K.L. Armstrong & M.A. Marr

Kruki Odyna

Kroniki Blackwell. Tom drugi

przełożył Maciej Franaszek

Tytuł oryginału: Odin’s Ravens

Text copyright © 2014 by K.L.A. Fricke Inc. and Melissa Marr

Jacket art © 2014 by Vivienne To

Jacket design by Sasha Illingworth

Jacket shield and logo by Eamon O’Donoghue

Based on the work of Lisseth Kay

Jacket © 2014 Hachette Book Group, Inc. All rights reserved

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXVI

Copyright © for the Polish translation by Maciej Franaszek, MMXVI

Wydanie I

Warszawa, MMXVI

Spis treści

- Dedykacja

- Rozdział 1. Matt. Witamy w Hel

- Rozdział 2. Fen. Glorieta z kości

- Rozdział 3. Owen. Myśl i Wspomnienie

- Rozdział 4. Matt. Plaża kości

- Rozdział 5. Fen. Zombi zupa

- Rozdział 6. Matt. Kudłate, przerośnięte krowy

- Rozdział 7. Laurie. Widmowe strzały

- Rozdział 8. Matt. Zaklinacz kóz

- Rozdział 9. Laurie. Gorsi niż potwory

- Rozdział 10. Matt. Masa kłopotów

- Rozdział 11. Fen. Fałszywie oskarżony

- Rozdział 12. Matt. Trudna prawda

- Rozdział 13. Matt. Wąż podnosi łeb

- Rozdział 14. Fen. Kozy atakują

- Rozdział 15. Laurie. Walcząc ze wszystkimi

- Rozdział 16. Matt. Grobowa cisza

- Rozdział 17. Owen. Zabójcze sporty wodne

- Rozdział 18. Matt. Mjölnir

- Rozdział 19. Fen. Żaden bohater

- Rozdział 20. Matt. Nieoczekiwany sojusznik

- Rozdział 21. Laurie. Prawda, kozy i berserkerzy

- Rozdział 22. Matt. Vingthor

- Rozdział 23. Fen. Wejście śmierci

- Podziękowania

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

M.A.: Do Dylana

Ofiaruję Ci dar kóz

(a także książkę napisaną dla Ciebie i z Twojego powodu).

K.L.: Do Aleksa i Marcusa

Tak, następna książka dla Was.

To prawie tak fajne

jak własny serwer Minecrafta, prawda?

Rozdział
1
Matt
⁓
Witamy w Hel

Jeśli mogło być coś gorszego niż widok głowy olbrzyma podnoszącej się z ziemi, to był to widok dwóch takich głów. Zionących ogniem. Ale trzeba patrzeć na pozytywy: gdyby Matt zginął, jego dusza nie miałaby daleko… biorąc pod uwagę to, że już był w zaświatach.

– Przynajmniej mamy do czynienia tylko z jednym olbrzymem – powiedział Matt, kiedy chowali się za skałą.

Fen spojrzał na niego.

– No co? To prawda. Jeden dwugłowy olbrzym jest lepszy niż dwa jednogłowe.

I do tego właśnie sprowadzał się teraz ich świat. Jakiś tydzień wcześniej Matt martwił się głównie zaliczeniem prezentacji na kiermasz naukowy. Teraz cieszył się, że ma przed sobą tylko jednego piętnastometrowego, zionącego ogniem olbrzyma.

To był Jotunn z mitologii nordyckiej. Bardziej znane były lodowe olbrzymy, ale tamte żyły w krainie lodu. To zasnute dymem pustkowie wszędzie jak okiem sięgnąć pokrywały jedynie skały i kamienie.

Jotunn wyglądał jak dwugłowy zapaśnik na jakichś atomowych sterydach: potężne węzły mięśni napinały czerwonopomarańczową skórę, która mieniła się jak płonące węgle. Olbrzym stał za urwiskiem zasłaniającym go od pasa w dół, ale i tak Matt musiał patrzeć w górę, żeby spojrzeć na jego głowy.

