Sophie Scherrer

Mała Nina

Tłumaczenie Marta Krzemińska

Tytuł oryginału: Die kleine Nini

Ilustracje: Maximilian Meizold

Copyright © 2014 Thiele & Brandstätter Verlag GmbH

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa 2015

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Tłumaczenie: Marta Krzemińska

Redakcja: Monika Buraczyńska

Korekta: Marta Krzemińska

Projekt okładki: Krzysztof Rychter

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN: 978-83-280-2216-4

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Tomasz Szymański / Virtualo Sp. z o.o.

Dla Rubena i Juliusa, bez których ta książka by nie powstała.

I dla wszystkich małych Nin na świecie.

Kupuję świnkę morską

Wczoraj wieczorem mamę odwiedziła jej przyjaciółka Sabina. Bardzo lubię, kiedy ona do nas przychodzi, bo mama zawsze ma wtedy dobry humor.

Pewnego razu na przykład wróciłam do domu przygotowana na najgorsze, bo na dyktandzie, które składało się z czterdziestu słów, aż w trzydziestu dwóch zrobiłam błąd. Nasza nauczycielka, pani Fuchs, napisała mi na dole kartki: „Nino, koniecznie musisz ćwiczyć ortografię! Poza tym bardzo trudno odczytać twoje pismo”. Strasznie się martwiłam, że mama się wścieknie i może nawet zabroni mi oglądać kreskówkę o SpongeBobie.

Okazało się jednak, że jest u nas Sabina. Piła z mamą kawę i obie były rozbawione.

– Mamo, zrobiłam w dyktandzie trzydzieści dwa błędy – powiedziałam, a mama tylko skinęła głową i odparła:

– No trudno, Nineczko. Weź sobie jogurt i zacznij od razu poprawiać to dyktando.

Otóż wczoraj Sabina znów u nas była i dlatego mama nie poczytała mi książki, ale za to zrobiła gorące mleko z miodem i pozwoliła posłuchać CD. Nagle po tym mleku zachciało mi się pić, więc poszłam do kuchni.

Mama i Sabina siedziały w salonie. Usłyszałam, jak mama mówi:

– Pies? No cóż… Sama nie wiem… Musiałabym się troszczyć jeszcze i o niego.

Na to Sabina odparła:

– Czytałam, że zwierzęta są szczególnie ważne dla dzieci rozwiedzionych rodziców.

Nastawiłam ucha, bo była mowa o mnie.

Rzeczywiście chciałabym mieć psa. Nie wiem, czy to dlatego, że mama i tata są rozwiedzeni, ale gdybym miała psa, mogłabym z nim chodzić na spacery, rzucać mu patyki, a on zawsze by mnie słuchał. Wszyscy nasi sąsiedzi mają psy – państwo Lückowie, państwo Brockerhoffowie i Havelkampowie, tylko my nie. Mama mówi, że to niemożliwe z powodu jej służbowych wyjazdów, a poza tym zawsze powtarza, że koniec końców wszystko byłoby na jej głowie.

– Nie, naprawdę nie, Sabino – powiedziała mama, a potem dodała: – To niemożliwe. Przecież psa nie można zostawić samego, no i koniec końców wszystko byłoby na mojej głowie.

Później obie zaczęły rozmawiać o czymś innym, więc wróciłam do łóżka. Zdążyły mi już zmarznąć stopy, bo nie włożyłam kapci. Trochę poruszałam więc pod kołdrą palcami u nóg, żeby je rozgrzać. Rozmyślałam o tym, jak bardzo bym chciała mieć psa. Albo inne zwierzę, ale takie, które można głaskać – nie żadnego głupiego kanarka, który na dodatek nie umie mówić.

