Lara Bergen

ZOŚKA ŻYCZLIWA

Ilustrowała Laura Tallardy
Tłumaczyła Małgorzata Fabianowska

Tytuł oryginalny: Sophie the Sweetheart

Text copyright © 2011 by Lara Bergen

Illustrations copyright © 2011 by Scholastic Inc.

All rights reserved. Published by Scholastic Inc.

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o., Warszawa 2014

Copyright © for the Polish translation by Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o., Warszawa 2014

Tłumaczenie: Małgorzata Fabianowska

Redakcja, korekta i skład: Dolina Literek

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 826 08 82, faks 22 380 18 01

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.wilga.com.pl, www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-7881-396-5

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Aneta Rawska / Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Rozdział 1

- Rozdział 2

- Rozdział 3

- Rozdział 4

- Rozdział 5

- Rozdział 6

- Rozdział 7

- Rozdział 8

- Rozdział 9

- Rozdział 10

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Tę książkę dedykuję PRAWDZIWEJ Zośce Życzliwej – Sophie Joyce Miller

Droga pani Mucho!

Kocham panią.

Czy wyjdzie pani za mnie?

Z poważaniem

Pan Kwiatek

Gotowe. Zosia odłożyła długopis. To powinno zadziałać! Uśmiechnęła się do siebie, a potem odwróciła się do swojej przyjaciółki, Kasi Berek. Ciekawe, co powie.

Ten list był częścią ich wielkiego planu. Planu, który narodził się dzisiejszego popołudnia w pokoju Zosi. Jego celem było skłonienie ich wychowawczyni i nauczycielki trzecich klas, pani Muchy, do poślubienia nauczyciela piątych klas, pana Kwiatka.

Początkowo Kasia uznała, że pomysł jest z lekka szalony.

– Pani Mucha? Pan Kwiatek? To ten, który chodzi w dżinsach? Ale ja nigdy nie widziałam pani Muchy w dżinsach!

Zosia zaczęła jej udowadniać, ile tych dwoje ma ze sobą wspólnego.

– Oboje uczą w naszej podstawówce!

Usiłowała również przekonać Kasię, że nauczycielski związek może być wielkim wydarzeniem.

– Pomyśl, będzie ślub! I oczywiście nas tam zaproszą!

– Och! – Brwi Kasi podjechały w górę. Zastanowiła się chwilę. – A wiesz, co to jeszcze oznacza?

– Co?

– Miesiąc miodowy!

Zosia kiwnęła głową.

– Racja! Myślisz, że w tym też możemy im pomóc?

– Raczej nie. – Kasia zachichotała i wywróciła oczami. – Ale wtedy nie będzie na lekcji.

Hm, to też jakaś korzyść. Nawet duża. Jednak nie mogła się równać z inną korzyścią, na którą Zosia tak liczyła – uzyskania idealnego, wspaniałego, nowego imienia.

Zosia była już zmęczona – a nawet wykończona – faktem, iż jest Zośką – Najbardziej Przeciętną Dziewczynką w Całej Szkole. I koniecznie pragnęła zostać Zośką… Kimkolwiek Innym. Kimś, kto odróżniałby się od całej reszty świata.

I wreszcie wpadła na fantastyczny pomysł! Przyszedł jej do głowy wczoraj, gdy wracała ze szkoły. Zobaczyła, jak pani Mucha dźwiga ciężkie pudło, i podeszła, żeby jej pomóc. „Och, dzięki, Zosiu. Jesteś taka życzliwa” – powiedziała wychowawczyni.

To było to!

Zośka Życzliwa! Czy może być lepsze imię? Teraz wystarczyło już tylko być życzliwą i pomocną dla panny Muchy oraz wszystkich innych ludzi.

Zosia nie sądziła, aby życzliwość była trudna. Na pewno nie napotka takich trudności, jak w przypadku imion, które dotychczas wypróbowała, zwłaszcza że potrafiła być milutka, życzliwa i słodziutka! Co prawda nie bardzo pamiętała, jak to się robi, ale wierzyła, że na pewno sobie przypomni.

