Suzanne Selfors

To tylko piraci?!

Przełożył Michał Zacharzewski

Wydanie oryginalne:

Original title: Smells Like Pirates

Copyright © 2012 by Suzanne Selfors

First Edition: November 2012

Wydanie polskie:

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa 2015

Projekt okładki: Tomasz Majewski

Redakcja, korekta i skład: Dolina Literek

ISBN 978-83-280-2276-8

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Tomasz Szymański / Virtualo Sp. z o.o.

Dla moich skarbów – Walkera i Isabelle

Drogi Czytelniku!

Witaj na kartach kolejnej opowieści o Homerze i jego psie. Pewnie czytałeś już dwa poprzednie tomy przygód Homera Puddinga i doskonale wiesz, że każdy z nich zaczęłam od pewnej obietnicy. Jeśli jednak to pierwszy tom serii, jaki znalazł się w twoich rękach, to… zapewne mieszkałeś do tej pory na bezludnej wyspie, czyli w miejscu, gdzie co najwyżej można grać w kręgle kokosami i budować zamki z piasku. Naprawdę współczuję! W każdym razie pozwól, że wprowadzę cię w temat. Otóż po raz trzeci obiecuję, że żaden pies nie umrze w tej książce. To spora ulga dla wszystkich miłośników zwierząt!

Bohaterowie natkną się oczywiście na liczne niebezpieczeństwa. Podczas najstraszniejszych scen będziesz pewnie krzyczeć, więc rozważ czytanie tej powieści w miejscu, w którym nikt nie uzna cię za wariata. A kiedy zbliżysz się do końca, prawdopodobnie zemdlejesz z emocji. Zabezpiecz się więc przed urazem głowy i załóż odpowiedni kask. Jeśli masz zwyczaj obgryzania paznokci z emocji, zaopatrz się w rękawiczki odporne na kąsanie.

Pisanie trzeciego tomu przygód Homera i jego psa wstrząsnęło mną. Jednocześnie nie spodziewałam się, że będę się tak dobrze bawić. Kiedy zakończyłam pracę nad książką, wzięłam długi urlop. Także i tobie zalecam wakacje po zakończeniu lektury. Dzięki temu uspokoisz się i oczyścisz myśli. Siedząc przy hotelowym basenie, sięgnij po coś lekkiego, najlepiej historyjkę o tęczy i motylkach. Trzymaj się natomiast z daleka od tych paskudnych opowieści o martwych psach. Po prostu nie czytaj ich i tyle.

Miłej lektury!

Łapy precz od moich łupów!

pirat Rumpold Smeller

L.O.S.T.
Oficjalny certyfikat członkostwa

Niniejszym potwierdzam, że pan Homer Winslow Pudding otrzymał dożywotnio członkostwo w Stowarzyszeniu Legend, Odkryć, Skarbów i Tajemnic i w związku z tym ma prawo do wszystkich związanych z tym korzyści, w tym dostępu do biblioteki L.O.S.T, opieki i wsparcia pozostałych członków stowarzyszenia, jak również pomocy finansowej.

Jeśli kiedykolwiek i w jakichkolwiek okolicznościach pan Homer Winslow Pudding złamie obietnicę utrzymania stowarzyszenia w sekrecie, zostanie z niego dożywotnio usunięty.

Co więcej, jeśli kiedykolwiek i w jakichkolwiek okolicznościach pan Homer Winslow Pudding zdecyduje się naruszyć cel statutowy L.O.S.T., którym jest poszukiwanie skarbów dla dobra ludzkości, również zostanie ze stowarzyszenia dożywotnio usunięty.

Podpisano:

Jego Eminencja lord Mockingbird XVIII

UWAGA: Stowarzyszenie L.O.S.T. nie ponosi odpowiedzialności za nieudane próby odnalezienia skarbów oraz przedwczesne lub oczekiwane zgony podczas wypraw.

Część pierwsza
Mleczna Dolina

Rozdział 1
Słodko-kwaśna szesnastka

Na koziej farmie Puddingów rozpoczynał się właśnie niemal idealny poranek. Słońce wstało przy akompaniamencie koguciego piania i zaświeciło prosto w okno sypialni Homera Puddinga, łaskocząc go swoimi ciepłymi promieniami w policzki. Na parapecie usiadł ptak. Po chwili jego śpiew niósł się w powietrzu. Zapach naleśników z borówkami oraz smażonego bekonu wspinał się po schodach, wypełniając aromatem cały pokój. W końcu rozległ się też głos przepełniony miłością.

