Judy Brown

ZWIERZOBOTY

Szkolna awaria

Ilustracje Judy Brown
Tłumaczenie Michał Zacharzewski

Tytuł oryginalny: Petbots. School Shutdown

Text and illustrations copyright © Judy Brown, 2014

First published by Piccadilly Press, 2014

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o., Warszawa 2016

Redakcja, korekta i skład: Dolina Literek

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

al. 3 Maja 12, 00-391 Warszawa

tel. 22 826 08 82, 22 828 98 08

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-3280-4

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żadna część tej publikacji nie może być powielana, przekazywana lub wykorzystywana w jakiejkolwiek formie bez uprzedniej zgody Wydawcy.

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Rozdział 1. Zadomawianie się

- Rozdział 2. Niezwykła dostawa

- Rozdział 3. Trefny plik

- Rozdział 4. Wirus w systemie

- Rozdział 5. Infekcja

- Rozdział 6. Coraz gorzej!

- Rozdział 7. Zziębnięci i głodni

- Rozdział 8. Odcięci od świata

- Rozdział 9. Kopia zapasowa

- Rozdział 10. Złośliwy wirus

- Rozdział 11. Awaria systemu

- Rozdział 12. Koniec kota?

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Sue

Rozdział 1
Zadomawianie się

Sądziłem, że wszyscy poszli już do domów – szepnął Robokot. – Kto to właściwie jest?

Kot siedział razem z myszką Iskierką w szkolnym schowku na artykuły biurowe. Kiedy jego przypominające radar uszy nieoczekiwanie wychwyciły osobę wspinającą się po schodach, po prostu ukrył się w najbliższym bezpiecznym miejscu.

– Mam nadzieję, że ptaszkowi nic nie grozi – stwierdziła jego przyjaciółka.

Poruszała się nerwowo za drzwiczkami, to w prawo, to w lewo, rozrzucając wokół iskierki.

I rzeczywiście, kiedy Flo, trzeci kumpel z ich paczki, usłyszał zbliżające się kroki, pofrunął do włazu prowadzącego na strych znajdującego się w suficie na korytarzu. Potem z najwyższym trudem zaczął wciągać drabinę na górę. Nie było mu łatwo, choć miał naprawdę silny dziób, taki ze wspomaganiem. W ostatniej chwili zatrzasnął właz z hukiem.

Przypominające radar uszy? Rozrzucając iskierki? Dziób ze wspomaganiem? Tak, tak! Robokot, Iskierka i Flo nie byli zwykłymi zwierzętami. Byli zwierzobotami i każdy z nich miał inne, bardzo niezwykłe umiejętności. Przez wiele lat mieszkali z profesorem, który ich stworzył. Potem mężczyzna zachorował, a jego posiadłość została sprzedana. Przyjaciele musieli sobie znaleźć nowy dom. I znaleźli. Na strychu w szkole!

Któregoś wieczoru zwiedzali budynek. Sądzili, że nikogo już w nim nie ma. Profesor wiele razy przestrzegał ich przed niebezpieczeństwem, w jakim mogą się znaleźć, kiedy zostaną złapani. Powiedział im, że ludzie z pewnością rozbiorą ich na części, żeby zobaczyć, jak działają, i prawdopodobnie nie będą w stanie złożyć ich z powrotem. Kiedy więc usłyszeli, że ktoś przechadza się po szkole, postanowili się ukryć.

– Co to za hałas? – burknął ten ktoś od strony schodów. – Czy to któreś z dzieci?

Robokot wyłączył latarki, które miał zamontowane w oczach, i ukrył się z Iskierką w najdalszym rogu schowka, pod najniższą z półek. Wyraźnie słyszał zbliżające się kroki.

– Kto to jest? – szepnęła myszka.

– Flo? – zapytał kot, korzystając z ich wewnętrznego kanału komunikacji. – Widzisz coś?

Ptaszek podważył klapę i wyjrzał przez szparę, próbując się zorientować, czyj to ten burkliwy głos.

– Wygląda jak woźny albo ktoś w tym stylu – odpowiedział.

I tak właśnie było. Albert Wróblewski, szkolny woźny, wszedł na najwyższe piętro i ruszył korytarzem przed siebie, niosąc miotłę przygotowaną do obrony. Wrócił właśnie do pracy po paskudnej grypie i dlatego był jeszcze bardziej marudny niż zazwyczaj. Od razu zauważył, że drzwi schowka są uchylone. Podszedł bliżej i otworzył je na oścież, jak gdyby wiedział, że ktoś tam się ukrył. Potem uważnie rozejrzał się dookoła.

Robokot i Iskierka wyłączyli się. Byli gotowi zrobić wszystko, byle tylko mężczyzna nie odkrył ich obecności.

