Suzanne Selfors

To tylko skarb?

Przełożył Michał Zacharzewski

Wydanie oryginalne:

Original title: Smells Like Treasure

Copyright © 2011 by Suzanne Selfors

First Edition: May 2011

Wydanie polskie:

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa 2015

Projekt okładki: Tomasz Majewski Redakcja, korekta i skład: Dolina Literek

ISBN 978-83-280-2246-1

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Tomasz Szymański / Virtualo Sp. z o.o.

Książkę dedykuję mojej niezwykłej, zakochanej w piłce nożnej siostrzenicy Maxine Rose Nagramada, a także Joemu Nagramada, psiakowi rasy corgi, który uwielbia jeść skarpetki.

Drogi Czytelniku!

Pozwól, że napiszę to jeszcze raz – masz w rękach zabawną opowieść o psie. Nie ginie w niej ani jedno zwierzę. Nie znoszę książek, w których umierają futrzaki, i dlatego nigdy takiej nie napiszę. Obiecuję!

Uważam, że należy wprowadzić kary dla osób piszących książki, w których umierają psy. Ich autorzy powinni zeskrobywać gumy do żucia z foteli kinowych albo czyścić akwaria z rekinami w ogrodach zoologicznych. Zasługują na to, bo to przez nich nasze życie staje się smutne.

Czy lubisz zalewać się łzami podczas czytania książki? Ja nie. Strony stają się wtedy wilgotne, a obcy ludzie zatrzymują się i pytają: „Dlaczego czytasz książkę i płaczesz?”. „Ponieważ umarł w niej pies”, odpowiadasz, wycierając gluty z nosa. I od razu dodajesz: „Dlaczego? Dlaczego ten pies musiał umrzeć? Dlaczego nie kot, co? Dlaczego zawsze musi to być pies?”.

Kto przy zdrowych zmysłach chciałby to przeżywać?

Znajdź przytulne miejsce, zorganizuj coś smacznego do gryzienia (ja lubię precelki w czekoladzie, ale popcorn też może być) i nie przejmuj się niczym, bo w tej książce pies nie zginie. Pewnie czekają go jakieś niebezpieczeństwa i być może będzie musiał zwiewać jak szalony, ale z całą pewnością na ostatnich stronach tej powieści wciąż będzie żył.

Miłej lektury!

Czasami mapa nie prowadzi tam, dokąd chciałbyś, żeby prowadziła.

Drake Horatio Pudding

Część pierwsza
Mleczna Dolina

Rozdział 1
Przeznaczenie

Na świecie są dwa rodzaje ludzi. Pierwsi mają zwyczaj siedzieć przy skrzynkach pocztowych i czekać na kolejną przesyłkę z Klubu Map Miesiąca, a drudzy nie mają takiego zwyczaju.

Pewnie zastanawiasz się, kto normalny siedzi przy skrzynce pocztowej i czeka na mapę. Oczami wyobraźni widzisz kujona o potarganych włosach, który ma na sobie zbyt krótkie spodenki. Osobę, która woli ślęczeć w swoim pokoju i marzyć o skarbach, niż wspinać się na drzewa czy jeździć na rowerze. Jednak powinieneś wiedzieć, że to inteligentna osoba, bo podczas analizowania map wykorzystuje się o dwa i pół miliona komórek mózgowych więcej niż podczas oglądania telewizji.

Czy wiesz, że właśnie wyobraziłeś sobie Homera Winslowa Puddinga? I że to właśnie robił w pewien sobotni, czerwcowy poranek – siedział na samym końcu podjazdu, tuż obok skrzynki na listy, i czekał na przesyłkę.

