Jackie French

MÓJ PIES JEST DINOZAUREM

Ilustrował Stephen Michael King

Nazwa oryginalna serii: Wacky Families

Tytuł oryginalny: My Dog the Dinosaur

Copyright © Jackie French 2003

Illustrations copyright © Stephen Michael King 2003

First published in Australia in 2003 by HarperCollinsPublishers Pty Limited.

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa 2016

Tłumaczenie: Małgorzata Fabianowska

Redakcja, korekta i skład: Dolina Literek

ISBN 978-83-280-3226-2

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Dla Elaine Harris i jej labradorystycznych hau-hau-kumpelek, Allie i Dori, jak zawsze z miłością.

JF

Dla TT & L oraz kundelki Millie.

SMK

Rozdział 1
Mały, samotny piesek

Był najbardziej samotnym psem, jakiego Gucio widział w życiu. I najcichszym ze wszystkich. Siedział w kącie i łypał na Gucia.

– A może ten? – Tata pokazał na wesołego pekińczyka. – Jest taki milutki!

Tata lubił wszystko, co jest milutkie. W domu miał całą kolekcję słodziutkich kubków z kaczuszkami, a na noc zakładał piżamy w żółte kaczuszki na niebieskim, niemowlęcym tle.

– Wygląda jak puchata szczotka klozetowa – stwierdził Gucio.

– No dobrze, ale jaka milutka szczotka – upierał się tata. – Tio taki ślicny puchati piesek – zagruchał.

– Szczotka klozetowa i już – stwierdził kategorycznie Gucio.

– A mnie się bardzo podoba ten pies – powiedziała Fisia, pokazując na rottweilera z pazurami jak u tygrysa szablozębnego.

Fiśka miała na ramieniu wytatuowanego rekina i jeździła na największym i najbardziej czarnym motocyklu, jaki Gucio widział w życiu. Miał wrażenie, że jego siostra odreagowywała w ten sposób fakt, że od osiemnastu lat musiała cierpieć z powodu swojego dziecinnego tatusia i jego kolekcji słodziaków.

Rottweiler obnażył kły. Na ten widok inne psy w schronisku pochowały się po kątach.

– Widzisz? – odezwała się Fisia. – Fantastyczny pies.

Gucio pomyślał, że ten pies wygląda, jakby był zdolny pożreć całą rodzinę na kolację, a rano przekąsić gnat z listonosza, ale nie powiedział tego głośno. Fiśka nie lubiła, kiedy ktoś się z nią nie zgadzał.

Mama miała znudzoną minę. Zawsze miała taką minę, kiedy tylko odrywano ją od komputera nawet na chwilę.

– Nie rozumiem, po co Guciowi prawdziwy pies – powiedziała marudnym tonem. – Wirtualny byłby dużo mniej kłopotliwy. Albo kupmy mu jednego z tych nowych psich robotów.

– Dzisiaj Gucio ma urodziny – przypomniał jej tata. – Ma prawo wybrać takiego psa, jakiego sobie życzy.

– Chcesz rottweilera, prawda, braciszku? – zasugerowała bratu Fiśka. – Takiego psa nie musisz nawet żywić! Wystarczy go tylko wypuścić i sam upoluje dla siebie kolację! Żywi się kotami i świnkami morskimi.

Gucio nie cierpiał, kiedy siostra nazywała go „braciszkiem”, ale co mógł na to poradzić. Fiśka była starsza i większa niż on. Większa nawet od wielu ludzi.

– Chcę tego – powiedział, wskazując na szczeniaka w kącie.

W sumie mało przypominał psa. Miał bladobrązową sierść w ciemnobrązowe cętki, długą szyję i zabawny, gruby ogon. Siedział sam, wciśnięty w kąt wielkiej klatki, jakby żaden z psów nie chciał mieć z nim nic wspólnego.

Fisia prychnęła ze wzgardą.

– Taki pies nie wystraszy złodzieja, chyba że złodziej umarłby ze śmiechu. On nie ma nawet uszu. Co to za pies bez uszu?

