Betty G. Birney

Niespodzianki chomika Hubercika

Tłumaczenie: Małgorzata Fabianowska
Ilustracje: Ola Makowska

Tytuł oryginalny: Suprises according to Humphrey

First published in the United States of America by G.P. Putnam’s Sons, a division of Penguin Young Readers Group, 2009

Published by Puffin Books, a division of Penguin Young Readers Group, 2009

Permission for this edition was arranged through the Nancy Gallt Literary Agency.

Text copyright © Betty G. Birney, 2009

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa 2015

Redaktor inicjujący: Marta Lenartowicz

Redaktor prowadzący: Anita Rejch

Tłumaczenie: Małgorzata Fabianowska

Ilustracje i projekt okładki: Ola Makowska

Projekt, redakcja, korekta i skład: Dolina Literek

ISBN 978-83-280-1683-5

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Marcin Kapusta / Virtualo Sp. z o.o.

Dedykuję tę książkę moim mistrzom –

Samancie i Carterowi Radmanom,

Ricie i Josie de Leeuw

oraz Ethanowi Birneyowi

Prolog
Najcudowniejsza niespodzianka!

Dobrze-Krzyś-Wystarczy wpadł w podskokach do klasy, uśmiechnięty od ucha do ucha.

– Przepraszam panią za wczoraj. W ramach przeprosin mam dla Hubercika niespodziankę. Czy mogę mu ją dać teraz? – zapytał.

Niespodzianka dla mnie? Moje wąsiki zaczęły drgać.

Julka zaczęła chichotać.

– Co to takiego? – spytała. – Pokaż!

Dzieci otoczyły Krzysia, błagając, żeby pokazał im niespodziankę.

– Dobrze, Krzysiu. Co tam masz? – zapytała pani Brymska.

Skrzyżowała ramiona na piersi, a jej twarz przybrała podejrzliwy wyraz. Nic dziwnego, bo Krzyś miał już na koncie parę wybryków z serii tych, których nauczyciele najbardziej nie lubią.

Pani Brymska przezornie wyciągnęła rękę.

– Chciałabym to zobaczyć, Krzysiu – powiedziała.

Widać było, że mu nie ufa.

Krzyś pogrzebał w plecaku i wyjął coś, czego nie mogłem dojrzeć.

Rozległy się głośne ochy i achy, co spowodowało szybsze bicie mojego serduszka.

– Og, widzisz to? – pisnąłem do sąsiada.

Odpowiedzi nie było.

Rozdział pierwszy
Wybuch wiosny

Poniedziałkowe poranki są zawsze inne niż pozostałe. To jedna z rzeczy, których nauczyłem się w ciągu wielu miesięcy, które spędziłem w sali 26 szkoły w Longfellow.

Zwykle w poniedziałki bywam bardzo zmęczony po weekendowej gościnie u któregoś z moich klasowych przyjaciół. To właśnie jest NAJ, NAJ, NAJLEPSZA część mojej pracy jako klasowego chomika.

W poniedziałki uczniowie zachowują się dużo ciszej. Zwykle po weekendzie potrzebują pół dnia, żeby powrócić do swojej zwykłej aktywności.

Przestań-Narzekać-Magda w poniedziałkowe poranki marudzi jeszcze bardziej niż zwykle. Dzisiaj narzekała, że jest za gorąco. Pani Brymska musiała otworzyć okno.

Siedź-Spokojnie-Zenek, który ciągle wierci się na lekcji i skrzypi krzesłem, w poniedziałki stara się usiedzieć spokojnie i czasem mu to wychodzi.

Nawet Mów-Ciszej-Olek, który swoim mocarnym głosem mógłby przesuwać ściany, w poniedziałkowe poranki jest wyraźnie wyciszony. Dziwne.

Natomiast pani Brymska zawsze jest w formie i rano po weekendzie stara się rozruszać klasę jakąś atrakcją.

