Mark Cheverton

BITWA

Powieść przygodowa inspirowana grą Minecraft

Tłumaczenie: Marcin Mortka

Tytuł oryginału: Battle for the Nether

Minecraft ®/TM & © 2009-2013 Mojang /Notch

Copyright INVASION OF THE OVERWORLD: A Minecraft NOVEL

© 2014 by Gameknight Publishing, LLC

Battle for the Nether is an original work of Minecraft fan fiction that is not associated with Minecraft or MojangAB. It is an unofficial work and is not sanctioned nor has it been approved by the makers of Minecraft.

Battle for the Nether is a work of fiction. Names, characters, and incidents are the product of the author’s imagination or are used fictitiously.

Any resemblance to actual events, or persons, living or dead, is coincidental.

Minecraft® is the official trademark of MojangAB.

Minecraft ®/TM & © 2009-2013 Mojang/Notch

All of the characteristics of Gameknight999 in the story are completely fabricated and do not represent the real Gameknight999, who is the opposite of his character in the book and is an awesome, caring individual.

Technical consultant – Gameknight999

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

Warszawa 2014

All rights reserved

Koordynacja projektu: Agencja Wydawnicza Synergy Elżbieta Meissner

Tłumaczenie: Marcin Mortka

Konsultacja: Łukasz Walczyński

Redakcja: Elżbieta Meissner

Korekta: Dorota Majcher

Projekt graficzny okładki: Cezary Szulc

Skład i łamanie: Open. Agencja wydawniczo-reklamowa R. Walczyński

Wydawca:

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN: 978-83-280-1652-1

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Artur Wiktorowicz / Virtualo Sp. z o.o.

Bitwa to oryginalne dzieło fanowskie osadzone w świecie Minecrafta, lecz w żaden sposób niezwiązane z grą Minecraft oraz z MojangAB. To dzieło nieoficjalne i nie zostało usankcjonowane ani zaaprobowane przez twórców Minecrafta.

Bitwa to fikcja literacka. Imiona, postaci i wydarzenia są wytworem wyobraźni autora. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych wydarzeń lub osób, zarówno żyjących, jak i zmarłych, jest przypadkowe.

Minecraft® to oficjalny znak firmowy MojangAB.

Minecraft ®/TM & © 2009-2013 Mojang/Notch

Konsultacja techniczna: Gameknight999

Czym jest Minecraft?

Minecraft to gra komputerowa, która daje graczowi możliwość tworzenia niezwykłych struktur z animowanych sześcianów. Ma on do dyspozycji najrozmaitsze materiały, takie jak piasek, ziemia czy kamień. Nie działają tu prawa fizyki, ponieważ można budować w trybie „creative”, w którym nie istnieje grawitacja, a budowle nie mają zauważalnego punktu oparcia.

Program oferuje ogromne możliwości twórcze – ludzie wznoszą całe kompleksy budowli, powołują do istnienia zapierające dech w piersiach cywilizacje, a nawet miasta zawieszone wśród chmur. Prawdziwa gra odbywa się jednak w trybie „survival”, w którym gracze rozpoczynają rozgrywkę z pustymi rękami. Mając świadomość, iż niebawem nadejdzie noc, trzeba gromadzić surowce (drewno, kamień, żelazo itp.), by z nich stworzyć narzędzia i broń. Dzięki nim gracz będzie mógł się obronić przed potworami. Noc bowiem to ich czas.

By odnaleźć surowce, gracze muszą drążyć tunele i wgryzać się w głąb Minecrafta z nadzieją na znalezienie węgla i żelaza. Oba te surowce są niezbędne do tworzenia metalowej broni i pancerzy, bez których trudno będzie przeżyć. Kopiąc tunele, gracze będą napotykać jaskinie, wypełnione lawą pieczary, a być może także porzucone kopalnie i lochy, w których kryją się skarby, ale mogą także natknąć się na potwory (nieumarłych, szkielety i pająki), czyhające na nieostrożnego wędrowca.

Choć kraina pełna jest potworów, gracz nie będzie musiał zmierzyć się z nimi całkiem sam. Istnieją potężne serwery, na których grają setki graczy, dzielących się zasobami z innymi mieszkańcami Minecrafta. Wszędzie wznoszą się wsie zaludnione przez enpeców¹. W każdej z nich uwijają się dziesiątki postaci, a ich chaty kryją w sobie skarby, na ogół niewielkie, choć zdarzają się i całkiem spore. Gracz może nakłonić któregoś z enpeców, by zgodził się wymienić rozmaite dobra na rzadkie diamenty, składniki do eliksirów czy łuk bądź miecz.

Gra jest niezwykłą platformą, dzięki której ludzie mogą projektować maszyny napędzane czerwonym proszkiem (działającym na podobnej zasadzie co prąd elektryczny), tworzyć unikatowe misje, mapy i areny do walki z innymi graczami. Minecraft to gra pełna twórczych rozwiązań, zaciętych starć i przerażających potworów. To ostra jazda przez świat przygód i dramatycznych zwrotów akcji wśród podniosłych zwycięstw i gorzkich porażek. Wskakuj więc na pokład i trzymaj się!

O autorze

Pokochałem Minecraft, grając w niego z moim synem. Początki nie były łatwe. Prawdę powiedziawszy, z początku syn musiał mnie siłą zaciągać przed ekran, ale teraz kocham tę grę z całego serca.

Zaczęło się od tego, że zobaczył wideo o Minecrafcie na YouTube i oczywiście oznajmił, że musi tę grę dostać. Przez następny miesiąc z uporem maniaka przypominał mi i mojej żonie, że Minecraft jest wspaniały i że nie może bez niego żyć.

W końcu ustąpiliśmy i kupiliśmy mu grę. Wybrał sobie nick – Gameknight999 – i wsiąknął w świat gry. Z początku grał sam, ale wkrótce zaczął nas wołać do swego pokoju i pokazywać, co stworzył. Muszę przyznać, że były to imponujące rzeczy. Zbudował ogromny zamek, potem tor przeszkód z elementami ruchomymi, podziemną wieś… Jego pomysły zaskakiwały nas na każdym kroku. Jestem inżynierem i każda okazja, by coś wznieść, natychmiast wzbudza moje zainteresowanie. Usiadłem więc obok niego, a on nauczył mnie grać. Wkrótce wykupiłem własną licencję i zarejestrowałem się pod nickiem Monkeypants271. Popłynęliśmy w głąb cyfrowego świata we dwójkę, by wznosić wieże, walczyć z zombiakami i unikać creeperów.