Po kilku pełnych napięcia chwilach woźny westchnął.

– Ech! Nikogo tu nie ma! – powiedział do siebie.

Miał nadzieję, że złapie jakiegoś niegrzecznego, planującego niecny podstęp ucznia. Zawiedziony zatrzasnął drzwi z hukiem.

Ponieważ wciąż chodził po korytarzu, Robokot i Iskierka nie mogli się ruszyć!

W końcu mężczyzna zainteresował się panującym wokół bałaganem.

– Spójrzcie tylko na stan tej podłogi! Nie wiem, dlaczego za każdym razem, gdy znikam na kilka tygodni, to miejsce schodzi na psy! – kontynuował. – Muszę tu zamieść, naprawić klamkę w sali 5A, potem napić się kakao i zamknąć to miejsce na cztery spusty. Dopiero wtedy będę mógł pójść do domu. Cieszę się, że mam przed sobą wolny weekend.

Kiedy Flo zorientował się, że woźny idzie z miotłą w jego stronę, błyskawicznie zatrzasnął klapę. Zastanawiał się, w jaki sposób mógłby uratować swoich przyjaciół.

W końcu Robokot znów się włączył.

– Zaraz poszukamy jakiejś innej drogi na strych. Chyba… chyba mam pomysł, w jaki sposób wydostać się ze schowka tak, aby woźny nas nie zauważył. Na razie zajmij miejsce przy klapie i nie ruszaj się.

– Ale dlaczego…? – zaczął Flo.

Potem zobaczył niewielki obłok dymu unoszący się znad podłogi. Ukryta w schowku Iskierka wycinała swoim laserowym wzrokiem kwadratowy otwór w suficie. Gdy przycięła już jego trzy boki, Robokot rozciągnął swoje teleskopowe nogi i uniósł korpus. Podtrzymał poluzowany blok, żeby ten nie spadł z łoskotem na dół.

– Bądź ostrożna, kiedy uwijasz się z tym laserem – powiedział lekko zaniepokojony. – Wolałbym zostać w jednym kawałku.

Iskierka zachichotała.

Kiedy zakończyła pracę, Robokot znów odezwał się do Flo.

– Tu na dole wszystko jest gotowe. Czy mógłbyś się zająć panelami podłogowymi?

Ptaszek wyciągnął dziobem gwoździe z podłogi w miejscu, z którego jeszcze przed chwilą unosił się dym. Potem uniósł deski, tworząc nowe przejście.

– Cześć, Flo – szepnął kot.

Jego zielone oczy błyszczały w ciemnościach panujących niżej.

Iskierka śmignęła przez otwór i zatrzymała się dopiero na swoim ulubionym miejscu na strychu – tuż przy oknie. Wyglądała na zewnątrz i czekała, aż woźny sobie pójdzie.

Robokot i Flo resztę wieczoru spędzili, budując i mocując klapę w nowym przejściu oraz dyskutując o problemach, jakie wywołało pojawienie się mężczyzny.

– To był naprawdę przerażający wieczór – stwierdził ptaszek. – Zostaliśmy zaskoczeni i niemal zauważeni.

Iskierka kiwnęła łepkiem.

– Sądziłam, że po lekcjach będziemy mogli swobodnie biegać po szkole, ale to chyba niemożliwe. Wszyscy lubimy przemykać po korytarzu, kiedy nauczyciele i uczniowie są w salach. Ale teraz ten woźny może pojawić się wszędzie. I to w każdej chwili!

– Tak, teraz z pewnością będzie łaził to tu, to tam – jęknął Flo.

– Potrzebujemy jakiegoś systemu wczesnego ostrzegania – zadecydował Robokot. – Czegoś, co pozwoli nam uniknąć spotkania z nim.

– Czy znajdziemy coś takiego w rzeczach, które zabraliśmy ze starego domu? – zapytała myszka.

– Raczej nie – odpowiedział kot. – Mamy tylko stary komputer profesora, laptop, kamerę, jego notatniki oraz trochę części zapasowych. Moglibyśmy zdobyć jeszcze kilka kamer, ale to nie wystarczy. Będę musiał zamówić sprzęt w sieci, tak jak robiłem to dla profesora.

– Na jego tajnym koncie zostało jeszcze trochę pieniędzy. Chyba możemy je wykorzystać – stwierdził ptaszek.

– Ale jak odbierzemy sprzęt, kiedy zostanie dostarczony? – dociekała Iskierka.

– Zadbam o to, żeby przesyłka dotarła w weekend, kiedy nikogo tu nie będzie – wyjaśnił kot i zawahał się. – Trzeba będzie ją zaadresować na kogoś… Ale z pewnością wymyślę, jak sobie z tym poradzić – dodał i uśmiechnął się psotnie.