– Wstawaj z łóżka, ty ośle!

No dobra, głos nie był przepełniony miłością. To był pochmurny, gderliwy głos należący do siostry Homera, Gwendolyn Maybel Pudding.

„Gdyby znała wszystkie moje tajemnice, nie nazywałaby mnie osłem”, pomyślał chłopiec i ziewnął, a potem spojrzał na wykrzywioną twarz siostry.

– Która godzina? – zapytał.

– A czy ja wyglądam na budzik? – warknęła. – Mama kazała mi wyciągnąć cię z łóżka, więc wstawaj wreszcie! – dodała i wyszła z pokoju tak energicznie, że jej laboratoryjny fartuch uniósł się w powietrze.

Paskudny charakter Gwendolyn był zdaniem mamy pochodną jej wieku. Dziewczyna miała piętnaście lat i trzysta pięćdziesiąt dziewięć dni, a więc technicznie rzecz biorąc, była nastolatką.

– Nie musisz być dla mnie niemiła, tylko dlatego, że masz pryszcze – odpowiedział Homer, kiedy fartuch zniknął mu z oczu.

– Urrr! – zgodził się leżący tuż obok niego pies.

Choć wyglądał na zwyczajnego basseta, z całą pewnością nie był zwyczajny. Zwyczajny basset miałby bardzo rozwinięty zmysł powonienia. A ponieważ świat jest dość cuchnącym miejscem, spędzałby mnóstwo czasu, podążając za tym, co dyktuje mu nos. Nos tego psa nie do końca działał. Nie wyczuwał cuchnących śmieci, rozbrykanych królików ani babcinej pieczeni. Czuł zaledwie jedną jedyną rzecz – skarby. Dlatego też stanowił najpilniej strzeżony sekret Homera.

Pies przewrócił się na swój wyjątkowo długi grzbiet i wyprostował wyjątkowo krótkie nóżki, przygotowując swój biały brzuszek na poranne drapanie.

Homer spełnił jego życzenie.

Zwierzę pojawiło się na farmie Puddingów wiosną i od tego czasu spędzało każdą noc, śpiąc tuż obok swojego pana. Niektóre z tych nocy wypełnione były emocjami i niebezpieczeństwami, gdyż chłopiec podążał za swoim marzeniem – chciał zostać słynnym poszukiwaczem skarbów. Sierpień okazał się jednak dość nudny – dzień w dzień błękitne niebo, dzień w dzień te same obowiązki, dzień w dzień zastanawianie się, kiedy nadciągnie kolejna przygoda.

– Urrr! – poskarżył się pies, gdy pan przestał go drapać.

– Powinniśmy zejść na dół – stwierdził Homer. – Albo Gwendolyn zje nasze naleśniki!

Latem większość dzieciaków spała do oporu i śniła o jeździe na rowerze, pływaniu czy puszczaniu latawców. Puddingowie zawsze wstawali wcześnie. Tak wyglądała rzeczywistość na koziej farmie.

Po przebraniu się w strój roboczy – parę dżinsów i koszulę w kratkę – Homer zrobił to, co zawsze robił o poranku. Zajrzał pod swoje łóżko. Położył się na brzuchu, odsunął parę brudnych skarpetek i uniósł luźną klepkę podłogową. Zajrzał do skrytki i sprawdził, czy wciąż są w niej trzy cenne przedmioty: certyfikat członkowski L.O.S.T., strój zawodowego poszukiwacza skarbów oraz książka Rzadkie gady, które złapałem i wypchałem, zawierająca najcenniejszą piracką mapę skarbu na świecie. Dlaczego była to najcenniejsza piracka mapa skarbu na świecie? Ponieważ narysował ją sam Rumpold Smeller, pirat, który przez niemal całe życie podróżował i zgromadził skarb przechodzący wszelkie wyobrażenia. I Homer mógł do niego dotrzeć!

Chłopiec uśmiechnął się i umieścił klepkę na swoim miejscu. Pod łóżkiem niczego nie brakowało.

Wyprowadził psa na korytarz i zszedł z nim po schodach do kuchni. Zapach śniadania nęcił go. Samo pomieszczenie było bardzo przytulne. W oknach wychodzących na ogród warzywny wisiały firanki w kratkę. Lodówkę całkowicie pokrywały magnesy ze zwierzętami mieszkającymi na farmie, a na ladzie stał niebieski dzbanek z polnymi kwiatami.