Mój syn pokochał Minecraft tak bardzo, że na święta Bożego Narodzenia kupiliśmy mu serwer. Spędził całe miesiące, budując tam różne rzeczy – zamki, mosty, podwodne miasta, fabryki i wszystko inne, co tylko mógł sobie wyobrazić. Następnie wprowadził w swój świat kolegów i razem zaczęli budować naprawdę gigantyczne rzeczy. Oczywiście ja również w tym uczestniczyłem. Po części dlatego, że chciałem mieć na oku to, czym się zajmuje, ale prawdziwym powodem było to, że mnie również odbiło na punkcie tej gry. Zdumiało mnie, jak bardzo dumny był ze swoich tworów. Nagrywał o nich filmiki i umieszczał je na YouTube. Cóż, pewnego dnia na serwer wdarły się jakieś inne dzieciaki, przypuszczalnie mój syn bądź któryś z jego przyjaciół zdradził nasz adres IP. Zniszczyli wszystko i pozostawili po sobie jedynie wielki krater. Zrównali jego twory z ziemią i zniweczyli całe miesiące twórczej pracy. Gdy mój syn się zalogował i ujrzał obraz zniszczenia, był zrozpaczony. Co gorsza, grieferzy² umieścili filmik ze swymi wyczynami na naszym serwerze na YouTube.

Nadszedł czas, by porozmawiać o przestępstwach i wandalizmie w sieci. Mój syn pytał, dlaczego ktoś mógł się posunąć do takiego czynu i kto mógłby być z czegoś takiego dumny. Ja zaś usiłowałem mu na te pytania odpowiedzieć, lecz czułem, że nigdy mi się to nie uda. Wtedy właśnie wpadłem na pomysł, iż zacznę uczyć syna za pomocą tego, co ukochał najbardziej – Minecraft. Napisałem pierwszą książkę pod tytułem Inwazja, która miała pokazać dzieciom, czym jest internetowy wandalizm i jaki wywiera wpływ na ludzi. Książka ta miała również podkreślić wagę przyjaźni; jej akcja rozgrywa się w świecie gry.

Wraz z synem wciąż razem gramy w Minecraft. Wspólnie wznosimy konstrukcje, stanowiące część zarówno mojej pierwszej książki osadzonej w świecie gry Inwazja, jak i drugiej, noszącej nazwę Bitwa, którą czytelnik właśnie trzyma w ręku. Rozpocząłem również pracę nad trzecią książką, noszącą tytuł Koniec, którą zamierzam napisać przed końcem 2014 roku, o ile wszystko dobrze pójdzie.

Dziękuję wszystkim tym, którzy pisali do mnie za pośrednictwem strony www.markcheverton.com. Miłe komentarze zarówno dorosłych, jak i dzieci sprawiły mi wiele przyjemności. Próbuję odpisać na każdy otrzymany list i przepraszam, jeśli jakiś pominąłem.

Szukajcie Gameknight999 oraz Monkeypants271 na serwerach. Miłej lektury... i uważajcie na creepery.

Mark Cheverton

Rozdział 1
Gameknight999

Pędził po czymś w rodzaju torów. Para metalowych szyn nikła w mroku gdzieś przed nim. Rytmiczny turkot kół – tatata! tatata! – odbijał się echem w tunelu niczym symfonia grana na perkusji. Po obu stronach widział szare ściany. Siedział w jakimś pojeździe, który, zważywszy na turkot kół i kwadratowy kształt, musiał być wagonikiem kopalnianym. Było w nim ciasno, przez co czuł się jak olbrzym wciśnięty do niewielkiego pudełka, ale widząc przemykające ściany, czuł się mały i nieważny.

Gameknight999 był przerażony.

Jego umysł przepełniały lęk oraz niepewność. Nie wiedział, gdzie się znalazł. Nie miał pojęcia, co robi w wagoniku ani nawet dokąd zmierza. Zdawał sobie sprawę jedynie z tego, że z ogromną prędkością pędzi naprzód.

Naraz ujrzał, że wjeżdża do ogromnej jaskini… Nie, to była szczelina w suficie, za którą widać było błękitne niebo. Ścian trzymały się zombiaki, pająki oraz creepery, które przeskakiwały z miejsca na miejsce. Najbardziej niezdarne spadały i już się nie podnosiły. Spojrzał w dół i zobaczył, że na dnie szczeliny również roi się od potworów, które najwyraźniej szukały czegoś do pożarcia. A może kogoś? Wiele z nich spojrzało w górę. Głód w ich płonących oczach wypełnił jego duszę lękiem. Chciały go zabić tylko dlatego, że żył. Gameknight zadrżał i z ulgą powitał wlot tunelu po drugiej stronie przepaści. Znów otoczyły go mrok i kamienne ściany.

Jeszcze przez moment widział metalowe szyny oraz wykonane z brązowego drewna podkłady, przy tej prędkości zlewające się w jedno. Później uświadomił sobie, że wagonik hamuje. Turkot stawał się coraz wolniejszy, aż zatrzymał się w samym środku tunelu. Drżący ze strachu Gameknight zrozumiał, że pora wysiadać. Widział biegnące w dal metalowe szyny, wyraźnie odcinające się od szarych kamiennych ścian, ale te niespodziewanie zaczęły tracić ostrość i się rozmywać. Wyraźne kontury prostych torów rozmyły się i rozpłynęły się w nicość. Kamienne ściany po obu stronach torów również zdawały się roztapiać. Granit przeistoczył się w wirującą szarą mgłę. Ze wszystkich stron otoczyła go zimna, wilgotna mgła, ciężka i nieprzyjemna niczym mokre ubranie. Niepokoił go ten widok. Miał wrażenie, że wśród niewyraźnych kłębów czai się niebezpieczeństwo.

I wtedy poniósł się żałobny jęk.

Chłopak miał wrażenie, że ów dźwięk odbiera mu resztki nadziei. Słyszał w nim rozpacz i smutek, jak również gniew i nienawiść do wszystkich, którzy nadal wierzyli w życie i dobroć. Wyczuwał w nim wrogość wobec wszystkich, którzy nadal trzymali się przeświadczenia, że życie stanowi wartość, a nie że jest jedynie ciągiem tortur oraz złych doświadczeń. Wyczuwał w nim wrogość wobec siebie.

Taki jęk mógł wydać jedynie zombiak. W ciemnościach kryło się ich wielu, bardzo wielu. Gameknight zaczął drżeć. Każdy kolejny jęk wbijał w jego serce lodowate igiełki lęku.