Już prawie spałam, gdy nagle przyszedł mi do głowy świetny pomysł. Moja przyjaciółka Luiza ma świnkę morską. Jest ona o wiele mniejsza od psa, ale tak samo milutka. Można jej nadać jakieś ładne imię, no i łatwo się nią opiekować. Jeśli mama będzie w podróży służbowej albo jeśli wyjedziemy na wakacje czy ferie, to w ostateczności świnkę morską mogę zabrać ze sobą. Ewentualnie zaopiekuje się nią Luiza.

Postanowiłam, że następnego dnia po lekcjach pójdę do sklepu zoologicznego i obejrzę świnki morskie. Nie mogłam się już tego doczekać. Oczywiście najpierw je pooglądam, to jasne. Ale potem może sobie jedną kupię. Ciekawe, ile kosztuje takie zwierzątko.

Jeszcze raz wstałam z łóżka, włączyłam lampkę nocną i podeszłam do regału, gdzie za książkami ukryłam skarbonkę. Właściwie był to słoik po dżemie z pokrywką w kratkę. Niestety moja poprzednia skarbonka, bardzo ładna, w kształcie Kubusia Puchatka, nie przetrwała odwiedzin młodszego brata Luizy. On ma na imię Jacques i jest strasznym łobuziakiem. Gdy pewnego razu u mnie się bawił, nagle zawołał:

– O, skarbonka, zaraz ją otworzymy, zaraz ją otworzymy! – A później rzucił nią o podłogę i otworzył ją raz na zawsze.

Od tamtej pory mam słoik po dżemie.

W środku nie było jednak żadnych banknotów. Wszystkie wydałam niedawno na nową grę komputerową. Niestety, wkrótce potem mama zabrała mi konsolkę, bo wieczorami bawiłam się nią po kryjomu pod kołdrą. Ta nowa gra była taka wciągająca.

Pewnego razu koniecznie chciałam się dowiedzieć, za którymi drzwiami siedzi pokémon, aż tu nagle do pokoju weszła mama. Ona właściwie nie wie, co to są pokémony – jej się wydaje, że wszystkie są żółtymi stworami, które bezustannie wołają: „kamehameha!”.

Mama okropnie wtedy na mnie nakrzyczała. Stwierdziła, że jestem uzależniona od gier i musi mi zabrać konsolkę, bo inaczej nabawię się jeszcze autyzmu.

Nie wiedziałam dokładnie, co to za choroba. Domyślałam się, że jeśli ktoś ma autyzm, to znaczy, że ciągle boli go głowa. Nie odważyłam się jednak o to zapytać, bo mama i tak była już bardzo zła. Powiedziała, że odda mi konsolkę dopiero w następny weekend, który miałam spędzić u taty.

W każdym razie zostałam bez banknotów. Na szczęście w słoiku było jeszcze kilka monet. Policzyłam je – siedem euro. Cóż, dobre i to. Czym prędzej włożyłam pieniądze do swojej małej portmonetki, a skarbonkę chciałam odstawić na miejsce. I wtedy strąciłam z półki książkę. Co za pech! Było to grube tomisko. Gdy walnęło o podłogę, narobiło niezłego huku.

Mama otworzyła drzwi salonu, który znajdował się na dole, i zawołała:

– Nina?! Co ty tam robisz?!

– Nic, mamo! – odkrzyknęłam szybko. – Byłam tylko w toalecie!

– Powinnaś już spać!

– Tak, mamo, dobranoc!

– Dobranoc, Ninko! Śpij dobrze!

– Tak, mamo, już zasypiam! – Wskoczyłam do łóżka, wzięłam małą Me i przycisnęłam ją do siebie.

Me jest moją przytulanką. To miękka biała owieczka i należy do mnie od bardzo dawna.

– Może od jutra będziesz miała braciszka. Ale nie musisz być o niego zazdrosna, bo ja cię bardzo kocham – szepnęłam do Me, a potem zasnęłam.

Następnego dnia wstałam wcześnie rano i ubrałam się, zanim mama przyszła do mojego pokoju, żeby mnie obudzić.

