Patricia Hermes

Werka Rozterka i nowa niania

przełożyła Małgorzata Fabianowska
zilustrowała Zosia Dzierżawska

Tytuł oryginału: Emma Dilemma and the New Nanny

Text copyright © 2006 by Patricia Hermes

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa 2015

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Tłumaczenie: Małgorzata Fabianowska

Redakcja: Joanna Liszewska

Korekta: Monika Buraczyńska

Ilustracje: Zosia Dzierżawska

Projekt okładki: Krzysztof Rychter

Skład: www.pagegraph.pl

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN: 978-83-280-2208-9

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Tomasz Szymański / Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Rozdział pierwszy. Zaginięcie Margoli

- Rozdział drugi. Ponowne zaginięcie Margoli

- Rozdział trzeci. Niania Ania

- Rozdział czwarty. Margola gryzie

- Rozdział piąty. Superniania

- Rozdział szósty. Nowy dom Margoli

- Rozdział siódmy. Pożar!

- Rozdział ósmy. Decyzja Werki

- Rozdział dziewiąty. Gdzie jest niania?

- Rozdział dziesiąty. Akcja ratunkowa

- Rozdział jedenasty. Katastrofa

- Rozdział dwunasty. Na ratunek Ani

- Rozdział trzynasty. Największy problem

- Rozdział czternasty. Koniec rozterek

- Rozdział piętnasty. Bardzo szczęśliwe zakończenie

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Benjaminowi i Suad, z wyrazami miłości

Rozdział pierwszy
Zaginięcie Margoli

– Hej, Tymek! – szepnęła Werka.

Stała w drzwiach pokoju brata i wpatrywała się w bezkształtną bryłę pościeli, która leżała na łóżku. Tymek zawsze spał przykryty po czubek głowy. Choć był o rok, a dokładnie o dziesięć miesięcy i dwa tygodnie starszy od Werki, nie był nawet w połowie tak odważny jak jego siostra. Na przykład bał się potworów, choć twierdził, że nie wierzy w ich istnienie.

Werka przestąpiła z nogi na nogę. Żałowała, że nie założyła swoich kapci w kształcie żabek. Nogi miała zimne jak lody. Czekała jeszcze przez chwilę, obserwując śpiącego Tymka. W głębi pokoju delikatnie świecił monitor komputera. Na ekranie pływały rybki, a wokół nich zacieśniała się sieć. Po chwili rybki znów były wolne, a cała zabawa zaczynała się od nowa. Werce zrobiło się jeszcze bardziej zimno, kiedy wyobraziła sobie lodowatą morską głębinę. Czy powinna wejść? Już dawno zawarli między sobą umowę – Werka nie wchodziła bez pytania do pokoju brata i ta sama zasada obowiązywała Tymka.

No dobrze, ale sytuacja była wyjątkowa! Jej ukochana fretka Margola zaginęła i trzeba było ją znaleźć. W takim przypadku można zapomnieć o umowie.

Werka weszła na palcach do pokoju brata i przysiadła na jego łóżku.

– Hej! – szepnęła. – Obudź się!

Tymek ani drgnął.

Pochyliła się nad nim i dmuchnęła mu w nos. Tymek obudził się i usiadł gwałtownie na łóżku.

– Jest jeszcze ciemno! – burknął z pretensją.

– No jasne, bo jest noc! – odpowiedziała Werka. – Posłuchaj, Margola uciekła.

Tymek opadł z powrotem na poduszkę i zamknął oczy.

– Poczekaj z tym do rana, dobra? Ma przyjść nowa niania. Na pewno pomoże ci jej szukać.

– Akurat! – prychnęła Werka. – Zapomniałeś już, co zrobiła nasza ostatnia niania? Wzięła Margolę za szczura i chciała ją rozgnieść szufelką! Mama się wtedy zdenerwowała i zapowiedziała, że jeśli Margola znowu narozrabia, odda ją z powrotem do sklepu zoologicznego! Nieodwołalnie!

Tymek westchnął.

– Tymek, rusz się! – ponagliła go Werka.

Chłopiec usiadł, przeciągnął się i ziewnął.

– Może znowu jest w łóżku Irka, tak jak ostatnim razem?

– Nie, tam jej nie ma – powiedziała Werka, choć bardzo chciałaby, żeby to była prawda.

Irek był ich młodszym braciszkiem, bliźniakiem Lizy. Którejś nocy fretka wskoczyła do łóżeczka malucha i wygryzła dziurę w nogawce jego śpioszków. Margolcia nie chciała zrobić dziecku krzywdy, ale Irek obudził się z wrzaskiem, a zaraz potem obudziła się Liza i też się zaczęła wydzierać. To z kolei obudziło ich siostrę Klarę. Na koniec rozszczekał się Wafel. Mama była wściekła i powiedziała, że gdyby to nie był środek nocy, z miejsca zawiozłaby Margolę do sklepu zoologicznego.

– Nie zjadła dzisiaj kolacji – ciągnęła Werka. – Poszłam, żeby ją nakarmić, ale jej już nie było w klatce. Założę się, że siedzi teraz w kuchni i dobiera się do płatków, tak jak ostatnim razem.

– Albo wyjada moje ciasteczka, tak jak innym razem – dorzucił złośliwie Tymek.

– Och, nie przesadzaj, zjadła tylko jedno – obruszyła się Werka. – I mów ciszej, dobrze? Mama i tata niedawno się położyli.

Tymek zrobił minę, ale posłusznie wstał z łóżka. Światło monitora było wystarczająco jasne, aby Werka widziała, jak wsuwa stopy w kapcie. Zazdrościła mu, ale wolała nie wracać po swoje kapcie do pokoju, ponieważ bała się, że brat skorzysta z okazji i znów się położy.