Oczywiście najpierw musiała przedstawić swoje nowe imię Kasi.

– O, fajne! – powiedziała przyjaciółka. – I jeszcze ta sprawa z panią Muchą i panem Kwiatkiem! Od razu wyobraziłam sobie ciebie w roli Amora! Powinnaś mieć łuk i strzały. Wszyscy by się zakochali!

Zosia nie zamierzała posunąć się aż tak daleko. Wystarczy, że z całą życzliwością pomoże pani Musze zakochać się w panu Kwiatku i wziąć z nim ślub.

– Więc jak – myślisz, że wystarczy? – zapytała Kasię pochyloną nad listem.

Kasia kiwnęła głową.

– Całkiem nieźle. Choć przydałby się żart.

– Jaki żart?

Kasia zachichotała.

– Na przykład taki:

– Puk, puk!

– Kto tam?

– To ja, Wyj Dziesz.

– Jaki znowu Wyj?

– Wyjdziesz za mnie, kochanie?

Kasia ze śmiechem klepnęła Zosię w plecy.

Zosia zaczęła się śmiać, lecz po chwili znów spoważniała.

– Dobre, ale chyba się nie nadaje.

– Trudno.

Kasia wzruszyła ramionami i ponownie przyjrzała się listowi. Widać było, że w jej głowie kiełkuje jakaś myśl. Podrapała się w pieprzyk na karku.

– No i co? – ponagliła ją Zosia.

– Chodzi o charakter pisma…

Hę? Zosia zerknęła na list.

– Bardzo się starałam. Popatrz, jest nawet serduszko zamiast kropki nad „z”.

Może pismo powinno być bardziej pochyłe, ale wtedy pisanie byłoby jeszcze trudniejsze!

– Moim zdaniem pismo jest zbyt staranne – oceniła Kasia. – Dorośli zawsze piszą trochę niewyraźnie.

Och… racja. Zosia przypomniała sobie, jak bazgroli jej mama. Koszmar!

– Dobrze. – Sięgnęła po kolejną kartkę. – Spróbuję to poprawić.

– Zaczekaj. Jeszcze jedna sprawa – powiedziała Kasia.

Długopis Zosi zastygł nad papierem.

– Zastanawiam się, czy nie powinniśmy użyć imion – ciągnęła Kasia. – Na przykład „Droga Lilu!”.

– Świetny pomysł! – ucieszyła się Zosia.

Dlaczego sama na to nie wpadła?

„Droga Lilu…” – napisała i przerwała.

– Ojej. Może wiesz, jak ma na imię pan Kwiatek?

Kasia nie wiedziała. Niedobrze!

Ale przecież ktoś musi wiedzieć! I ten ktoś właśnie wszedł do pokoju!

– Haniu!

Tak się dobrze składało, że pan Kwiatek uczył jej starszą siostrę Hanię. Zosia pomachała do niej długopisem.

– Chodź na chwilę, bo chciałam cię spytać o coś bardzo ważnego! – zawołała.

Hania nie zatrzymała się, tylko podeszła do szafy.

– Wykluczone, nie zagram z wami w Monopol – mruknęła. – Zawsze zmawiacie się przeciwko mnie, a poza tym nie mam czasu. Zaraz idę na balet i muszę się przebrać.

Zosia westchnęła. Hania zachowywała się tak, jakby pokój należał wyłącznie do niej. Ale wyjątkowo nie zamierzała się tym przejmować. Przynajmniej nie aż tak bardzo.

– Nie martw się, to tylko jedno małe pytanie – wyjaśniła. – Po prostu chcemy wiedzieć, jak ma na imię pan Kwiatek.

– Kwiatek? – Hania otworzyła szufladę i wyjęła z niej bluzkę. – Michał. – Odwróciła się i zobaczyła, że Zosia zaczyna coś pisać. – A po co ci to?

– Bo… – Zosia z Kasią wymieniły spojrzenia i jak na komendę wzruszyły ramionami.

