OSHO

Księga mężczyzn

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Przedmowa

Wprowadzenie

CZĘŚĆ 1

Adam

Ofiara

Niewolnik

Syn

Robot

Zwierzę

Maniak seksualny

Mnich

Homoseksualista

Zorba

CZĘŚĆ 2

EWA

Macho

Żebrak

Partner

Mąż

Ojciec

Przyjaciel

Playboy

CZĘŚĆ 3

Polityk

Kapłan

Naukowiec

Biznesmen

Amerykanin

Budda

CZĘŚĆ 4

Nowy Człowiek

Medytujący

Wojownik

Hazardzista

Twórca

Wiek sędziwy

Mistrz

Zorba Budda

O AUTORZE

MIĘDZYNARODOWY OŚRODEK MEDYTACJI OSHO

Więcej informacji

Przypisy końcowe

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału
The Book of Men

Redakcja
Krystyna Podhajska

Korekta
Jolanta Ogonowska

Projekt okładki oraz grafiki w tekście
Sławomir Kawka

Zdjęcie na okładce
Marcel Bielawski

Copyright © 1999 by OSHO International Foundation, Switzerland All rights reserved.

Materiał zawarty w tej książce pochodzi z różnych wystąpień publicznych Osho z okresu ponad 30 lat. Wszystkie wykłady Osho zostały wydane w całości w formie książkowej i są również dostępne w postaci oryginalnych nagrań. Nagrania dźwiękowe i pełny zbiór tekstów można znaleźć w internecie: OSHO Library, www.osho.com OSHO jest zarejestrowanym znakiem handlowym, którego używanie wymaga zgody lub licencji.

Copyright © for the Polish edition by Jacek Santorski & Co Agencja Wydawnicza, 2008

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-096-6

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Przedmowa

Tytuły rozdziałów dobrano w ten sposób, by ustrukturalizować bogaty materiał, który pochodzi z wykładów Osho. Poruszają one temat wyzwolenia mężczyzn. Archetypy – Adam, Robot, Żebrak, Kochanek, Polityk, Hazardzista, Twórca itp. – nie powinny być rozumiane jako ściśle określone typy charakteru czy osobowości, lecz raczej jako opis określonych tendencji, uwarunkowań i wzorców zachowania, występujących u każdego z nas. Osho stwierdza, że nasza wewnętrzna rzeczywistość wykracza poza wszelkie teorie i typologie. Wymienione archetypy zastosowano, by pomóc nam w rozpoznaniu określonych uwarunkowań i w przekraczaniu ich. Istotne jest, byśmy wydostali się poza ograniczenia narzucone nam przez umysł i społeczeństwo, przekroczyli osobowość i odkryli naszą pierwotną twarz, naszą prawdziwą, podstawową jaźń.

Wprowadzenie

Wyzwolenie mężczyzn jeszcze nie nastąpiło. Nie tylko kobiety, lecz również mężczyźni potrzebują ruchu wyzwolenia. Chodzi o wyzwolenie ze zniewolenia, o uwolnienie od wartości, które negują istotę życia, i od uwarunkowań narzuconych ludzkości przez religie. Kapłani oraz politycy doprowadzili do powstania dramatycznego rozszczepienia w ludzkiej świadomości. Stworzyli człowieka wyalienowanego, obciążonego silnym poczuciem winy, uwikłanego w ciągłą walkę wewnętrzną. Ta walka wyraża się we wszelkich dziedzinach życia. Jest to konflikt pomiędzy ciałem a duszą, materią a umysłem, materializmem a spirytualizmem, nauką a religią, mężczyzną a kobietą, Wschodem a Zachodem.

Życie możemy przeżywać na dwa sposoby: kalkulując, jak to czynią nauka, technika, matematyka, ekonomia, lub też poddając się jego poezji – jak to się dzieje w sztuce, muzyce, estetyce i miłości.

Każdy człowiek od wczesnego dzieciństwa jest warunkowany tak, by mógł funkcjonować i przeżyć w świecie nastawionym na rywalizację, na osiągnięcia. Ludzie dają się wciągnąć w walkę o pieniądze, sukcesy, sławę, władzę, prestiż i status. Małe dziecko przejmuje wartości oraz cele od rodziców, nauczycieli, duchownych i polityków, zupełnie ich nie kwestionując. W ten sposób młody człowiek oddziela się od swojej prawdziwej natury, od oryginalnej wewnętrznej istoty. Zanika zdolność do przeżywania bezwarunkowej radości, zanikają pierwotna niewinność i umiejętność twórczej zabawy. Młoda osoba zostaje odcięta od twórczego potencjału, od zdolności kochania, od radości i chęci życia… Młody chłopak jest kształtowany w ten sposób, że obumiera jego ciało i przytępia się zmysłowa wrażliwość. Traci on dostęp do tkwiących w jego wnętrzu kobiecych jakości – takich jak uczuciowość, delikatność, miłość i intuicja. Zamyka się w sobie, staje pozbawionym uczuć robotem.

Społeczeństwo uczy chłopców, by stali się „silnymi mężczyznami”. Jest to równoznaczne ze stłumieniem kobiecych cech: miękkości, wrażliwości, miłości i współczucia. Każdy mężczyzna nosi w sobie „wewnętrzną kobietę”. Jest to nieświadoma czy też półświadoma kobieca część męskiej psychiki. Była ona tłumiona przez tysiące lat.

Osho ukazuje inną drogę życia – drogę medytacji. Pierwszy krok na tej ścieżce wiąże się z rozpoznaniem transformującej mocy medytacji i przebudzenia świadomości, co prowadzi jednostkę ku dojrzałości. Medytacja działa niczym katalizator wewnętrznego wzrostu, integruje jednostkę ludzką oraz wprowadza równowagę pomiędzy jej częścią żeńską i męską. Uczy radości życia w jego nieskończonej różnorodności. Wprowadza zdrową równowagę ciała, duszy i umysłu. Równoważy pierwiastek materialny i duchowy, świat zewnętrzny i świat wewnętrzny.

Dzisiejszy człowiek znajduje się w głębokim kryzysie. Ten kryzys jest zjawiskiem globalnym; objął naszą planetę u progu trzeciego tysiąclecia. Powstaje więc pytanie: „Co dalej, Adamie?”. Doszliśmy do granic wzrostu ekonomicznego, wiara w nieskończone możliwości nauki i postęp społeczny została zdruzgotana. Wszystkie rewolucje polityczne zawiodły. Nastał czas na gruntowną, wewnętrzną rewolucję.

Człowiek musi przestać funkcjonować mechanicznie i nieświadomie, jak robot. Powinien rozwijać miłość do samego siebie, umacniać samoświadomość i głęboki szacunek do swojej prawdziwej natury. Tylko wtedy powstanie szansa na uniknięcie zbiorowego samobójstwa.

„Człowiek potrzebuje nowej psychologii, by zrozumieć siebie samego” – mówi Osho. Bardzo istotne jest rozpoznanie i przyswojenie następującego odkrycia: „Żaden mężczyzna nie jest po prosu mężczyzną i żadna kobieta nie jest po prostu kobietą. Każdy mężczyzna jest zarówno kobietą, jak i mężczyzną. Podobnie każda kobieta jest zarówno mężczyzną, jak i kobietą. Adam ma w sobie Ewę, Ewa zaś Adama. W rzeczywistości nikt nie jest tylko Adamem ani jedynie Ewą. Każdy z nas jest Adamem-Ewą. Jest to jedno z najważniejszych odkryć”.