Matt dotknął amuletu na piersi. Wibrował delikatnie, ostrzegając go przed niebezpieczeństwem, tak jakby chłopak sam nie widział piętnastometrowego olbrzyma. Amulet był Młotem Thora, noszonym przez wszystkich Thorsenów z Blackwell w Dakocie Południowej, ponieważ pochodzili od nordyckiego boga Thora… Dlatego właśnie Matt siedział w tym po uszy.

Usłyszał, jak Laurie mówi do Fena, że będą musieli przejść koło Jotunna. Spojrzał na nich – kuzynów Brekke, też z Blackwell, potomków kłamliwego boga Lokiego. Już miał coś powiedzieć, kiedy nagle podskoczył, słysząc odległy ryk.

– Nic się nie stało – szepnęła Laurie. – Olbrzym nadal rozmawia sam ze sobą. To było coś innego.

Oczywiście. Matt uśmiechnął się w duchu na myśl o tym, jak spokojnie to powiedziała. Ale miała rację. Jotunn jeszcze ich nie zauważył.

– Jest zdenerwowany – wymamrotał Matt. – To dobrze. Schowajcie się tam – powiedział głośniej, wskazując skały po lewej stronie. – Szybko!

– Czy nie powinniśmy…? – zaczął Fen, ale Matt tylko ponaglająco machnął ręką, a Laurie lekko go popchnęła.

Kiedy biegli w stronę skał, Matt nie spuszczał wzroku z olbrzyma. Wepchnął kuzynów za największy z głazów i dał im znak, żeby kucnęli. Sam zrobił to samo. Następnie wyjrzał jeszcze raz.

– Czy nie powinniśmy biec w tamtą stronę? – Fen wskazał stertę kamieni. – Tam też moglibyśmy się schować.

Matt pokręcił głową.

– To by nas zaprowadziło prosto do Jotunna.

– No tak. Chyba właśnie o to chodzi, Thorsen. Jak zamierzasz go zaatakować stąd? Jesteśmy za daleko.

– Zgadza się. Bo dokładnie taki jest mój plan: powinniśmy się od niego oddalić.

– Ale Baldwin jest tam – powiedziała Laurie,wyciągając rękę w stronę olbrzyma.

Już wcześniej odkryli, że Laurie potrafi odgadnąć kierunek, w jakim należy podążać, by trafić do innych potomków bogów Północy. W tej chwili koncentrowała się na Baldwinie, który znalazł się w zaświatach.

– Laurie ma rację – stwierdził Fen. – To nie jest skrót. Na dodatek nie wiemy, co napotkamy po drodze. Może tam będzie jeszcze więcej olbrzymów? Powinniśmy stawić czoła temu jednemu.

– Czy ty widzisz, jaki on jest wielki? – bardziej stwierdził, niż zapytał Matt. – Mógłby połknąć trolla.

– Ale my pokonaliśmy trzy trolle.

– Ledwie uchodząc z życiem – dodała Laurie. – Matt ma rację. Powinniśmy spróbować go ominąć.

– Świetnie. Znowu poprzyj Thorsena – wymamrotał Fen.

Matt zrozumiał, że Fen uważa go za słabeusza. Kilka dni temu ta świadomość zmusiłaby go do ponownego przemyślenia decyzji. Przez ten czas jednak nauczył się paru rzeczy. Czasami rola lidera polegała na unikaniu walki. To nie była zabawa. Mogli zginąć. Ich kumpel Baldwin przecież umarł, co było powodem ich obecności w zaświatach. Musieli sprowadzić go z powrotem do krainy żywych. A wcale nie mieli pewności, czy to możliwe.

Fen zgodził się na dłuższą trasę. Niewiele więcej mógł zrobić, skoro został przegłosowany, ale nie przestawał zrzędzić na temat możliwego spotkania z dwoma ognistymi olbrzymami. W końcu Matt nie wytrzymał i grzecznie poprosił go, żeby się zamknął, zanim Jotunn usłyszy jego paplaninę. To też się Fenowi nie spodobało.

