Darcey Bussell

Delfina i bal maskowy

Magiczne baletki

Tłumaczenie: Roman Higersberger

Tytuł oryginału: Delphie and the Masked Ball

Ilustracje: Katie May

Text and illustrations copyright© HarperCollins Children’s Books, London 2008

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o., Warszawa 2014

Copyright © for the Polish translation by Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o., Warszawa 2014

Tłumaczenie: Roman Higersberger

Redakcja: Julia Celer

Opracowanie graficzne okładki: Agnieszka Michalska

Korekta i skład: Dolina Literek

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-7881-458-0

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żadna część tej publikacji nie może być powielana, przekazywana lub wykorzystywana w jakiejkolwiek formie bez uprzedniej zgody Wydawcy.

>Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Krzysztof Talarek / Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Podziękowania

- Dedykacja

- Prolog

- Rozdział 1. Próba kostiumowa

- Rozdział 2. Niespodziewany gość

- Rozdział 3. Zemsta Króla Myszy

- Rozdział 4. Czarodziejskie Jezioro

- Rozdział 5. W pułapce!

- Rozdział 6. Ocalone

- Rozdział 7. Bal maskowy

- Rozdział 8. Przedstawienie

- Szkoła baletowa pani Darcey

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Specjalne podziękowania dla Lindy Chapman i Katie May

Dla Phoebe i Zoe, które były dla mnie inspiracją

Prolog

W delikatnym bladym świetle pojawiła się dziewczynka. Opuściła głowę, a ręce wyciągnęła przed siebie. Po chwili ciszy rozległy się pierwsze takty melodii. Dziewczynka zawsze kochała muzykę. Dzięki niej przenosiła się do innego świata – magicznego i niezwykłego, gdzieś daleko, daleko stąd. Wiedziała, że gdy zamknie oczy i mocno się skupi, trafi właśnie tam. Teraz zresztą też. Kiedy więc zagrała w niej muzyka, splotła ręce nad głową i uniosła się na czubkach palców. Zaczęła tańczyć…

1
Próba kostiumowa

Delfina Durand tańczyła w świetle reflektorów. Wokół niej stały koleżanki ze szkoły baletowej, schowane w ciemności. Delfina grała główną rolę w przedstawieniu – rolę Błękitnego Ptaka, który przyniósł światło zwierzętom w lesie. Na zakończenie wyciągnęła nogę do tyłu i rozłożyła szeroko ręce niczym skrzydła. Idealnie utrzymała pozycję bez najmniejszego zachwiania. Reflektory powoli zaczęły oświetlać całą scenę, jakby wschodziło słońce. Tancerki rozejrzały się i zaczęły tańczyć…

Delfina przebiegła przez scenę drobnymi kroczkami. Czuła się cudownie; przypomniały się jej chwile w zupełnie innym teatrze, sekretnym i magicznym.

Dziewczynka miała czerwone baletki, które pewnej nocy zaczęły błyszczeć, a potem przeniosły ją do Krainy Czarów, gdzie mieszkały postacie z najróżniejszych baletów. Delfina przeżyła tam wspaniałe przygody.

Kiedy muzyka ucichła, dziewczynka usłyszała brawa nauczycielki tańca, pani Za-Zy.

– Świetnie się spisałyście! – pochwaliła je kobieta i uśmiechnęła się. – Znakomita próba kostiumowa. Kiedy się przebierzecie, przekażę wam dodatkowe uwagi.

Delfina przeciągnęła się. Czuła mrowienie w zmęczonych nogach. Jej dwie przyjaciółki, Lola i Poppy, podbiegły do niej.

– Byłaś genialna, Delfino! – wykrzyknęła Lola.

– Wcale nie – odpowiedziała skromnie dziewczynka. – Kilka razy się pomyliłam.

– Nic takiego nie zauważyłam – stwierdziła Poppy.

– Ale ja tak! – powiedział ktoś za ich plecami.

Delfina obejrzała się.

Zuza, jedna z ich koleżanek z grupy, ubrana w kostium królika, miała niezadowoloną minę.

– Nie bądź taka niemiła – prychnęła Lola.

– Nie zwracaj na nią uwagi – szepnęła Poppy. – Jest zazdrosna.