Ostrą trawę, którą pracowicie żuł, zdążył już rozgnieść na papkę, więc sięgnął po kolejne źdźbło i wsunął do ust. Potem przechylił głowę i nadsłuchiwał, czy gdzieś w oddali słychać odgłos silnika ciężarówki, którą jeździła pani listonosz. Z prawej strony widział ulicę Uśmiechniętej Kozy, która znikała gdzieś na horyzoncie pomiędzy zielonymi wzgórzami nakrapianymi kozami. Po lewej droga wiła się wzdłuż sąsiedniej farmy i ginęła gdzieś za zakrętem, podążając wprost do miasteczka o nazwie Mleczna Dolina. Na jej poboczu rosły wysokie brzozy, których gałęzie poruszały się dzięki porannej bryzie. Panowała cisza, nie licząc pary rozśpiewanych sójek modrych, które przysiadły na płocie, oraz okazjonalnego beczenia kóz. Homer zerknął na swój subatomowy zegarek zasilany promieniami słonecznymi – wyjątkowo cenne i rzadkie urządzenie. Na świecie istniały tylko dwa tego typu gadżety.

– Spóźnia się – stwierdził. – Pani listonosz się spóźnia.

– Urrr – odezwał się Pies, który leżał u jego stóp.

Homer wyciągnął dłoń i podrapał go po brzuchu. Dość dużym brzuchu jak na psa o tak niskiej posturze. Futrzak zaczął rytmicznie kopać tylnymi łapami, zupełnie jakby miał ochotę ruszyć w pogoń za królikiem. Chłopiec wiedział, co dokładnie zachęciło zwierzę do takiej reakcji. W ogóle wiedział o nim sporo, choć przygarnął go zaledwie trzy miesiące temu. Na przykład Pies ze strachu lubił wsuwać nos w jego rękaw. I wył, kiedy czuł się samotny. A gdy zaczynał węszyć i kopać… Cóż, to oznaczało, że za chwilę wydobędzie coś naprawdę niezwykłego.

Łapa futrzaka znieruchomiała w powietrzu. Potem Pies przewrócił się na brzuch. Głośny warkot wystraszył sójki. Homer zmrużył oczy i skupił wzrok na horyzoncie. „No dalej, dalej! – pomyślał, wyobrażając sobie tekturową tubę z naklejką Klubu Map Miesiąca. – Proszę, niech to będzie ciężarówka z pocztą!”.

I rzeczywiście, zza zakrętu wyskoczył niebieski samochód i po chwili zatrzymał się przed skrzynką pocztową Puddingów.

– Się masz, Homer! – powiedziała Twyla, miejscowa listonoszka.

– Cześć! – przywitał się chłopiec, odgarniając loki z oczu.

Był tak podekscytowany, że stanął na palcach i zajrzał przez okno samochodu.

Kobieta szukała czegoś w pudle. W końcu podała mu plik listów z rachunkami, katalog ze sprzętem rolniczym oraz najnowszy egzemplarz „Świata Kóz” z wielkim tytułem na okładce: „Co zrobić, gdy koza zje but?”.

– Wciąż nie mogę się przyzwyczaić do tych jego uszu – oznajmiła, spoglądając na Psa. – Wyglądają jak para mokrych ręczników.

Futrzak wyczekująco postukał ogonem w nogi chłopca.

– Wiem, czego chcesz! – dodała kobieta i sięgnęła do kieszeni płaszcza. Wyciągnęła z niej smakołyk w kształcie kości. Pies dosłownie go wchłonął. – Wybieracie się na otwarcie targu? – zapytała.

– Jasne!

Co roku od dwunastu lat Homer jeździł na otwarcie targu w Mlecznej Dolinie. To był jego ulubiony dzień w roku, nie licząc urodzin. Oznaczał koniec roku szkolnego.

Żegnajcie, wypracowania! Żegnajcie, lektury! Witajcie, letnie wakacje!

– Też chciałabym się wybrać. Nigdy nie byłam na otwarciu. O tej porze zawsze pracuję… – Twyla zastukała palcami w kierownicę. – No cóż, lepiej sobie…

– Zaczekaj! – poprosił Homer. – Nie masz dla mnie mapy?

– Mapy? – zdziwiła się kobieta.

– Mamy przecież pierwszą sobotę miesiąca! – Jak mogła zapomnieć o mapach? Przecież dostarczała je od Bożego Narodzenia! Członkostwo w Klubie Map Miesiąca wykupił mu już nieżyjący wujek Drake.