Potem z mroku sięgnęły ku niemu zielone pazury. Jęki rozbrzmiały jeszcze głośniej, gdy szpony, ostre niczym noże, przecinały powietrze tuż przed nim. Owładnięty paniką Gameknight stał jak wryty. Gnijący nieumarli majaczyli wśród mgieł i powoli zbliżali się do niego. Ich smród wdzierał się do jego nozdrzy i potęgował strach. Nagle spojrzał w dół i uświadomił sobie, że trzyma żelazny miecz, a jego pierś i ramiona chroni pancerz. Mógł więc stanąć do walki. Szukał w sobie odwagi, ale nadal paraliżował go lęk. Wciąż prześladowało go wspomnienie raniących go pazurów nieumarłych i szponów pająków. Pamiętał straszliwy ból, który poczuł w chwili zdetonowania ładunków wybuchowych na ostatnim serwerze. Poprzedni świat Minecrafta został ocalony dzięki jego bohaterstwu i altruizmowi, które okazał przypuszczalnie po raz pierwszy w życiu. Zapłacił jednak za to wysoką cenę, gdyż od tej pory przez cały czas prześladowała go panika. Jego, wielkiego Gameknighta, przerażały potwory. Jak to możliwe?

Cofnął się i rzucił do ucieczki. Wiedział, że to jedynie sen, ale strach był realny. Naraz ujrzał przed sobą plątaninę czarnych włochatych łap. Każdą z nich wieńczył zakrzywiony, nieprzyjemnie wyglądający szpon. Gigantyczne pająki, przynajmniej pół tuzina! Napierały razem, tworząc nieprzeniknioną ścianę nienawiści i wściekłości.

– Nie poradzę sobie z tyloma naraz – rzekł Gameknight do siebie i zadrżał.

Wtedy wychwycił kolejny odgłos z ciemności – klekot luźnych kości. Natychmiast odgadł, że zbliżają się szkielety. Blade, upiorne postacie wynurzyły się z wirującej mgły, odcinając drogę ucieczki po prawej. Każdy z nich trzymał naciągnięty łuk. Ostre strzały mierzyły prosto w niego.

Gameknight dygotał.

Jak on miał walczyć z nimi wszystkimi? Nie był już nieustraszonym wojownikiem. Jego odwaga zniknęła w eksplozji dynamitu. Nie, ona została podarta na strzępy przez szpony i pazury potworów na poprzednim serwerze. Był już jedynie pustą skorupką, wypełnioną lękiem.

Zwrócił się w lewo i, powłócząc nogami, ruszył przed siebie w nadziei, że zdoła uciec bez walki. Wystarczyło jednak, by zrobił krok, gdy powietrze przeszył ostry dźwięk. Był to obłąkańczy śmiech istoty cieszącej się z cudzego nieszczęścia. Potworny odgłos rozbrzmiał echem w jego duszy i skruszył resztki odwagi. W chwilę później z mroku wychynęła sama istota. Jej ciemnoczerwona skóra przypominała barwą zaschniętą krew. Długie i chude ramiona niemalże dotykały ziemi.

Gameknight miał przed sobą Erebusa, króla endermanów z poprzedniego serwera, tego samego serwera, który kiedyś ocalił. Ten potwór był jego osobistym koszmarem. Nie potrafił sobie wyobrazić istoty bardziej złej i okrutnej niż on.

Spojrzał na potwora. Jego białe oczy płonęły nienawiścią do wszystkiego, co żyje, a całą postać otaczała wyczuwalna aura zła. Gameknight cofnął się o krok. Złowieszcza istota była częściowo przejrzysta, jakby nie całkiem przedostała się na ten świat. Przez jego sylwetkę widział zarysy innych potworów.

– A więc, Graczu-który-nie-jest-Graczem, spotykamy się znów, jak widać? – zachichotał Erebus.

Po plecach chłopaka przebiegł dreszcz.

– To tylko sen – powtarzał. – To nie dzieje się naprawdę.

Erebus wydał z siebie chichot, od którego znowu przeszył go dreszcz. Na moment enderman stał się materialny, a potem znów się rozmył.

– W istocie, to sen! – zazgrzytał. Jego głos przypominał Gameknightowi odgłos szkła trącego o szkło, był tak przenikliwy, że aż rozbolały go zęby. – Ale to nie oznacza, że nasze spotkanie nie dzieje się naprawdę, głupcze! Nadal nic nie wiesz o Minecrafcie i serwerach, na których istnieje.

Znów się zaśmiał.

– Ignorancja doprowadzi cię do upadku.

– Ty nie jesteś prawdziwy – Gameknight niemalże błagał. – Nie możesz być! Zabiłem cię na ostatnim serwerze! Nie jesteś prawdziwy!

– Mów sobie co chcesz, Graczu-który-nie-jest-Graczem. Kiedy cię dopadnę na następnym serwerze, przypomnę ci, jak bardzo jestem nieprawdziwy. Przypomnę ci o tym, gdy będę cię niszczył!

Erebus znów zachichotał. Jego śmiech rozbrzmiewał echem w umyśle chłopaka z potęgą młota, który zamierza się na kryształowy wazon. Jego chęć do życia topniała z każdą chwilą.

– Stawię… Stawię ci czoło… Będę… Będę walczyć jak na poprzednim serwerze! – wyjąkał nieprzekonująco Gameknight.

– Niezły dowcip! – zaśmiał się złowieszczo Erebus. – Widzę, że tchórzostwo rośnie w tobie niczym złośliwy guz! Wygląda na to, że resztki twojej odwagi pozostały na poprzednim serwerze! Jesteś pustą skorupką! Wkrótce będziesz należał do mnie!

Enderman zrobił krok do przodu. Jego ciało nadal było półprzejrzyste, lecz wcale nie wydawał się przez to mniej groźny. Gameknight szybko opuścił wzrok, by nie prowokować demona. Ten górował już nad nim i z każdym krokiem wydawał się coraz wyższy. Gameknight czuł się jak kulący się u stóp giganta skrzat.

– Mogę cię pokonać, Graczu-który-nie-jest-Graczem. Już odniosłem zwycięstwo, bo twój brak odwagi gwarantuje mi sukces – rzekł Erebus i przerwał, a potem opuścił głowę, by wbić prosto w Gameknighta spojrzenie jaśniejących nienawiścią ślepiów. – Może i pokonałeś mnie na poprzednim serwerze, ale ja przedostałem się tutaj. Wkrótce zniszczę ten świat i dotrę do Źródła, które również poczuje mój gniew. Wnet wszystkie żywe istoty będą błagać o litość, która nigdy nie nadejdzie. Wkrótce przybędę. Poddaj się rozpaczy!