Mama krzątała się przy kuchence, jej brązowe loki wciąż podskakiwały. Tata siedział po drugiej stronie stołu, czytając „Niedzielną Gazetę Miejską”. Pasek zwisał mu spod kombinezonu. Gwendolyn niemal leżała na krześle i siorbała sok pomarańczowy. Miejsce naprzeciwko niej zajął Pisk, młodszy brat Homera. Bawił się zabawkową ciężarówką, jednak nagle znieruchomiał i uśmiechnął się na widok chłopca.

– Cześć, Homer!

– Cześć, Pisk!

Pies machając ogonem, podszedł do swojej miski. Ponieważ czuł tylko skarby, nie był zbyt wybredny. Potrafił zjeść but, kawałek drewna, robaka czy na przykład szczypczyki do paznokci. Tata z reguły wypełniał jego miskę resztkami z obiadu, ale Pisk czasami podrzucał mu dziwne rzeczy, dlatego Homer zawsze sprawdzał, co zwierzę ma w misce.

– Pisk – powiedział, sięgając po ślimaka – nie karm psa brzuchonogami, dobrze?

Maluch zachichotał.

Futrzak zaczął wcinać mięso, więc Homer usiadł na swoim krześle naprzeciwko ojca. Westchnął i spojrzał na pusty talerz. Potem znowu westchnął i spojrzał za okno. Postukał palcami w obraz. Wyglądało na to, że czeka go kolejny długi, gorący, nudny i całkowicie zwyczajny sierpniowy dzień.

Dla osoby z zewnątrz ta scena z życia Puddingów wydałaby się całkowicie normalna – ot, zwykła rodzina siedzi w kuchni przy śniadaniu. Tyle że to nie była zwykła rodzina. Choć Homer wyglądał na zwyczajnego dwunastolatka, w rzeczywistości był najmłodszym członkiem Stowarzyszenia Legend, Odkryć, Skarbów i Tajemnic – tajnej organizacji skupiającej poszukiwaczy skarbów. Jego rodzina wiedziała, że chłopiec marzy, żeby być poszukiwaczem skarbów, jednak nie miała pojęcia, że nim jest. Złożył obietnicę, że nikomu o tym nie powie. Czasami martwił się, że nie może opowiedzieć bliskim o tym, jak wyskoczył z samolotu i jak znalazł harmoniczne kryształy w jaskini albo jak pokonał diaboliczną Madame la Directeur. Jednak wiedział, że z przysięgami nie ma żartów.

– Zastanawiałam się nad pewnym pomysłem – powiedziała mama, nakładając naleśniki oraz bekon na talerze.

– Nad czym? – spytał tata, przewracając stronę w gazecie.

– Pomysłem na słodką szesnastkę Gwendolyn.

„Słodką szesnastkę? – pomyślał Homer, polewając naleśniki syropem. – Raczej kwaśną szesnastkę!”.

– Myślę o imprezie urodzinowej z motylkami albo kucykami. – Mama się uśmiechnęła, a jej brązowe oczy zabłysły. Usiadła obok córki. – A może tematem przewodnim będą pluszowe misie?

– Mamo! – jęknęła dziewczynka i zsunęła się jeszcze niżej. – Nie jestem już dzieckiem. Te pomysły są upiorne!

– Ja lubię misie! – zawołał Pisk, a syrop ściekał mu po brodzie.

Pies przeszedł przez kuchnię i stanął u jego stóp. Opłacało się tam stać, bo blisko połowa jedzenia chłopca lądowała na podłodze.

Pani Pudding zamieszała kawę.

– Jeśli nie podobają ci się moje pomysły, to co chciałabyś zobaczyć na swoich urodzinach?

– Padlinę – odpowiedziała dziewczynka.

Mama westchnęła, Pisk zachichotał, a tata zamknął gazetę i się skrzywił. Homer nawet nie drgnął. Wydawało mu się oczywiste, że jego siostra właśnie to zasugeruje. Od lat pragnęła zostać królewskim wypychaczem i pracować w Muzeum Historii Naturalnej. Na razie miała w stodole własne laboratorium, gdzie ćwiczyła na martwych zwierzętach.

– To musi być świeża padlina – dodała Gwendolyn. – Bez robaków.

– Kochanie, nie możesz oczekiwać, że udekoruję salę padliną!

– Dlaczego nie? To moje urodziny.