– O rety, Homer. Nie widziałam jej.

– A mogłabyś sprawdzić jeszcze raz?

Chłopiec nie chciał jej obrazić, ale wiedział, że listonoszka ma zeza i z tego powodu czasami dostarcza listy pod niewłaściwe adresy. Zdarzyło się jej nawet parę razy wjechać ciężarówką w drzewo.

Twyla rozejrzała się.

– Nie widzę tu żadnej mapy. Ale co jest tutaj? – zapytała i wyciągnęła niewielką białą kopertę. – To dla ciebie. Przesyłka pocztą lotniczą. Ciekawe, skąd się wzięła w mojej ciężarówce.

Koperta była zaadresowana do Homera W. Puddinga mieszkającego na Koziej Farmie Puddingów w Mlecznej Dolinie. W lewym górnym rogu nie było adresu nadawcy, więc chłopiec ją odwrócił. Na zamknięciu znajdował się złoty globus odciśnięty w wosku. Poniżej widać było cztery litery: L.O.S.T.

Homer jęknął.

To było coś o wiele lepszego niż mapa z Klubu Map Miesiąca!

– Dzięki! – zawołał i odsunął się od ciężarówki.

– Miłej zabawy na targu – zawołała Twyla i ciężarówka ruszyła wzdłuż ulicy Uśmiechniętej Kozy.

Chłopiec wciąż patrzył na cztery litery L.O.S.T. Tajne Stowarzyszenie Legend, Odkryć, Skarbów i Tajemnic przysłało do niego list! Nigdy wcześniej do niego nie napisało. Przed trzema miesiącami nawet nie wiedział, że taka organizacja istnieje. Ale, trzeba przyznać, że przed trzema miesiącami nie wiedział również, że jego pies istnieje.

Istnienie zarówno L.O.S.T., jak i Psa utrzymywał w głębokiej tajemnicy Drake Pudding, wujek chłopca, a zarazem doświadczony poszukiwacz skarbów. Przed swoją tragiczną śmiercią postanowił podzielić się z wybraną osobą – swoim bratankiem Homerem – tymi dwoma sekretami. Właśnie dlatego ukrył monetę członkowską L.O.S.T. na obroży futrzaka, po czym przekazał go chłopcu. Moneta okazała się na tyle tajemnicza, że trzy miesiące temu zachęciła Homera, żeby wybrać się do Miasta. Celem wyprawy było rozszyfrowanie tego skrótu i odkrycie prawdy o Psie. A jaka to prawda, pewnie zapytacie?

Pies potrafi wyczuć tylko jedno – skarby!

– Czy sądzisz… – Homer spojrzał na niego. – Czy sądzisz, że L.O.S.T. znajdzie dla mnie miejsce w swoim gronie?

Istniał tylko jeden sposób, żeby się tego dowiedzieć.

Chłopiec wsunął resztę listów pod pachę, po czym wyciągnął z kieszeni szwajcarski scyzoryk. Miał właśnie podważyć ostrzem woskową pieczęć, kiedy zza zakrętu wyłoniła się czerwona ciężarówka. Homer zamknął scyzoryk i schował razem z listem do kieszeni. L.O.S.T. było tajnym stowarzyszeniem i tego należało się trzymać.

Samochód skręcił tuż obok niego i zatrzymał się. Szyba kierowcy osunęła się na dół.

– Przyszła poczta? – zapytał tata Homera, wystawiając swoje grube ramię przez okno.

– Jest tutaj! – powiedział głośno chłopiec, próbując przekrzyczeć silnik.

Podał mężczyźnie plik listów.

Ten sięgnął po nie i położył na sąsiednim fotelu.

– Nie widzę tuby z mapą. Chyba powinna dzisiaj przyjść?

W młodości pan Pudding bardzo chciał być kartografem. Obowiązki związane z farmą zmusiły go do porzucenia tej myśli, ale wciąż lubił mapy. Czasami siadał z synem, żeby przyjrzeć się najnowszej przesyłce. „Dajcie mi prawdziwą mapę. Taką, która przedstawia prawdę – mawiał. – Mam dość map, które łączą marzenia z urojeniami”.

