Sue Bentley

Świetlisty galop

Magiczny Kotek

Tłumaczenie: Michał Zacharzewski
Ilustracje: Angela Swan

Nazwa oryginalna serii: Magic Kitten

Tytuł oryginalny: A Glittering Gallop

First published in Great Britain in the English language by Penguin Books Ltd. in 2007

Text copyright © Sue Bentley, 2007

Illustrations copyright © Angela Swan, 2007

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa 2014

Wydanie pierwsze w tej edycji

Tłumaczenie: Michał Zacharzewski

Redakcja i korekta: Dolina Literek

Skład: Dolina Literek

ISBN 978-83-280-1671-2

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 826 08 82, faks 22 380 18 01

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.wilga.com.pl, www.gwfoksal.pl

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Marcin Kapusta / Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Prolog

- Rozdział pierwszy

- Rozdział drugi

- Rozdział trzeci

- Rozdział czwarty

- Rozdział piąty

- Rozdział szósty

- Rozdział siódmy

- Rozdział ósmy

- Rozdział dziewiąty

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Conrada – czarno-białego drapacza

Prolog

Młody biały lew uniósł łeb i powąchał gorący wiatr wiejący od ciernistych krzewów. Cieszył się, że wrócił w rodzinne strony. Być może wreszcie zostanie tu na dłużej.

Nagle powietrze przeszył upiorny ryk. Olbrzymi, czarny lew pojawił się tuż nad nim, na skalnym urwisku.

– Heban! – jęknął Płomyk i spojrzał na przerażającą sylwetkę wuja.

Po chwili na jego futrze zaczęły skakać iskierki. Rozbłysło jasne światło i w miejscu, gdzie stał majestatyczny biały lew, pojawił się niewielki, puchaty, trójkolorowy kociak.

Płomyczek ostrożnie się cofnął i wskoczył w zarośla. Miał nadzieję, że dzięki białej sierści z imbirowymi i czarnymi plamkami uda mu się ukryć.

Wuj spojrzał w dół. Jego bystre ślepia zdawały się wwiercać w mięciutką sierść kota. Futrzak skulił się, drżąc ze złości i strachu. Po chwili za nim rozległ się głuchy łoskot. To inny lew przedzierał się przez zarośla. Był stary i szary.

– Książę Płomyku, cieszę się, że znów cię widzę. Ale wróciłeś w niebezpiecznym czasie – ostrzegł.

Futrzak spojrzał z ulgą na swojego starego przyjaciela Chmurka.

– I ja się cieszę, że cię widzę. Miałem nadzieję, że wuj już mnie nie szuka.

– On nigdy nie zrezygnuje – powiedział ze smutkiem starszy lew. – Heban nie ma wyboru. Po prostu musi cię znaleźć i zabić, ponieważ tylko w ten sposób może zatrzymać tron, który ci ukradł. Powinieneś wrócić do świata, z którego przybyłeś, i się ukryć. Wykorzystaj swój nowy wygląd. Bądź ostrożny, bo grozi ci niebezpieczeństwo.

– Mam już dość ukrywania się – miauknął kotek, a jego szmaragdowe ślepia zabłysły. – Stanę do walki z wujem!

Chmurek uśmiechnął się, odsłaniając starte zęby.

– Odważnie powiedziane. Jednak najpierw musisz nabrać sił i rozwagi. Idź…

Nieoczekiwanie znów rozległ się potężny ryk. Heban ruszył w dół skały i z impetem wpadł między krzewy, w których ukrywali się Płomyk i Chmurek. Pod wpływem uderzeń jego łap trzęsła się ziemia.

– Zobaczył nas. Uciekaj, książę! – ponaglił go stary lew. – Ratuj się!

Kotek zapiszczał, kiedy poczuł, że budzi się w nim potężna moc. Jego trójkolorowe futerko pokryło się iskierkami, a potem rozbłysło jasne światło. Przez chwilę miał wrażenie, że spada…

Rozdział pierwszy

Zosia skrzywiła się i spojrzała na babcię.

– Naprawdę muszę? – spytała.

Babcia Janina uśmiechnęła się. W jej jasnorudych włosach odbiły się promienie słońca.

– Nie rób takiej kwaśnej minki, kochanie. Ktoś może pomyśleć, że postanowiłam cię wysłać na księżyc. A przecież chcę tylko, żebyś przyniosła kilka jajek.

Dziewczynka zarzuciła na ramię wiklinowy kosz.

– Niech będzie – westchnęła i zmarszczyła czoło. – Zastanawiam się, co takiego zrobiłam, że mama przywiozła mnie tutaj.

Babcia zaśmiała się.

– Wiesz przecież, że twoja mama szybciej skończy książkę, kiedy nikt nie będzie jej przeszkadzał. Potem pewnie dołączy do nas i zostanie tu kilka dni.

– Więc tylko jej przeszkadzam, tak? Wielkie dzięki! – odburknęła Zosia.

Staruszka pogładziła wnuczkę po krótkich i jasnych włosach.

– Nie dramatyzuj, kochanie.

– Ale to nie moja wina, że ta koszmarna książka nie chce się napisać! Obiecałam mamie, że zostanę w domu i będę chodzić na paluszkach, ale mimo to kazała mi tu przyjechać – powiedziała rozżalona dziewczynka.

Mama Zosi napisała serię książek dla dzieci o rodzinie, która mieszkała na barce. Były naprawdę dobre, ale ku niezadowoleniu córki jej mama potrzebowała ciszy i spokoju, żeby nad nimi pracować.

– To nie potrwa długo – stwierdziła starsza kobieta, a jej uśmiech zgasł. – Wiesz, że lubię, kiedy u mnie jesteś. Myślałam, że podoba ci się tutaj.

– Owszem – odpowiedziała Zosia i poczuła, że sprawiła babci przykrość.

Przecież była wspaniała. Miała doskonałe poczucie humoru, była wielkoduszna i bardzo miła. Jednak dziewczynka planowała spędzić całe wakacje w stajniach niedaleko rodzinnego domu. Wówczas każdego ranka sprzątałaby zagrody dla koni, żeby Eliza, ich właścicielka, później pozwoliła jej na nich pojeździć. Tymczasem okazało się, że ominie ją wiele wspaniałych przejażdżek!

– No idź już – powiedziała babcia i się zatrzymała. – Pójdę do kuchni i coś upiekę. A właśnie… Kupiłam stadko kurek bantamek. Uważaj na kogucika. Jest dość bojowy.

– Domyślam się, co on czuje – stwierdziła Zosia i wywróciła oczami.

Kiedy szła przez olbrzymi ogród, trochę wbrew sobie zaczęła radośnie wymachiwać rękami. Niełatwo było marudzić w tak piękny dzień. Nad kolorowymi klombami latały pszczoły, a w powietrzu unosił się cudowny zapach świeżo ściętej trawy. Kiedy dziewczynka dotarła do drewnianego kurnika, trochę poprawił się jej humor.