Sue Bentley

Klasowa księżniczka

Magiczny Piesek

Tłumaczenie: Roman Higersberger
Ilustracje: Angela Swan

Nazwa oryginalna serii: Magic Puppy

Tytuł oryginalny: Classroom Princess

First published in Great Britain in the English language by Penguin Books Ltd.

Text copyright © Sue Bentley, 2009

Illustrations copyright © Angela Swan, 2009

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa 2014

Tłumaczenie: Roman Higersberger

Redakcja: Joanna Liczner

Korekta i skład: Dolina Literek

ISBN 978-83-280-1698-9

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 826 08 82, faks 22 380 18 01

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.wilga.com.pl, www.gwfoksal.pl

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Marcin Kapusta / Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Prolog

- Rozdział pierwszy

- Rozdział drugi

- Rozdział trzeci

- Rozdział czwarty

- Rozdział piąty

- Rozdział szósty

- Rozdział siódmy

- Rozdział ósmy

- Rozdział dziewiąty

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Pash – ślicznej i uroczej nakrapianej dziewczynki… Gdyby nie te ślimaki!

Prolog

Burza przyjrzał się chmurom zbierającym się nad wysokimi szczytami gór. Dobrze znowu być w domu.

Nagle srebrnoszary wilczek zamarł, bo z oddali dobiegł złowieszczy skowyt.

– Cień! – jęknął Burza.

Samotny zły wilk, który zaatakował stado Księżycowego Pazura, był niedaleko.

Burza powinien wiedzieć, że to jeszcze za wcześnie na powrót. Musi szybko znaleźć jakąś kryjówkę.

Niespodziewanie rozbłysło jasne światło i wystrzeliła fontanna iskier. Tam, gdzie przed chwilą stał wilczek, teraz siedział mały, puszysty, brązowo-biały szczeniak rasy King Charles spaniel o ciemnoniebieskich ślepiach i jedwabistym ogonie.

Burza miał nadzieję, że to przebranie mu pomoże, dopóki nie znajdzie schronienia.

Jego serce zabiło mocniej, kiedy ruszył w stronę stromego zbocza. Długie uszy łopotały mu na wietrze. W biegu rozglądał się na boki, ale nigdzie nie widział bezpiecznego miejsca, żadnych drzew czy krzewów ani nawet kępy wysokiej trawy.

Szczeniak był zmęczony. Wreszcie zauważył stertę kamieni. Może uda mu się między nie wcisnąć. Burza zakwilił, kiedy jego oczom ukazał się ciemny kształt dorosłego wilka.

To już koniec! Cień go odnalazł.

– Tędy, synu! – zawołał wilk. – Tutaj jest jaskinia. Przez jakiś czas będziemy bezpieczni.

– Mama! – ucieszył się Burza.

Przecisnął się przez kamienie i ruszył za Kalistą, która prowadziła go w głąb jamy.

Kiedy skryli się w ciemności, szczeniak zamerdał ogonem i polizał pysk matki, tuląc się do jej ciepłego ciała.

Kalista objęła go łapą, która była większa od niego.

– Cieszę się, że znowu cię widzę, ale to nie jest właściwy moment na powrót. Cień poluje na ciebie. Pragnie przewodzić stadu Księżycowego Pazura, lecz pozostałe wilki nie chcą go słuchać. Czekają, aż będziesz dość silny, żeby zostać przewodnikiem stada.

W ślepiach Burzy zamigotały złość i smutek.

– Czy nie wystarczy, że Cień zabił mojego ojca i braci, a później ranił ciebie? Walczmy z nim i przegońmy z naszej krainy!

Na pysku Kalisty pojawił się uśmiech, kiedy patrzyła na swojego dzielnego syna.

– Nie wyzdrowiałam jeszcze po trującym ugryzieniu Cienia, a ty sam nie dasz mu rady. Pozostań w tym przebraniu. Udaj się do innego świata i wróć, kiedy staniesz się silniejszy.

Wilczyca jęknęła cicho. Burza nachylił się i wydmuchnął obłoczek skrzący się tysiącem drobnych iskierek. Migotliwa mgiełka przez chwilę kręciła się wokół zranionej łapy, po czym wsiąkła w gęste futro.

– Dziękuję. Ból ustępuje – powiedziała Kalista.

Nagle usłyszeli odgłos rozgrzebywanych kamieni. U wyjścia jaskini dostrzegli ogromny wilczy łeb rysujący się na tle ciemnego nieba.

– Ruszaj, Burzo! Ratuj się! – ponagliła go wilczyca.