– Jeśli jeszcze tego nie zauważyliście, ogłaszam, że mamy wiosnę! – oznajmiła tym razem.

Nie wiem jak inni uczniowie, ale ja zauważyłem, że marcowe deszcze ustały i wszystko wokół zaczęło się zmieniać. Świat, który do tej pory był mokry, szary i ponury, teraz zrobił się jasny i zielony. Jakby pragnął się dopasować kolorystycznie do mojego starego przyjaciela Oga – żaby, która mieszka w akwarium obok mojej klatki.

Z jakiegoś powodu cała ta zieleń wokół mnie sprawiła, że nabrałem ochoty na akrobacje na drabince zainstalowanej w mojej nowej dużej klatce.

Pani Brymska dodała tajemniczo:

– Dzisiaj mam dla was niespodziankę!

Niespodzianka? Niespodzianki są zabawne jak urodzinowe prezenty. Albo mało zabawne jak gwałtowna burza z BARDZO, BARDZO, BARDZO głośnymi piorunami, które mogą uszkodzić uszy takiego małego, delikatnego stworzenia jak ja. Na myśl o grzmotach od razu zacząłem się trząść. Straciłem równowagę. Przez chwilę walczyłem, żeby ją odzyskać, aż w końcu spadłem z drabinki. Na szczęście trafiłem na swoje miękkie posłanie (a nie do toalety!). Moja ciekawość nie zmalała jednak ani trochę!

Myślę, że mój sąsiad Og też był zaciekawiony, ponieważ wydał z siebie donośne BRZDĄG. Taki dźwięk wydają żaby zielone, do których należy Og, i to jest u nich całkiem normalne.

– Co tam się dzieje? – Pani Brymska podeszła do stolika przy oknie, na którym stoją moja klatka i akwarium Oga.

– Hubercik spadł z drabinki! Widziałam!

Chociaż byłem zagrzebany w wiórkach i nie mogłem dostrzec, kto to powiedział, gotów byłem się założyć, że głos należy do Podnieś-Rękę-Zosi. Zosia, mimo ciągłych uwag pani Brymskiej, zawsze wyrywała się do odpowiedzi i jednocześnie zapominała podnieść rękę.

– Proszę, podnieś rękę, Zosiu – upomniała ją pani Brymska.

Wysunąłem głowę z wiórków i zobaczyłem, że pani patrzy na mnie z góry.

– Czy wszystko w porządku, Huberciku?

– Nic mi się nie stało – zapewniłem. – Tylko trochę się wystraszyłem.

Oczywiście zabrzmiało to jak PI, PI, PI.

– Na szczęście nic mu się nie stało – stwierdziła pani Brymska. – Przejdźmy zatem do niespodzianki.

Wyprostowałem się i w napięciu czekałem, co będzie dalej.

– Dużo ćwiczyliśmy przed klasówkami – kontynuowała nauczycielka.

Istotnie tak było. Sprawdziany to normalna rzecz w szkole, lecz zbliżały się trudniejsze klasówki i pani Brymska chciała mieć pewność, że sobie poradzimy. Dlatego często robiła nam kartkówki z matematyki, sprawdziany z płynności czytania oraz swoje ulubione sprawdziany słownikowe. Dyktowała nam nowe wyrazy ze słownika i musieliśmy układać z nimi zdania.

Niestety wszyscy w klasie mieli słowniki, tylko nie ja! To było denerwujące, tym bardziej że chciałem dorównać moim przyjaciołom.

W końcu postanowiłem stworzyć własny słownik. Zapisywałem nowe, trudne słowa oraz ich znaczenia w maleńkim notesiku, który chowałem za lustereczkiem w moim domku. Podarowała mi go cudowna panna Milska. To ona zabrała mnie ze sklepu Świat Pupilków i przyniosła do sali 26. (Pani Milska złamała mi serce, kiedy wyjechała uczyć dzieci do Brazylii. Bardzo za nią tęsknię).