Matt poprawił na ramieniu rzemień trzymający tarczę i poprowadził ich wzdłuż skał. Czasami mogli iść wyprostowani, ale często musieli niemal się czołgać. Gdy nie mieli żadnej osłony, przebiegali między głazami. Im bardziej zbliżali się do Jotunna, tym silniejszy stawał się zapach. Siarka. Matt rozpoznawał tę woń dzięki lekcjom chemii. Wkrótce nie tylko czuł zapach ognia, ale też słyszał trzaski w głębi kanionu, a fale gorąca sprawiały, że po twarzy spływał mu pot. Rozgrzane powietrze łagodnie falowało i chłopak musiał mrugać raz za razem, żeby się skupić.

Laurie spojrzała za siebie, ale Matt machnął na nią, żeby nie zwalniała. Byli już blisko Jotunna, smród i żar stały się nie do zniesienia. Olbrzym był jednak zajęty rozmową… z samym sobą, dwie głowy wyraźnie ze sobą dyskutowały. Matt słyszał ich głosy, przypominające syczenie i trzaskanie ognia. Nie był w stanie wychwycić słów.

„Nieważne, o czym rozmawiają – pomyślał. – Są tak pogrążeni w rozmowie, że z pewnością nie zauważą…”.

Jedna z głów nagle zamilkła i odwróciła się… Dokładnie w momencie, kiedy Matt robił krok, żeby wyjść zza skały. Cofnął się pospiesznie, rozkładając ręce, by powstrzymać pozostałych.

– Jedna z głów patrzy – szepnął.

Za nim Laurie zakradła się do krawędzi skały i wyjrzała. Matt powstrzymał się przed pociągnięciem jej. Ze swojego miejsca ledwie cokolwiek widział. Wydawało mu się, że oczy potwora patrzą prosto na nich. Jedna z głów coś powiedziała i olbrzym wzruszył ramionami. Laurie skorzystała z jego nieuwagi i wróciła do chłopaków.

– Wygląda na to, że próbują ustalić, co robić dalej – powiedziała szeptem. – Jeśli chcemy przebiec, nie będzie lepszej okazji.

Matt przytaknął. Głowy chyba omawiały następny ruch. Lewa wyraźnie chciała sprawdzić, co widziała. Prawa nie była zainteresowana. W końcu potężna lewa ręka złapała za krawędź kanionu, jakby olbrzym chciał ją pokonać. Prawa głowa pokręciła się w sprzeciwie, coś mamrocząc, ale lewa połowa potwora już zaczęła się szykować do dziwnego, jednostronnego wspinania się na krawędź. Ostatecznie prawa strona poddała się, wypuściła kłęby dymu i druga, równie potężna, łapa chwyciła za brzeg urwiska…

– Czy teraz możemy już zacząć biec? – spytała Laurie.

Matt pociągnął ich w stronę następnych skał, a potem jeszcze dalszych. Kiedy ziemia się zatrzęsła, pomyślał, że to drży jego amulet. Chwilę później zdyszany Fen zaklął pod nosem i Matt był już pewien, że on też to poczuł. Spojrzał za siebie i zobaczył… ognistego olbrzyma. Nie było to oczywiście zaskoczenie, ale jest różnica między oglądaniem go z odległości kilkudziesięciu metrów a znalezieniem się tuż obok. No dobrze, może niezupełnie tuż obok, ale wystarczająco blisko. Znacznie bliżej niż wystarczająco. Olbrzym był może z dziesięć metrów od nich.

Kiedy jedna z głów mówiła do drugiej, z jednych ust wydobywały się obłoczki dymu. Drugie odpowiadały, sypiąc iskrami. Matt wyraźnie widział płomienie między wargami. Czy one potrafiły pluć ogniem? Stare mity nie wspominały nic na ten temat, ale zdążyli się już przekonać, że nie wszystko się z nimi zgadzało.

– Miecz? – szepnął Fen. – Poważnie? Musi mieć jeszcze miecz?

Matt omiótł spojrzeniem pas potwora.

– Nie, najwyraźniej potrzebuje dwóch. Płonących.

– Oczywiście – wymamrotał Fen.

– Nadal chcesz się z nim zmierzyć? – rzucił Matt. – Bo jeśli tak, to masz swoją szansę.

Fen jęknął.

– Ej, mógłbyś chociaż odwrócić jego uwagę – ciągnął Matt z uśmiechem. – Zrób to dla drużyny.

– Wydawało mi się, że to twoja rola, Thorsen.