Jednak mężczyzna został uwarunkowany tak, że odrzuca kobiece wartości w sobie samym. Nauczono go tłumienia kobiecej części. W związku z tym tłumiony jest także pierwiastek kobiecy w świecie zewnętrznym. Odcięty od swej wewnętrznej kobiecości, mężczyzna poszukuje jej w świecie zewnętrznym, w swych relacjach z kobietami. Potrzebuje ponownie zintegrować swą kobiecą część, by móc osiągnąć pełnię.

„W moim ujęciu nowy człowiek musi być buntownikiem, który szuka swego prawdziwego ja, swojej pierwotnej twarzy. Taki człowiek jest gotów zrzucić wszelkie maski, uwolnić się od pretensji i hipokryzji, ukazać się światu takim, jaki jest. Nie ma znaczenia, czy inni będą go kochać, czy też potępiać; respektować go i honorować czy też nim pogardzać; czy będzie on koronowany, czy też krzyżowany. Taka osoba czuje, że bycie sobą jest największym błogosławieństwem. Jeżeli nawet będziesz krzyżowany, to dostąpisz tego w poczuciu spełnienia i niezmiernego zadowolenia. Będziesz prawdziwym człowiekiem: szczerym, który poznał miłość i współczucie, który zrozumiał, że większość ludzi pozostaje w zaślepieniu, nieświadomości i stanie snu”.]

CZĘŚĆ 1

Adam

Adam był pierwszym człowiekiem nie z tego powodu, że jako pierwszy zaistniał na tej ziemi. Przed nim żyło wielu innych ludzi. Nie utrwalili się oni jednak w historii, nie mieli bowiem indywidualnego ego. To Adam jako pierwszy powiedział „nie”. Przed nim istniały miliony istot ludzkich, jednak żadna z nich tego nie powiedziała. Nie mogły one w związku z tym stać się mężczyznami, nie mogły wykształcić niezależnego ja.

To Adam powiedział „nie”. Ucierpiał oczywiście z tego powodu. Został bowiem wygnany z boskiego ogrodu.

Adam jest mężczyzną i każdy mężczyzna jest podobny do Adama. Dzieciństwo natomiast jest niczym ogród Edenu. Każde dziecko jest tak szczęśliwe jak zwierzęta, jak ludzie pierwotni, jak drzewa. Czy widziałeś dziecko, które porusza się między drzewami lub biegnie po plaży? Dziecko nie stało się jeszcze człowiekiem. Jego oczy są przejrzyste, lecz nieświadome. Dziecko musi się wydostać z Edenu.

W tym właśnie zawiera się sens wypędzenia Adama z raju. Przestaje on być częścią nieświadomego szczęścia. Musi się stać osobą świadomą. Droga do tego prowadzi przez zjedzenie owocu z drzewa poznania. W ten sposób Adam staje się człowiekiem.

Historia nie polega na tym, że pewnego razu Adam został wygnany z raju. Każdy Adam musi przechodzić przez to samo doświadczenie. Każde dziecko musi zostać wyrzucone z boskiego ogrodu. Jest to część jego procesu rozwoju. Po to, by nastąpił wzrost, niezbędne jest doznanie bólu. Człowiek musi utracić raj, by go ponownie odzyskać, tym razem świadomie. Jest to ciężar, który człowiek musi udźwignąć, jest to jego przeznaczenie. W tym zawarte jest cierpienie człowieka, a zarazem jego wolność i wielkość.

Dlaczego nigdy nie jestem zadowolony z tego, kim jestem, i z tego, co przyniosło mi życie? Ciągle pragnę robić coś innego, chcę być kimś innym. Ciągle uważam, że inni mają więcej niż ja, zgodnie z powiedzeniem: „Po drugiej stronie mego płotu trawa jest bardziej zielona”.

Dlaczego tak się dzieje?

Dzieje się tak z powodu twojej dezorientacji. Poruszasz się w kierunku niezgodnym z naturą. Nie realizujesz swego potencjału. Swój rozwój dostosowujesz do oczekiwań innych ludzi. Nie może ci to jednak przynieść zadowolenia. Skoro nie doświadczasz zadowolenia, twoje logiczne rozumowanie podpowiada: „Być może mam za mało. Sięgnę po więcej”. Chcesz to osiągnąć. Rozglądasz się wokół siebie i dostrzegasz ludzi, którzy uśmiechają się, wyglądają na szczęśliwych. Jednak są to tylko pozory. Ludzie zakładają maski i oszukują siebie nawzajem. Ty także nosisz maskę – dlatego inni myślą, że jesteś od nich szczęśliwszy. Ty natomiast myślisz, że to inni są bardziej szczęśliwi.

Trawa wygląda na bardziej zieloną po drugiej stronie płotu. Dzieje się tak w przypadku obu obserwujących osób. Osoba, która mieszka po drugiej stronie ogrodzenia, widzi trawę na twojej działce jako bardziej zieloną, grubszą, lepszą. To iluzja wywołana patrzeniem z większej odległości. Gdybyś mógł patrzeć na tę trawę z bliska, stwierdziłbyś, że wcale taka nie jest. Jednak ludzie odnoszą się do siebie z dystansem; nawet przyjaciele i kochankowie. Nadmierna bliskość mogłaby być niebezpieczna. Ludzie mogliby zobaczyć, jacy są naprawdę.

Od początku podążasz fałszywym tropem. Twoje działania prowadzą do cierpienia. W przyrodzie nie ma pieniędzy. Gdyby pieniądze były wytworem natury, rosłyby na drzewach. Pieniądze są wynalazkiem człowieka. Jest to wynalazek pożyteczny, a zarazem niebezpieczny. Widzisz, że ktoś ma dużo pieniędzy, i myślisz, że pieniądze przynoszą radość: „Spójrz na tego człowieka. Wydaje się tak radosny”. Wyciągasz z tego wniosek, że należy gonić za pieniędzmi. Ktoś wygląda na zdrowszego – goń więc za zdrowiem. Ktoś inny zajmuje się określoną działalnością i wygląda na zadowolonego. Naśladuj go.

Orientujesz się ciągle na innych. Społeczeństwo ukształtowało cię w ten sposób, abyś nigdy nie zwracał uwagi na własny potencjał. Całe nieszczęście wynika po prostu stąd, że nie jesteś sobą. Bądź sobą, a wtedy nie będziesz doświadczał cierpienia, nie będziesz rywalizował z innymi, nie będzie ci przeszkadzać, że inni mają więcej.

Jeżeli chcesz, by trawa była bardziej zielona, nie musisz spoglądać na drugą stronę, na teren sąsiada. Możesz uczynić trawę bardziej zieloną po twojej stronie i to w prosty sposób. Ty jednak patrzysz we wszystkich kierunkach i widzisz, że wszystkie trawniki, z wyjątkiem twego, są niezwykle piękne.