– Twyla nic nie przywiozła – oznajmił chłopiec. W normalnych okolicznościach brak nowej mapy sprawiłby mu olbrzymi zawód. Ale teraz przecież dostał coś innego, kto wie, może dużo lepszego. Wsunął rękę do kieszeni. Woskowa pieczęć wydała mu się przyjemnie chłodna. – Pewnie mapa się gdzieś zawieruszyła.

– Twyla potrafi zgubić paczkę – powiedział tata i potarł brodę. – A co z twoimi obowiązkami?

– Zrobione. Wszystko.

Homer dał kurom resztki z wczorajszego obiadu, zebrał jajka, nałożył świeże siano do ich skrzynek z gniazdami, napełnił kozie korytko wodą, wydoił największą kozę i zaniósł mleko do kuchni, a także pozamiatał ganek. „Proszę, nie każ mi już nic robić”, pomyślał chłopiec. Nie mógł się doczekać, kiedy pobiegnie do swojego pokoju i przeczyta list.

– A co sądzisz o psach? – zapytał mężczyzna. – Fryzjer świetnie się spisał, co? – Max i Lulu, dwa border collie, siedziały na pace ciężarówki i zerkały zza barierki. Ich czarno-biała sierść lśniła, a wszystkie kłaki znikły. – Zależało mi, żeby dobrze wyglądały.

Na ogół pan Pudding nie przejmował się, czy mieszkające na farmie psy miały błoto na łapach i gałązki zaplątane w ogony. Ten dzień nie był jednak zwyczajny. Po południu Max i Lulu miały wystąpić w konkursie psiej sprawności na dorocznym targu w Mlecznej Dolinie. Oba były dumą taty Homera. To dlatego tuż obok skrzynki na listy wisiała tabliczka z napisem:

Kozia Farma Puddingów

Hodowla czempionów border collie, które zdobyły Błękitną Wstążkę na czterech lokalnych imprezach targowych.

Homer poklepał Maksa po jedwabistym, czarnym łepku.

– Dobrze wyglądają – stwierdził.

Gus, inny border collie mieszkający na farmie, zaczął szczekać. Pilnował stada kóz na pobliskim pastwisku. Był zbyt stary, żeby brać udział w konkursie, lecz w swoich najlepszych latach zdobył niejedną wstążkę.

Tata wystawił głowę przez okno. Jego wzrok padł na stopy chłopca.

– Co on je? – zapytał, krzywiąc się.

– Ups!

Homer pochylił się i wyciągnął patyk z pyska swojego psa.

Jednym z najważniejszych obowiązków chłopca było pilnowanie, żeby jego futrzak nie zjadł niczego, czego jeść nie powinien. Zwierzak urodził się bez węchu i nie zawsze wiedział, co może, a czego nie może brać do pyska. Już wiele razy pokazał, że potrafi się żywić wszystkim: kwiatami, ślimakami, tekturowymi pudełkami, białą farbą, czasopismami, butami i pastą do zębów.

Teraz spojrzał na pana Puddinga swoimi opuchniętymi oczami, ukrytymi pod zwałami skóry. Uszy opuścił aż do ziemi, jakby były workami z piaskiem.

– To naprawdę obwisły pies. – Pokręcił głową tata. – Szkoda, że nie potrafi opiekować się stadem i nie przypomina innych psów – dodał, po czym wrzucił bieg i odjechał w stronę domu.

Pies rzeczywiście nie przypominał innych psów. Border collie Puddingów należały do eleganckiej, ściśle wyspecjalizowanej rasy psów pasterskich. Łapy miały stworzone do biegania, podczas gdy te basseta nadawały się wyłącznie do dreptania. Ich błyszcząca sierść majestatycznie falowała na wietrze, on zaś miał krótką, bez przerwy wypadającą i przyczepiającą się do dywanu. Border collie nosiły dostojne imiona, a basset zaś nazywał się Pies. W ich towarzystwie wyglądał jak ciastko z rodzynkami leżące na talerzu pełnym przepięknych babeczek owocowych.