– Proszę, proszę! Już wstałaś! – zawołała ze zdziwieniem i odsłoniła zasłony. – I nawet jesteś ubrana!

– Tak, mamo – odparłam i popatrzyłam na nią rozpromienionym wzrokiem. – Chciałam ci sprawić przyjemność.

Mama na mnie spojrzała i się uśmiechnęła.

– Aha – powiedziała.

Kiedy dorośli mówią „aha”, nie wiadomo dokładnie, co mają na myśli. To brzmi trochę tak, jakby komuś nie wierzyli. Dlatego szybko dodałam:

– Przecież jestem już duża.

Mama się roześmiała i na chwilę mnie przytuliła, a potem powiedziała, że skoro jestem już duża, to się dobrze składa, bo ona ma coś do załatwienia i wróci później do domu. Miałam sobie wyjąć klucz ze schowka, zjeść jogurt i do jej powrotu nie robić głupot.

– Kiedy będziesz już w domu, zadzwoń do mnie na komórkę, skarbie, dobrze? – poprosiła.

Skinęłam głową.

– Jasne, zadzwonię. Nie ma sprawy.

– Tylko nikogo nie wpuszczaj do środka, słyszysz?

Znów kiwnęłam głową i odparłam:

– Ależ oczywiście!

Mama ciągle powtarza, że kiedy ona była mała, to były inne czasy. Wtedy zostawiało się otwarte drzwi do domu i nic złego się nie działo. Dzisiaj wszystko jest inaczej. Dzisiaj jest wielu niedobrych ludzi, którzy czyhają na małe dzieci. Mówią: „Chodź, kupię ci pyszną czekoladę” albo „Pokazać ci śliczne małe kotki?”. A kiedy się z nimi pójdzie, to mogą nawet zabić.

Dzięki Bogu, żadnego dziecka z naszego otoczenia jeszcze nie zabili. Jednak żeby mama pozwoliła mi samej chodzić do szkoły, musiałam jej przyrzec, że nigdy, przenigdy nie wsiądę do samochodu należącego do kogoś, kogo nie znam, nawet gdyby padał deszcz. I nie mogę otwierać drzwi nikomu obcemu.

Mama zawsze stara się być w domu, kiedy wracam ze szkoły, ale czasem jest to niemożliwe. Wtedy biorę klucz ukryty w tajnym miejscu. Ten schowek znamy tylko ja i mama, i jeszcze kilka moich koleżanek, którym go pokazałam. Ale mama o tym nie wie.

W każdym razie dobrze się złożyło, że mama musiała akurat coś załatwić, bo dzięki temu miałam więcej czasu, żeby pójść do sklepu zoologicznego.

W szkole siedziałam jak na szpilkach. Nie mogłam przestać myśleć o śwince morskiej.

– Nino, nie wierć się tak, bo będziesz musiała zostać po lekcjach – powiedziała nasza nauczycielka, która ma na nazwisko Fuchs, to znaczy „lis”, i dlatego wszyscy nazywamy ją Lisiczką.

Bardzo się starałam, żeby nie machać nogami pod ławką i nie huśtać się na krześle, i raz po raz patrzyłam na wielki zegar wiszący obok tablicy.

Kiedy odezwał się dzwonek, zebrałam swoje zeszyty i przybory do pisania i szybko wrzuciłam je do tornistra, a potem wybiegłam z klasy. Dziesięć minut później stałam przed sklepem zoologicznym, ciężko sapiąc. W kołowrotku znajdującym się na wystawie biegały białe myszki, a w klatce obok siedziały cztery króliki, przytulone do siebie.

Otworzyłam drzwi wejściowe. W środku ładnie pachniało drewnem zwierzętami i karmą dla ptaków.

– Dzień dobry – powiedziałam. – Chciałabym obejrzeć świnki morskie.

Sprzedawczyni z drobnymi szarymi loczkami wyglądała dość sympatycznie, jak pani Zima z bajki o dwóch Dorotkach.