– A popatrzcie na te długie włosy – dodała mama. – Będzie ich pełno na dywanie i powłażą mi do komputera.

– I nie zdobędzie żadnej nagrody na psiej wystawie – powiedział tata; też nie był przekonany.

– Nic mnie to nie obchodzi – stwierdził buntowniczo Gucio. – Chcę tego psa i żadnego innego. Hej, mały! – zawołał do szczeniaka.

Pies pomachał grubym ogonem, który był tak wielki, że w zasadzie machał właścicielem.

– To najbardziej beznadziejny pies, jakiego widziałam w życiu – oceniła Fisia.

– Krps – odezwał się pies.

– On nawet nie potrafi szczekać! – westchnęła mama. – Chociaż to może i zaleta. Nie będzie budził szczekaniem sąsiadów.

– Chodź do mnie, piesku – odezwał się łagodnie Gucio.

Pies zerwał się i podbiegł do niego. Miał potężne, słupowate i włochate nogi. A jednak Gucio czuł, że on i ten pies są dla siebie stworzeni.

– Krps – powtórzył pies i wetknął mokry nos we wnętrze dłoni swojego nowego pana, przy okazji śliniąc mu spodnie.

Tata westchnął.

– Okej – powiedział. – Idę za niego zapłacić.

Rozdział 2. Pies przybywa do domu

Pies przez całą drogę do domu był nadzwyczaj spokojny. Leżał zwinięty na kolanach Gucia, podczas gdy tata prowadził, a mama marzyła już tylko o komputerze i swoim nowym programie, dzięki któremu będzie mogła odszyfrowywać wiadomości od obcych (jeśli obcy kiedykolwiek jej coś przyślą). Za nimi ryczał demoniczny motocykl Fiśki.

Samochód zatrzymał się na podjeździe. Gucio otworzył drzwi. Siostra zaparkowała obok.

– Widzisz? To jest twój nowy dom – zwrócił się do psa.

– Krps – powiedział niespokojnie pies, śliniąc się obficie.

– A to jest podwórko, na którym będziesz mógł się bawić – zachwalał jego nowy pan. – A dalej ogród z grządkami, w których będziesz mógł kopać. Jeszcze kot sąsiadów, na którego będziesz mógł polować, i…

– Krrrppss!

Pies z przerażeniem wtulił się w ramiona Gucia i ukrył łeb w fałdzie jego koszuli.

Fisia zdjęła kask.

– Ten pies boi się kotów – powiedziała z pogardą. – Ale mięczak! Co to za pies, który się trzęsie na samą wzmiankę o kocie?

– On się wcale nie boi – bronił swojego pupila Gucio. – Po prostu ma za dużo przeżyć jak na jeden dzień i tyle.

– Akurat – mruknęła Fisia. Jej motocyklowe buty zazgrzytały na żwirze. – A jak go nazwiesz, braciszku?

– Może Bajtek? – zasugerowała mama. – Wiesz, od tych komputerowych bajtów.

– Miluś byłby bardzo fajny – podpowiedział tata.

– A moim zdaniem powinien się nazywać Paszczur – stwierdziła Fiśka. – To przynajmniej imię z pazurem.

– Krps – powiedział pies, z uwielbieniem patrząc Guciowi w oczy.

– Nazwę go Kropasem – oznajmił Gucio.

– Kropas? Co to za imię? – Fiśka się skrzywiła.

– Przecież sam na siebie tak mówi. Co ty na to, Kropas?

– Krps – zgodził się pies.

Wyciągnął swoją długą szyję i polizał go po brodzie. Miał najdłuższe i najbardziej wilgotne wargi, jakie Gucio kiedykolwiek widział.

– Rozumiesz? – powiedział do siostry. – On już zna swoje imię.

Fisia wyciągnęła rękę i podrapała Kropasa po brzuszku. Uśmiechnęła się chytrze.

– A ja wiem coś, czego ty, braciszku, na pewno nie wiesz – oznajmiła.

– No, co?

– Ten twój mięczak to dziewczynka!