Erebus skinął na potwory, a te ruszyły naprzód. Gnijące, szponiaste dłonie sięgnęły ku Gameknightowi i zaczęły drzeć jego ciało, w które z każdą chwilą wbijały się kolejne strzały. Potem dołączyły jadowite pająki i wkrótce chłopak nie czuł już nic poza bólem. Świat powoli zalewał mrok, aż ostatnią widoczną rzeczą stały się przepełnione nienawiścią oczy endermana.

Wkrótce Gameknighta pochłonęła zimna, ciemna nicość, lecz jego duszę nadal przepełniały ból i strach.

Rozdział 2
Nowy świat

Świat powoli zaczął nabierać ostrości. Gameknight widział już nierówne ściany wykopanej w pośpiechu kryjówki. W migotliwym świetle pochodni dostrzegł swojego towarzysza, Twórcę, siedzącego po przeciwnej stronie. Był to młody chłopiec z jasnymi włosami do ramion i błękitnymi oczyma, które zdumiewały mądrością, zdobytą podczas wielu lat służenia pewnej wsi na poprzednim serwerze, tym samym, który ocalili, detonując ogromne ilości dynamitu.

Każda wieś miała twórcę – starszego, który musiał odgadywać, czego potrzebował Minecraft. Armia wieśniaków bądź enpeców, którzy zasiedlali wszystkie serwery, wykonywała następnie wszystkie potrzebne przedmioty. Pracowali oni głęboko pod ziemią, a zbudowane przez nich rzeczy były rozprowadzane po cyfrowym świecie Minecrafta w wagonikach górniczych, po skomplikowanej sieci podziemnych tuneli. Ich zadaniem było rozsiewanie potrzebnych graczom przedmiotów, takich jak skrzynie czy broń. Minecraft działał więc dzięki wioskowym twórcom. Twórca, który towarzyszył Gameknightowi, był najstarszym spośród twórców na serwerze, a być może nawet najstarszym enpecem na wszystkich serwerach w uniwersum Minecrafta.

Ale w tym zbudowanym z klocków świecie nie wszystko było takie, jakim się wydawało. Gameknight był doświadczonym graczem i logował się do Minecrafta, gdy tylko mógł, ale jak wszyscy inni użytkownicy, zakładał, że ów świat to jedynie gra, linijki kodu w pamięci komputera. Teraz znał już prawdę, która wstrząsnęła nim do głębi. Enpece byli prawdziwi! Bali się, marzyli, martwili się o swoje dzieci, przeżywali radość oraz smutek i opłakiwali utraconych bliskich. Gameknight poznał ów sekret po tym, jak przez przypadek uruchomił najnowszy wynalazek swojego ojca, zwany digitizerem. Oślepiający biały płomień przeskanował go od stóp do głów i wciągnął do działającego akurat programu komputerowego, którym okazał się Minecraft. Gameknight został więc przeniesiony do cyfrowego królestwa, a teraz walczył nie tylko o własne życie, lecz także o życie wszystkich żywych istot, zarówno cyfrowych, jak też istniejących w świecie fizycznym.

Na serwerach Minecrafta toczyła się wielka wojna. Zombiaki, pająki oraz creepery usiłowały wyniszczyć wszystkich mieszkańców wsi, by zebrać w ten sposób punkty doświadczenia. Po zebraniu odpowiedniej ilości punktów potwory mogły się przenieść na wyższy serwer, a potem wędrować po płaszczyznach cyfrowej egzystencji coraz wyżej i wyżej. Na końcu ich drogi znajdowało się Źródło. Znane wszystkim mieszkańcom Minecrafta proroctwo zwiastowało, że po zniszczeniu Źródła pojawią się Bramy Światła, które przeniosą potwory do świata fizycznego, gdzie rozpoczną one niszczenie wszelkich istot żywych. Włączając digitizer ojca, Gameknight niechcący stworzył ów pomost, choć Źródło wciąż pozostawało nietknięte. Jego własny świat mógł teraz ulec zniszczeniu. Gameknight999, zwany w Proroctwie Graczem-który-nie-jest-Graczem, był jedyną osobą mogącą zamknąć Bramy Światła.

Zabiwszy króla endermanów Erebusa i powstrzymawszy hordy potworów na poprzednim serwerze, Twórca i Gameknight zostali przeniesieni na kolejny, o jeden poziom bliżej Źródła. W pierwszej chwili Gameknight myślał, że nic im już nie grozi, ale sen sprawił, że ogarnęły go wątpliwości. Czuł, że wojna o Minecraft wciąż trwa, a sen o Erebusie był tego najlepszym dowodem. Czy powinien opowiedzieć Twórcy, że Erebus groził mu we śnie, czy może uznać, że to tylko nieprzyjemny głupi koszmar?

– Wszystko gra? – spytał Twórca. Jego jasne włosy były splątane i odgniecione po nocy spędzonej na ziemi.

Wciąż nie mógł się przyzwyczaić do tego, że Twórca jest teraz młodym chłopakiem. Na poprzednim serwerze był siwym staruszkiem, ale po przeniesieniu na nowy odrodził się w postaci dzieciaka.

„Czasami Minecraft postępuje wedle własnej woli, bez względu na to, czy nam się to podoba, czy nie” – pomyślał.

– Tak, wszystko gra, tylko kiepsko spałem – rzekł zgodnie z prawdą.

Gameknight wstał, sięgnął po łopatę i podszedł do ściany. Spoglądając na nią, uświadomił sobie, że natknięcie się na pustą wioskę poprzedniego dnia było łutem szczęścia, znaleźli tam bowiem wszystkie potrzebne narzędzia. Jednak jej zagadka nie dawała mu spokoju. Dokąd się wszyscy udali? Wiele budynków było zniszczonych lub spalonych po fundamenty.

„Co zniszczyło tę wieś? Gdzie się podziali ludzie?” – zastanawiał się.

Twórca nigdy nie porzuciłby swej wsi, chyba że… Nie, o tym nie chciał nawet myśleć. Pokręcił głową i odepchnął niepokojącą myśl daleko od siebie. Potem spojrzał na przyjaciela.

– Już ranek? – zapytał.

– Tak. – Twórca skinął głową. – Możemy się wykopać.

W Minecrafcie zawsze należało wiedzieć, czy trwa dzień, czy noc. Zombiaki, wielkie pająki, szlamy, creepery oraz przerażający endermani wypełzali po zmroku i czyhali na nieuważnych graczy. Najlepszym sposobem na przeżycie było skrycie się w domu bądź wykopanie na noc dziury, w której można było się ukryć. Praktykowali to od kilku tygodni – za dnia wędrowali w poszukiwaniu wieśniaków, a w nocy chowali się w jaskiniach.

