Sue Bentley

Błysk kopyt

Magiczny Konik

Tłumaczenie: Michał Zacharzewski
Ilustracje: Angela Swan

Nazwa oryginalna serii: Magic Ponies

Tytuł oryginalny: A Twinkle of Hooves

First published in Great Britain in the English language by Penguin Books Ltd. in 2009

Text copyright © Susan Bentley, 2009

Illustrations copyright © Angela Swan, 2009

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa 2015

Tłumaczenie: Michał Zacharzewski

Redakcja, korekta i skład: Dolina Literek

ISBN 978-83-280-2345-1

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Prolog

- Rozdział pierwszy

- Rozdział drugi

- Rozdział trzeci

- Rozdział czwarty

- Rozdział piąty

- Rozdział szósty

- Rozdział siódmy

- Rozdział ósmy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Hoppy i pierwszych lekcji w życiu

Prolog

Kaszmir dotknął kopytami bujnej trawy rosnącej na magicznej wyspie i złożył skrzydła pokryte złotymi piórami. Był podekscytowany. Wierzył, że jego siostra wróciła już do domu i jest całkowicie bezpieczna wśród koni ze Stada Błyskawic.

– Nie mogę się doczekać, kiedy ją zobaczę! Przeznaczenie przepadła na tak długo! – zawołał, a jego fiołkowe oczy zabłysły.

Dzień był upalny, dlatego chciało mu się pić. Podszedł do kryształowego potoku i zaspokoił pragnienie. Słońce kryjące się za rosnącą w pobliżu brzozą padało na jego kremową sierść i mieniło się w rozwianej złotej grzywie oraz na ogonie.

Magiczny konik uniósł łeb i spojrzał na las rosnący po przeciwnej stronie potoku. Zaraz za nim dostrzegł łagodnie opadające wzgórza oraz przykryte śniegiem szczyty wysokich gór okolone błyszczącymi, wielokolorowymi chmurami. To im Wyspa Tęczowej Mgły zawdzięczała swoją nazwę.

Nagle drzewa poruszyły się. Pomiędzy nimi pojawił się jakiś niewyraźny kształt. Rozochocony Kaszmir zastrzygł uszami.

– Przeznaczenie?! – zawołał.

Odpowiedziała mu cisza. Zdziwiony zrobił krok do przodu, lecz szybko zatrzymał się zaniepokojony. A jeśli to zasadzka jednego z mrocznych rumaków, które od dawna marzyły o tym, aby skraść magię koniom ze Stada Błyskawic?

Kaszmir poczuł ciarki na swoim jedwabistym grzbiecie. Rozpostarł wspaniałe, złote skrzydła, żeby w każdej chwili móc się rzucić do ucieczki. Nieoczekiwanie spomiędzy drzew wyłonił się starszy, kremowo--złoty koń o mądrym wyrazie pyska. Szedł przez potok w jego stronę!

– Ogień! – zawołał z ulgą w głosie Kaszmir.

Potem pochylił łeb, żeby powitać przywódcę stada.

Ten spoglądał na niego przyjaźnie.

– Cieszę się, że znów cię widzę, mój młody przyjacielu. Czy przyprowadziłeś ze sobą siostrę? – zapytał aksamitnym głosem.

– Nie. Miałem nadzieję, że sama wróciła – odpowiedział ze smutkiem konik. – Rozumiem jednak, że się myliłem.

Ogień spojrzał na niego ponuro.

– Nie sądzę, żeby Przeznaczenie ot tak się tu pojawiła. Powinieneś ją odnaleźć i uspokoić. Wyjaśnić, że znowu mamy zaginiony kamień.

Kamień mocy chronił Stado Błyskawic przed mrocznymi rumakami. Przeznaczenie przypadkowo go zgubiła, ścigając się z Kaszmirem w chmurach. Konik odnalazł świecidełko, ale w tym czasie jego siostra uciekła. Bała się, że ten wybryk ściągnie na nią koszmarne kłopoty.

