Patricia Hermes

Werka Rozterka i futbolowa niania

przełożyła Małgorzata Fabianowska
zilustrowała Zosia Dzierżawska

Tytuł oryginału: Emma Dilemma and the Soccer Nanny

Text copyright © 2006 by Patricia Hermes

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa 2015

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Tłumaczenie: Małgorzata Fabianowska

Redakcja: Joanna Liszewska

Korekta: Monika Buraczyńska

Ilustracje: Zofia Dzierżawska

Projekt okładki: Krzysztof Rychter

Skład: www.pagegraph.pl

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN: 978-83-280-2267-6

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Marcin Kapusta / Virtualo Sp. z o.o.

Dla Elizabeth i Michaela Nastu, z wyrazami miłości

Rozdział pierwszy
Nocny plan

– Magrola! – szepnęła Werka. – Przestań! – Zerkała przez ramię Tymka na ekran jego komputera, przyciskając do piersi swoją pupilkę, fretkę Margolę.

Margola właśnie podgryzała piżamę Wery. Wyciągnęła z niej niebieski troczek i wessała go do pyszczka. Werka w ostatniej chwili wyszarpnęła fretce tasiemkę, mokrą i oślizgłą. Fuj! Szybko postawiła Margolę na podłogę.

Wtem drgnęła z przerażenia. Drzwi! Fretka potrafiła uciec w ułamku sekundy. Werka zobaczyła w myślach, jak zwierzątko zbiega w ciemności po schodach, a za nim goni Wafel, ich wielki pudel. Zerwała się i podbiegła do drzwi. Uff, wszystko w porządku. Były zamknięte. Później Werka przypomniała sobie, że zamknęła je za sobą parę minut wcześniej, wchodząc do pokoju Tymka.

– Dobrze. To bardzo dojrzałe zachowanie – powiedziała do siebie.

„Dojrzałość” – takie było jej najnowsze i najważniejsze słowo. Dużo lepsze niż „dorosłość”. Oznaczało, że jest poważną osobą. Mama i tata uznali, że Werka jest bardzo dojrzała i pozwolili jej wstąpić do wyjazdowej drużyny piłki nożnej! Za niecałe dwa tygodnie ich drużynę czeka pierwszy wyjazd na mistrzostwa, do Waszyngtonu. Będą nocować w hotelu! Wera nie mogła się doczekać tego wyjazdu.

Obserwowała Margolę, wiercącą się na łóżku. Fretka kręciła się w kółko, jakby robiła sobie przytulne gniazdko, żeby umościć się tam i usnąć. Werka ponownie zerknęła przez ramię na brata.

– Tymek, sprawdź jeszcze raz! – poprosiła. – Może jej samolot już wylądował.

– Jeszcze nie – odparł Tymek.

– Skąd wiesz?

– Bo robiłem to już milion razy. Tata podał mi numer lotu i powiedział, jakie to linie. Widzisz? O, tu – dotknął palcem monitora i przeczytał na głos: – Lot 1759 z lotniska Shannon, przylatuje o piątej rano.

– No właśnie! – Werka pokazała palcem na zegar w rogu ekranu. – Jest już pięć po piątej.

Tymek też spojrzał na zegar.

– Okej – powiedział – ale musi przecież wyjść z samolotu, odebrać bagaż, złapać taksówkę – tak jak zwykle robi tata.

Ich tata był pilotem, więc Werka i Tymek doskonale znali lotniskowe procedury. Werka westchnęła. Bardzo już chciała zobaczyć Anię. Niania Ania wracała do domu. Do ich domu.

Ania była najlepszą nianią na całym wielkim i szerokim świecie. Pomimo że opiekowała się Werką i jej rodzeństwem zaledwie od kilku miesięcy, Wera zdążyła pokochać ją jak żadną inną opiekunkę. Niestety, Ania wyjechała na trzy długie tygodnie do Irlandii, żeby odwiedzić tam swoje siostry.

Dzisiaj wracała i choć była noc – a właściwie już świt – Werka i Tymek nie mogli spać. Dziewczynka potrzebowała teraz Ani bardziej niż kiedykolwiek i miała po temu mnóstwo ważnych powodów.

Głównym powodem była nadzieja, że kiedy Ania wróci, zostanie opiekunką drużyny piłkarskiej na czas jej wyjazdu do Waszyngtonu. Werka liczyła na to, choć mama wcześniej powiedziała stanowcze „nie”. Owszem, obiecała, że Ania będzie mogła towarzyszyć Werce w czasie następnych wyjazdów, ale nie teraz. Ten pierwszy wyjazd mama zarezerwowała dla siebie. Tłumaczyła, że chciałaby dowiedzieć się więcej o drużynie piłkarskiej, do której należała jej córka, i o samym futbolu. Werka podejrzewała jednak, że powód jest inny – po prostu mama chce ją mieć na oku. A to już było denerwujące! Po pierwsze, Ania o niebo lepiej znała się na piłce nożnej i nawet grała w narodowej reprezentacji Irlandii. Tymczasem mama ledwie potrafiła odróżnić piłkę od ochraniaczy na golenie! Po drugie, Ania wiedziała, jak radzić sobie w trudnych sytuacjach – na przykład z Kasią. A po trzecie… cóż, chodziło o maskotkę, przynoszącą szczęście drużynie.

Może Ania zdoła wpłynąć na zmianę decyzji mamy? Mama zwykle słuchała Ani, a rzadko słuchała Werki.

– Tymek, powieśmy nasz transparent – powiedziała do brata. – Myślę, że Ani się spodoba.