– Świnki morskie są tam – odparła z uśmiechem, wskazując w głąb sklepu, po czym zaprowadziła mnie do dużej klatki, gdzie siedziało mnóstwo puchatych stworzonek i z zadowoleniem zajadało liście sałaty.

– Och, jakie one słodkie! – zawołałam. – Czy mogę wziąć jedną na ręce?

– Ależ oczywiście! – Pani Zima skinęła głową i otworzyła klatkę, a potem wyjęła z niej zwierzątko w brązowo-białe łatki, na którego futerku były widoczne małe wiry. – To jest świnka rasy rozetka – powiedziała.

Ostrożnie wzięłam stworzonko na ręce. Było cieplutkie i miękkie. Zaczęło obwąchiwać moją dłoń. Cudowne uczucie.

– Ile kosztuje ta świnka? – zapytałam.

– Rozetki są po piętnaście euro – odpowiedziała pani Zima.

– Aha. – Włożyłam zwierzątko z powrotem do klatki. – Niestety, nie mam tyle pieniędzy. – Poczułam się rozczarowana. – A czy można kupić jakąś świnkę za siedem euro? – zapytałam. – Mogłaby być bez tych wirków.

– Hm. – Pani Zima zmarszczyła czoło i się zamyśliła, po chwili wskazała na malutkie brązowe zwierzątko, które siedziało samotnie w rogu klatki.

– Tę małą mogę ci sprzedać za siedem euro.

Długo przyglądałam się brązowej śwince. Miała całkiem gładkie futerko i nadgryzione ucho. Była o wiele mniejsza i chudsza niż jej współlokatorki, przypominała raczej dużą mysz. Wyglądała na nieszczęśliwą.

– Dlaczego ona siedzi sama w kąciku? – chciałam wiedzieć.

Pani Zima pokręciła głową i westchnęła.

– Walczyła z inną świnką – wyjaśniła. – Widzisz, że ma nadgryzione ucho.

Uklękłam przed klatką i pogłaskałam brązowego stworka. Biedactwo pewnie wiedziało, że jest brzydsze od pozostałych świnek. Patrzyło na mnie smutno ciemnymi, błyszczącymi ślepkami, tak jakby chciało powiedzieć: „Zabierz mnie stąd!”. Zwierzę miało bardzo ładne oczka, mimo że nie było rozetką.

Wzięłam brązową świnkę na ręce.

– No, mała – powiedziałam cicho. Nie chciałam jej przestraszyć. Czułam, że jej serduszko bije jak oszalałe. – Nie bój się, nie zrobię ci nic złego – szepnęłam. – Pójdziesz ze mną. – Potem powiedziałam do sprzedawczyni: – Wezmę ją. Za siedem euro.

Pół godziny później dotarłam do domu. Poszłam na tył budynku i ostrożnie postawiłam pudełko ze świnką na ogrodowym stole, żeby wyjąć klucz ze schowka. Mamy jeszcze nie było. Kiedy wróci, to się dopiero zdziwi!

W salonie zbudowałam z książek niewielki wybieg. Moje nowe zwierzątko kicało sobie w środku i wydawało się o wiele weselsze niż w sklepie.

Poszłam do kuchni i z lodówki wyjęłam dla siebie jogurt, a dla świnki wzięłam marchewkę. Kiedy obie jadłyśmy, zastanawiałam się, jak nazwać swoją pupilkę.

Najpierw pomyślałam, że „Kicuś” to całkiem ładne imię, jednak później przypomniało mi się, że byłam kiedyś z mamą w muzeum, gdzie wisiały obrazy takiego malarza, który namalował piękne dzikie słoneczniki, a nawet siebie samego. Pewnego razu ten pan – ze złości, a może ze zmartwienia – obciął sobie ucho. Potem usiadł przed lustrem i stworzył swój portret. Ja i mama długo stałyśmy przed tym obrazem, bo chciałam mu się dokładnie przypatrzyć.