Człowiek musi być połączony ze swoim potencjałem i nikt nie powinien narzucać mu swego przewodnictwa. Ludzie powinni pomagać każdej osobie w jej indywidualnym rozwoju. Wówczas na świecie panowałoby pełne zadowolenie.

Od dzieciństwa nie zdarzyło mi się odczuwać niezadowolenia. Nie pozwoliłem bowiem nikomu przeszkodzić mi w moich działaniach i chroniłem swoją indywidualność. Przyjęcie takiej postawy niezmiernie mi pomogło. Było to trudne i trudności się nasilały. Obecnie cały świat zwrócił się przeciwko mnie. Jednak to mi nie przeszkadza. Jestem w pełni szczęśliwy i zadowolony. Nie mogę sobie wyobrazić, bym mógł przyjąć inną postawę. W każdym innym wypadku byłbym nieszczęśliwy.

Ten świat sprzeciwia się indywidualnym postawom, sprzeciwia się twemu prawdziwemu ja. Świat chce, abyś był robotem. Wyraziłeś na to zgodę i dlatego znalazłeś się w kłopotliwym położeniu. Jednak intencją natury nie jest uczynienie z ciebie robota. Zagubiłeś swoją oryginalną postać i z tego powodu ciągle czegoś szukasz, czegoś ci brakuje: „Może chodzi o lepsze meble, lepsze zasłony, lepszy dom, lepszą żonę, lepszą pracę…”. Przez całe życie pospiesznie podążasz z jednego miejsca w drugie. Społeczeństwo od samego początku działa na ciebie zaburzająco.

Moje wysiłki skierowane są na to, byś mógł odnaleźć samego siebie. Będziesz mógł nagle stwierdzić, że znikło wszelkie niezadowolenie. Wystarczy być sobą.

Dlaczego tak trudno kochać siebie samego?

Każde dziecko rodzi się z ogromną miłością do siebie samego. Społeczeństwo oraz religia niszczą tę pierwotną miłość. Gdyby dziecko, rozwijając się, wzmacniało miłość do siebie samego, kto wówczas kochałby Jezusa Chrystusa? Kto kochałby prezydenta? Kto kochałby rodziców? Miłość dziecka do samego siebie musi zostać powstrzymana. Dziecko ma być ukształtowane w ten sposób, by jego miłość była zawsze skierowana ku obiektom zewnętrznym. Ten proces bardzo zubaża człowieka. Jeżeli bowiem kochasz kogoś na zewnątrz siebie – Boga, papieża, swego ojca, swoją żonę, swego męża czy swoje dzieci – popadasz w zależność. Stajesz się istotą podrzędną, żebrakiem.

Urodziłeś się jako król, który jest całkowicie zadowolony z samego siebie. Jednak twój ojciec pragnął, abyś go kochał; podobnie twoja matka. Wszyscy w twoim otoczeniu chcieli, abyś ich kochał. Nikt nie zwracał uwagi na to, że osoba, która nie kocha samej siebie, nie może kochać kogoś innego. W sytuacji, gdy każdy usiłuje kogoś kochać, a nie ma faktycznie nic do zaoferowania, powstaje szalone społeczeństwo. Dlaczego ludzie pozostający w miłosnych związkach nieustannie walczą i nękają siebie nawzajem? Powód jest prosty. Nie dostali tego, czego się spodziewali. Obie strony są żebrakami pozbawionymi miłości.

Dziecko, które jest kształtowane we właściwy sposób, może rozwijać miłość do siebie samego. W rezultacie staje się tak pełne miłości, że dzielenie się nią jest dla niego koniecznością. W takim wypadku miłość nigdy nie czyni cię zależnym. Jesteś dawcą, a dawca nigdy nie jest żebrakiem. Druga osoba także jest dawcą. Kiedy spotykają się dwaj królowie, dwaj mistrzowie swych serc, wówczas pojawia się ogromna radość. Żadna z tych osób nie jest zależna od drugiej. Obie zachowują swą indywidualność i niezależność. Znajdują oparcie i ugruntowanie w sobie. Każda z tych osób jest głęboko zakorzeniona we własnej istocie. Z tego wewnętrznego źródła wypływa nektar zwany miłością i wydostając się na powierzchnię, rozkwita tysiącami róż.

Tego rodzaju osoby nie mogły, jak dotąd, pojawić się z powodu istnienia proroków, mesjaszy, boskich inkarnacji i innego rodzaju głupców. Te „religijne” postacie niszczyły cię dla własnych korzyści, z pobudek egoistycznych. Zniszczyły cię doszczętnie.

Pomyśl logicznie. W jednym wypadku to mesjasz czy zbawca staje się przedmiotem twojej miłości, ty zaś cieniem, który ślepo za nim podąża. W drugim wypadku jesteś w pełni zadowolony, przepełnia cię miłość i rozkwitasz. Czy wówczas będziesz troszczył się o zbawienie? Już jesteś zbawiony. Czy będziesz chciał się dostać do raju? Już w nim jesteś.

Jeżeli nauczysz się kochać siebie samego, znikną kapłani, a politycy nie będą mieli zwolenników. Upadną wszelkie usankcjonowane autorytety i nieczyste interesy. One mogą bowiem prosperować dzięki subtelnej psychicznej eksploatacji osób takich jak ty.

Uczenie się miłości do siebie samego nie jest trudne. Jest to proces naturalny. Nauczyłeś się postawy sprzecznej z naturą, nauczyłeś się kochać innych, nie kochając siebie. Zrobiłeś coś prawie niemożliwego. Teraz masz to zmienić. Jest to kwestia zrozumienia, prostego zrozumienia: „Mam kochać siebie, gdyż w przeciwnym razie zgubię sens życia. Nigdy nie dorosnę. Po prostu się zestarzeję. Nie będę miał indywidualności, nie stanę się prawdziwym człowiekiem, godnym i zintegrowanym”.

Jeżeli nie potrafisz kochać siebie samego, nie możesz kochać nikogo w tym świecie. Wiele problemów psychicznych pojawia się z tego powodu, że jesteś od siebie oddzielony. Jesteś bezwartościowy, nie jesteś taką osobą, jaką powinieneś być. Twoje działania powinny zostać skorygowane. Musisz być ukształtowany według określonego wzorca.

W Japonii rosną drzewa, które mają czterysta lat, lecz zaledwie dwadzieścia centymetrów wysokości. Japończycy uważają, że te drzewa są dziełem sztuki. Ja jednak uważam, że to morderstwo, czyste morderstwo! Drzewo wygląda na bardzo stare, lecz ma tylko dwadzieścia centymetrów wysokości. Powinno mieć wysokość czterdziestu metrów i sięgać ku gwiazdom. W jaki sposób oni to robią? Jakiej używają metody? Japończycy włożyli drzewo do naczynia, które nie ma dna. Kiedy drzewo puszcza korzenie, skracają je. Ponieważ korzenie nie mogą wejść głębiej w glebę, drzewo nie może rosnąć do góry. Staje się coraz starsze, lecz nie rośnie. Takiej samej metody użyto przeciwko ludziom.

Miłość do siebie samego stanowi konieczny warunek twego wzrostu. Dlatego uczę cię egoizmu. Jest to naturalna postawa.