– A zatem muszę ruszać w drogę – stwierdził Kaszmir. – Mroczne rumaki wciąż na nią czyhają.

Ogień tupnął błyszczącym kopytem. Błysnęło tęczowe światło i tuż przed nim pojawił się przepiękny ognisty opal.

– Podejdź bliżej, Kaszmirze. Zerknij w kamień mocy – zachęcił przywódca stada.

Magiczny konik go posłuchał. Od razu poczuł ciepło w całym ciele. Kamień powiększył się i wystrzeliły z niego promienie tęczowego światła. Konik westchnął, bo zobaczył wśród nich siostrę galopującą po ścieżce ciągnącej się wzdłuż domów z czerwonej cegły. A więc Przeznaczenie wciąż znajdowała się w innym, odległym świecie!

Nagle błysnęło fiołkowe światło i tęczowa mgła otoczyła Kaszmira. Młody konik o kremowej sierści, z rozwianą złotą grzywą i wielkimi skrzydłami nieoczekiwanie zniknął. Na jego miejscu stał teraz niewielki, czarno-biały konik o szerokiej, białej łatce na czarnym pysku.

– Wykorzystaj to przebranie podczas wyprawy do innego świata. No ruszaj, mój młody przyjacielu – ponaglił go Ogień.

– Wkrótce odnajdę Przeznaczenie i sprowadzę ją z powrotem – obiecał Kaszmir.

Na jego srokatej sierści pojawiły się fiołkowe iskierki. Kolejny raz otoczyła go tęczowa chmura. Konik zarżał cicho, kiedy poczuł, jak rośnie w nim moc. Mgła wirowała wokół niego coraz szybciej i szybciej, aż wreszcie go wciągnęła…

Rozdział pierwszy

Do zobaczenia, Alicjo! Mam nadzieję, że zaprzyjaźnisz się z Florcią! – zawołała łamiącym się głosem Sonia.

Machała do sześciolatki siedzącej na przednim fotelu samochodu zaparkowanego przed jej domem.

– Dziękuję! Na pewno tak będzie! – odpowiedziała dziewczynka.

Odmachała jej, uśmiechając się szeroko ze szczęścia.

Jednak do oczu Sonii napływały łzy. Ze smutkiem patrzyła, jak samochód z przyczepką do transportu koni jedzie wzdłuż ulicy. Kiedy zniknął za rogiem, skrzywiła się i spojrzała na mamę.

Kobieta przytuliła ją i pogłaskała po jasnych włosach.

– Dobrze się spisałaś, kochanie. Wiem, że pożegnanie z Florcią było dla ciebie trudne, ale nie możemy trzymać konika, na którego nie powinnaś wsiadać.

– Wiem – westchnęła dziewczynka i otarła łzy. – I zdaję sobie sprawę, że trafiła do dobrego domu. Przecież Alicja naprawdę ją pokochała, prawda?

Mama uśmiechnęła się i pokiwała głową.

– Wszystkie dzieci kochają swoje pierwsze koniki. Byłaś w jej wieku, kiedy dostałaś Florcię. Szkoda, że już jesteś za duża, żeby na niej jeździć. Ale tak to już jest…

Sonia przytaknęła. Oczywiście rozumiała, co mama miała na myśli, choć jednocześnie wiedziała, że będzie bardzo tęsknić za swoim kasztanowym konikiem. Zaprzyjaźniła się z nim. Przez ostatnie trzy lata świetnie się razem bawili. Teraz każdy dzień będzie taki smutny!

Dziewczynka wróciła za mamą do domu. Słońce wlewało się do kuchni przez otwarte drzwi. W pomieszczeniu było naprawdę gorąco, więc Sonia wyjęła z lodówki chłodne napoje. Kiedy piła, patrzyła w przestrzeń. Czuła się zagubiona. Przecież zawsze w soboty jeździła na Florci, a potem ją szczotkowała, aż kasztanowa sierść zalśniła.