– Wiele osób twierdzi, że ten malarz był szalony – powiedziała mama. – Ale ja myślę, że on był po prostu nieszczęśliwy.

Ja też myślę, że ten człowiek był nieszczęśliwy, bo z jakiego innego powodu mógł wpaść na pomysł, żeby obciąć własne ucho?

Tak czy inaczej ten pan był Holendrem i nazywał się Wangog. Doszłam do wniosku, że mogłabym tak ochrzcić swoją świnkę morską, bo ma ona tylko jedno ucho, no i pół drugiego.

– Wangog! – zawołałam. – Chodź tu!

Ale Wangog dalej zajadał marchewkę. Prawdopodobnie najpierw musiał się przyzwyczaić do nowego imienia, poza tym przecież nie znał holenderskiego.

Wtedy usłyszałam, że otworzyły się drzwi wejściowe. To była mama.

– Cześć, jestem w salonie! – zawołałam.

– Cześć, Nineczko! – odpowiedziała mama radosnym głosem. Kiedy jednak weszła do środka, z przerażeniem zaczęła się wpatrywać w wybieg zrobiony z książek, w moją nową świnkę morską i w kawałki marchewki, porozrzucane po całym dywanie. – Co TO jest? – zapytała głosem, który nie brzmiał już radośnie.

– To jest Wangog, moja nowa świnka morska – odparłam.

– Co to znaczy „moja nowa świnka morska”? – chciała wiedzieć mama. – Czyś ty straciła rozum?! Skąd masz to paskudne zwierzę?!

– Kupiłam dzisiaj, za własne pieniądze – wyjaśniłam, a potem dodałam: – Wangog wcale nie jest paskudny. Tylko nie ma wirków na futerku.

Mama spoglądała na nas z niedowierzaniem.

– O Boże, ta świnka wygląda jak szczur! To bezczelność wcisnąć dziecku coś takiego! – zawołała.

Była strasznie wściekła.

– Ależ, mamo! – krzyknęłam. – Dlatego ona kosztowała tylko siedem euro, to bardzo mało jak na świnkę morską. – Czułam, że muszę to wyjaśnić, bo mama, choć wie mnóstwo różnych rzeczy, na świnkach się nie zna. – No i ona siedziała całkiem sama w kąciku. Jej koleżanki ją odtrąciły. I nadgryzły jej ucho.

Mama w ogóle nie słuchała, co mówię.

– Nie ma mowy! – powiedziała. – Natychmiast idziemy do sklepu, żeby oddać tego szczura. Przecież nie zgodziłam się na żadne zwierzę. Nie możesz tak po prostu kupować świnki morskiej! Jak ty sobie to wyobrażasz?! Ona potrzebuje klatki i jedzenia, i wybiegu na zewnątrz. Na dodatek ciągle trzeba się o nią troszczyć. Po tygodniu to stworzenie ci się znudzi i wszystko będzie na mojej głowie. Nie, nie i jeszcze raz nie!

W tym momencie wybuchnęłam płaczem. Było mi okropnie przykro, że mama nazwała Wangoga szczurem. Poza tym ja tak bardzo chciałam mieć zwierzę.

– Wangog nie jest żadnym szczurem! – krzyknęłam. – To biedna mała świnka morska. Ja ją uratowałam. Wszystkie dzieci z mojej klasy mają zwierzęta, tylko ja nie mogę mieć żadnego. Ani psa, ani kota, ani kucyka, ani nawet malutkiej, maluteńkiej świnki morskiej, która nie jest rasową świnką rozetką i którą kupiłam za własne pieniądze!

– Tak, tak, tak! – powiedziała mama. – Nie próbuj mi zamącić w głowie! Poza tym to nieprawda, że wszyscy w twojej klasie mają zwierzęta.