Wszystkie religie nauczają postawy altruistycznej. Uczą poświęcenia dla różnych głupich idei, na przykład dla flagi narodowej, która jest kawałkiem starej szmaty. Masz służyć swemu państwu. Państwo zaś jest zwykłą fantazją. Ziemia nie dzieli się na państwa. To przebiegłość polityków doprowadziła do podziałów zaznaczonych na mapach. Poświęcasz się w imię linii wytyczonych na mapach!

Masz umrzeć w imię własnej religii: chrześcijaństwa, hinduizmu, buddyzmu czy islamu. Zorganizowano to w przemyślny sposób. Zostałeś złapany. Jeżeli umrzesz za swój naród, zostaniesz uznany za męczennika. W rzeczywistości popełniasz samobójstwo i to z głupiego powodu. Jeżeli umrzesz w imię swojej religii, trafisz do raju, będziesz doświadczał wiecznych błogosławieństw. W ten sposób jesteś manipulowany. W tej manipulacji pojawia się jeden zasadniczy wątek: nie kochaj siebie, nienawidź siebie. Jesteś bowiem nic niewart.

Każdy jest pełen nienawiści w stosunku do samego siebie. A czy sądzisz, że jeżeli nienawidzisz siebie, znajdziesz kogoś, kto cię pokocha? Zaakceptowałeś przekonanie, że stajesz się wartościowym człowiekiem, jeśli stosujesz się do określonych reguł, religijnych dogmatów czy politycznych ideologii.

W momencie przyjścia na świat nie byłeś chrześcijaninem, katolikiem czy komunistą. Każde dziecko w momencie narodzin jest niczym czysta karta (tabula rasa), całkowicie czyste. Ta karta nie jest wypełniona ani słowami Biblii, ani Koranu, ani Gity, ani też „Kapitału”. Nic nie jest na niej zapisane. Dziecko nie przynosi ze sobą żadnych świętych ksiąg. Rodzi się całkowicie niewinne. Jego niewinność zostaje wykorzystana. Dziecko zostaje otoczone przez stado wilków; są nimi politycy, kapłani, rodzice, nauczyciele. Wszyscy oni czyhają na twoją dziecięcą niewinność. Zaczynają zapisywać w tobie rzeczy, które będziesz później traktował jako swoje dziedzictwo. W rzeczywistości oni niszczą twoje naturalne dziedzictwo i zniewalają cię. W rezultacie musisz robić to, co oni chcą, nawet mordować niewinnych ludzi.

Są to mafie religijne i polityczne, które cię eksploatują. Te grupy mogą być wrogo do siebie ustosunkowane, lecz są zgodne co do jednego: nie można pozwolić człowiekowi, by kochał siebie samego. To odcina go od jego własnej istoty. Staje się wówczas bezradny i wykorzeniony niczym kawałek drewna, dryfujący po morzu. Można zrobić z nim wszystko.

Obywatele tego kraju (Stanów Zjednoczonych) zabijali niewinnych ludzi w Wietnamie. Jaki mieli w tym interes? Wysyłano do walki młodych ludzi, którzy nie posmakowali jeszcze życia. Zabijali oni i byli zabijani w imię demokracji, w imieniu Ameryki. Dlaczego jednak człowiek ma składać ofiarę w imię czegokolwiek? Muzułmanie i chrześcijanie walczyli ze sobą i zabijali pod tym samym sztandarem. Robili to w imię Boga. Stworzyliśmy naprawdę dziwny świat!

Strategia jest bardzo prosta: należy zniszczyć naturalną miłość człowieka do samego siebie. Wówczas ma on tak niskie poczucie własnej wartości, że zrobi wszystko, by zdobyć „złoty medal”. Chce się poczuć choć odrobinę wartościowy. Chce poczuć się kimś.

Czy widzieliście, ile kolorowych naszywek noszą generałowie na swoich mundurach? Cóż to za głupota! Generałowi przybywa naszywek, gdy w rzeczywistości zabija on i niszczy samego siebie.

Możesz umieścić takie kolorowe naszywki na swojej koszuli. Nie sądzę, aby istniało jakieś prawo, które tego zabrania. Wyglądałbyś jednak wtedy głupio. Czyż ci generałowie nie wyglądają głupio? Są szanowani i uznawani za wielkich bohaterów. A co zrobili? Wymordowali wielu ludzi twego kraju i innych krajów. Tych morderców się nagradza.

Czy napotkałeś takie społeczeństwo, które nagradza osoby kochające? Nie, osoby kochające muszą być potępione. Nie istnieje społeczeństwo, które szanowałoby osoby kochające. Miłość stanowi dla społeczeństwa obrazę. Wszystkie te brudne interesy sprowadzają się do tego, by odciągnąć cię od miłości. Jak dotąd świat właśnie tak wygląda.

Przez miliony lat człowiek pozostawał w położeniu niewolnika. Miał kompleks niższości, czuł się bezwartościowy. Nie mógł spełnić tego, czego od niego wymagano. Te wymagania są w rzeczy samej tak nienaturalne, że w żaden sposób nie można ich wypełnić. Z powodu twego poczucia braku wartości rosną w siłę mesjasze. Mesjasze zapewniają, że mogą cię zbawić. Powtarzają, że sam siebie nie możesz zbawić, że pozostawiony sam sobie utoniesz.

Politycy bezustannie tworzą nadzieje na usunięcie ubóstwa. Ubóstwo zaś rośnie. W Etiopii każdego dnia umierają tysiące osób. Zaskoczy cię pewnie informacja, że w Ameryce pół miliona osób cierpi z powodu nadmiernego jedzenia i otyłości. Ci ludzie stają się coraz grubsi. W Etiopii ludzie głodują, chudną i umierają. W Ameryce ludzie umierają z przejedzenia, w Etiopii zaś z powodu braku jedzenia. Czy myślisz, że świat, który stworzyliśmy, jest zdrowy?

Połowa ludności Indii może wkrótce podzielić los Etiopii. Natomiast rząd Indii sprzedaje pszenicę na eksport. Mieszkańcy Indii wkrótce będą umierać z głodu, i to bardzo licznie. Połowa ludności znajduje się na granicy głodu. W każdym momencie Indie mogą przekształcić się w Etiopię na jeszcze większą skalę. Polityczni przywódcy sprzedają pszenicę do innych krajów, ponieważ chcą mieć środki na zakup urządzeń nuklearnych, chcą dysponować energią atomową. Pragną wziąć udział w bezsensownym wyścigu militarnym, który toczy się teraz na świecie.

Wszystkie opisane działania są podejmowane w celu wspierania postawy altruistycznej. Natomiast ja pragnę, abyście stali się całkowicie egocentryczni. Kochajcie siebie i bądźcie sobą. Nie poddawajcie się wpływom instytucji religijnych, politycznych, społecznych czy edukacyjnych. Wasze podstawowe obowiązki nie wiążą się z religią ani też z narodem. Największą powinność macie względem samych siebie.

