Jon Scieszka

Franek Einstein i silnik antymaterialny

Tłumaczenie Michał Zacharzewski
Ilustracje Brian Biggs

1

Dokładnie 48 godzin / 2 obroty Ziemi wcześniej…

Noc.

Ciemność.

Błysk!

Niezwykle jasna błyskawica rozdziera mrok i po chwili znika gdzieś za oknem dachowym, tak zwanym świetlikiem.

Franek Einstein unosi głowę znad projektu. Głośno liczy.

– Tysiąc jeden. Tysiąc dwa. Tysiąc trzy. Tysiąc cztery. Tysiąc pięć…

TRZASK! BUUUM! Wibrująca fala dźwiękowa grzmotu trzęsie starymi oknami o metalowych framugach, zainstalowanymi w warsztacie – laboratorium naukowym Franka.

– Trzy sekundy między błyskawicą a grzmotem oznacza kilometr… A więc w tym przypadku w grę wchodzi półtora kilometra – oblicza Franek, wykorzystując różnicę między pędzącym z gigantyczną prędkością światłem a znacznie wolniejszym dźwiękiem. – W sam raz na czas.

– Jesteś pewien, że to zadziała? – pyta Watson, zakładając na wszelki wypadek długie, żółte, gumowe rękawice do zmywania. – Bo wiesz, chłopie, dla mnie to czyste szaleństwo.

– Wszystko cudownie się składa – odpowiada Franek. – Cudownie, że moi rodzice wyjechali na jedną z tych swoich wycieczek do popularnych atrakcji turystycznych. Cudownie, że dziadek Al pozwolił mi urządzić laboratorium w garażu i zabrać niektóre graty ze swojego sklepu z artykułami metalowymi. I cudownie, bo do ożywienia SmartBota możemy wykorzystać błyskawicę. Zgarniemy Nagrodę Naukową Midville!

Uderza błyskawica. Ryczy grzmot.

– Dzięki tym stu tysiącom dolarów spłacimy długi dziadka. A dzięki SmartBotowi będziemy mogli wynaleźć wszystko, co tylko nam się przyśni! – Franek umieszcza ostatni miedziany zwój w głowie robota. – Co miałoby pójść nie tak?

– Cóż, a pamiętasz, jak budowaliśmy samochody rajdowe…

Franek wyciąga rękę niczym chirurg podczas operacji.

– Przełącznik próżniowy!

– …i zainstalowałeś silnik rakietowy w wózku dziecięcym, a potem…

– Moduł GPS!

– …uznałeś, że w celu oszczędzania paliwa nie warto instalować hamulców?

– Płat czołowy!

– Wciąż mam tę bliznę!

– Płat czołowy!

Watson rozgląda się po stole usłanym częściami i urządzeniami zebranymi w ciągu dwudziestu lat istnienia sklepu z narzędziami dla mechaników, elektryków i hydraulików. W końcu podnosi błyszczący, metalowy przedmiot z dwoma otworami.

– Masz na myśli toster?

Błysk!

Franek unosi głowę i spogląda przez świetlik. Liczy.

– Tysiąc jeden. Tysiąc dwa…

Buuum!

– Niecały kilometr. Super! Płat czołowy! Szybko!

Watson rzuca mu toster-głowę.

Franek przykręca część we właściwym miejscu. Potem umieszcza SmartBota na rdzewiejącym, czerwonym korytku wózka, połączonym za pomocą specjalnej uprzęży poprowadzonej przez wyciąg krążkowy z silnikiem służącym do otwierania drzwi garażu.

Następnie cofa się i ostatni raz spogląda na efekt swojej pracy.

– Ten robot będzie w stanie myśleć i się rozwijać. Z każdym dniem będzie coraz mądrzejszy. Jednak żeby ożyć, potrzebuje potężnej dawki energii.

Mówiąc to, naciska guzik służący do otwierania drzwi garażu.

Hmmmmmmmmmm. Silnik zaczyna warczeć. Lina napręża się. SmartBot unosi się na starym wózku Franka nad stołem operacyjnym ku sufitowi. Świetlik otwiera się.