– Przestańcie – szepnęła Laurie. Kiedy już się uspokoili, spytała: – Myślisz, że powinniśmy pobiec?

Matt po raz kolejny wyjrzał za krawędź urwiska i pokręcił głową.

– Nie wie, gdzie jesteśmy. Nadal tylko się rozgląda. Chodźcie za mną.

Ruszył przed siebie skulony za skałami. Kiedy tylko miał odwagę wyjrzeć, widział, że Jotunn wciąż powoli się zbliża, rozglądając się na boki. Dotarli do miejsca, gdzie skały były niewiele większe od nich i aby ukryć się przed wzrokiem olbrzyma, szli na czworakach, starając się nie wdychać pyłu i piachu z kamienistego podłoża. To nie było łatwe, zwłaszcza dla Matta, który taszczył na plecach starożytną tarczę wikingów. Musiał trzymać się dalej od skał, żeby przypadkiem się o nie nie otrzeć. Jego amulet też nie ułatwiał sprawy. Wibrował już tak mocno, że Matt niemal go słyszał.

Kiedy ujrzeli rząd wyższych głazów, Matt poczuł ulgę. Przedwcześnie, jak się okazało, bo dotarli do trzymetrowej luki między ich obecną osłoną a tą nową.

– Nie jest źle – szepnęła Laurie. – Musimy tylko dobrze zgrać to w czasie.

Matt pokiwał głową.

– Będę obserwował Jotunna. Przejdź przede mnie. Kiedy klepnę cię w plecy, biegnij. Fen…

– Biegnij za nią. Tak, łapię. – Wyglądał na rozdrażnionego? Matt nie był w stanie określić, a to nie był najlepszy moment, żeby się tym martwić.

Laurie przesunęła się do przodu i stanęła na pozycji. Kucnęła tak nisko, jak tylko mogła, gotowa rzucić się biegiem na dany sygnał. Matt wyjrzał za krawędź. Jotunn się zatrzymał. Każda z głów patrzyła w innym kierunku, ale żadna na nich. Matt klepnął Laurie. Pobiegła, Fen zaraz za nią.

Matt odczekał, aż przebiegli połowę dystansu, po czym zrobił krok. Nadal nie odrywając oczu od olbrzyma, zrobił drugi krok. I trzeci…

Błękitne światło eksplodowało. Tylko tyle zobaczył. Rozbłysk był jasny jak granat oślepiający. Matt zamarł w miejscu. Laurie jęknęła głucho.

Oboje z Fenem patrzyli na niego. Na jego pierś. Spojrzał w dół na swój amulet i stwierdził, że jarzy się jasnym błękitem. Podniósł dłonie, żeby go zasłonić. Powietrze rozdarł ryk. Nieziemski, huczący jak pękająca skała. Matt odwrócił się i ujrzał, że Jotunn zmierza prosto na nich.

A dokładniej na niego.

Spojrzał na kuzynów.

– Uciekajcie! – krzyknął.

Odwrócił się i pobiegł w stronę Jotunna.

– Nie tam! – wrzasnął Fen. – Fajnie byłoby, żebyś przestał wreszcie biegać w kierunku zagrożenia, Thorsen!

Podczas tego biegu amulet Matta wibrował coraz mocniej, ale nie był rozgrzany jak zwykle. Był zimny jak lód i świecił już tak jasno, że jego blask przebijał się przez wirujący dym i oświetlał to mroczne pustkowie niczym południowe słońce.

Jotunn zwolnił. Stanął z pochylonymi głowami i patrzył niepewnie. Matt ściągnął tarczę z pleców i wcisnął ramię w paski. Obie pary oczu Jotunna rozszerzyły się.

– Vingthor – wymamrotała jedna z głów.

Vingthor. Thor wojownik.

No… nie do końca. Ale Matt się uśmiechnął. Adrenalina już go rozpaliła, wypełniając na równi z mocą amuletu, a kiedy podniósł rękę do ciosu, nie była to nawet w pełni świadoma czynność. Było to tak naturalne jak oddychanie. Powietrze rozdarł ogłuszający trzask, a z palców Matta wystrzelił lód. Tak, lód. Podmuch bieli, który w locie zmienił się w lodowe ostrze. Sopel uderzył Jotunna w brzuch i posłał go na ziemię. Olbrzym upadł tak ciężko, że aż ziemia się zatrzęsła i Matt sam omal się nie przewrócił.

