Sue Bentley

Podniebna przygoda

Magiczny Piesek

Tłumaczenie: Roman Higersberger
Ilustracje: Angela Swan

Nazwa oryginalna serii: Magic Puppy

Tytuł oryginalny: Cloud Capers

First published in Great Britain in the English language by Penguin Books Ltd.

Text copyright © Sue Bentley, 2008

Illustrations copyright © Angela Swan, 2008

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa 2014

Wydanie pierwsze w tej edycji

Tłumaczenie: Roman Higersberger

Redakcja i korekta: Dolina Literek

Skład: Dolina Literek

ISBN 978-83-280-1693-4

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 826 08 82, faks 22 380 18 01

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.wilga.com.pl, www.gwfoksal.pl

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Artur Wiktorowicz / Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Prolog

- Rozdział pierwszy

- Rozdział drugi

- Rozdział trzeci

- Rozdział czwarty

- Rozdział piąty

- Rozdział szósty

- Rozdział siódmy

- Rozdział ósmy

- Rozdział dziewiąty

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Ziggy – pękatego, brzydko-słodkiego, ale z charakterem

Prolog

Przeraźliwe wycie odbiło się echem wśród gór i wypełniło mroźne powietrze. Srebrno-szary wilczek zakwilił.

– Cień – powiedział Burza.

Samotny wilk, który zabił jego ojca i trzech braci oraz ranił matkę, był blisko.

W powietrze wystrzeliła fontanna złotych iskier. Zamiast młodego wilczka pojawił się szczeniak rasy Jack Russell terrier. Miał brązowo-białą sierść, biały ogon i ciemnoniebieskie ślepia.

Burza miał nadzieję, że w tej postaci nikt go nie rozpozna. Podszedł do pokrytych śniegiem skał. Bał się i musiał szybko znaleźć kryjówkę.

– Tutaj, synku – szepnął ktoś.

Szczeniak wskoczył na skałę i pobiegł w stronę wilczycy. Zamerdał ogonem, szczeknął na powitanie i polizał jej pysk.

Kalista srebrną łapą przygarnęła Burzę i przytuliła do swojego miękkiego futra.

– Cieszę się, że jesteś cały i zdrowy. Wybrałeś niebezpieczny czas na powrót. Cień chce zostać przywódcą stada Księżycowego Pazura, ale wilki nie będą go słuchać, dopóki ty pozostajesz przy życiu.

Ciemnoniebieskie ślepia Burzy błysnęły.

– Może to najwyższy czas, żebym się z nim spotkał!

– Odważne słowa – pochwaliła go Kalista. – Jednak nie jesteś jeszcze wystarczająco silny, aby go pokonać, a ja jestem zbyt osłabiona po jego trującym ugryzieniu, żeby cię wspomóc. Na razie pozostań w tej postaci. Udaj się do innego świata i skryj się tam, dopóki twoja magia nie stanie się na tyle potężna, żeby stawić czoła niebezpieczeństwu.

Wilczyca jęknęła z bólu.

– Pomogę ci – powiedział Burza.

Z jego pyska wydobył się skrzący obłok, który opadł na ranę wilczycy, aby po chwili wsiąknąć w futro.

Matka szczeniaka poczuła ulgę. Wracały jej siły.

Nagle rozległ się kolejny skowyt, tym razem bliżej niż poprzednio. Burza usłyszał, jak ktoś wielkimi pazurami drapie skałę i ciężko dyszy.

– To Cień! Wytropił cię! Uciekaj, Burzo! Ratuj się! – ponagliła go Kalista.

Szczeniak zaskomlał, a na jego sierści pojawiły się złote iskierki magii. Złoty blask stawał się coraz jaśniejszy i jaśniejszy…

Rozdział pierwszy

Joasia stała przed drzwiami. Trzymała torbę z ulubionymi filmami na DVD i ze smutkiem słuchała, co ma do powiedzenia mama jej najlepszej przyjaciółki.

– Przykro mi, ale Zuzia leży w łóżku. Ma gorączkę i boli ją gardło. Właśnie chciałam do ciebie dzwonić, ale nie zdążyłam. Przykro mi, musicie przełożyć spotkanie na kiedy indziej. Nie martw się. Jeszcze będziecie miały wiele okazji, żeby razem nocować.

– To nie jej wina, że źle się czuje – powiedziała Joasia. Było jej przykro, ale z całych sił starała się to ukryć. – Lepiej już sobie pójdę. Ale może Zuzia chciałaby pożyczyć moje filmy. Proszę, mam nadzieję, że poprawią jej humor. Przekaże pani Zuzi, że życzę jej szybkiego powrotu do zdrowia?

Mama chorej dziewczynki uśmiechnęła się.

– To bardzo miło z twojej strony, Joasiu. Zuzia na pewno do ciebie zadzwoni za parę dni. Do zobaczenia.

Joasi zrobiło się bardzo smutno, kiedy drzwi się zamknęły.

Poszła powoli do zaparkowanego niedaleko dużego samochodu kempingowego, w którym czekali jej rodzice.

Mama spojrzała zaskoczona na córkę.

– Co się stało? Dlaczego nie zostałaś?

– Zuzia jest chora – wyjaśniła Joasia. – Miałyśmy oglądać filmy do późna, zajadać się smakołykami i w ogóle. Nie wiem, co teraz ze mną będzie.

– Pojedziesz z nami na festiwal balonów – zadecydowała mama.

Dziewczynce nie podobał się ten pomysł. Nie chciała jechać na nudny festiwal balonów i dlatego planowała zostać na noc u przyjaciółki.

– Może mogłabym spać u babci i dziadka? – zapytała.

– Wyjechali na wakacje. Zapomniałaś? – odezwała się mama.

– To może u Ani? – zaproponowała Joasia. – A nie… jest u cioci. Już wiem! Wydaje mi się, że Gabrysia jest w domu. Moglibyśmy podjechać i zapytać, czy…