Burza stęknął, kiedy poczuł zbierającą się w nim moc. W brązowo-białym futrze zatańczyły złote iskry. Ciemność jaskini rozświetliła złota poświata, która stawała się coraz jaśniejsza i jaśniejsza…

Rozdział pierwszy

Klaudia westchnęła, obserwując parkujący przed domem samochód. Otworzyły się drzwi i wysiadły z niego Joanna, nowa narzeczona taty, oraz jej dwie córki bliźniaczki.

– Co one tutaj robią tak wcześnie? – zastanawiała się Klaudia.

Była sobota rano i dziewczynka wciąż miała na sobie piżamę. To był świąteczny prezent od mamy, która mieszkała w Australii ze swoim nowym mężem i z przyrodnim bratem Klaudii. Jej piżama była w niebieskie misie i różowe wstążeczki. Dziewczynka ją uwielbiała, mimo że już z niej wyrosła.

Kiedy na schodach rozległy się kroki, Klaudia wskoczyła do łóżka i schowała się pod kołdrą. Nie chciała, żeby starsze dziewczynki zobaczyły ją w piżamie.

Drzwi do jej pokoju otworzyły się z hukiem i do środka wpadły Ania z Pauliną.

– Niespodzianka! – zawołała Ania. – Mama zabiera nas wszystkie do nowej stadniny.

– Ty też jedziesz! Na pewno znajdzie się dla ciebie jakiś spokojny kucyk – dodała Paulina.

Klaudia nie umiała sobie wyobrazić nic gorszego. Konie ją przerażały. Nie ma mowy, żeby nawet do któregoś się zbliżyła. Ale jeśli bliźniaczki dowiedzą się, że się boi, to zaczną jej dokuczać jeszcze bardziej niż do tej pory.

– Dzięki… ale ja… no… mam ochotę się powylegiwać! – rzuciła.

– Tylko tak ci się wydaje! – krzyknęła Ania.

Złapała poduszkę i zaczęła nią okładać młodszą dziewczynkę.

– Oddaj! – zawołała Klaudia i skoczyła, próbując odzyskać poduszkę.

– Jaka słodka piżamka! W dodatku na ciebie nie pasuje! – zachichotała Paulina.

Klaudia zarumieniła się. Siłowała się z Anią, ale była wyraźnie mniejsza i słabsza. Ania rzuciła poduszkę do Pauliny, która złapała ją, po czym upuściła na podłogę. Bliźniaczki ściągnęły kołdrę z łóżka.

– Teraz musisz już wstać! – zawołała Ania.

W drzwiach pojawił się tata Klaudii.

– Co to za hałasy? Ach, bitwa na poduszki! Dobrze się bawicie? – zapytał.

„To nie jest dobra zabawa, kiedy walka jest jednostronna. A może jednak dwustronna, skoro to bliźniaczki”, pomyślała Klaudia.

– Próbujemy przekonać Klaudię, żeby pojechała z nami na wycieczkę. Niestety nie chce się zgodzić – wyjaśniła Paulina.

Tata zmarszczył brwi.

– Dlaczego nie, Klaudio?

Dziewczynka usiadła na łóżku z rękami skrzyżowanymi na piersi.

– Nie mogę iść, bo… yyy… boli mnie brzuch. Musiałam zjeść za dużo pizzy wczoraj wieczorem – oznajmiła.

Joanna zajrzała ponad ramieniem taty Klaudii.

– Dlaczego wszyscy są tutaj? – zapytała.

Kobieta miała przyjazny uśmiech i łagodne niebieskie oczy.

– Klaudia nie jedzie z nami, mamo. Rozchorowała się od pizzy! – wyjaśniła Ania.

– Biedactwo – powiedziała Joanna, patrząc na Klaudię. – Może jednak pojedziesz i popatrzysz? Na świeżym powietrzu na pewno poczujesz się lepiej.

Dziewczynka wpatrywała się w podłogę.

– Wolałabym zostać w domu z tatą – oznajmiła cicho.

– Może tak będzie najlepiej. Przykro mi, że jesteś chora, ale jeszcze będzie wiele okazji do wspólnego wyjazdu – powiedziała Joanna. – Chodźcie, dziewczynki. Nie przeszkadzajmy. Zdrowiej, Klaudio. Do zobaczenia.

Bliźniaczki wyszły za mamą.

– Pa! Nie chciałybyśmy być na twoim miejscu! – zawołały.

Klaudia zrobiła się czerwona ze wstydu, słysząc śmiech starszych dziewczynek na schodach. Tata poszedł odprowadzić gości i nagle w domu zapanowała cisza.