Szukali innych enpeców, by sformować armię do obrony serwera. Nadciągała Ostatnia Bitwa o Minecraft, a jedyną przeszkodą dzielącą potwory od elektronicznych istot byli oni dwaj: Gameknight oraz Twórca. Sami nie byli w stanie powstrzymać inwazji. Musieli odszukać wieśniaków… Jak najwięcej wieśniaków.

Jak dotąd, natrafili na zaledwie trzy wsie, wszystkie opuszczone i częściowo zniszczone. Nie przetrwał w nich nikt. Wśród zabudowań panowała ogłuszająca cisza. Gameknight mógł sobie wyobrazić straszliwą bitwę, która wypędziła ludzi z domów lub zakończyła się dla nich jeszcze gorzej.

„Może stoi za tym Erebus?”

Ale gdyby to król endermanów stał za tymi zbrodniami, Gameknight jakoś wyczułby jego obecność. Nie, za to odpowiadał ktoś inny. Być może pojawiła się istota jeszcze gorsza od ciemnoczerwonego koszmaru.

Gameknight skupił się na chwili obecnej i wbił łopatę w ścianę. Szybko obluzował kilka klocków, które spadły na ziemię. Brązowe sześciany unosiły się przez moment nad podłożem, po czym trafiły do jego ekwipunku. Wciąż nie miał pojęcia, jak to działa. Naparł łopatą i wkrótce wydłubał szeroką szczelinę. Do wnętrza niewielkiej kryjówki wpadły złociste promienie słońca.

Gameknight wyszedł na zewnątrz. Szybko schował łopatę, wyciągnął drewniany miecz i zaczął się rozglądać w poszukiwaniu zagrożeń. Usłyszał łagodne muczenie pasących się nieopodal krów i ruszył w ich stronę. Za jego plecami z kryjówki wyszedł Twórca. Ich zapasy chleba i melonów szybko się kończyły i wkrótce musieli rozejrzeć się za pożywieniem, ale nie chciał zabijać krów. Może istniało jakieś inne rozwiązanie? Spojrzał na towarzysza w nadziei, że może on zrobi to za niego, ale niestety chłopiec, jak inni wieśniacy nadal chodził z założonymi rękami. Chował dłonie w rękawach, przez co nie mógł wykorzystać żadnej broni ani narzędzi. Musieli najpierw znaleźć nieco drewna, by zbudować stół warsztatowy, a dopiero wtedy Gameknight był w stanie uwolnić ramiona Twórcy. Oznaczało to, że póki co to on musiał zabijać, a nie był na to gotowy. Przynajmniej na razie.

Pokręcił głową i odwrócił się od krów.

– Może spróbujmy przetrwać kolejny dzień bez zabijania zwierząt? – zaproponował.

Twórca pokiwał głową. Póki co nie byli jeszcze aż tak głodni, ale kres się zbliżał.

– Ruszajmy więc – oznajmił chłopiec, spoglądając na odległy łańcuch górski. Mieli przed sobą łagodne, porośnięte trawą wzgórza, tu i ówdzie poznaczone kolorowymi plamkami kwiatów. – Chyba wyczuwam coś z tej strony. Słyszę, jak działa mechanizm Minecrafta. Muzyka Minecrafta, jak ją nazywamy, przyciąga mnie w tym kierunku.

– Mówisz to od kilku dni.

– Wiem, ale ten świat naprawdę jest dziwny. Coś tu nie gra. Zakłócenia w muzyce Minecrafta dobiegają właśnie stamtąd.

– Dobra, prowadź.

Twórca szybkim krokiem ruszył ku górom na horyzoncie, nucąc w marszu wesołą melodię. Gameknight podążał za nim i rozglądał się w poszukiwaniu zagrożeń. Jak okiem sięgnąć, nie było widać żadnych drzew. Jedyne niebezpieczeństwo groziło im ze strony wielkich pająków bądź creeperów, ale na tak płaskim terenie dojrzeliby je z daleka. Mimo to nadal się bał. Bitwa, która ocaliła poprzedni serwer, była straszliwym przeżyciem i jego, Gracza-który-nie-jest-Graczem, pozbawiła resztek odwagi. Wspomnienie kłów i pazurów rwących jego ciało oraz towarzyszącej tym chwilom paniki prześladowało go od przebudzenia do zaśnięcia, a teraz wdarło się jeszcze do snów.

– Przydałoby się trochę drewna – mruknął cicho Gameknight.

– Moja ciotka opowiadała mi kiedyś, że zawędrowała do krainy, w której w ogóle nie było drzew. Zamiast nich rosły tam tylko ogromne grzyby – rzekł Twórca.

Gameknight czuł, że zaraz usłyszy kolejną historyjkę towarzysza i przewrócił oczami. Staruszek w ciele młodego chłopaka był zapalonym gawędziarzem.

– Wraz z przyjacielem wybrali się na poszukiwanie przygód. Wypłynęli łodzią, by się przekonać, co ich czeka po drugiej stronie wielkiego morza.

– Raczej mało rozsądny pomysł.

– Pewnie tak, ale ciotka słynęła z robienia głupich rzeczy, które kończyły się wielkimi odkryciami. Cóż, w każdym razie wsiedli do łodzi i odpłynęli ze wsi. Płynęli przez wiele dni i nocy, nocą walcząc ze sztormami, a za dnia z upałem, aż w końcu dotarli do nieznanej krainy. Moja ciocia, która nosiła imię Mleczarki, ale ja zwałem ją Mleczką, opowiadała, że rosnące tam gigantyczne grzyby były czerwone z białymi plamkami. Uznała, że być może to jakiś obszar testowy, potrzebny Stworzycielowi do prowadzenia eksperymentów z jakąś nową wersją.

– Stworzycielowi? Masz na myśli Notcha?

– Tak, oczywiście! Notcha, Stworzyciela Minecrafta! – rzekł Twórca z wyrzutem, jakby to było oczywiste.

Przyjaciele zatrzymali się, by się rozejrzeć, ale byli sami. W pobliżu znajdowało się jedynie nieco krów i świń. Pokrzepieni na duchu, ruszyli w dalszą drogę.

– Mówiła, że była to piękna kraina, ale z ulgą wróciła do domu.

– Popadła w tarapaty za urządzenie sobie takiej wyprawy? – spytał Gameknight.

– Pewnie. Mówiono, że zawsze miała nieprzyjemności z powodu swoich pomysłów.

– Nie bała się takich nowych, zwariowanych wyczynów? – spytał, czując, jak strach owija się wokół niego niczym wąż.