Tymek założył szlafrok i zawiązał pasek, po czym sięgnął po latarkę, która leżała na nocnej szafce obok jego łóżka.

– Tymek! – szepnęła niecierpliwie Werka. – Pospiesz się!

– Już idę! Skoro nie możemy włączyć światła, będziemy potrzebowali latarki, no nie?

– Wiem, ale jak będziesz się tak grzebał, Margola przegryzie ścianę i za chwilę będzie już kilometr stąd!

– Nie zdoła przebiec kilometra tak szybko. Poza tym to trwało tylko minutę – wyjaśnił spokojnie Tymek. Kolejne dwie minuty zajęło mu sprawdzanie, czy włącznik latarki działa sprawnie.

Werka pokręciła głową z niedowierzaniem. Brat był tak dobrze zorganizowany, że aż ją to przerażało. Czasami mu tego zazdrościła, zwłaszcza w trudnych chwilach, takich jak ta. Właśnie uświadomiła sobie, że z zimna prawie nie czuje stóp.

– Gotowy? – zapytała.

– Ruszamy! – odpowiedział raźno Tymek.

Przemknęli na paluszkach przez korytarz i zeszli na dół po schodach. Na szczęście wiedzieli, które stopnie skrzypią i nie należy na nich stawać: trzeci od góry, trzeci od dołu i ostatni, na samym dole. Właściwie wszystkie stopnie trzeszczały, bo dom był bardzo stary, ale niektóre skrzypiały dużo głośniej od innych.

Na dole Werka zatrzymała się i zaczęła nasłuchiwać. Ostatnim razem, kiedy Margola uciekła do kuchni, już z holu słyszeli, jak chrupie płatki. Teraz nie dobiegał ich żaden dźwięk. W holu było bardzo, bardzo ciemno i bardzo, bardzo cicho.

– Chodźmy – szepnęła i zaczęła się skradać w stronę kuchni.

W drzwiach odwróciła się. Tymek nadal stał na schodach. Włączył latarkę, ale ponieważ była wielkości ołówka, dawała dość mizerne światło.

– Tymek, chodź! – syknęła Werka.

– Nie słyszę jej – powiedział brat. – To nie ma sensu, wracajmy do łóżek.

Werka wiedziała, co zrobić. Podeszła do Tymka i wzięła go za rękę. Razem, po cichutku, weszli do kuchni i od razu skierowali się do spiżarni. Werka cicho otworzyła drzwi i namacała na ścianie włącznik światła. Nacisnęła go i zmrużyła oczy.

Czego tam nie było! Płatki, krakersy, torebki z zupkami w proszku, słoiki z masłem orzechowym i dżemem oraz makarony. Brakowało tylko Margoli.

Werka objęła się ciasno ramionami.

– Pamiętasz, jak znaleźliśmy Margolkę w piwnicy? – zapytała.

– O, nie! – wykrzyknął Tymek. – Ja odpadam.

– Wiem. Wcale nie chciałam powiedzieć, że mamy jej szukać na dole.

W rzeczywistości Werka właśnie to miała na myśli, choć wzdrygała się na samą myśl o ciemnej piwnicy, w której było pełno pajęczyn. Kiedyś weszła w środek jednej z nich i pajęcza sieć zaplątała się w jej włosach. Werka nie miała pojęcia, gdzie podział się pająk, ale przez dłuższy czas miała wrażenie, że czuje go w uchu.

– Wracajmy do łóżek – powtórzył Tymek.

– Muszę znaleźć Margolę. Jest mi potrzebna – upierała się Werka.

– Naprawdę chcesz ją jutro zabrać ze sobą do szkoły?

Werka westchnęła.

– Tak, jeśli ją znajdę. Obiecałam klasie, że przyniosę Margolę na lekcję. Nawet pani Adams stwierdziła, że to dobry pomysł. – Dziewczynka zgasiła światło, a Tymek lękliwie chwycił ją za rękę.

Wrócili na górę, uważając, żeby nie stawać na trzeszczących stopniach. Nocne lampki w korytarzu ledwie rozjaśniały mrok. Spod drzwi mamy i taty nie było widać żadnego światła, co oznaczało, że oboje spali.

– Sprawdźmy u bliźniaków – zaproponowała Werka.

Tymek kiwnął głową.

Podeszli na palcach do sypialni rodzeństwa. Tymek skierował blade światło latarki na ich łóżeczka. Irek leżał na plecach, a rączki miał wyciągnięte nad głową. Liza spała na brzuchu, z buzią wtuloną w poduszkę, a pupą wypiętą do góry.

Margoli nie było.

– Następny jest pokój Klary – wyszeptała Werka.

Przebiegli cicho korytarzem i otworzyli kolejne drzwi.

Klara była średnią siostrą i kochała zwierzęta, jeszcze bardziej niż Werka. Wera czasami myślała, że Klara tak naprawdę jest psem, który udaje człowieka.

Tymek zaświecił latarką. Duży pudel, który spał w nogach Klary, spojrzał na nich i czujnie nastawił uszu.

– Cicho, Wafel! – Werka uspokoiła psa, kiedy Tymek zamykał za nimi drzwi.

Nie było szansy, żeby Magrola znalazła się w pokoju Klary razem z Waflem. Gdyby tylko tam zajrzała, zaczęłoby się szczekanie i dzikie gonitwy po całym pokoju.

Kiedy Tymek i Werka przekradali się obok pokoju rodziców, usłyszeli odgłosy stóp na podłodze i wrzask mamy.

– Coś się rusza! – piszczała.

– W materacu! – wtórował jej tata.

– Coś tam jest!

– To… to żyje!

Tymek spojrzał na Werkę. Werka spojrzała na Tymka.