– Ale Luiza ma świnkę morską – odparłam przez łzy. – I psa. W dodatku ma jeszcze starszego i młodszego brata, no i mamę, która zawsze jest w domu i gra z nią w uno i w badmintona. A ja nic nie mam! – wrzasnęłam. – Chciałabym umrzeć!

Mama westchnęła. Długo na mnie patrzyła, a potem powiedziała:

– Och, Ninko, bądź rozsądna. Zapakuj to zwierzę do pudełka. Pojedziemy do sklepu zoologicznego i razem na spokojnie się zastanowimy, co robić.

Ciągle płacząc, wyszłam na dwór, żeby przynieść pudełko z dziurkami. Kiedy mama mówi, że zastanowimy się nad czymś razem i na spokojnie, to już wiem, że nic z tego nie będzie. Zaczęłam szlochać jeszcze głośniej.

– Skarbie, uspokój się! – zawołała mama i mnie objęła.

Ale ja się nie uspokoiłam. Z całej siły pokręciłam głową i łkając, wydusiłam z siebie słowo „nie”.

– Posłuchaj, Ninko, jeśli to naprawdę jest dla ciebie takie ważne, to możemy kupić świnkę morską, ale niech ona będzie przynajmniej podobna do świnki morskiej – powiedziała mama i spojrzała nieufnie na Wangoga. – Ta mała bestia wygląda tak, jakby miała świerzb. A co się stało z jej uchem?

– Ależ, mamo – jęknęłam, wciąż pochlipując, choć poczułam się trochę lepiej – ten Wangog z wystawy w muzeum też miał tylko jedno ucho i wcale ci to nie przeszkadzało.

Mama nic nie odpowiedziała, tylko pogłaskała mnie po plecach. Chyba nad czymś się zastanawiała. Przez chwilę obie milczałyśmy. W ciszy było słychać, jak Wangog chrupie marchewkę.

– A nie wolałabyś takiej ślicznej włochatej świnki rozetki, jaką ma Luiza? – zapytała w końcu mama.

– Nie! – krzyknęłam. – Ja chcę Wangoga! Proszę, mamo, no proszę! – Wzięłam swojego pupila na ręce i podstawiłam go mamie pod nos.

Wangog siedział cichutko na mojej dłoni, jakby wiedział, że musi się grzecznie zachowywać.

– On tak bardzo by chciał u nas zostać, mamo! Na pewno nie ma żadnego świerzbu! Chociaż nie jest taki ładny jak inne świnki, to i tak można go kochać. Zobacz, jakie ma wierne oczy. – Wbiłam wzrok w mamę i jęknęłam: – Proszę!

Mama znowu westchnęła i przyjrzała mi się w taki dziwny sposób, w jaki patrzy na mnie czasem, kiedy rano wychodzę do szkoły, a ona macha mi ręką na pożegnanie. I już wiedziałam, że nie pojedziemy do sklepu zoologicznego i że mogę zatrzymać Wangoga.

– Dobrze się nim zaopiekuję, ty nic nie będziesz musiała przy nim robić – powiedziałam. – A podczas naszych wyjazdów zajmie się nim Luiza.

– Zgoda – odparła mama. – Jeśli o mnie chodzi, van Gogh może u nas zostać. Tylko żebyś mi nie przyprowadzała codziennie kolejnych zwierzaków, które potrzebują pomocy, zrozumiano?

– Oczywiście – zapewniłam.

Czułam się tak szczęśliwa, że aż miałam ściśnięte gardło. To dziwne, ale o mało co znowu się nie rozpłakałam.

Mama bardzo mocno mnie przytuliła i powiedziała:

– Masz dobre serce, Nineczko.

– Ty też, mamo – odparłam i mrugnęłam do Wangoga. – Jesteś najlepszą mamą na świecie. Czy możemy teraz pójść do ogrodu, żeby urządzić wybieg dla mojej świnki morskiej?