– Fajnie, że o to pytasz. Dawno temu, gdy Mleczka była najstarszą osobą, jaką znałem, powiedziała mi coś, czego nigdy nie zapomnę. Rzekła: „Pamiętaj, chłopcze, nowe rzeczy wydają się straszne tylko dlatego, że są nowe. Gdy już uporasz się z czymś nowym, strach, który czułeś na początku, zniknie niczym poranna mgiełka, gdyż »nowe« stanie się »stare«. Skup się na tym, co będzie po wszystkim, a wtedy »nowe« w okamgnieniu stanie się »stare«”. Umarła następnego dnia. Były to ostatnie słowa, które od niej usłyszałem.

Twórca zatrzymał się na moment, a potem powoli uniósł jedną rękę do góry. Gameknight nie mógł opanować zdumienia – jego ręce były rozdzielone! Chciał coś powiedzieć, ale Twórca uniósł dłoń wyżej i rozcapierzył palce, a potem zacisnął mocno pięść. Pochylił lekko głowę i opuścił rękę. Po chwili jego ramiona znów były skrzyżowane na piersi.

– Twoje ramiona…

– To był wyraz szacunku dla zmarłych – odparł chłopiec. – Jedyna rzecz, którą enpece mogą robić z rękami. Oddajemy w ten sposób cześć tym, którzy odeszli.

Gameknight spojrzał na przyjaciela i ujrzał smutek w jego oczach. Trwało to tylko przez moment, gdy myślał o Mleczce i już po chwili na jego twarzy pojawił się zwykły radosny uśmiech. Podjął wędrówkę i Twórca znów zaczął nucić, a melodia dodała otuchy im obu. Szli ramię w ramię przez trawiastą równinę, wypatrując tego, czego tak bardzo potrzebowali – wsi pełnej ludzi.

Wkrótce zaczęli biec, a słońce oderwało się od horyzontu i ruszyło w podróż przez nieboskłon. Jego promienie, zalewające horyzont ciepłym blaskiem, ogrzewały im skórę. Gameknight kochał poranki głównie dlatego, że wyznaczały kres nocy. Na samą myśl o zachodzie słońca przeszły go dreszcze.

„To przecież śmieszne – pomyślał. – Nie ma nawet wieczora, a ja już zaczynam bać się nocy!”

Pokręcił głową, usiłując pozbyć się irracjonalnej paniki.

– Wszystko w porządku? – spytał jego młody towarzysz.

– Tak tylko sobie myślałem o różnych rzeczach – skłamał.

– Tylko myślałeś, czy coś więcej? – spytał Twórca.

– Powinniśmy ze sobą ściśle współpracować. Jestem pewien, że na tym serwerze natkniemy się na niebezpieczeństwa, przy których przejścia z ostatniego okażą się dziecinną igraszką. – Urwał i w biegu przyjrzał się przyjacielowi.

– Chcesz mi o czymś powiedzieć? – zapytał Twórca.

Gameknight zawahał się. Chciał mu powiedzieć o swoich zmartwieniach w nadziei, że pozbędzie się w ten sposób lęku, ale wiedział, że niczego nie osiągnie, a wyjdzie jedynie na żałosnego tchórza.

„Czy cokolwiek osiągnę, jeśli opowiem mu o moich lękach?”

Westchnął.

– Nie, myślałem jedynie o rodzicach i siostrze – rzekł zgodnie z prawdą. – Mam nadzieję, że nic im nie jest i nic nie będzie, wiesz?

– Chcesz przez to powiedzieć, iż masz nadzieję na powstrzymanie tej wojny i uniemożliwienie potworom wdarcia się do twojego świata.

– Otóż to.

– Cóż, Graczu-który-nie-jest-Graczem, można chyba założyć, że wszyscy żywimy taką nadzieję. Jeśli potwory przedrą się do świata fizycznego, będzie to oznaczać, że życie na wszystkich serwerach Minecrafta zostało już zniszczone. Chyba nikt nie ma na to ochoty – rzekł Twórca niemalże wesołym tonem.

Gameknight się uśmiechnął.

– Nie licząc Erebusa – szepnął.

– Co? – spytał Twórca, a jego jasnoniebieskie oczy wejrzały w głąb duszy towarzysza.

– Nie, nic takiego.

Gameknight odwrócił się pospiesznie, nie chcąc, by przyjaciel dostrzegł kłamstwo na jego twarzy. Razem wbiegli na łagodne trawiaste wzgórze, przeskakując z klocka na klocek. Nie widząc czubka wzniesienia, Gameknight wyciągnął miecz. Wyobraźnia podpowiadała mu bowiem, że po drugiej stronie czai się nie lada niebezpieczeństwo.

Na szczycie się zatrzymał, by zaczerpnąć tchu. Znów się rozejrzał w poszukiwaniu czegokolwiek, co mogłoby pomóc – drzewa, wsi, innych graczy – ale niczego nie dostrzegł. Nie licząc pasących się spokojnie krów, świń i owiec, kraina była wyludniona. Niespodziewanie na szczycie odległego wzgórza na północy pojawiły się dwie plamki.

– Widzisz? – wskazał je mieczem.

Twórca wytężył wzrok.

– Są za daleko – rzekł. – Wydaje mi się, że to dwóch wieśniaków albo dwóch graczy, ale nie mam pewności.

– Przecież to obojętne. Zarówno gracze, jak i wieśniacy bardzo nam pomogą!

– Jak?

– Potrzebujemy pomocy oraz informacji. Przecież możemy tak biec w nieskończoność i nie natknąć się na żadną wieś. Może oni wiedzą, jak do niej trafić? Zapytajmy ich!

– Dobrze. W drogę!

Zawrócili i skierowali się ku nieznajomym. Łagodne wzgórza często przesłaniały im widok i zobaczyli ich dopiero po dotarciu na szczyt. Gameknight znów poczuł niepokój. Chciał dobrze przyjrzeć się obcym, zanim znajdą się zbyt blisko, ale było to coraz trudniejsze.

„Czyżby próbowali się przed nami schować?” pomyślał. Jego wahanie powoli przeistaczało się w lęk.

Zerknął na Twórcę, zastanawiając się, o czym myśli, ale zachował swe obawy dla siebie. Przypuszczalnie martwił się na próżno. Zapewne zbliżali się do dwóch najzwyklejszych w świecie polujących wieśniaków.

Gdy dotarli na szczyt wzgórza, Gameknight zatrzymał się i złapał Twórcę za ramię, by i on stanął w miejscu.

– Co się dzieje? – spytał stary enpec. Jego młode oczy nadal spoglądały tam, dokąd biegli.

– Mam jakieś dziwne przeczucia. Może zaczekajmy tutaj, co?