– Zapomnij o tym! – huknął tata i pacnął dłonią w stół. – Moja córka nie będzie obchodzić urodzin w towarzystwie zdechłych zwierząt. Wybierz sobie jedną z tych dekoracji, które zaproponowała mama!

Gwendolyn zerwała się na równe nogi i powiedziała to samo co dzień wcześniej i dwa dni wcześniej.

– Całkowicie! Niszczycie! Moje życie!

– Nikt nie niszczy ci życia – zaprotestowała mama. – Chcemy, żebyś miała słodką imprezę urodzinową. Kupiliśmy ci już z tatą prezent. Homer w zeszłym tygodniu specjalnie pojechał do miasteczka po jakiś drobiazg. Prawda, Homerze?

Tym razem chłopiec drgnął.

To prawda, pojechał do miasteczka po prezent dla Gwendolyn. Zabrał jednak ze sobą łopatę i wykrywacz metali. Ten zaś bez przerwy piszczał, więc chłopiec bez przerwy kopał. W rezultacie całkowicie zapomniał o siostrze.

Poszukiwanie prezentów nie było tak interesującym zajęciem jak poszukiwanie skarbów, nawet jeśli całodzienna praca zakończyła się odnalezieniem jedynie kilku zardzewiałych puszek.

– Uch, tak, mam prezent – skłamał.

Zamierzał wybrać się do sklepu po południu, zaraz po wypełnieniu wszystkich obowiązków.

Gwendolyn spojrzała na niego zza swoich długich, brązowych włosów.

– Masz dla mnie prezent?

– Tak – odpowiedział i wepchnął sobie do ust cały naleśnik.

To na wypadek, gdyby siostra miała do niego więcej pytań.

Dziewczynka uśmiechnęła się złowieszczo.

– Jeśli kupiłeś mi prezent, to na pewno ukryłeś go gdzieś w domu, prawda? Założę się, że go znajdę!

– Gwendolyn Maybel Pudding – wtrąciła mama. – Z prezentami zaczekasz aż do imprezy. A teraz usiądź i zjedz śniadanie.

Homer żuł borówki. Czuł, jak pękają mu w ustach. Intensywnie myślał. Co mógłby kupić swojej humorzastej siostrze, która spędzała całe dnie na wypychaniu wiewiórek i świstaków? Bon na zakupy w Krainie Lodów nie wydawał się zbyt dobrym pomysłem.

Na podwórku psy zaczęły szczekać. Mieszkające na farmie futrzaki, Max, Gus i Lulu, czymś się wyraźnie zdenerwowały. Pies zlizywał właśnie syrop z palców Piska, jednak podbiegł do kuchennych drzwi i dołączył do nich.

– Co to za wrzawa? – zapytał tata.

Nagle ktoś zapukał. Tata poprawił szelki kombinezonu i podszedł do drzwi.

– O, cześć! – powiedział. – Co tu robisz?

Reszta rodziny odwróciła się i spojrzała w stronę drzwi. Tata zasłaniał jednak cały widok. „To nie może być pani listonosz – pomyślał Homer. – Nie w niedzielę. To pewnie jakiś sąsiad”.

– Dzień dobry – odezwał się gość. – Znaczy się… Homer jest w domu? Mam dla niego ważną wiadomość!

Serce chłopca mocniej zabiło. Doskonale znał ten głos!

Rozdział 2
Jedyna taka okazja

Do kuchni wszedł mężczyzna. Wsunął swoje długie, czarne włosy za uszy i rozejrzał się dookoła. Jego wzrok padł na Homera.

Chłopiec zerwał się z krzesła.

– Cześć, Ajitabh! – zawołał.

Ajitabh (wymawiaj: aaa-dżi-tab) nie odwzajemnił uśmiechu. Zmrużył jedynie swoje czarne oczy i przesunął ręką po cieniutkich wąsach i spiczastej bródce. Mężczyzna był doktorem wydziału wynalazków i członkiem Stowarzyszenia L.O.S.T. Przyjaźnił się z wujkiem Homera, znanym poszukiwaczem skarbów, który zmarł kilka miesięcy wcześniej. Od tego czasu był również mentorem chłopca. Reszta rodziny Puddingów poznała go na targu w Mlecznej Dolinie. Już pierwszego dnia Pies rozpoczął szaleńczą pogoń, podczas której zniszczył zjeżdżalnię uwielbianą przez mieszkańców. Ajitabh, wybitny projektant, wybudował nową, znacznie lepszą, którą od razu wszyscy pokochali.