Dziewczynka wiedziała, że jej przyjaciółka ma rację. Zuza bardzo chciała wystąpić w roli Błękitnego Ptaka, ale kiedy dowiedziała się, że zagra go Delfina, zaczęła się źle zachowywać.

– Pani Za-Za nie powinna ci powierzać tej roli. Ja byłabym o wiele lepsza! – zawołała, dumnie unosząc głowę, i odeszła.

Delfina poczuła, że radość z udanego występu i dobry humor ją opuszczają.

Kiedy jednak zobaczyła, że Poppy się rozgniewała, postanowiła udawać, że zupełnie się nie przejęła. Nie chciała, żeby jej przyjaciółki się martwiły.

– Chodźcie! – powiedziała, siląc się na wesołość. – Trzeba się przebrać.

Dziewczynki zeszły ze sceny.

Kiedy Delfina zbliżała się do kulis, ktoś nagle wybiegł z drugiej strony i wpadł na nią. Dziewczynka zachwiała się i upadła. Spojrzała w górę. Zobaczyła Zuzę.

– Auu! – zawołała Zuza, rozcierając łokieć. – Uważaj, jak chodzisz!

– To ty na mnie wpadłaś – zaprotestowała Delfina. Próbowała wstać, ale poczuła okropny ból w nodze. – Ojej! Moja kostka!

Poppy chciała jej pomóc.

Delfina głośno jęknęła, kiedy postawiła nogę.

– Nie mogę na niej stanąć – stwierdziła.

– Zaczekaj! Pobiegnę po panią Za-Zę! – rzuciła Poppy i popędziła do nauczycielki.

Lola podeszła do Zuzy.

– Zrobiłaś to specjalnie!

– O co ci chodzi? – prychnęła dziewczynka.

– Przewróciłaś Delfinę, bo chciałaś jej zrobić krzywdę! – oskarżyła ją Lola. – Jesteś jej dublerką, więc jeśli ona nie będzie mogła zagrać Błękitnego Ptaka, to ty dostaniesz tę rolę!

Delfina nie mogła w to uwierzyć. Czy Lola miała rację? Zuza wpadła na nią specjalnie?

Zuza poczerwieniała.

– To… To nieprawda! – wyjąkała. – Ja…

Przerwała, bo drzwi się otworzyły i za kulisy weszła pani Za-Za.

– Delfino! Co się dzieje?

Zuza szybko otarła łzy.

– Boli mnie kostka.

– Jak to się stało? – zapytała pani Zarakowa.

Zuza spojrzała błagalnie na koleżankę. Przez chwilę Delfina zastanawiała się, czy nie powiedzieć, że Zuza specjalnie na nią wpadła. Jednak nie wiedziała tego na pewno i czułaby się źle, gdyby wpędziła ją w kłopoty bez powodu.

– Ja… ja się potknęłam – odpowiedziała. – Zbiegałam ze sceny i po prostu się potknęłam.

Poppy i Lola spojrzały na siebie zdumione.

– Ale to wcale nie… – zaczęła Lola.

– Tak było! – przerwała jej Delfina.

Na twarzy Zuzy malowała się ulga.

– Pozwól, że zobaczę – powiedziała nauczycielka i delikatnie rozwiązała wstążki przy baletkach Delfiny.

Delikatnie przekręciła kostkę w lewo i w prawo.

Dziewczynka wstrzymała oddech, bo to bardzo bolało.

– Możesz poruszać palcami? – zapytała.

Delfina przytaknęła i wykonała polecenie.

– To pewnie tylko zwichnięcie – orzekła pani Za-Za. – Musisz jechać do szpitala, żeby zrobili prześwietlenie. Jeśli dobrze pójdzie, to za tydzień wszystko będzie w porządku.

Poppy i Lola westchnęły.

– Tydzień?! – powtórzyła załamana Delfina. – A co z przedstawieniem?

Pani Zarakowa spojrzała na nią smutno.

– Obawiam się, że nie zdążysz wydobrzeć do tego czasu. No cóż, Zuza cię zastąpi i zagra Błękitnego Ptaka.

Oczy Delfiny wypełniły się łzami i dziewczynka nie zobaczyła wyrazu twarzy Zuzy. Ale nie musiała go oglądać. Domyśliła się, że koleżanka jest bardzo zadowolona!