Pani Brymska uśmiechnęła się szeroko i popatrzyła po klasie.

– Dlatego zrobimy małą przerwę w nauce i zajmiemy się dekorowaniem sali – oznajmiła.

Uczniowie zaczęli wiwatować.

– Co pani powiedziała? – Uważaj-Na-Lekcji-Jurek zapytał Mów-Ciszej-Olka.

– Dzisiaj się nie uczymy! – odpowiedział mu głośno Olek.

Na to Przestań-Chichotać-Julka zaczęła chichotać, a po chwili dołączyła do niej najlepsza przyjaciółka Zosia.

Pani Brymska uciszyła klasę.

– Uspokójcie się, proszę. Tematem dzisiejszych zajęć będzie „Wiosna w liczbach”. Zabieramy się do pracy!

Nikt w klasie nie miał pojęcia, o czym mówiła pani Brymska, ale wszyscy moi przyjaciele z zapałem wzięli się do pracy, wykorzystując papiery, farby, flamastry, kawałki tkanin, wstążki i druciki. Ja też chciałbym robić takie fajne rzeczy!

Kiedy pani Brymska wyjaśniała uczniom, w jaki sposób mają ukryć symbole i działania matematyczne w dekoracjach z kwiatów, drzew czy latawców, wskoczyłem do swojego kołowrotka, żeby odrobinę poćwiczyć. Wiosna sprawiła, że poczułem w sobie nową energię i chciało mi się brykać! Przebierałem łapami coraz szybciej i szybciej, aż cała sala zaczęła wirować.

Wtem zadzwonił dzwonek na przerwę.

Uczniowie porzucili swoje prace i wybiegli z sali. Pierwszy jak zwykle wystartował Zaczekaj-Na-Przerwę-Bartek.

Z jakiegoś powodu dzwonek mnie zaskoczył. Może dlatego, że brzmiał łagodniej niż zwykle. Pani Brymska również musiała być zaskoczona, ponieważ spojrzała na zegarek i zawołała:

– Dzieci! Wracajcie do sali! – Podbiegła do drzwi i zawróciła uczniów, którzy byli już na korytarzu. – Jeszcze nie ma przerwy.

Dzieci zaczęły protestować.

– Przecież był dzwonek! – ryknął Olek.

– Przepadnie nam przerwa! – marudziła Magda.

Jednak pani Brymska była nieugięta. Kiedy wszyscy wrócili do sali, pokazała na zegar klasowy.

– Widzicie, że jeszcze nie pora na przerwę. – Ponownie zerknęła na swój zegarek i dodała: – Do końca lekcji zostało jeszcze pół godziny.

– Ale dzwonek dzwonił! – wykłócała się Zosia.

– Podnieś rękę, Zosiu – upomniała ją pani Brymska jak setki razy wcześniej. – Czy ktoś może mi wytłumaczyć, o co tu chodzi? – Wychowawczyni obrzuciła klasę badawczym spojrzeniem.

– Prima aprilis! – odpowiedział jeden z uczniów.

– Słyszałam, Krzysiu – odparła nauczycielka. – To twoja sprawka, prawda?

Krzyś był klasowym komikiem i ciągle wymyślał swoje numery. Trzeba przyznać, że były coraz lepsze.

– Przepraszam panią – powiedział. – Ale dzisiaj jest pierwszy kwietnia. W prima aprilis powinno się robić psikusy, prawda?

Pani Brymska poprosiła, żeby wyjaśnił, co zrobił.

– W ubiegłym tygodniu nagrałem dzwonek. – Krzyś pokazał wszystkim BARDZO, BARDZO, BARDZO malutką kasetę magnetofonową. – Przed chwilą puściłem to nagranie z odtwarzacza.

Pani Brymska pokiwała głową.

– Oj, Krzysiu, sama nie wiem, co mam z tobą zrobić.