– Cześć, Homerze – powiedział poważnym tonem i nachylił się nad jego futrzakiem. – Cześć, Psie.

Zwierzę w odpowiedzi zaczęło uderzać go ogonem w nogę.

Mama wyciągnęła talerz z kredensu.

– Zjesz z nami śniadanie? – zapytała i postawiła go na stole, ale mężczyzna pokręcił głową.

– Byłoby miło, ale spieszy mi się – wyjaśnił.

– Wydarzyło się coś ważnego? – domyślił się tata.

– Właśnie! – Ajitabh zakasał rękawy swojej białej koszuli i sięgnął do tylnej kieszeni spodni koloru khaki. Wyciągnął z niej kopertę, którą wręczył Homerowi. – To zaproszenie.

Chłopiec spodziewał się zobaczyć na niej pieczęć Stowarzyszenia L.O.S.T., ale tak się nie stało. Koperta wyglądała zwyczajnie. Nie miała pieczęci ani adresu zwrotnego. Nic. Otworzył ją i wyciągnął ze środka kartkę.

– Co to? – zainteresowała się mama.

Homer zaczął czytać na głos.

Do: Homera W. Puddinga

Kozia Farma Puddingów

Ulica Uśmiechniętej Kozy

Mleczna Dolina

Od: Lewisa Dimknoba, królewskiego kartografa

Siedziba Klubu Map Miesiąca

Bulwar Kierunków

Miasto

Gratulujemy, panie Pudding!

Wylosowaliśmy pańskie nazwisko spośród nazwisk wszystkich naszych subskrybentów. Z przyjemnością zapraszamy Pana na VIP-owską wycieczkę po naszej redakcji. To jedyna taka okazja i z pewnością się nie powtórzy.

Z niecierpliwością czekamy na Pana w najbliższy poniedziałek, 20 sierpnia, w samo południe.

Podpisano:

Lewis Dimknob

królewski kartograf

– Wow! – westchnął chłopiec. – Ale fajnie! Uwielbiam Klub Map Miesiąca!

– VIP-owską? – mruknęła Gwendolyn. – Jakim cudem on bez przerwy dostaje VIP-owskie zaproszenia? O co tu chodzi?

VIP oznacza „bardzo ważną osobę”. W rzeczywistości było to dopiero drugie takie zaproszenie. Pierwsze chłopiec dostał z Muzeum Historii Naturalnej i doprowadziło go do spotkania z Madame la Directeur, odkrycia jej podziemnej kryjówki oraz otarcia się o śmierć w paszczy żółwia ludojada. To zaproszenie wydawało się o wiele bezpieczniejsze.

– Mogę jechać? – zapytał. – Bardzo mi zależy!

– Ale to jest jutro – zaniepokoiła się mama. – Nie ma zbyt wiele czasu.

– Najserdeczniej za to przepraszam – stwierdził Ajitabh ze swoim śpiewnym akcentem. – Jako członek zarządu klubu zostałem poproszony o przywiezienie listu już w zeszłym tygodniu, ale pewne okoliczności uniemożliwiły mi wcześniejszy przyjazd – dodał i posłał Homerowi poważne spojrzenie. – Musimy natychmiast ruszać, kolego.

Chłopiec spojrzał pytająco na swojego ojca. Czyżby sierpniowa nuda miała się wreszcie zakończyć?

– Jak długo go nie będzie? – zapytał ojciec.

– Tego nie jestem pewien – odpowiedział gość. – Sama biblioteka Klubu Map Miesiąca mieści się na trzech piętrach. Zarezerwowałem dla nas pokój w bardzo przytulnym hotelu. Będę się opiekował pańskim synem. Nie ma się pan czego obawiać.

– To rzeczywiście wygląda na cudowną okazję – stwierdziła mama. – Homer uwielbia mapy. Zawsze je kochał. Jednak jest jeden warunek – musi wrócić na szesnaste urodziny swojej siostry. Odbędą się w najbliższą sobotę.

– Spoko. To nie powinno stanowić problemu.

– To mogę jechać?

Homer wyszczerzył się tak szeroko, że kąciki jego ust niemal sięgnęły uszu.

Jednak Ajitabh się nie uśmiechał. Zmarszczył za to brwi, jakby zmagał się z jakimiś problemami. „Dlaczego nie jest szczęśliwy? – zastanawiał się chłopiec i podszedł bliżej. – I dlaczego nie pachnie osłoną chmurową?”. Wyjrzał przez okno, lecz zamiast chmurokoptera, którym mężczyzna zazwyczaj latał, zobaczył zwykłą czarną limuzynę.