– Tak – mówi Franek Einstein i śmieje się szaleńczo. Jego włosy oraz laboratoryjny kitel poruszają się przy nagłym podmuchu wiatru. Chłopiec chwyta dźwignię w kształcie widelca do kiełbasek z grilla. Kiedy pojawi się błyskawica, za jej pomocą przekaże całą energię maszynie. – Gotowy, Watson?! – woła.

Watson poprawia pasek przy swoich goglach ochronnych i nieświadomie zaprzecza ruchem głowy. Ale i tak unosi żółty palec, wyrażając zgodę na eksperyment.

Dziki podmuch jeszcze raz przelatuje przez laboratorium.

Stół operacyjny unosi się w stronę nieba rozświetlonego błyskawicami.

Franek liczy.

– Raz, dwa…

I wtedy nagle… bzzzt!

Światła w garażu migoczą przez chwilę, a potem… gasną. Zapada ciemność.

Watson wyraźnie słyszy okrzyk Franka.

– Och, nie!

Pozbawiony dopływu energii silnik drzwi garażu zwalnia linę z korytkiem wózka. Ten spada, uderzając z koszmarnym, metalowym trzaskiem w betonową podłogę.

Błysk! Buuum!

Błyskawica i grzmot uderzają wysoko nad ich głowami. I to w tej samej chwili!

Niebiesko-biały ładunek elektryczny, który miał ożywić SmartBota, zsuwa się po piorunochronie i niewinnie przelatuje przez rozciągnięty na ziemi kabel, ginąc gdzieś w piasku.

W błysku światła Franek i Watson widzą kilka rzeczy naraz:

– SmartBot spada z wagonika.

– Toster-głowa SmartBota kręci się w jednym kierunku.

– Jego ciało-odkurzacz wiruje w drugim.

Potem zapada ciemność.

Bruuuuum, brrrrruuum… Po kolejnych grzmotach można wywnioskować, że burza zaczyna się oddalać.

– Franek? – dobiega ich głos od strony kuchni. – Nic wam się nie stało?

Do laboratorium zagląda zaniepokojony dziadek Al. Jego twarz jest oświetlona blaskiem świeczki, którą trzyma przed sobą.

– Co się stało? – pyta Watson.

– Ładne rękawiczki – komentuje dziadek. – Pewnie awaria zasilania. Tyle że wyłącznie w naszym domu.

Świeczka rzuca żółte światło na porozrzucane części, które niedawno były SmartBotem.

– A to co?

– Coś, przy czym dłubałem, żeby w weekend zgarnąć nagrodę naukową – wyjaśnia Franek.

– Nie zepsuło się, prawda?

– Może trochę – odpowiada chłopiec, nie chcąc martwić starszego mężczyzny.

Potem podnosi pozbawione życia ciało robota i ostrożnie kładzie je na stole.

– Rano to naprawię – stwierdza.

Watson ściąga gumowe rękawiczki, klepie pozbawioną życia toster-głowę, a potem przerzuca plecak przez ramię.

– Robot, który się rozwija, to wciąż dobry pomysł – rzuca.

Franek podnosi kartki zapełnione schematami mózgu robota oraz szkicami atomów. Zgniata je w kulkę i rzuca na stół, tuż obok części zamiennych oraz niesprawnego szmelcu.

Kiwa głową.

– Dzięki, Watson. Do zobaczenia jutro.

Franek Einstein odwraca się i wychodzi z laboratorium.

Głośne „bbbrrruuuuummmm” ostatniego grzmotu cichnie, gdy chłopiec zamyka drzwi za sobą i dziadkiem.

Nazwa oryginalna serii: Frank Einstein

Tytuł oryginalny: Frank Einstein and the Antimatter Motor

Copyright © Jon Scieszka 2014

Illustrations copyright © 2014 Brian Biggs

First published in U.S.A. in 2014 by Amulet Books

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa 2016

Tłumaczenie: Michał Zacharzewski

Konsultacja: Milena Więckowska

Redakcja, korekta i skład: Dolina Literek

ISBN 978-83-280-3234-7

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Marcin Kapusta / Virtualo Sp. z o.o.