Zauważ: gdyby każda osoba kochała samą siebie i dbała o siebie, wówczas jej inteligencja osiągnęłaby szczyty, a miłość płynęła w obfitości. Moim zdaniem filozofia egoizmu uczyni człowieka prawdziwie altruistycznym, będzie on miał bowiem tak wiele do dania, że przekazywanie miłości stanie się radością. Dzielenie się miłością będzie swoistą celebracją. Altruizm może być jedynie produktem ubocznym miłości do samego siebie.

Czujesz się słaby, ponieważ nie kochasz samego siebie. Miłość zaś jest pożywieniem i mocą.

Czy możesz poczuć się odpowiedzialny za samego siebie? Przywykłeś przerzucać odpowiedzialność na barki innych. „To Bóg jest odpowiedzialny, los jest odpowiedzialny. Adam i Ewa są odpowiedzialni. Wąż, który skusił Ewę do nieposłuszeństwa wobec Boga, jest odpowiedzialny”. Czy dostrzegasz absurd przerzucania odpowiedzialności za samego siebie na kogoś innego? „Wąż to uczynił przed milionami lat…”.

Usiłowałem przeprowadzić z wężem rozmowę, lecz on się nie odzywał. W rzeczywistości wąż nawet nie słyszy. Stwierdziłem, że węże nie mają uszu. Jeżeli węże nie mogą słyszeć, to jak mogą mówić? W jaki sposób wąż mógł przemówić do Ewy?

Jednak my musimy przerzucać odpowiedzialność na kogoś innego. Adam przerzucał ją na Ewę, Ewa na węża, wąż zaś – gdyby mógł mówić – przerzuciłby odpowiedzialność na Boga. W ten sposób przerzucamy odpowiedzialność, nie rozumiejąc, że dopiero przyjęcie odpowiedzialności za siebie samego czyni nas odrębnymi jednostkami. Rezygnowanie z odpowiedzialności jest szkodliwe dla twojej indywidualności. Możesz zaakceptować odpowiedzialność tylko wtedy, gdy dysponujesz potężną miłością do samego siebie.

Akceptuję swoją odpowiedzialność i raduję się nią. Nigdy nie przerzucałem swojej odpowiedzialności na kogokolwiek innego. Oznaczałoby to bowiem rezygnację z wolności i poddanie się zniewoleniu w imię korzyści innych ludzi. Kimkolwiek jestem, jestem całkowicie za to odpowiedzialny. Daje mi to wielką moc. Dzięki temu zakorzeniam się i ugruntowuję. Źródłem tej odpowiedzialności jest miłość do samego siebie. Mnie także próbowano wykorzystywać. Od samego początku jednak dałem jasno do zrozumienia, że nie pozwolę, by ktoś mnie siłą wepchnął do nieba. Kierując się swoją wolną wolą, jestem gotów udać się do piekła. W takim przypadku zachowam przynajmniej niezależność, dokonam własnego wyboru.

Moi rodzice, moi nauczyciele i profesorowie walczyli ze mną. Powiedziałem jednak:

„Jednego jestem pewien. Nie przyjmę żadnej łapówki i nie stanę się niewolnikiem. Wolę raczej cierpieć wieczne męki w piekielnym ogniu, lecz pozostać sobą. Będę miał przynajmniej satysfakcję, że jest to mój własny wybór i nikt mnie do niego nie zmuszał”.

Czy myślisz, że cieszyłbyś się z tego, gdybyś jako więzień został zabrany do nieba? Mógłbyś podążyć do raju za Jezusem Chrystusem, za Mojżeszem, Buddą lub Kryszną. Byłbyś tam ślepym wyznawcą, nie mógłbyś zadawać pytań ani prowadzić dociekań. Taki raj byłby gorszy od piekła. Ludzie oderwali się od swego prawdziwego źródła.

Chcę, abyście powrócili do swego domu. Szanujcie siebie. Odczuwajcie radość i dumę, że życie was potrzebuje. Gdyby tak nie było, nie znaleźlibyście się tutaj. Radujcie się, że życie nie może się bez was obejść. Z tego powodu jesteście tutaj. Życie dało wam szansę. Otrzymaliście istnienie bogate w niezwykłe skarby. Są one ukryte w was w postaci piękna, ekstazy i wolności.

Jednak wy nie podążacie za życiem! Jesteście chrześcijanami, buddystami lub hinduistami. Ja natomiast pragnę, abyście wierzyli tylko w jedną rzecz: w życie. Nie ma potrzeby chodzić do synagogi czy do kościoła. Wystarczy doświadczać błękitu nieba, blasku gwiazd, wschodów i zachodów słońca, kwitnących kwiatów, śpiewu ptaków… Całe istnienie jest kazaniem! Nie zostało ono przygotowane przez głupiego kapłana.

Powinieneś sobie ufać. Jest to inne określenie kochania siebie. Kiedy ufasz sobie i kochasz siebie, bierzesz na swoje barki całą odpowiedzialność. Bierzesz na siebie całą odpowiedzialność za to, kim jesteś i jaki jesteś. Daje to niezmierną moc. Nikt wówczas nie może cię zniewolić.

Czy dostrzegłeś, jakie piękno tkwi w osobie, która potrafi stać na własnych nogach? Cokolwiek przychodzi – radość czy smutek, życie czy śmierć – człowiek, który kocha siebie, pozostaje zintegrowany. Potrafi nie tylko cieszyć się życiem, lecz również śmiercią.

Sokrates był prześladowany przez społeczność, w której żył. Ludzie jego pokroju są skazani na prześladowania, ponieważ są indywidualnościami i nie godzą się na podporządkowanie. Podano mu truciznę. Sokrates leżał na łóżku, a człowiek, który miał mu podać truciznę, przygotowywał ją. Słońce właśnie zachodziło i był to właściwy czas do podania trującego napoju. Jednak przygotowujący truciznę wyraźnie się ociągał. Sokrates zwrócił się do niego:

– Czas mija, słońce już zachodzi. Dlaczego zwlekasz?

Ten człowiek nie mógł uwierzyć, że ktoś, kto ma umrzeć, tak bardzo dba o właściwy czas wykonania wyroku. Sokrates powinien być wdzięczny za to opóźnienie. Przygotowujący truciznę kochał Sokratesa. Słyszał jego wypowiedzi podczas rozprawy sądowej i widział wspaniałość jego osoby. Sokrates dysponował większą mądrością niż wszyscy mieszkańcy Aten razem wzięci. Dlatego ten człowiek ociągał się, gdyż chciał, by Sokrates żył trochę dłużej. Sokrates jednak nie zgadzał się na to. Powiedział:

– Nie ociągaj się. Podaj mi truciznę.

Człowiek, który podawał truciznę Sokratesowi, zapytał go:

– Dlaczego jesteś tak niecierpliwy? Twoja twarz jest promienna, a oczy błyszczą. Czy nie rozumiesz, że zaraz umrzesz?

Sokrates odpowiedział:

– To właśnie chcę poznać. Poznałem już życie. Było to wspaniałe doświadczenie, choć istniały w nim lęki i cierpienia. Sprawiało mi ono radość. Samo oddychanie przynosi radość. Żyłem i kochałem. Robiłem wszystko, co chciałem robić. Mówiłem to, co chciałem mówić. A teraz chcę posmakować śmierci – im szybciej, tym lepiej.