– Możesz jechać – stwierdził tata. – Ale Gwendolyn będzie musiała przejąć twoje obowiązki.

– Nie ma mowy! – jęknęła dziewczynka i zrobiła się czerwona. – Homer jedzie na kolejne wakacje, a ja znów muszę za niego harować? Jestem na to zbyt zajęta.

– Ja zajmę się jego obowiązkami – zaproponował Pisk.

– Wynagrodzę ci to, kiedy wrócę – obiecał Homer siostrze. – Przez okrągły tydzień będę pracował za ciebie.

Gwendolyn zaczęła żuć wargę, intensywnie się nad czymś zastanawiając.

– Naprawdę chcesz jechać?

– Tak.

– Więc powiedz, gdzie ukryłeś prezent dla mnie.

– Gwendolyn Maybel Pudding – zaprotestowała mama. – Zaczekasz z tym do swoich urodzin. To ostateczna decyzja.

– Dobrze! – zawołała dziewczynka i wskazała brata palcem. – Ale on będzie pracował za mnie przez okrągły miesiąc!

– Zgoda – powiedział Homer i niemal westchnął z ulgą.

Bał się, że siostra zmusi go do zastępowania jej przez okrągły rok.

– Pomogę ci się spakować – zaproponowała mama.

Gdyby chłopiec pakował się sam, zajrzałby do komody, wyciągnął przypadkowe ciuchy i wrzucił do plecaka tak szybko, jak to możliwe. Jednak mama nie chciała, żeby jej syn wyjeżdżał bez zapasu czystej bielizny i skarpetek.

– Zaczekaj – powiedziała, gdy sięgnął wreszcie po plecak. – Zapomniałbyś o szczoteczce do zębów – dodała i wsunęła mu ją do kieszeni. – Jeśli nie będziesz ich mył, zrobią ci się dziury.

Homerowi nie przeszkadzałoby, gdyby jego zęby porósł mech. Chciał tylko jak najszybciej wskoczyć do samochodu Ajitabha i opuścić farmę.

– Ja też chciałem kiedyś zostać kartografem – powiedział pan Pudding Ajitabhowi, kiedy chłopiec wrócił do kuchni. – Homer odziedziczył tę pasję po mnie.

– Ruszajmy! – zawołał chłopiec, sięgając po niebieską smycz.

Potem uściskał wszystkich na pożegnanie (nie licząc Gwendolyn, która gdzieś zniknęła) i zbiegł po schodach z ganku. Z najwyższym trudem uniósł Psa i wrzucił go do samochodu. Potem sam usiadł na miękkim, skórzanym fotelu. Ajitabh klapnął tuż obok niego.

– Jedziemy – powiedział.

Przez ciemną szybę oddzielającą przestrzeń pasażerską od kierowcy widać było tylko zarys człowieka siedzącego za kierownicą.

Silnik zawył.

– Wziąłeś monetę? – zapytał Ajitabh.

Homer wsunął rękę pod koszulę. Moneta wisiała na łańcuszku. Była to oficjalna moneta członkowska stowarzyszenia z literami L.O.S.T. umieszczonymi na awersie i skrzynią ze skarbami na rewersie.

– Tak, mam ją – stwierdził.

Kozy obserwowały, jak limuzyna opuszcza podjazd i skręca w ulicę Uśmiechniętej Kozy. Homer spojrzał na dom. Mama i Pisk machali mu z ganku, a tata szedł w stronę stodoły. Tylko dlaczego Gwendolyn stała w jego pokoju i patrzyła przez okno? Nie zamachała mu ani się nie uśmiechnęła. Może była zła, że on znów wyjedzie na wakacje, a ona nie? Chłopiec obiecał sobie, że kupi jej jakiś ładny prezent.

– Hej, Ajitabh – odezwał się, kiedy Pies usiadł u jego stóp – po co mi moneta członkowska, skoro jedziemy do Klubu Map Miesiąca?

– Nie jedziemy do Klubu Map Miesiąca, kolego. To zaproszenie nie było prawdziwe. Okłamałem twoich rodziców.

– Okłamałeś? – Homer poczuł, jak coś chłodnego przebiega mu po plecach. – Więc gdzie jedziemy?

Mężczyzna skrzywił się.

– Obawiam się, że przywożę złe wiadomości.