„Co nam szkodzi powiedzieć o tym Hani? – pomyślała Zosia. – I tak prędzej czy później by się domyśliła!”.

– Proszę, przeczytaj to. – Zosia z dumą podała siostrze list. – Chcę go dać pani Musze. Ale tak, żeby pomyślała, że on jest od… Michała. I kiedy już będą się żenić, zaproszą nas wszystkich na ślub. Twoją klasę na pewno też! A potem będą żyli długo i szczęśliwie. Prawda, że jestem dla nich wyjątkowo życzliwa?

Z niecierpliwością czekała, co powie Hania. Ale i z obawą. Pomysł był naprawdę świetny, lecz wiele razy zdarzało się, że Hania początkowo nie doceniała świetnych pomysłów Zosi.

W końcu kąciki ust Hani drgnęły.

– Interesujące – stwierdziła.

Hurra! Hani spodobał się jej pomysł!

– Zastanawiam się, czy wezmą do tego ślubu swoich najlepszych uczniów – ciągnęła Hania.

Wezmą do ślubu? Ooch! O tym Zosia nie pomyślała.

– Chodzi ci o dziewczynki sypiące kwiatki? – upewniła się.

Zawsze marzyła, żeby robić coś takiego!

Hania skinęła głową i odrzuciła włosy do tyłu.

– Wy, z trzeciej, możecie rozrzucać kwiatki. Ja na pewno zostanę młodszą druhną.

– Ojej, mam nadzieję, że oni szybko przestaną być narzeczonymi – powiedziała Zosia. – Zaczekaj… jeśli jutro rano podrzucę ten liścik pani Musze, to ile im to zajmie? Tydzień? Dwa?

Spojrzenie Hani spoważniało.

– Nie możesz tego zrobić.

– Dlaczego? Czy chodzi o mój charakter pisma? – zaniepokoiła się Zosia. – Pewnie jest zbyt staranny, co?

– Nie. – Siostra pokręciła głową, a potem przechyliła ją w namyśle. – Fakt, pan Kwiatek pisze dużo bardziej koślawo. Ale nie o to mi chodziło. Pomyśl, co będzie, jeśli pani Mucha powie: „Tak”, a pan Kwiatek zapyta: „Co tak?”. No bo skąd będzie wiedział, że napisał do niej list?

O, rany!

– Rozumiem – powiedziała Zosia i zaczęła intensywnie myśleć. – Więc sądzisz, że to pani Mucha powinna napisać do niego, a nie odwrotnie?

– Nie. – Hania kolejny raz pokręciła głową. – Czy ty nie czytasz magazynów ani nie oglądasz telewizji? Powinnaś wiedzieć, że ludzie najpierw chodzą na randki, a dopiero potem się żenią.

– Naprawdę? – Zosia zmarszczyła czoło.

To była dla niej nowość.

– Naprawdę! – Hania wzniosła wzrok ku sufitowi. – Takie rzeczy się wie, kiedy ma się dziesięć lat.

Zosia zerknęła na Kasię. Widać było, że i ona jest zaskoczona.

No dobrze, skoro pani Mucha i pan Kwiatek mają najpierw iść na randkę, trzeba do tego doprowadzić!

Zosia wygładziła kartkę, chwyciła długopis i ponownie zabrała się do roboty.

Droga pani Mucho Lilu!

Kocham panią cię.

Czy wyjdzie pani za mnie pójdziesz ze mną na randkę?

Z poważaniem

Pan Kwiatek Michał

PS A czy potem wyjdziesz za mnie?

Zosia skończyła i pokazała list Hani.

– Teraz lepiej? – zapytała.

Hania wolno pokręciła głową.

– Nie martw się – dodała szybko Zosia. – Napiszę to na komputerze i wydrukuję, żeby wyglądało bardziej oficjalnie.

– Mam inny pomysł – stwierdziła Hania ze zniecierpliwionym westchnieniem. – Lepiej namów mamę, żeby zaprosiła ich na kolację. – Zerknęła na zegarek. – A teraz wyjdź stąd. Muszę się szybko przebrać, bo się spóźnię!