Stał teraz, szczerząc zęby w uśmiechu.

„Dam radę – pomyślał. – Naprawdę dam sobie…”.

Jotunn poderwał się z ziemi. Nie zbierał się ociężale jak trolle. Skoczył na nogi jak gimnastyk i ruszył na Matta, którego ręka natychmiast wystrzeliła do następnego ciosu. I wszystko zadziałało: z palców znów poleciał podmuch, który zmienił się w lodowe ostrze i skierował na Jotunna. Tym razem jednak potężna pięść olbrzyma uderzyła w sopel lodu, rozbijając go na tysiące niegroźnych igiełek.

– Matt, rusz się! – zawołała Laurie.

Matt odwrócił się i pobiegł. Biegł ile sił w nogach, a pod jego stopami drżała ziemia. Jotunn zaryczał i ognisty podmuch smagnął chłopaka po plecach.

– Uciekajcie! – krzyknął Matt. – Biegiem!

Fen i Laurie zniknęli za głazami. Matt odbił w lewo, zmierzając do widniejących dalej skał, żeby odciągnąć Jotunna od kuzynów. Nagle zauważył wyrwę. Pęknięcie w skałach, mające może z półtora metra. Gdyby się tam dostał, Jotunn nie byłby w stanie go dosięgnąć. Dobiegł do szczeliny i biegnąc wzdłuż niej, zerknął w dół. Zwężała się ku dołowi. Najniższy punkt, jaki Matt mógł dojrzeć, znajdował się jakieś pięć metrów niżej. Za głęboko, żeby tam wskoczyć. Powinien…

Jotunn zaryczał, wyrzucając z siebie falę gorąca, które odebrało Mattowi oddech. Iskierki sparzyły mu skórę i wypaliły dziury w koszuli. Odwrócił się, a olbrzym był tuż przy nim, w obu rękach trzymając płonące miecze. Jeden z mieczy właśnie zmierzał ku niemu. Matt odruchowo zasłonił się tarczą, natychmiast zdając sobie sprawę z bezsensu tej czynności. Płonący miecz. Drewniana tarcza.

Jego amulet znów rozbłysnął i lodowaty chłód spłynął mu po ręce. W jednej chwili tarcza pokryła się szronem. Ognisty miecz zderzył się z nią z głośnym łomotem. Siła uderzenia zwaliła Matta z nóg. Kiedy leciał w tył, a leciał dziwnie długo, przypomniał sobie, gdzie stał. Na krawędzi szczeliny.

Nie zdążył się niczego złapać. Poleciał bezwładnie w tył, uderzając głową w skałę tak mocno, że z bólu stracił przytomność. Kiedy ją odzyskał, leżał w głębi szczeliny. Leżał bez ruchu, patrząc w górę. Był pewny, że coś sobie złamał. Czuł się wręcz tak, jakby połamał wszystko. Dwie głowy Jotunna wyłoniły się zza krawędzi rozpadliny i jedna z nich otworzyła usta. Splunęła ogniem. Matt w samą porę zasłonił się tarczą. Drewno ponownie pokrył lód i ogień rozpłynął się na boki.

Druga głowa też otworzyła usta i zionęła dymem. „Dym? Tylko na tyle cię stać?” – pomyślał Matt. Kiedy jednak dym dotarł do niego, spowiła go gęsta, dusząca chmura. Oczy zaszły mu łzami, kiedy walczył o oddech.

Matt zakrył usta i nos koszulą. Następnie obrócił się i zaczął niezdarnie pełzać, jednocześnie zasłaniając się tarczą. Nie było to łatwe, biorąc pod uwagę, że nie miał pod sobą gładkiej powierzchni. Stopy ciągle zsuwały mu się głębiej w szczelinę. Parę razy utknął mu w niej but.