Gotowy transparent leżał zrolowany pod biurkiem. Tymek zaprojektował go na komputerze. Pomagała mu Werka, ale również maluchy – Klara, Irek i Liza. Każde dodało coś od siebie. Tymek miał dziesięć lat, a Werka dziewięć i oboje świetnie radzili sobie z komputerem, ale Tymek był prawdziwym mistrzem.

Na transparencie rodzeństwo umieściło hasła: WITAJ W DOMU, ANIU! TĘSKNILIŚMY ZA TOBĄ. Oraz: NIGDY WIĘCEJ NIE WYJEŻDŻAJ!

Pięcioletnia Klara zmusiła Werkę, żeby dodać to ostatnie hasło. Klara namalowała obok niego Anię z jej burzą rudych włosów. Na tym rysunku niania miała wszystko czerwone – nawet twarz i ubranie. Wyglądała trochę, jakby się paliła.

Bliźniaki – Irek i Liza – również upiększyły transparent rysunkami. Nie miały jeszcze trzech lat, ale były niezwykle bystre i buzie im się nie zamykały. Irek twierdził, że jego bazgroły przedstawiają samolot Ani. Werce rysunek bardziej przypominał wielkiego robaka. Z kolei Liza narysowała kolorową linię, która miała być tęczą.

Tymek oderwał wzrok od komputera i spojrzał na siostrę.

– Teraz? Rodzice mogą się obudzić.

– Nie martw się, na pewno się nie obudzą – zapewniła go Werka.

– Mogą. – Tymek nie był przekonany.

– Nie. – Werka stanowczo pokręciła głową. Wiedziała, że brat też chce powiesić transparent, tylko się boi. Ruszyła do drzwi. – Chodź, przekradniemy się na paluszkach do pokoju Ani i rozwiesimy transparent na oknie. Na pewno się jej spodoba.

– Nie ma mowy – zaprotestował Tymek. – Rozwiesimy go na drzwiach – to znaczy na zewnątrz drzwi do jej pokoju. Przecież wiesz, że nie wolno nam wchodzić do środka.

Werka ciężko westchnęła. To byłaby taka świetna niespodzianka! Już sobie wyobrażała, jak Ania wraca do domu i z daleka widzi transparent w oknie, albo wchodzi do pokoju, a powitalny napis leży na łóżku!

Ania miała u nich własny pokój, który znajdował się na poddaszu. Ich dom był bardzo duży i bardzo stary. Czasami niania Ania pozwalała dzieciom, żeby ją odwiedzały. Jednak mama i tata wprowadzili surowe zasady: bez zaproszenia dzieciom nie wolno było wchodzić do pokoju niani, również wtedy, kiedy jej samej nie było w domu. Po prostu pokój Ani był jej domem. Mama powtarzała to milion razy.

Werka przełknęła ślinę. Już wcześniej zdarzyło się jej złamać tę zasadę. Na szczęście rodzice się o tym nie dowiedzieli. Miała nadzieję, że tym razem też tak będzie. Ostatnio próbowała robić wszystko tak, jak należało. Niestety, czasami miewała wpadki. Na przykład wtedy, kiedy zabrała do szkoły Margolę, choć nie powinna tego robić, i niestety, fretka ugryzła jednego chłopaka w palec. Albo wtedy, kiedy zadzwoniła do sióstr Ani i skłamała im, że Ania wychodzi za mąż, więc muszą jak najszybciej przylecieć do Ameryki. Zrobiła tak, gdyż nie chciała, żeby Ania poleciała do Irlandii, w odwiedziny do sióstr. Plan Werki się nie powiódł, wszystko się wydało, ale na szczęście dobrze się skończyło. A teraz Ania wreszcie wraca do domu.

Werka spojrzała w dół, na swoje stopy. Na nogach miała ulubione żabie kapcie. Odniosła wrażenie, jakby żabki gapiły się na nią. Wyglądały przy tym bardzo poważnie.

– Byłaby to dla niej wielka niespodzianka! – powiedziała.

– Owszem, ale musimy być w porządku – stwierdził Tymek.

Był dla Werki najlepszym przyjacielem i najlepszym bratem na świecie. Czasami bywał jednak nieznośnie prawomyślny.

Werka znów zerknęła na żaby. Cały czas na nią patrzyły. Poruszyła palcami u stóp. Miała wrażenie, że żabki skinęły łebkami. Uniosła głowę i spojrzała na Tymka.

– Rozumiem – powiedziała. – Choć założę się, że Ania nie miałaby nic przeciwko.

– Za to mama i tata by mieli – upierał się Tymek.

– No dobra – Werka zrozumiała, że go nie przekona. – Rozwiesimy transparent w holu. – Wtem przyszedł jej do głowy lepszy pomysł. – Albo nie! Powieśmy go na zewnątrz, może nad drzwiami wejściowymi? Ania od razu go zobaczy, kiedy tylko wysiądzie z taksówki, z autobusu czy z czegokolwiek.

Tymek zmarszczył czoło i wyjrzał przez okno na ulicę. Latarnie nadal świeciły i niebo dopiero zaczynało jaśnieć.

– Jest ciemno. I zimno – stwierdził z niechęcią.

– No to co? Możesz założyć szlafrok. I kurtkę.

– No dobrze – powiedział wreszcie z rezygnacją. – Jesteś pewna, że mama i tata nie będą wściekli?

– Dlaczego mieliby być wściekli? – Werka wzruszyła ramionami i kolejny raz spojrzała na swoje żabki. – Przecież nie wchodzimy do pokoju Ani.

Jedna z żabek mrugnęła do niej.

– Tego przecież byśmy nie zrobili – dodała z przekonaniem.