– Przecież nikomu nie zaszkodziłem – zaprotestował Krzyś.

– Nie, ale…

Pani Brymska nie dokończyła, bo znienacka rozległ się najgłośniejszy dźwięk, jaki kiedykolwiek słyszały moje małe, puchate uszka. Dźwięk był przeraźliwy, głośniejszy od szkolnego dzwonka – ba, nawet od najgłośniejszego ryku Olka! Właściwie nie był to dzwonek, tylko ogłuszające BIIIP, BIIIP, BIIIP, które dźwięczało bez końca.

– Pomocy! – pisnąłem.

Z wrażenia wypadłem z kołowrotka i zrobiłem salto wprost do mojej sypialenki. Rozpędzony kołowrotek to nie żarty! Wyhamowywać trzeba powoli.

– Alarm przeciwpożarowy! – krzyknęła Zosia.

Oczywiście nie podniosła ręki, ale tym razem pani Brymska jej nie upomniała.

Alarm wył przez cały czas. Czy ktoś wreszcie go wyłączy?

– Dzieci, to jest alarm przeciwpożarowy! – zawołała pani Brymska. – Zostawcie swoje rzeczy na stolikach i ustawcie się parami. Spokojnie opuszczamy salę i wychodzimy na plac zabaw – poleciła.

– BRZDĄG, BRZDĄG! – zawołał zaniepokojony Og.

Od czasu, gdy Og przybył do naszej klasy, nie było jeszcze alarmu przeciwpożarowego. Nic dziwnego, że tak się przejął. Wyjaśniłem mu, że co pewien czas alarm bywa włączany, żeby uczniowie wiedzieli, co mają robić na wypadek prawdziwego pożaru.

Moi przyjaciele z klasy mieli to zadanie dobrze przećwiczone. Grzecznie odłożywszy ołówki, nożyczki i papiery, wstali i ustawili się parami do wyjścia.

– Zachowajcie spokój – poleciła pani Brymska.

Nie wiem, jak ktokolwiek mógł zachować spokój w tym hałasie.

– Nikt mnie nie uprzedził o alarmie, więc może naprawdę chodzić o pożar – dodała.

Byłem pod wrażeniem spokoju i sprawności, z jaką ewakuowali się uczniowie. Z wyjątkiem Jadzi Złotej, która zawsze była najgrzeczniejszą uczennicą w klasie. Zamiast karnie ustawić się do wyjścia, podbiegła do mojej klatki.

– Chodź, Huberciku, zaopiekuję się tobą! – powiedziała.

Moja dobra, stara przyjaciółka! Nazywam ją Złotą Jadzią, bo jest istotą niemal idealną. A jej włosy są tak złote jak moje futerko.

Bartek i Olek, zachęceni przykładem Jadzi, w mig znaleźli się przy akwarium Oga. Chwycili ciężki zbiornik, żeby wynieść go z klasy.

– Dzieci! Przestańcie! – krzyknęła pani Brymska. – Nie ruszajcie Oga i Hubercika. Wszystko musi zostać w klasie.

– Jeśli to jest prawdziwy alarm, nie możemy ich tu zostawić! – protestowała Jadzia.

Och, jak ja ją kocham!

– Tak, to byłoby straszne – przytaknął Olek.

Pani Brymska przygryzła wargę i wyjrzała na korytarz.

– Prawdopodobnie ktoś zrobił primaaprilisowy kawał, ale dobrze, ratujcie zwierzaki. Tylko się pospieszcie. I nie przechylajcie akwarium!

Nie wiedziałem, czy gdzieś wybuchł pożar, ale z pewnością miałem do czynienia z trzęsieniem ziemi, bo kiedy Jadzia niosła klatkę, przewracałem się w niej i ślizgałem – na szczęście tylko po miękkim posłaniu!