Nadal towarzyszyło mu uczucie, że wszystko sobie połamał, ale przemieszczał się najszybciej, jak mógł. Po pewnym czasie przestał czuć gorący powiew na plecach. Spojrzał przez ramię i zobaczył, że Jotunn próbuje go dosięgnąć, ale Matt był już zbyt głęboko.

– Hej – usłyszał głos z powierzchni. – Ej ty! Ognisty przygłupie!

Głos Fena niósł się po pustkowiu. Kiedy Matt znów spojrzał w górę, zobaczył, że głowy Jotunna obracają się każda w inną stronę, jakby olbrzym nie mógł określić kierunku, z którego dochodził głos. Matt przyspieszył. Fen krzyczał dalej. W końcu, z wściekłym rykiem, Jotunn odbiegł, przy każdym kroku wprawiając ziemię w drganie.

Matt zaczął wspinać się w górę szczeliny. Kiedy złapał krawędzie i wystawił głowę, olbrzym znajdował się daleko od niego i rozglądał się wyraźnie wściekły.

– Matt! – usłyszał głos Laurie.

Zza skały pomachała mu ręka. Matt raz jeszcze spojrzał na Jotunna, po czym wyskoczył z rozpadliny i pobiegł w kierunku Laurie. Kiedy do niej dotarł, sprawdził, czy Fen jest bezpieczny. Wyglądało na to, że nic mu nie grozi. Trzymał się z dala od olbrzyma i kiedy tylko Matt wydostał się ze szczeliny, ucichł.

Jotunn nadal się rozglądał, a głowy mamrotały coś między sobą. Kilka razy olbrzym zajrzał do rozpadliny, jakby się spodziewał, że Matt nagle znów się tam pojawi. W końcu poczłapał w kierunku urwiska, gdzie go ujrzeli na samym początku. Kiedy olbrzym się oddalał, Fen przebiegł cicho za osłoną kamieni. Matt poczekał, aż będą w komplecie, i ruszył w dalszą drogę.

***

– Musisz odpocząć – powiedziała Laurie szeptem, kiedy już minęli kamieniste pustkowie.

Podłoże stało się równiejsze, dym się rozwiał, jednak zrujnowane miasto nadal było tylko odległą linią na tle wiecznego zmierzchu. Dom Helen, władczyni zaświatów. Tam właśnie musieli się dostać, zakładając, że tam właśnie znajdą Baldwina.

– Ledwo powłóczysz nogami – mówiła dalej Laurie. – Nie spaliśmy całą noc, a cały dzień idziemy.

Matt pokręcił głową.

– Przed nami jeszcze długa droga…

– Dobra – stwierdziła, po czym na tyle głośno, żeby usłyszał ją również Fen, dodała: – Przykro mi, chłopaki, ale dłużej nie dam rady. Muszę odpocząć.

Matt dobrze wiedział, że to nieprawda. Ale wiedział też, że gdyby ośmielił się sprzeciwić, Fen zacząłby na niego warczeć za zmuszanie swojej kuzynki do nadmiernego wysiłku.

Rozłożyli się na kamienistym podłożu, bo w okolicy nie było żadnego innego miejsca. Nie było ani wzniesienia, na którym można by usiąść, ani zagłębienia, w którym można by się schować. Jedyne, co mogli zrobić, to położyć się na ziemi w kółku, z głowami na zewnątrz, by osłaniać wzajemnie swoje tyły. Dobrze było zrobić sobie przerwę, mięśnie Matta wyraźnie się rozluźniły. Po wspinaczce wewnątrz rozpadliny potrzebował odpoczynku, jednak poczucie misji nie pozwalało mu się do tego przyznać.

A ich misją było powstrzymanie Ragnarök, nordyckiego końca świata. W starych mitach w czasie Ragnarök zginęli wszyscy bogowie. Problem w tym, że teraz już byli martwi. Odyn, Balder, Loki… wszyscy martwi. Ich miejsce mieli zająć Matt i reszta, najlepiej z pominięciem umierania. A co, jeśli im się nie uda? Na świecie zapanuje wieczna zima.

Matt potarł ramiona. Skoro już mowa o zimie, to powietrze było wilgotne i chłodne, czego nie zauważył, kiedy pozostawali w ruchu. Ziąb przenikał go na wskroś. Matt chciał coś powiedzieć, ale Laurie z Fenem coś między sobą szeptali, więc postanowił zostawić ich w spokoju. Po chwili znów pogrążył się w swoich myślach.