– Jasne! – Zosia jednym susem zeskoczyła z łóżka. Wyjątkowo nie miała pretensji do siostry, że tak się panoszy. Chwyciła Kasię za rękę i pociągnęła ją do drzwi. – Chodź, musimy wymyślić nowy plan!

– Wow! – powiedziała z podziwem Kasia. – Twoja siostra musi dużo wiedzieć o miłości.

– No pewnie! – Zosia uśmiechnęła się z dumą. – Mamy to we krwi!

Dziewczynki pędem zbiegły na dół.

– Mamo! Mamo! – krzyczała Zosia.

– Jestem w kuchni! – zawołała mama. – I pamiętaj, że w domu się nie krzyczy!

Zosia podążyła za jej głosem i zastała mamę przy kuchennym stole. Obok siedział Maks, młodszy brat Zosi. Jego obecność w kuchni nie była żadną niespodzianką. Ale niespodzianką było to, czym się zajmował.

– Mamo! – zawołała wzburzona Zosia. – Jak mogłaś mu pozwolić, żeby znów bawił się ciastoliną?

– Wiem – westchnęła mama. – Ale co ja poradzę, skoro wyszperał cały zestaw w szafie? Pomyślałam, że dam mu drugą szansę.

Zosia spojrzała na stół zawalony kulkami kolorowego ciasta. A potem spojrzała na swojego dwuletniego braciszka. Buzię miał usmarowaną ciastoliną!

– Może się bawić, pod warunkiem, że nie będzie tego jadł – wyjaśniła mama. – Tak, Maksiu? Tylko nie do buzi! – ostrzegła go.

Jasne jest, że zaledwie wypowiedziała te słowa, Maks zgarnął kawał niebieskiej masy. A potem powoli, z chytrym uśmieszkiem podniósł ją do ust i udał, że je.

– Och, Maksiu, ty łobuziaku!

Mama uścisnęła go, po czym odwróciła się do Zosi i Kasi.

– Macie jakąś sprawę, dziewczynki? – spytała z uśmiechem.

Zosia wolałaby, żeby mama przestała wreszcie rozpieszczać Maksa. Kiedyś mogła to jeszcze zrozumieć, bo jako maluch był po prostu słodki! Siedział spokojnie i trzymał Zosię za palec. Albo bawili się w „a kuku!”. Ale teraz wszędzie było go pełno; biegał, wdrapywał się na meble i rozrzucał chrupki. Po prostu zmienił się w regularnego potwora! Stanowczo potrzebował tresera. I smyczy.

Jednak nie przyszła tu z Kasią po to, żeby rozmawiać o Maksie.

– Mamo? – zaczęła przymilnie. – Mam… wielką prośbę. Uważam, że powinniśmy zaprosić do nas na kolację panią Muchę i pana Kwiatka. Czy możemy? Proszę!

Czekała na odpowiedź, ściskając dłoń Kasi. Zastanawiała się, co miłego odpowie mamie, kiedy usłyszy: „O, nie. Nie ma mowy!”.

Jednak, ku jej zaskoczeniu, mama kiwnęła głową.

– Bardzo fajny pomysł, Zosiu. Oczywiście się zgadzam.

Hurra! Zosia podrzuciła w górę rękę przyjaciółki. Będzie randka!

– Zastanówmy się tylko kiedy – mówiła dalej mama. – Może po feriach…

– Zaraz! – przerwała jej Zosia. Nie mogły tak długo czekać! – Czy nie może być jutro?

Mama spojrzała na nią spłoszona.

– Jutro? Nie, Zosiu. Absolutnie nie.

– A w piątek? – spytała błagalnie Zosia.

Gotowa była paść przed mamą na kolana, ale w porę przypomniała sobie o Maksie i jego ciastolinie. Miałby za blisko do jej włosów. Już kiedyś popełniła taki błąd!

Mama odpowiedziała śmiechem, z miną pod tytułem: „Och, wy, szalone dzieciaki!”. Po chwili jej śmiech przeszedł w szeroki uśmiech.