Twórca się zgodził. Stali i wpatrywali się w szczyt wzgórza, na którym wkrótce mieli pojawić się obaj nieznajomi. Tymczasem na sąsiednim wzgórzu ujrzeli dwa duże ciemne kształty. Krew w żyłach Gameknighta zamieniła się w lód. Dwa pająki!

– Widzisz je? – spytał.

– Tak! A one na pewno ujrzały nas! – odparł z niepokojem Twórca. – Uciekajmy!

Obaj pognali w dół wzgórza, na które właśnie się wspięli. Gdy znaleźli się na dole, Gameknight skręcił w prawo i pobiegł łagodnym wąwozem między pagórkami.

– Co ty wyprawiasz? – zapytał Twórca. – Musimy uciec jak najdalej od nich!

– Nie! Musimy skierować się tam, gdzie się nas nie spodziewają. Chodź za mną!

Twórca burknął i pognał w ślad za towarzyszem co sił w swoich krótkich nóżkach. Gameknight zaś, klucząc po płytkim wąwozie, prowadził przyjaciela jak najdalej od pająków. Próbowali trzymać się poza zasięgiem wzroku czarnych włochatych potworów, ale przez cały czas zerkali przez ramię, czy któryś z nich już ich nie ściga. Mogli w ten sposób zwodzić je przez jakiś czas, ale gdyby zostali spostrzeżeni, rozpocząłby się prawdziwy, dramatyczny pościg. Po kilku minutach wąwóz się skończył, a dwaj towarzysze musieli się wspiąć na kolejne wzgórze. Gameknight rozejrzał się ze szczytu.

„O, nie!”

Pająki zmierzały prosto ku nim i nadrobiły sporo dystansu. Dzieliło ich jakieś siedemdziesiąt klocków, ale odległość się zmniejszała. Były szybsze od ludzi w Minecrafcie i nie było wątpliwości, że wkrótce ich dopadną.

– W nogi! – wrzasnął Gameknight i natychmiast rzucił się do biegu.

Wytężając siły, gnał po równinie, tym razem nie próbując kluczyć. Co chwila zerkał przez ramię i widział obie bestie, zmierzające prosto ku nim. Ich liczne ślepia jaśniały czerwienią. Wkrótce usłyszał również podekscytowane cmokanie – rozpędzone pająki kłapały zębatymi szczękami w oczekiwaniu na ucztę.

– Dajesz radę? – Gameknight spytał towarzysza.

– Tak, ale nie wiem, jak długo wytrzymam.

Gameknight znów spojrzał na pająki i uświadomił sobie, że ich przewaga spadła do pięćdziesięciu klocków. Blask słoneczny odbijał się od ich szponów, co przypomniało mu jego nocny koszmar, a zwłaszcza ów fragment, gdy z mgły wynurzyły się ku niemu dziesiątki pajęczych odnóży. Zadrżał i przyspieszył.

Znów przemierzyli wzgórze i pognali w dół wąskiej dolinki. Tam znaleźli to, czego tak desperacko poszukiwali – drzewo.

– Twórco, drzewo!

– Widzę! – odparł enpec. – Na co ci ono?

– Musimy uwolnić twoje dłonie. W przeciwnym razie nie mamy szans w walce z potworami. Gotowy?

Gdy dotarli do drzewa, Gameknight wyciągnął kilof i wbił go w pień. Wystarczyły cztery uderzenia, by oderwać spory kawałek drewna, który znalazł się w jego ekwipunku. Po kolejnych czterech uwolnił następny. Schował kilof i zaczął błyskawicznie przekształcać klocki drewna na deski, z których uformował stół warsztatowy. Postawił go na ziemi i spojrzał na szczyt wzgórza. Pająków tam jeszcze nie było, ale nadchodziły. Czuł to, a jego odwaga słabła z każdą chwilą.

Skinął na Twórcę, a ten podszedł do stołu. Nadal miał ramiona założone na piersi, a dłonie wsunięte w rękawy. Tak zwykle wyglądali wszyscy wieśniacy, z wyjątkiem chwil, gdy budowali nowe przedmioty. Jedynie wioskowy twórca miał wolne dłonie. Sęk w tym, że na tym serwerze Twórca nie miał własnej wsi. Był wyłącznie zwykłym enpecem.

Gdy stanął przy stole, jego ręce się uwolniły i błyskawicznie zajęły się tworzeniem jakiegoś przedmiotu. Poruszały się tak szybko, że nie sposób było nadążyć za nimi wzrokiem. W tym samym momencie Gameknight uniósł kilof i uderzył nim w stół, roztrzaskując go w drobny mak. Drzazgi strzeliły we wszystkich kierunkach, ale dłonie Twórcy pozostały wolne. Nauczyli się tego już wcześniej, rozbiwszy stół, przy którym siedział pracujący enpec, uwalniało się jego ramiona na zawsze, a on mógł chwycić za miecz. Dzięki temu Gameknight i Twórca zdołali skrzyknąć armię i pokonać hordy potworów na poprzednim serwerze. Chłopak wiedział, że i na tym ów sekret okaże się kluczowy.

– Szybko, podaj mi drewno! – polecił mu Twórca.

Gameknight rzucił przyjacielowi kilka klocków, a potem zerknął na szczyt wzgórza. Czuł, że pająki są coraz bliżej. Jego skóra zaczęła mrowić, gdy przez umysł przemknęły mu wspomnienia drących ciało szponów.

„Muszę się stąd wydostać – pomyślał. – Muszę uciekać”.

– Zrobię miecz – rzekł Twórca. – Będzie gotowy za minutę. Dzięki temu będę mógł…

Naraz z zaskoczeniem uświadomił sobie, że Gameknight biegnie w górę zbocza.

– A ty dokąd? Przecież pająki…

Urwał, gdyż biegnący Gameknight odwrócił głowę i spojrzał na niego. Na twarzy Gracza-który-nie-jest-Graczem malował się wyraz bezbrzeżnej paniki. Nie panował już nad sobą. Oczyma wyobraźni widział atakujące go pająki, ich czarne zakrzywione szpony i białe kły… Miał wrażenie, że na nowo przeżywa gehennę z poprzedniego serwera. Nadchodziły dwa nowe pająki, by dokończyć to, co wtedy im się nie udało.

„Muszę uciekać! Nadchodzą, nadchodzą…”

Gameknight wbiegł na szczyt i zatrzymał się. Widział zbliżające się szybko pająki, które znajdowały się może w odległości dwudziestu klocków. Skręcił w lewo i rzucił się do biegu, jak najdalej od nich. Chciał spojrzeć na przyjaciela, ale wstyd i poczucie winy nie pozwoliły mu odwrócić głowy.