Kiedy jego dziadek ogłosił, że nadciąga Ragnarök i Matt zostanie czempionem Thora – osobą, która zajmie miejsce Thora w nadchodzącej bitwie – Matt był… cóż, chciałby móc powiedzieć, że zaszczycony, ale bardziej właściwe byłoby słowo: przerażony. Wiedział jednak, że wszyscy na niego liczą, więc przyjął swoją rolę i był gotów ćwiczyć, walczyć i zwyciężyć. Później podsłuchał, jak dziadek mówił do innych starszych, że nie spodziewają się, by Matt pokonał Węża Midgardu. Właściwie to chcieli, żeby z nim przegrał. Wtedy nadszedłby czas Wielkiej Zimy, po czym świat narodziłby się na nowo… choć zima zabiłaby niemal wszystkich.

Matt nadal nie mógł sobie wyobrazić, jak jego dziadek mógłby chcieć czegoś takiego. Ale z pewnością nie zamierzał poddać się bez walki. Kiedy więc dowiedział się, że powinien odnaleźć pozostałych potomków bogów, zabrał ze sobą Fena i Laurie i niezwłocznie ruszył w drogę.

– Brr… – powiedziała Laurie, trzęsąc się. – Czy tylko mi jest tak zimno?

– Nie – odparł Fen, patrząc na nią z troską. – Powinniśmy niedługo ruszać dalej.

Spojrzał w kierunku miasta i Matt wiedział, że myśli o Baldwinie. Ich przyjaciel był potomkiem Baldera, najpopularniejszego spośród bogów. W mitach po śmierci Baldera bogowie zstąpili do Hel, ale nie udało im się wydostać go z zaświatów i tak rozpoczął się Ragnarök. Oni sami przyszli tu w tym samym celu – żeby przywrócić Baldwinowi życie. Ale zamierzali zmienić mit i powstrzymać Ragnarök.

Matt spojrzał na odległe zrujnowane miasto. Tak, jego głównym zadaniem jako czempiona Thora było powstrzymanie Ragnarök. Ale jako Matt Thorsen nie przestawał myśleć o Baldwinie.

– Powinniśmy ruszać – powiedział.

– Za kilka minut. – Laurie potarła ramiona i wstrząsnął nią dreszcz. – Wiecie, czego nam trzeba? Ogniska.

– Ten ognisty olbrzym dawał sporo ciepła – zaczął się drażnić Matt. – Moglibyśmy do niego wrócić i pobawić się chwilę.

Laurie wzruszyła ramionami.

– Nie, dziękuję. Ale chciałabym, żeby jedną z moich mocy było rozpalanie ognia.

– Założę się, że bliźniaki by to potrafiły – powiedział Matt cicho, patrząc w ziemię między nimi.

Fen parsknął.

– Szczerze wątpię. Byli bezużyteczni. Znajdziemy sobie lepsze zastępstwo.

Laurie rzuciła Mattowi szybkie spojrzenie, a jej mina wyraźnie mówiła, że według niej Fen nie ma racji. Fen też to wiedział. Matt usłyszał to w jego głosie. Kuzyn najwyraźniej sam siebie próbował przekonać o zbędności Raya i Reyny, potomków Frejra i Frei. Nie przepadał za bliźniakami, ale ich zdolności magiczne były przydatne i w końcu starali się dopasować do grupy. A potem Baldwin umarł i bliźniaki doszły do wniosku, że nie są aż tak bardzo zainteresowane ratowaniem świata. W każdym razie nie zamierzały wybierać się do Hel. A już na pewno, jeśli któreś z nich mogłoby po drodze zginąć.

– No dobra – powiedział Matt. – Naprawdę musimy ruszać. Laurie, dasz radę?

Skinęła głową i wstali.

***

Szli przed siebie chyba kilka godzin, zanim miasto zaczęło nabierać bardziej konkretnych kształtów. Wkrótce ujrzeli też masywne bramy blokujące przejście.

– Bramy Hel – wymamrotał Matt. – Mówi się, że jeśli raz je przekroczysz, to już nie wracasz.