Kiedy moja klatka wędrowała przez korytarz, zobaczyłem, że zbliżamy się do bocznego wyjścia. To była dla mnie niespodzianka, ponieważ do tej pory wynoszono mnie przez drzwi frontowe. Poczułem na futerku powiew świeżego wiosennego powietrza, a moje oczy oślepiło BARDZO, BARDZO, BARDZO jasne światło. Nie wyczułem zapachu dymu, a najlepsze było to, że ustało potworne wycie alarmu.

– Już w porządku, Huberciku, jesteśmy na placu zabaw.

Plac zabaw? Plac zabaw! Miejsce, w którym na każdej przerwie przebywali uczniowie i w którym nigdy wcześniej nie byłem. Z zapałem zacząłem się rozglądać. Zobaczyłem huśtawki, zjeżdżalnię i coś wysokiego, z czego zwisały jakieś kółka. Było prawie tak fajnie jak w mojej klatce, w której miałem kołowrotek, drabinki i gałęzie.

Na placyku byli również uczniowie i nauczyciele z innych klas. Dostrzegłem Pawła Fajfera z klasy pani Lipskiej, który przychodził do sali 26 na lekcje matematyki. W porównaniu do innych uczniów ze swojej klasy wcale nie wydawał się mały.

Nigdy wcześniej nie widziałem nauczycielki z jasnorudymi włosami ani nauczyciela, który wyglądał zupełnie jak Święty Mikołaj. Wszyscy śmiali się i rozmawiali, nie wykazując najmniejszych oznak paniki. Zrozumiałem, że chodzi tylko o ćwiczenia na wypadek prawdziwego pożaru. Byłem zajęty obserwowaniem otoczenia, kiedy nagle – PIIIIIII! – tuż nad moim uchem zagwizdał najgłośniejszy gwizdek, jaki kiedykolwiek słyszałem.

– Pani Brymska! – zawołał ktoś.

Na moją klatkę padł cień. Spojrzałem w górę i zobaczyłem coś dużego, co zasłaniało mi widok. Wysoką kobietę z gwizdkiem.

– Powinna pani wiedzieć, że w czasie alarmu nie wolno zabierać niczego z klasy. Niczego! – Jej głos był niemal tak samo donośny jak gwizdek, ale zdecydowanie bardziej dudniący.

– Tak, wiem, pani Wright, ale dzieci mnie przekonały. Uważają, że w razie pożaru trzeba ratować klasowe zwierzaki.

– Niewybaczalny błąd! – stwierdziła kobieta, nazywająca się panią Wright.

Zesztywniałem z obawy, że zadmie w ten piekielny gwizdek.

– To są żywe stworzenia! One żyją i czują jak my! – oburzyła się Jadzia.

Czy już wspominałem, jak bardzo kocham tę cudowną dziewczynkę?

Nagle usłyszałem znajomy głos.

– Co się dzieje?

– Mamy tu poważną dyskusję na temat przepisów – wyjaśniła pani Wright. – Nic, z wyjątkiem uczniów, nie może opuścić klasy. Absolutnie nic!

– I z wyjątkiem nauczycieli – pisnąłem.

Bałem się trochę tej kobiety, ale ktoś musiał się wstawić za panią Brymską.

Zobaczyłem nad sobą uśmiechniętą twarz pana Moralesa. Jest dyrektorem i najważniejszą osobą w szkole Longfellowa. Jak zwykle miał bardzo interesujący krawat w białe obłoczki na błękitnym tle.

– Ma pani na myśli Oga i Hubercika? – upewnił się.

– Panie dyrektorze, oni nie są rzeczami, tylko żywymi istotami – wtrąciła Jadzia.

– I są częścią naszej klasy – dodał Bartek.

– No właśnie! – huknął Olek.

Tym razem pani Brymska nie upomniała go, żeby ściszył głos.

Pani Wright machnęła plikiem papierów przed twarzą pana Moralesa, co było BARDZO, BARDZO, BARDZO niegrzeczne!