Istnieją tylko dwie możliwości. W pierwszym przypadku moja dusza będzie żyła w innej formie, jak utrzymują mistycy Wschodu. Jest to ekscytująca perspektywa, gdy dusza uda się w podróż uwolniona od ciężaru ciała. Ciało jest więzieniem, ma swoje ograniczenia. W drugim przypadku, zgodnie z poglądami materialistów, wraz ze śmiercią ciała wszystko się kończy. Nic już nie pozostaje. To również jest wspaniała i ekscytująca perspektywa: nie istnieć! Wiem, co to znaczy istnieć, a teraz nadchodzi moment, bym mógł poznać, co znaczy „nie istnieć”. Kiedy nie będę już istniał, to jaki w tym problem? Czym mam się martwić? Nie traćmy więc czasu.

To jest człowiek, który kocha siebie. Wziął odpowiedzialność nawet za własną śmierć. Sąd nie miał dowodów przeciwko Sokratesowi. Do procesu doszło pod wpływem publicznych uprzedzeń. Doprowadzili do tego nikczemni ludzie, którzy nie potrafili zrozumieć mądrości i inteligencji Sokratesa. Stanowili oni większość i zadecydowali o jego śmierci. Ci ludzie nie byli w stanie odpowiedzieć na proste pytanie postawione przez Sokratesa. Myślę, że nawet nie rozumieli, co on mówił. Ich odpowiedzi były chybione. Sokrates pozbawił swoich oponentów wszelkich sensownych argumentów. Ateny były miastem demokracji. Ludzie stwierdzili, że ten człowiek jest niebezpieczny. Należy mu podać truciznę.

Na czym polegała wina Sokratesa? Jego wina polegała na tym, że „On buntował naszą młodzież. Nauczył ją sceptycznej postawy. Spowodował, że młodzi ludzie stali się dziwni. On oddzielił młodszą generację od starszej. Młodzi ludzie przestali nas słuchać. Ciągle przeciwstawiają się nam. Wszystko to stało się za sprawą tego człowieka”.

Jednak sędziowie wykazali bardziej przychylną postawę niż zwyczajni ludzie. Powiedzieli do Sokratesa:

– Dajemy ci kilka możliwości. Jeżeli opuścisz Ateny i przyrzekniesz, że nigdy nie powrócisz, możesz uratować siebie od śmierci. Jeżeli natomiast chcesz pozostać w Atenach, musisz przestać mówić, musisz zamilknąć. Wtedy przekonamy mieszkańców, by pozwolili ci żyć w tym mieście. Trzecie rozwiązanie polega na tym, że jutro o zachodzie słońca będziesz musiał wypić truciznę.

Co zrobił Sokrates? Powiedział:

– Jestem gotów wypić truciznę dziś lub jutro, kiedy tylko ją przygotujecie. Jednak nie przestanę mówić prawdy. Będę mówił prawdę do mojego ostatniego tchu. Nie opuszczę także Aten, by zachować życie, ponieważ czułbym się wtedy jak słabeusz, który obawia się śmierci, ucieka przed śmiercią, nie bierze odpowiedzialności za śmierć. Żyłem zgodnie ze swymi ideami i uczuciami, ze swoją istotą. W ten sposób chcę też umrzeć.

Nie czujcie się winni mojej śmierci. Nikt za nią nie jest odpowiedzialny, jedynie ja sam. Wiedziałem, że tak się stanie, ponieważ wyrażanie prawdy w społeczeństwie, które żyje w zakłamaniu i iluzjach, grozi śmiercią. Nie oskarżajcie tych biednych ludzi, którzy skazali mnie na śmierć. Jedynie ja jestem za nią odpowiedzialny. Chcę, abyście wszyscy wiedzieli, że żyłem, biorąc za siebie odpowiedzialność, i umieram, biorąc za siebie odpowiedzialność. Żyłem jako człowiek wolny i umieram jako człowiek wolny. Nikt za mnie nie decyduje. Ja sam osobiście podejmuję decyzję.

To jest postawa pełna godności, zintegrowana. Takie powinny być ludzkie istoty. Gdyby cała ziemia była wypełniona tego rodzaju istotami, stałaby się piękna, wspaniała, opływałaby we wszelkie dobra…

Musisz wziąć odpowiedzialność za samego siebie. Możesz to uczynić tylko wtedy, gdy pokochasz siebie takim, jaki jesteś. Życie pragnie, byś był właśnie taki. Jednak jeżeli utożsamiasz się z byciem chrześcijaninem, muzułmaninem czy wyznawcą hinduizmu – popełniasz błąd.

Bądź sobą, po prostu sobą. Pamiętaj też, że podejmujesz znaczne ryzyko, jeżeli stwierdzasz, że jesteś po prostu sobą. Nie należysz wówczas do żadnego tłumu ani też stada. To są wszystko stada: hinduiści, muzułmanie, chrześcijanie, komuniści. Stwierdzasz, że jesteś niezależną jednostką i doskonale wiesz, że jest to ryzykowne. Tłum może ci tego nie wybaczyć. Jest to jednak piękne, kiedy posuwamy się po ostrzu brzytwy – każdy krok jest niebezpieczny. Im bardziej twoje życie wypełnione jest niebezpieczeństwami, tym mocniej je odczuwasz. Możliwe jest życie dokładnie w tym momencie, który jest całą wiecznością. Musisz być tylko gotów, by żyć w pełni, kładąc wszystko na jedną szalę.

Nie chcę, abyś postępował jak biznesmen. Chcę, abyś postępował jak hazardzista. Kiedy uprawisz hazard, stawiasz wszystko na jedną kartę. Niczego nie odkładasz na później. Wtedy to, co się wydarzy, będzie prawdziwym błogosławieństwem. Jeżeli nawet staniesz się żebrakiem, uzyskasz godność wyższą niż król.

Człowiek nie mógł upaść niżej, a jednak upadł. Zapomniał o zdolności do śmiechu, z którą rodzi się każde dziecko. Zagubił drogę wiodącą ku zdrowiu i pełni.

Drzwi otwierają się dokładnie w tym momencie, tu i teraz, gdzie następuje nieustające spotkanie życia i śmierci. Wybrałeś kierunek ku śmierci, ponieważ leży to w interesie ludzi dzierżących władzę. Zapomniałeś, że życie przemija, a ty zanurzasz się w smutku.

Pewnego razu uczeń spytał Konfucjusza, w jaki sposób można osiągnąć szczęście i stan błogości. Konfucjusz odpowiedział: „Stawiasz dziwne pytania. Te rzeczy są naturalne. Róże nie pytają, w jaki sposób mają być różami”. Jeśli chodzi o smutek i cierpienie, będziesz miał na to dostatecznie dużo czasu w grobie. Wtedy będziesz mógł cierpieć, ile dusza zapragnie. Kiedy jednak żyjesz, żyj całym sobą. Pełne i intensywne życie stanowi podstawę szczęścia. A szczęśliwy człowiek na pewno chce tańczyć.

Chcemy, aby cała ludzkość była szczęśliwa, aby wszyscy tańczyli i śpiewali. Wówczas cała planeta stanie się dojrzała, a świadomość wzrośnie. Człowiek smutny i nieszczęśliwy nie może dysponować jasną świadomością. Jego świadomość jest przymglona, mętna i ciemna. Kiedy natomiast roześmiejesz się z całego serca, nagle cała ciemność znika.