Homer uklęknął i poklepał go po łbie.

– Nie martw się. Nie spodobałoby ci się u fryzjera. Pomyśl tylko, on by cię wymył! A ten konkurs jest naprawdę nudny. Trzeba w nim bez przerwy biegać i przeskakiwać przez przeszkody. Nie chciałoby ci się, nawet gdyby tata wystawił cię w zawodach!

Tak naprawdę Pies nie poradziłby sobie z przeszkodami. Trudno jest skakać, kiedy ma się sylwetkę przerośniętej parówki. Jednak gdyby tata wiedział, że ten zwierzak potrafi wyszukiwać skarby, traktowałby go jak króla.

– Chodźmy – powiedział chłopiec, ruszając w stronę domu. – Przeczytajmy wreszcie ten list.

Podjazd był długi i stromy. Kiedy Homer i Pies dotarli na górę, ciężko oddychali. Droga kończyła się całkiem ładnym podwórkiem. Przebiegająca przez nie wąska ścieżka prowadziła do domu zbudowanego z kamieni wyciągniętych z rzeki. Obok znajdował się ogród warzywny otoczony płotem pomalowanym na biało, dalej zaś sad wiśniowy, stara czerwona stodoła oraz wzgórza, na których kozy skubały trawę, koniczynę i polne kwiaty.

W kuchennym oknie dostrzegł mamę, która gotowała. Homer wiedział, że jeśli spróbuje przemknąć się za jej plecami do swojego pokoju, pewnie zostanie zauważony i dostanie kolejne zadanie do wykonania. Dlatego po upewnieniu się, że w pobliżu nikogo nie ma, usiadł na ganku. Jednym ruchem szwajcarskiego scyzoryka podważył woskowy stempel. Ręce zaczęły mu drżeć.

Wyobraź sobie ściśle tajne stowarzyszenie, którego członkowie poświęcili życie temu wszystkiemu, o czym Homer zawsze marzył. Wyobraź sobie te niezwykłe historie, które mogliby opowiedzieć. Chociażby o krajach, które odwiedzili, i cudach, które widzieli na własne oczy. Wujek Drake należał do L.O.S.T. Chłopiec poznał też jego przyjaciół, Ajitabha i Zeldę, również członków stowarzyszenia. To oni wyjawili mu, że ma prawo zająć miejsce wujka. To była wyłącznie kwestia czasu.

Homer nie tylko marzył o członkostwie w stowarzyszeniu, ale również go potrzebował. Obiecał Drake’owi, że będzie kontynuował jego misję i odnajdzie najsłynniejszy piracki skarb wszech czasów – zaginiony skarb Rumpolda Smellera. Problem w tym, że miał dwanaście lat. Potrzebował pomocy w zorganizowaniu i sfinansowaniu tego przedsięwzięcia. To wszystko miało zapewnić mu L.O.S.T., ale tylko pod warunkiem, że Homer stanie się jego członkiem.

– Na cio patrzysz? – Malutki chłopiec wysunął głowę zza rogu domu.

Nazywał się Pisk i był młodszym bratem Homera. Ściskał rączkę od czerwonego wózka, na którym leżała mała kózka owinięta w jego ukochany kocyk. Ponieważ na większości farm w Mlecznej Dolinie hodowano kozy, to ich potomstwo pleniło się nie gorzej niż chwasty na grządce marchewki.

– Na list. Do mnie – odpowiedział Homer.

– Lubię listy – oświadczył Pisk. – Nazwałem tę kozę Masło, bo wygląda jak masło – stwierdził i potarł piegowatą twarzyczką o grzbiet zwierzęcia. – Pachnie też jak masło.

– To fajnie.

Homer słuchał go tylko jednym uchem, bo właśnie wyciągnął z koperty pojedynczą białą kartkę. Czuł się podekscytowany.

– Co napisali? – zapytał Pisk.

Cztery słowa. Słowa, które dla Homera znaczyły niemal wszystko. Cztery słowa, które oznaczały początek drogi ku przeznaczeniu.

Nadszedł właśnie twój czas.