– Obowiązują nas przepisy, a ja, jako inspektor do spraw sytuacji kryzysowych, muszę ostro zaprotestować – oświadczyła kobieta. – Bardzo mi przykro, ale pani Brymska złamała regulamin!

Co za oszczerstwo! Nikt nie przestrzegał przepisów bardziej niż pani Brymska. Oczywiście, jeśli były to sensowne przepisy.

– Uczniowie mają rację – powiedziała pani Brymska miłym, łagodnym tonem (w odróżnieniu od tonu pani Wright). – Trudno się spodziewać się, że dzieci zostawią swoje ukochane zwierzęta na pastwę ognia.

– Naszym zadaniem jest egzekwowanie przepisów – stwierdziła pani Wright.

Gdy to mówiła, obracała gwizdek w palcach, ale na szczęście tym razem go nie użyła.

– Cóż… – zaczął pan Morales.

– Gdybym nie zgodziła się na zabranie Oga i Hubercika, spowolniłabym wyjście dzieci z klasy – wyjaśniła pani Brymska. – W przypadku prawdziwego pożaru nie byłoby to dobre rozwiązanie.

– BRZDĄG!

Byłem zaskoczony, słysząc Oga, ale i zadowolony, że jest po naszej stronie.

Wtem usłyszeliśmy całkiem nowy głos.

– Sprawnie wykonaliście ćwiczenia – pochwalił wszystkich mężczyzna.

– Niezupełnie. Będziemy musieli powtórzyć to jeszcze przed końcem roku. – Pani Wright z ubolewaniem pokiwała głową.

Mężczyzna, do którego należał głos, pojawił się w zasięgu mojego wzroku. Był ubrany w fosforyzującą żółtą kurtkę i żółte spodnie. Na głowie miał BARDZO, BARDZO, BARDZO fajny czarny hełm z szerokim rondem i czerwonymi cyframi 29.

– Witam państwa – powiedział, uśmiechając się szeroko. – Jestem Jeff Herman z Jednostki Straży Pożarnej numer dwadzieścia dziewięć.

– Czy przyjechał pan wozem strażackim? – zainteresował się Bartek.

– Tak, stoi przed szkołą. Muszę was pochwalić, dzieciaki. Dobrze wam dzisiaj poszło podczas próbnego alarmu przeciwpożarowego.

Pani Wright potrząsnęła głową.

– Obawiam się, że dzieciom nie poszło za dobrze. Niepotrzebnie tracili czas, żeby zabrać ze sobą tego szczura i żabę. Absolutnie wbrew przepisom!

Szczur!

To niesłychane, że osoba, która uczy w szkole, nie dostrzegła różnicy między szczurem a takim przystojnym chomikiem złocistym jak ja!

Strażak Jeff zsunął hełm na tył głowy.

– Jeżeli wybuchnie prawdziwy pożar, nie możecie tracić czasu na zabranie zwierząt – powiedział. – Waszym zadaniem jest jak najszybciej opuścić budynek. Nie wolno wam po nic wracać. Powinniście natomiast powiadomić strażaków, że wasi pupile zostali w środku. Zawsze ratujemy zwierzęta z pożarów.

Nachylił się nade mną i spojrzał mi prosto w oczy.

– Szczególnie takie milutkie, malutkie chomiki jak ten wasz koleżka.

Nareszcie jakiś mądry człowiek odróżnia chomika od szczura!

– Najważniejsze jest to, żebyście się nauczyli, jak zapobiegać pożarom – kontynuował Jeff. – Opowiem wam o tym następnym razem, gdy wpadnę do was na lekcję.

SUPER, SUPER, SUPER! Prawdziwy strażak przyjdzie do sali 26! Właśnie takie niespodzianki lubię najbardziej.

SŁOWNIK:

Książka, w której można sprawdzić znaczenie, wymowę i pochodzenie różnych fajnych słów. Pytanie: Czy wyraz słownik jest w słowniku?