W śmiechu wyraża się twoje prawdziwe ja. Kiedy popadasz w stan smutku, przesłaniasz swoje oryginalne oblicze maską, której oczekuje od ciebie społeczeństwo. Ludzie nie chcą, abyś był tak szczęśliwy, że zaczniesz tańczyć na ulicach. Ludzie nie chcą też, abyś śmiał się serdecznie. Gdybyś zachowywał się w ten sposób, sąsiedzi zaczęliby stukać w twoją ścianę: „Przestań”. Cierpienie jest tolerowane, natomiast śmiech stanowi zakłócenie. Nieszczęśliwi ludzie nie są w stanie tolerować nikogo, kto nie jest nieszczęśliwy. Jedyną zbrodnią ludzi takich jak Sokrates było to, że czuli się niezmiernie szczęśliwi. Ich poczucie szczęścia wywoływało ogromną zazdrość wśród mas. Masy nie potrafią tolerować szczęśliwych ludzi. Ludzie tacy jak Sokrates muszą zostać zniszczeni, ponieważ wywołują w tobie skłonność do buntu. Człowiek, który potrafi się zbuntować, jest na właściwej ścieżce.

Ofiara

Dlaczego nie znasz swego własnego ja? Poznanie samego siebie okazuje się prawie niemożliwe. Powinno to być najprostszą rzeczą na świecie, a stało się najtrudniejszą. W czym tkwi błąd? Dysponujesz przecież umiejętnością poznania. Dlaczego nie możesz jej użyć?

Zdarzyła się jedna niewłaściwa rzecz. Dopóki jej nie zauważysz i nie naprawisz, nie będziesz mógł poznać siebie. Ta niewłaściwa rzecz to wytworzenie w tobie podziału. Utraciłeś swoją integralność. Społeczeństwo podzieliło cię na części, które wzajemnie się zwalczają.

Ta strategia jest prosta. Jeżeli ją zrozumiemy, będziemy mogli ją zmienić. Społeczeństwo przekazało ci idealne wzorce dotyczące tego, jaki powinieneś być. Te wzorce zostały ci głęboko zaszczepione. Jesteś więc ciągle zainteresowany tym, „jaki powinieneś być”, a zapomniałeś, kim jesteś. Obsesyjnie gonisz za ideałami, a zapomniałeś o chwili obecnej, o teraźniejszości. Twój wzrok skupia się na odległej przyszłości. Dlatego nie możesz spojrzeć do swego wnętrza. Ciągle myślisz o tym, co masz zrobić, w jaki sposób to zrobić, kim masz być. Mówisz o różnych powinnościach. Natomiast rzeczywistość obejmuje to, co jest. Rzeczywistość nie zna wyrażeń typu „powinienem”.

Róża jest różą. Dla tego kwiatu nie istnieje kwestia bycia czymś innym. Lotos jest lotosem. Ani lotos nie próbuje być różą, ani też róża nie próbuje być lotosem. Dlatego kwiaty nie chorują na nerwice. Nie potrzebują psychiatrów ani psychoanalizy. Róża jest zdrowa, ponieważ po prostu istnieje. Tak się mają sprawy ze wszystkimi stworzeniami za wyjątkiem człowieka. Tylko człowiek kieruje się ideałami i powinnościami. Słyszysz wymagania: „Powinieneś być taki lub inny”. Następuje w tobie podział, oddzielasz się od swego „jestem”. „Powinienem” i „jestem” są opozycjami.

Nie możesz być niczym innym niż jesteś. Zanurz się głęboko w swoje serce: możesz być tylko tym, czym jesteś. Kiedy w głąb twojej świadomości dotrze prawda: „Mogę być tylko sobą”, znikną wszelkie ideały. Odrzucisz je automatycznie. W chwili, gdy pozbędziesz się ideałów, pojawi się rzeczywistość. Wówczas skupisz się na tu i teraz; na tym, kim naprawdę jesteś. Zniknął wewnętrzny podział, wewnętrzne rozszczepienie. Jesteś całością.

Jest to pierwszy krok, by połączyć się z samym sobą. Bywa on trudny do wykonania z powodu wielu uwarunkowań, przebytej edukacji i cywilizacyjnych wpływów. Wykonaj pierwszy krok: zaakceptuj siebie i pokochaj takim, jakim jesteś. Oto przykład: w tym momencie jesteś smutny, natomiast wszczepione ci przekonanie mówi: „Nie powinieneś być smutny. To jest złe. Nie powinieneś być smutny. Powinieneś być szczęśliwy”. W ten sposób powstaje problem. Jesteś smutny. Tak wygląda prawda w tym właśnie momencie. Natomiast twój umysł podpowiada ci: „Nie powinieneś być taki, musisz być szczęśliwy. Uśmiechnij się! Co pomyślą o tobie ludzie? Jeżeli będziesz taki smutny, może cię opuścić twoja kobieta, mogą odsunąć się od ciebie twoi przyjaciele, a nawet twój biznes może na tym ucierpieć. Musisz się śmiać, musisz się uśmiechać, musisz przynajmniej udawać, że jesteś szczęśliwy. Jeżeli jesteś lekarzem, twoi pacjenci nie będą się dobrze czuli, jeżeli będziesz taki smutny. Pacjenci potrzebują lekarza, który jest szczęśliwy, wesoły i zdrowy, a ty wyglądasz tak smutno. Uśmiechnij się. Jeżeli nawet nie będzie to prawdziwy uśmiech, udawaj, że się uśmiechasz, graj”.

Na tym właśnie polega problem: udajesz i grasz. Możesz zmusić siebie do uśmiechu, ale wówczas dzielisz się wewnętrznie. Zacierasz prawdę. Stajesz się fałszywy.

Fałszywa postawa jest ceniona przez społeczeństwo. Fałszywi ludzie stają się świętymi, a także wielkimi przywódcami. Fałsz staje się dominującą postawą i ideałem.

Z tego właśnie powodu nie możesz poznać samego siebie. Jak możesz siebie poznać, skoro nie akceptujesz siebie? Ciągle tłumisz swoją prawdziwą istotę. Co należy więc zrobić? Kiedy jesteś smutny, zaakceptuj smutek: to jesteś ty. Nie mów: „Jestem smutny”. Nie mów, że smutek jest czymś od ciebie oddzielonym. Powiedz po prostu: „Jestem smutkiem. W tym momencie jestem smutkiem”. Przeżywaj smutek w autentyczny sposób. Będziesz zadziwiony, że otworzą się w tobie cudowne wrota. Jeżeli będziesz przeżywał smutek bez oczekiwania szczęścia, nagle staniesz się szczęśliwy, ponieważ zniknie wewnętrzny podział. Kiedy stwierdziłeś: „Jestem smutkiem”, zniknęła możliwość bycia czymkolwiek innym, wybranym ideałem. Nie istnieje więc konflikt i nie trzeba dokonywać wysiłku. „Jestem po prostu tym”. Możesz się rozluźnić. W tym rozluźnieniu pojawiają się wdzięk i radość.

