Jon Scieszka

Franek Einstein i elektryczny palec

Tłumaczenie Michał Zacharzewski
Ilustracje Brian Biggs

1

Nie ruszaj się, Watson – mówi Franek Ein-stein. – To nie będzie bolało… tak bardzo.

– Twoje „tak bardzo” nieco mnie niepokoi – odpowiada jego kolega, mimo to nie rusza się z miejsca.

Franek pociera stopy o wełniany dywan. Potem unosi palec wskazujący na wysokość nosa Watsona.

Robot o imieniu Klink, podłączony do gniazdka w rogu laboratorium Franka, unosi wzrok.

– Och, jakie to ekscytujące – mówi bez cienia ekscytacji w głosie. – Nie mam pojęcia, co się wydarzy!

– Ja też nie! Ja też nie! Ja też nie! – pokrzykuje jego metalowy kumpel Klank.

Klink obraca oko swojej kamery w jego stronę.

– Dokładnie wiem, co się wydarzy!

– Co? – pyta jego towarzysz.

– Co? – pyta też Watson.

Tymczasem Franek zbliża palec do twarzy kumpla.

Niewielka wiązka elektryczności przeskakuje z jego palca na nos Watsona.

Bzzzzzzt!

– Auuu! – wrzeszczy chłopiec.

– Udało się! – cieszy się z kolei Franek.

– Cha, cha, cha! – śmieje się Klank.

– I ludzie nazywają cię geniuszem? – upewnia się Klink.

Watson pociera nos i siada przy swoim stole laboratoryjnym.

– Dlaczego to zrobiłeś?

Franek wykonuje szybki szkic, a potem zapisuje kilka słów w notesie.

– Energia. Elektryczność statyczna. Coś takiego jak błyskawica, tylko na mniejszą skalę.

– Więc strzeliłeś mnie błyskawicą w nos?

– Tak.

– Dlaczego?

– A po co w ogóle eksperymentujemy? – Franek przypina zdjęcie błyskawicy w sekcji Energii na Ścianie Wiedzy. – Żeby się dowiedzieć, jak działają rzeczy. Żeby opracować nowe wynalazki. Żeby zrozumieć, czym naprawdę jest energia. A przede wszystkim, żebyś podskoczył!

Klink odłącza się od sieci i zwija kabel. Jest już naładowany.

– Elektryczność statyczna – potwierdza. – Wolne elektrony zgromadziły się we Franku na skutek pocierania wełnianego dywanu. Mają ładunek ujemny. Potem przeskoczyły na dodatnio naładowany nos Watsona, bo ładunki przeciwne się przyciągają.

– Tak jak w przypadku błyskawicy – dodaje Franek. – Chmury burzowe u swojej podstawy są naładowane ujemnie. Błyskawica przeskakuje na dodatnio naładowaną ziemię. To przyciąganie się przeciwnych ładunków.

– No… super! – mówi Watson. – Czyli zamierzasz zaprojektować wynalazek, który wszystkich będzie prztykał w nos?

– Och, nie! – protestuje chłopiec. – Chodzi mi wyłącznie o energię. Energię dla wszystkich! Energię, która napędza cały świat. Bez niej nic by się nie wydarzyło!

– To prawda! – zgadza się Klink. – Energia istnieje w wielu różnych formach. Pewnie zainteresuje was, że dobudowałem mnóstwo przystawek wykorzystujących energię! – dodaje, po czym zaczyna je pokazywać. – Mechaniczna. Elektryczna. Magnetyczna. Chemiczna. Świetlna. Cieplna. Atomowa. Nie dodałem jednak energii dźwiękowej.

– Tak, tak, tak – wtrąca się Klank. – Bo ja ją mam. Jestem Robot Chrobot! Posłuchajcie mnie tylko! Badang, badang, badang…

– Cudownie! – cieszy się Franek. – Wszystkie formy energii! Ale najbardziej niesamowite jest to, że energii nie można ani stworzyć, ani zniszczyć. Można tylko zmienić jedną jej formę w drugą.

– Hm – wzdycha Watson. Najwyraźniej nie uważa tego za niesamowite. – A jak to mi może pomóc w opracowaniu nowego wynalazku?

Chłopiec przeszukuje stertę niewielkich papierowych kulek, wysuszonych ziarenek oraz kawałków śrutu. Szuka czegoś, co pasowałoby do jego dużej, plastikowej słomki.

W końcu wsuwa do niej ziarenko. Potem dmucha z całych sił w rurkę, posyłając je w stronę celu – pustej puszki po słodkim napoju. Ziarenko skręca jednak i brzdęk! odbija się od metalowego ciała Klanka.

– Przecież właśnie nad tym pracujemy! – mówi Franek. – Nad siłami! W naszym świecie siły stanowią efekt działania energii. To one powodują ruch. Wiele na ten temat miał do powiedzenia ten facet – dodaje chłopiec i wskazuje na Ścianę Wiedzy. – Być może najsławniejszy naukowiec wszech czasów, sir Isaac Newton! To on stworzył trzy zasady dynamiki!

– Niezły fryz – uśmiecha się Watson.

– Możemy je wykorzystać…

Kiedy Franek mówi, Watson ładuje niewielki, plastikowy śrut do swojej strzelby plujki. Celuje w metalową rurę pod sufitem.

– …do kierowania energii…

Wystrzelony przez niego pocisk mija rurę i trafia w aluminiową taśmę. Tink!

Nagle potężne TRACH, BUM, BANG! wypełnia laboratorium. Ściana zaczyna się trząść. Spora część sufitu spada i rozbija się o betonową podłogę. Wszędzie pełno jest połamanego drewna i metalowych rur.

– To nie ja! – krzyczy Watson i spogląda na plujkę. – To moja wina?

Ale zanim pojawia się odpowiedź, olbrzymia postać o potężnych ramionach i niewidocznej spod kaptura, z pewnością złowrogiej twarzy, wyłania się spod gruzów. Kaszle, stęka i…

– Atakuje! – woła chłopiec. – Padnijcie!

Wszyscy padają.

Nazwa oryginalna serii: Frank Einstein

Tytuł oryginalny: Frank Einstein and the Electro-Finger

Copyright © Jon Scieszka 2014

Illustrations copyright © 2014 Brian Biggs

First published in U.S.A. in 2014 by Amulet Books

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa 2016

Tłumaczenie: Michał Zacharzewski

Konsultacja: Milena Więckowska

Redakcja, korekta i skład: Dolina Literek

ISBN 978-83-280-3246-0

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Marcin Kapusta / Virtualo Sp. z o.o.