak, jakby w niebie powstał otwór między naszymi dwoma światami, a ja spoglądam przez niego i widzę ciebie. Wiem, jak bardzo zasmuciła cię moja śmierć. „Zasmuciła” to zresztą zbyt łagodne słowo. Trafniej byłoby powiedzieć, że masz poczucie osamotnienia. Pamiętaj jednak, najdroższa: śmierć nie jest aż tak straszliwym doświadczeniem. Jak dotąd sprawia mi wielką przyjemność. Prawdę mówiąc, lepiej być nie mogło. Postaraj się nie traktować śmierci zbyt poważnie. A najlepiej – nie traktuj zbyt poważnie samego życia. Sprawiałoby ci wtedy znacznie większą przyjemność. To jeden z sekretów udanego życia. Chcesz poznać inny? Pożegnania nie są tak trudne, jak się wydaje, ponieważ naprawdę się kiedyś ponownie spotkamy.

Głos Billy’ego ucichł równie niespodziewanie, jak się rozległ. Siedziałam na łóżku, trzymając na kolanach czerwony notatnik. Kilka pierwszych stron zapisałam słowami brata. Czy jego głos powstał w mojej wyobraźni? Być może. Skąd jednak wzięły się same słowa? Z całą pewnością nie ze mnie.

Za przednią okładką notatnika znalazłam kartkę, którą Billy dołączył do prezentu – rysunek przedstawiający wielkiego pomarańczowego kocura przytulającego małą fioletową kotkę. Widniejący pod spodem napis przyprawił mnie o ciarki: „Jesteś prawdziwy czy mi się przyśniłeś?”.

Czyżby za sprawą żałoby po bracie przydarzył mi się dziwny sen na jawie? Jak to rozstrzygnąć? Nie wiedziałam, ale w tamtym czasie miałam to gdzieś. Pierwszy raz od śmierci Billy’ego poczułam radość… coś więcej niż radość. Billy miał się dobrze, a kiedy opisywał błogą podróż w przestrzeni międzygwiezdnej, atmosfera jego świata przeniknęła do mojego. Ogarnęła mnie niemalże euforia.

Nagle poczułam głód. Wstałam z łóżka, poszłam do kuchni i zaparzyłam czajniczek herbaty. Usiadłam przy stole, zaczęłam pałaszować ciastka z marmoladą i otworzyłam jakieś czasopismo. Natknęłam się na reklamę papieru toaletowego White Cloud przedstawiającą chmurę z wycięciem w środku – przypominało dziurę w niebie. Czy Billy chwilę wcześniej nie wspomniał, że obserwuje mnie przez otwór w niebie? Przeszły mnie ciarki. Może reklama była znakiem?

„Niedorzeczność – zganiłam się w myślach. – Chyba rzeczywiście zaczynam tracić zmysły”.

Mimo to po głowie nadal chodziła mi myśl, że głos i reklama są ze sobą powiązane.

„Jesteś prawdziwy czy mi się przyśniłeś?”.

Mimo przedziwności całej sytuacji poszczególne elementy składały się w spójną całość – pojawienie się Billy’ego, zapomniany czerwony notatnik, dedykacja, pytanie na kartce, reklama z dziurą w niebie. Zanim usłyszałam głos Billy’ego, z przygnębienia ledwie starczało mi sił, żeby oderwać głowę od poduszki. Teraz ogarnęła mnie zupełna błogość.

Czy Billy objawił mi się tylko ten jeden raz, abym wiedziała, że ma się dobrze? Czy to już koniec? Miałam nadzieję, że nie. Przy kolejnej wizycie wiedziałabym już, co robić. Potrafiłabym podejść do zdarzenia obiektywnie i świadomie, aby stwierdzić, czy dzieje się naprawdę. Postanowiłam zwabić Billy’ego z powrotem, dlatego przez cały czas nosiłam przy sobie notatnik i długopis.

Przekład: Jacek Konieczny

Redakcja: Anna Adamiak

Korekta: Dorota Nowak, Agnieszka Sprycha

Projekt okładki: Krzysztof Rychter

Fotografia wykorzystana na I stronie okładki: © Yagi Studio / Photodisc / Getty Images

Skład i łamanie: Tekst – Małgorzata Krzywicka

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel./faks (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-2207-2

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Marcin Kapusta / Virtualo Sp. z o.o.