– Czyli staniemy przed nimi i zawołamy Helen, żeby do nas wyszła? – zapytał Fen na wpół żartobliwie.

Matt obdarzył go wymuszonym uśmiechem.

– Chciałbym.

Kiedy zbliżali się do bram miasta, musieli szukać ścieżki wśród zrujnowanych budynków. Schylali się w przejściach i wspinali na gruzowiska. Tuż przed wczołganiem się pod następną przeszkodę Fen podniósł głowę i ostro wciągnął powietrze.

– Wyczułeś coś? – spytał Matt.

Fen odziedziczył po swoim boskim przodku zdolność zmieniania się w wilka i nawet w ludzkiej postaci miał zmysły dużo bardziej wyczulone niż przeciętny człowiek.

– Nie, zdawało mi się tylko…

Laurie przerwała mu, krzycząc:

– Matt, uważaj!

Coś złapało Matta z tyłu za spodnie. Nagle znalazł się w powietrzu, bezradnie machając kończynami. Cokolwiek go złapało, puściło tak samo niespodziewanie, jak go schwyciło, i Matt pofrunął w kierunku sterty kamieni. Zalała go nowa fala bólu.

Matt obrócił się i spojrzał w oczy swemu napastnikowi. W dwie pary oczu, jedne nad drugimi, jeśli chodzi o ścisłość. Czworo oczu osadzonych w matowym, czarnym futrze. Po chwili szczęki bestii się rozwarły, ukazując białe kły, a potwór ryknął. To był ten sam dźwięk, który Matt słyszał przy Jotunnie, ale teraz dobywał się z odległości kilkunastu centymetrów od jego uszu. W głowie zaczęło mu brzęczeć, powieki odruchowo się zacisnęły. Kiedy znów je otworzył, mógł się wreszcie zorientować, co nad nim stoi. Pies. Olbrzymi pies o czarnej sierści i czterech czerwonych ślepiach.

– Matt! – krzyknęła Laurie. – Użyj swojego Młota!

Matt się zawahał. Mógł bez problemu znaleźć w sobie wystarczająco dużo strachu i złości, żeby obudzić moc, ale… cóż, amulet nie wibrował, co skłoniło go do zastanowienia. Przecież zawsze wibrował, ostrzegając przed potworami. A może to nie był ten sam rodzaj potwora co trolle i olbrzymy…

Olbrzymi pies strzegący bram Hel.

– Garm – wymamrotał, patrząc bestii prosto w oczy. Pies warczał, ślina kapała mu z pyska, ale nic nie wskazywało na to, by zamierzał rzucić mu się do gardła. – To Garm.

– Nie obchodzi mnie, jak ma na imię – powiedział Fen. – To olbrzymi pies, który chce zjeść cię na obiad, Thorsen. A teraz skorzystaj z Młota. Chyba że chcesz, żebym znowu cię ratował.

– Mój amulet na niego nie reaguje – stwierdził Matt. – A to oznacza, że nie stanowi zagrożenia.

– Jasne. Zupełnie nie wygląda na niebezpiecznego – odparł Fen sarkastycznie, podnosząc głos, żeby przekrzyczeć warczenie.

Garm zbliżył pysk do twarzy Matta. Ślina skapnęła, Matt ledwo zdążył zamknąć usta.

– Matt! – krzyknęła Laurie. – Zrób coś!

Matt odchrząknął.

– Jestem Matt Thorsen. Jestem potomkiem Thora i muszę porozmawiać z…

– Poważnie, Thorsen? – wciął się Fen. – Próbujesz się z nim dogadać?

– Muszę porozmawiać z Helen – kontynuował Matt. – Nie mam złych zamiarów. Jeśli mógłbyś mnie do niej zaprowadzić…

Garm przerwał mu ogłuszającym rykiem.

Przekład: Maciej Franaszek

Redakcja: Anna Sidorek

Korekta: Anna Jagiełło, Magdalena Marciniak

Adaptacja okładki: Grzegorz Lachowski

Skład i łamanie: Dariusz Ziach

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-391 Warszawa, al. 3 Maja 12

tel./faks (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-3295-8

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.