Przez moment się namyślała, kręcąc w palcach kulkę z ciastoliny.

– Pani Mucha z panem Kwiatkiem… W piątek? Cóż, zobaczymy, co da się zrobić.

Ju-huu! Zosia mocno uścisnęła Kasię. A potem chciała uściskać mamę. Ale zanim zdążyła to zrobić, Maks nabrał dwie garście ciastoliny i pędem wybiegł z kuchni.

– Wracaj tu zaraz, drogi panie! – krzyknęła mama, ale synek był już w salonie. Wybiegła za nim. – Tylko nie upuść tego ciasta na dywan! I nie rozdepcz go! O, niee…

Zosia potrząsnęła głową.

– To nie brzmi dobrze – stwierdziła Kasia.

– Zawsze tak jest – westchnęła Zosia.

Usiadła na miejscu brata i skubnęła trochę ciastoliny.

Kasia też usiadła.

– Strasznie dawno się tym nie bawiłam. Mmm! Pamiętasz ten zapach? Mam ochotę ulepić weselny tort dla pani Muchy i pana Kwiatka – powiedziała.

Zosia uśmiechnęła się od ucha do ucha.

– Dobra! Ty robisz tort, a ja ulepię figurki panny młodej i pana młodego!

Szkoda, że Maks zdążył już pomieszać kolory. Zosia starała się, jak mogła. W rezultacie suknia panny młodej była różowawa, a smoking pana młodego – niebieski. Jednak Kasia oceniła, że jest w porządku, bo i tak pan Kwiatek stale nosi niebieskie dżinsy.

Zosia pracowała nad welonem, kiedy poczuła, że coś delikatnie muska jej łydkę. Zajrzała pod stół.

– Tuptusia! – To był puszysty ogon jej kotki.

Zosia delikatnie podniosła swoją pupilkę i założyła jej welon na uszy.

– Tuptusia byłaby śliczną panną młodą. Prawda, Kasiu?

Kasia zachichotała.

– No widzisz, Tuptusiu? Zośka Życzliwa dla ciebie też znajdzie męża!

Zosia ze śmiechem postawiła kotkę na stole, żeby mogła powęszyć. Po chwili Tuptusia zeskoczyła na jej kolana i zwinęła się w kłębek, mrucząc.

– Szczęściara jesteś – powiedziała Kasia. – Dlaczego ona nigdy nie przychodzi do mnie?

– Pewnie dlatego, że ja daję jej jeść – wyjaśniła Zosia.

Nie chciała, żeby przyjaciółce było przykro. Ale rzeczywiście czuła się szczęśliwa. Nie tylko z powodu Tuptusi.

To prawdziwe szczęście mieć taką przyjaciółkę jak Kasia. I mamę, która mówi „tak”. I starszą siostrę Hanię, która potrafi wymyślić randkową kolację!

Zadzwonił telefon. Dzwoniła mama Kasi. Prosiła, żeby Kasia wróciła do domu. Zosia życzliwie zadbała o to, żeby przed wyjściem przyjaciółka mogła przez chwilę popieścić Tuptusię.

Po paru minutach nadeszła mama, niosąc na rękach Maksa. Po drodze wyrwał się jej i podbiegł do stołu. Oj! Zosia w ostatniej chwili zdążyła usunąć młodą parę spod jego ręki.

– Marzy ci się ślub, Zosiu? – zażartowała mama.

Zosia uśmiechnęła się i wyzywająco zadarła brodę.

– Czemu nie? To żaden problem!

Mama odwzajemniła uśmiech.

– Pobawisz się z Maksiem, dopóki nie zrobię kolacji?

Och.

Zosia westchnęła.

– Dobrze, mamo.

– Tylko dopilnuj, żeby nie jadł więcej ciastoliny, dobrze?

– Dobrze, mamo – powtórzyła Zosia.

I nagle przypomniała sobie o Kasinym torcie!

Sięgnęła, żeby odsunąć go od Maksa.

Za późno!

Ups.