„Tak bardzo się boję! Nie przydam mu się na nic! Będę przeszkadzał i tylko pogorszę sytuację…”

Czuł, że to jedynie puste słowa, ale mimo to nadal uciekał.

Złowieszcze cmokanie rozległo się tuż za nim. Odwrócił głowę i ujrzał, że pająki powoli go doganiają. Dzieliło ich zaledwie dziesięć klocków. Ich przerażające oczy jaśniały.

Kolejne fale strachu przeszywały go niczym błyskawice, paraliżując wszystkie nerwy.

„Ścigają mnie oba! Och, nie, tylko nie to!” – pomyślał. – „Przynajmniej Twórcy nic nie grozi, mam nadzieję”.

Znów zerknął przez ramię i dojrzał ostre żuwaczki, kłapiące w nadziei na kolejny posiłek, ale zatrząsł się ze strachu na samą myśl o tym, że należałoby się odwrócić i stanąć do walki.

Przez chwilę skupił się na biegu, aż zaryzykował kolejny rzut oka. Pająki biegły tuż obok siebie. Gdyby się odwrócił, musiałby walczyć z oboma jednocześnie. Nie miał szans na przeżycie takiego starcia. Skręcił więc ostro w lewo, dzięki czemu pająki nadrobiły trochę dystansu, ale biegły teraz jeden za drugim. Płynnym ruchem wyciągnął miecz i zwolnił, czekając, aż pierwszy pająk się przybliży.

Gdy ten znalazł się w zasięgu celnego ciosu, Gameknight wyhamował i ciął rozpędzonego potwora drewnianym mieczem. Ponowił uderzenie i pająk dwukrotnie rozbłysł czerwienią. Biegnąc do tyłu, chłopak uniknął ciosu zakrzywionym szponem, który ze świstem przeciął powietrze tuż obok jego ucha. Uff, było blisko. Gameknight zamachnął się i chlasnął najpierw po przednim odnóżu, a potem przez pajęczy łeb. Potwór znów rozbłysł na czerwono, ale w tej samej chwili sam skoczył do ataku i wbił szpon w jego ciało. Gameknight999 poczuł straszliwy ból. Dotknął rany wolną dłonią, ale zamiast krwi natrafił jedynie na porwaną koszulę. Tak to wyglądało w Minecrafcie – zamiast krwi i ran była jedynie spadająca ilość punktów zdrowia.

Potrząsnął głową, by odpędzić echa bólu, i dalej ciął co sił w rękach. Bestia nie pozostawała mu dłużna. Ból przeszywał go raz za razem, a punkty zdrowia znikały.

Przegrywał.

Pająk rzucił się do kolejnego ataku. Tym razem Gameknight wyskoczył w górę, by uniknąć uderzenia. Wylądował prosto na potworze i zabił go jednym uderzeniem. Ten zniknął z cichym pyknięciem, pozostawiając po sobie odrobinę pajęczej przędzy i trzy lśniące kulki z punktami doświadczenia. Punkty natychmiast znalazły się w jego ekwipunku. W tej samej chwili pojawił się kolejny pająk, który zadał mu celny cios w plecy. Gameknight odwrócił się, by stawić mu czoło. Nie miał już wystarczającej ilości punktów zdrowia, ale nie chciał ginąć jak tchórz.

– Chodź tu, ty ośmionoga kreaturo! Chcesz zatańczyć? No to chodź! – wrzasnął.

Gdy stwór szykował się do skoku, powietrze przeszył okrzyk bojowy.

– Za Minecraft!

Był to Twórca.

Pająk kilkakrotnie rozbłysnął czerwienią. Odwrócił się ku atakującemu go od tyłu chłopcu, ale wtedy do walki włączył się Gameknight. Włochaty potwór nie wiedział, ku któremu z przeciwników się odwrócić i wkrótce jego punty zdrowia się skończyły. Zniknął, pozostawiając po sobie przędzę i kulki doświadczenia.

– Dokonałeś tego! – wykrzyknął Twórca. – To był doskonały pomysł! Wyprowadziłeś je daleko, bym mógł dokończyć miecz. Cóż za odwaga!

„Odwaga? To dopiero dowcip! – pomyślał Gameknight. – Jestem tchórzem, pustą skorupką. Jestem niczym. Uważa mnie za bohatera, ale ja nim nie jestem! Jak mam uratować ten serwer? Jak mam ocalić Minecraft, skoro nie jestem w stanie stawić czoła dwóm pająkom? Jestem żałosny!”

Młody enpec poklepał go po ramieniu. Jego mądre oczy starca błyszczały szacunkiem.

– Gracz-który-nie-jest-Graczem powrócił! – wrzasnął ze wszystkich sił. – Słyszałyście, potwory?

Okrzyk przetoczył się daleko, niezatrzymywany przez łagodne wzgórza, lecz jego echo nieoczekiwanie powróciło z prawej strony.

– Słyszałeś? – spytał Twórca. – Echo! Od czego się odbiło?

– Sprawdźmy to.

Wbiegli na kolejne niewysokie wzniesienie i z ulgą uświadomili sobie, że odnaleźli to, czego szukali od wielu tygodni. Mieli przed sobą wioskę, ale, niestety, ją również dotknęła zagłada. Widzieli rozsadzone eksplozjami creeperów domy i wyłamane przez nieumarłych drzwi. Wyglądała dokładnie tak, jak wsie, które spotykali dotychczas – była pusta i zniszczona. W okolicy znajdowały się liczne kratery, pozostałości po creeperach, które wysadzały się w nadziei na zabicie jak największej liczby niewinnych ludzi. Nieliczne ocalałe mury były naszpikowane strzałami, inne strzały sterczały z ziemi, jakby wyrosły z niewielkich ziarenek. Wyglądało na to, że szkielety łucznicy również dokonały zemsty na żywych. Nikt nie mógł przeżyć takiego natarcia. Widok pobojowiska budził lęk, ale o wiele gorszy był towarzyszący mu dźwięk, a raczej jego brak. Nie słyszeli niczego. Wokół panowała absolutna cisza. Nikt nie przeżył. Gameknight czuł, jak znów ogarnia go rozpacz i lęk.

– A więc wojna zaczęła się na serio – powiedział z powagą.

Twórca westchnął.

– Wszystko na to wskazuje – rzekł.

Ściskając mocno miecz, Gameknight ruszył w stronę wsi.

¹ NPC – Non-playable character. Postać, która uczestniczy w grze, ale nie jest sterowana przez graczy.

² Griefer (ang.) – wandal internetowy.