Sue Bentley

Nowy pupil

Magiczny Kotek

Tłumaczenie: Michał Zacharzewski
Ilustracje: Angela Swan

Nazwa oryginalna serii: Magic Kitten

Tytuł oryginalny: A Puzzle of Paws

First published in Great Britain in the English language by Penguin Books Ltd. in 2007

Text copyright © Susan Bentley, 2007

Illustrations copyright © Angela Swan, 2007

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa 2014

Tłumaczenie: Michał Zacharzewski

Redakcja i korekta: Dolina Literek

Skład: Dolina Literek

ISBN 978-83-280-1670-5

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 826 08 82, faks 22 380 18 01

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.wilga.com.pl, www.gwfoksal.pl

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Marcin Kapusta / Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Prolog

- Rozdział pierwszy

- Rozdział drugi

- Rozdział trzeci

- Rozdział czwarty

- Rozdział piąty

- Rozdział szósty

- Rozdział siódmy

- Rozdział ósmy

- Rozdział dziewiąty

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Marmite – kruczoczarnej kocicy z charakterem

Prolog

Kiedy rozległ się potężny ryk, młody, biały lew znieruchomiał. Powinien wiedzieć, że po powrocie w rodzinne strony nie będzie bezpieczny. Teraz musiał szybko się ukryć.

Na jego gęstym, białym futrze pojawiły się iskierki. Nagle błysnęło jasne światło i w miejscu, w którym jeszcze przed chwilą stał biały lew, pojawił się niewielki, atramentowo czarny kotek o bardzo długiej sierści. Za nim, na tle pomarańczowo-czerwonego wieczornego nieba odcinała się sylwetka potężnego, okrutnego lwa.

– Heban! – jęknął Płomyczek.

Drżąc ze strachu, cofnął się i wpełzł w pęknięcie w skale. Nie chciał, żeby wuj go zobaczył.

Nagle zatrzęsła się ziemia. Tuż obok kryjówki kotka wylądowało jakieś duże zwierzę. Serce Płomyczka przez chwilę przestało bić. A więc stało się! Zostanie zaatakowany przez wrogów i wyciągnięty na otwartą przestrzeń. Kto wie, jaki czeka go los!

Kotek przylgnął do zimnej skały i skulił się tak bardzo, jak to możliwe. Kiedy padł na niego złowieszczy cień, z trudem powstrzymał się od pisku.

– Książę Płomyczku, nie bój się! Obronię cię – powiedział ktoś aksamitnym głosem.

Po chwili do jego kryjówki zajrzał szary lew z przyjazną miną.

– Chmurek! Tak się cieszę, że cię widzę! – zawołał futrzak i zaczął się czołgać w stronę starego przyjaciela. – Szkoda, że nie możesz obronić mnie przed wujem. On zrobi wszystko, żeby zachować tron, który mi ukradł.

Szary lew wyciągnął potężną łapę, równie wielką, co Płomyczek, i przyciągnął go do siebie.

– Tron należy do ciebie, książę. Pewnego dnia odzyskasz go i uwolnisz krainę od zła.

Szmaragdowe oczy kotka zabłysły.

– Zrobię to choćby dziś! Stanę do walki z Hebanem!

Chmurek zmrużył oczy, a potem uśmiechnął się, odsłaniając żółte, wytarte kły.

– Odważne słowa. Ale najpierw powinieneś nabrać sił i zmądrzeć. Uciekaj stąd. Ukryj się pod tą postacią w innym świecie. Wróć, kiedy nadejdzie czas.

W tej chwili rozległ się kolejny ogłuszający ryk, któremu towarzyszyły odgłosy twardych jak stal pazurów orających skałę.

– Wyjdź, Płomyczku! Skończmy to już dziś! – zawołał Heban.

– Ruszaj, książę! – ponaglił kotka Chmurek. – Ratuj się. Uciekaj…

Czarne, jedwabiste futro kota znów zalśniło iskierkami. Maluch zapiszczał cichutko, a potem poczuł, jak wzbiera w nim potężna moc. Miał wrażenie, że spada…

Rozdział pierwszy

Weronika wsunęła do klatki myszoskoczków świeżą wodę i odrobinę jedzenia.

– Gdy weekend wreszcie się zaczyna, radości pojawia się krztyna – podśpiewywała.

– Sądziłam, że lubisz szkołę – stwierdziła Zuzia, jej najlepsza przyjaciółka.

Mieszkała po sąsiedzku, ale teraz była u niej. Leżała na brzuchu w jej pokoju.

– Rzeczywiście lubię. Ale jeszcze bardziej lubię zajmować się zwierzętami – odpowiedziała Weronika i uśmiechnęła się.

Jej pokój znajdował się na strychu. W jednym kącie piętrzyły się półki pełne klatek i terrariów. Poniżej znajdowała się otwarta zagródka, w której mieszkał króliczek Babinek. Dziewczynka podeszła do kolejnej klatki.

– Proszę bardzo, dziewczynki. To fistaszki. Mniam, mniam. Smakują wam?

Zuzia się skrzywiła.

– Zachowujesz się tak, jakby te głupie szczury cię rozumiały.

– Hej! Uraziłaś uczucia Marcela i Celestynki! Powszechnie wiadomo, że szczury są szalenie inteligentne – odpowiedziała oburzona Weronika.

– Chyba twoim zdaniem – obruszyła się jej przyjaciółka. Sięgnęła po kolorowe czasopismo i zaczęła je przeglądać. – Masz więcej futrzaków niż najbliższy sklep zoologiczny.

– Wiem! Kiedy dorosnę, chcę się zajmować zwierzętami. A to oznacza, że powinnam wiedzieć o nich wszystko.

Początkowo miała jedynie dwa szczury i chomika. Potem przygarnęła króliczka Babinka oraz kilka myszoskoczków. Następnie dokupiła patyczaki. Któregoś dnia przydźwigała akwarium z rybkami, które potrzebowały nowego domu. A całkiem niedawno zamieszkały u niej dwie papużki nierozłączki – poprzedni właściciel wyprowadzał się i nie mógł zabrać ich ze sobą.

Zuzia wywróciła oczami.

– Za chwilę uwierzę, że wolisz zwierzęta od ludzi.

– Na pewno wolę je od niektórych znanych mi osób – odpowiedziała przekornie Weronika.

Potem skoczyła na przyjaciółkę i zaczęła ją łaskotać. Ta od razu wybuchła śmiechem. Próbowała się uwolnić.

– Uspokój się! Zejdź ze mnie!

– Mięczak! – triumfowała dziewczynka, wbijając jej palce w żebra.

W końcu Zuzia wyrwała się z jej uścisku. Przetoczyła się na bok, usiadła i założyła kosmyki brązowych włosów za uszy.

– Na mnie już chyba czas – powiedziała, kiedy przestała się śmiać. – Obiecałam mamie, że nie zostanę u ciebie zbyt długo. A może wpadniesz do mnie? Mam nową płytę! Jest świetna!

Weronika miała wielką ochotę ją odwiedzić, ale zdała sobie sprawę, jak jeszcze wiele jest do zrobienia.