Cały psychiczny ból istnieje z powodu wewnętrznego podziału. Ból informuje, że istnieje podział. Natomiast doświadczenie błogości informuje, że podział zniknął. Może ci się to wydać paradoksalne, że akceptacja smutku prowadzi do doświadczania radości. Wygląda to na paradoks, ale tak właśnie rzeczy się mają. Po prostu spróbuj.

Nie mówię, abyś spróbował być szczęśliwy. Nie mówię też, że masz zaakceptować swój smutek, by stać się szczęśliwym. Nie mówię tego. Jeżeli twoja motywacja jest taka, nic się nie wydarzy. Jesteś bowiem ciągle pogrążony w walce. Będziesz się przyglądał kątem oka i myślał: „Minęło tak dużo czasu i zaakceptowałem smutek. Powiedziałem też »Jestem smutkiem« a radość jeszcze nie nadeszła”. Jednak rzeczy nie przebiegają w ten właśnie sposób.

Doświadczenie radości nie jest celem, lecz produktem ubocznym. Jest naturalnym rezultatem osiągnięcia wewnętrznej jedności. Po prostu połącz się z tym smutkiem bez szczególnej motywacji, bez określonego powodu. Nie należy ustalać żadnego celu. Smutek jest w tym momencie twoją prawdą. W następnym momencie możesz stać się zły. Zaakceptuj to także. W kolejnej chwili możesz stać się jeszcze innym uczuciem. Też to zaakceptuj.

Żyj z chwili na chwilę z ogromną akceptacją, nie stwarzaj żadnych podziałów, a znajdziesz się na drodze samopoznania. Porzuć podziały, gdyż stwarzają one problemy. Kiedy jesteś podzielony, zwracasz się przeciwko samemu sobie. Porzuć wszelkie ideały, które stwarzają w tobie wewnętrzną sprzeczność. Jesteś taki, jaki jesteś. Zaakceptuj to z radością i wdzięcznością. Nagle odczujesz harmonię. Dwie części ciebie: ja idealne i ja realne przestaną ze sobą walczyć. Skontaktują się ze sobą i połączą.

To nie smutek powoduje w tobie doznanie bólu. To twoje przeświadczenie, że smutek jest czymś złym, wywołuje ten ból i staje się problemem psychicznym. Złość nie jest bolesnym uczuciem. To przekonanie, iż złość jest czymś złym, wywołuje psychiczny lęk. Jest to więc określona interpretacja, a nie fakt. Fakty zawsze prowadzą do wyzwolenia.

Jezus powiedział: „Prawda wyzwala”. Te słowa mają ogromną wagę. Tak, prawda wyzwala, ale nie wiedza o prawdzie. Bądź prawdą, a ona cię wyzwoli. Bycie prawdą oznacza wyzwolenie. Nie musisz tego stwarzać ani na to czekać. To staje się natychmiast.

W jaki sposób można być prawdą? Już jesteś prawdą. Dźwigasz fałszywe ideały. One stwarzają kłopoty. Porzuć ideały. Przez kilka dni pozostawaj istotą naturalną. Akceptuj siebie tak, jak to robią drzewa, zwierzęta i ptaki. Akceptuj samego siebie takim, jaki jesteś, akceptuj swoją istotę. Pojawi się wtedy wielki spokój. Kiedy znikną interpretacje, smutek jest piękny i ma głębię. Także złość jest piękna, ma w sobie życie i siłę witalną. Również seks jest piękny, ponieważ zawiera się w nim siła kreacji. Tam, gdzie nie istnieją interpretacje, wszystko jawi się jako piękne. Kiedy wszystko jest piękne, odprężasz się. W trakcie odprężenia powracasz do swego źródła, a to przynosi samopoznanie. Powrót do swego źródła jest tym, co Sokrates wyraził słowami: Poznaj samego siebie. Nie jest to kwestia wiedzy. To kwestia wewnętrznej transformacji. O jakiego rodzaju transformację mi chodzi? Nie stawiam przed wami żadnych ideałów, do których mielibyście się upodobnić. Nie mówię wam, abyście przekształcili swoją obecną postać i stali się kimś innym. Po prostu rozluźnijcie się w swojej obecnej postaci, a zobaczycie, co się wydarzy.

Czy słyszycie, co mówię? Zauważcie, o co chodzi – to prowadzi do wyzwolenia. Pojawią się wspaniała harmonia i piękna muzyka. Ta muzyka wyraża samopoznanie. Wówczas twoje życie zacznie się zmieniać. Będziesz w posiadaniu klucza, który otwiera wszelkie drzwi.

Czym jest represja (stłumienie)? Represja oznacza spędzanie życia w sposób odmienny od tego, do czego zostaliśmy przeznaczeni. Represja oznacza wykonywanie działań, których tak naprawdę nie chcesz wykonywać. Represja oznacza bycie kimś, kim nie jesteś naprawdę. Represja jest drogą wiodącą do niszczenia siebie. Represja to samobójstwo, oczywiście bardzo powolne, lecz pewne. Jest stopniowym zatruwaniem siebie. Ekspresja oznacza życie.

Tantra przekazuje nam następującą informację: Porzuć życie poddane represji. Podejmij życie wypełnione ekspresją, twórczością, radością. Żyj w taki sposób, w jaki oczekuje tego istnienie (Bóg). Żyj w sposób naturalny. A przy tym nie obawiaj się kapłanów.

Wsłuchuj się w swoje instynkty, słuchaj swego ciała, swego serca, swojej inteligencji. Polegaj na sobie samym. Idź tam, gdzie prowadzą cię twoje spontaniczne impulsy, a wówczas nigdy się nie zgubisz. Podążaj spontanicznie za naturalnym nurtem życia, a któregoś dnia z pewnością dotrzesz do wrót boskości.

Represja jest sposobem unikania ryzyka. Nauczono cię na przykład, abyś nigdy się nie złościł. Myślisz, że osoba, która nigdy się nie złości, musi naprawdę kochać. Mylisz się. Osoba, która nigdy się nie złości, nie potrafi także kochać. Te dwa uczucia są jednakowo ważne, współistnieją.

Człowiek, który kocha, czasami naprawdę się złości. Jednak jego złość jest piękna, wypływa bowiem z miłości. Jest to gorąca energia i nie będziesz odczuwał z jej powodu żadnych zranień. W rzeczy samej odczujesz wdzięczność, że on się złości. Rozważmy przykład. Kochasz pewną osobę i robisz coś, co powoduje jej złość, prawdziwą i szczerą złość. Odczuwasz wdzięczność, ponieważ ta osoba tak bardzo cię kocha, że stać ją na okazanie złości.

Kiedy nie stać cię na okazanie złości, pozostajesz grzeczny. Kiedy nie chcesz niczego wyrażać, nie jesteś gotów do podjęcia ryzyka. Uśmiechasz się tylko. To nic nie znaczy.

Jeżeli twoje dziecko będzie chciało skoczyć w przepaść, czy pozostaniesz obojętny? Czy nie krzykniesz głośno? Czy w twoim wnętrzu się nie zagotuje? Czyż będziesz się wówczas uśmiechał? Nie.

Kiedy kochasz, możesz się złościć. Kiedy kochasz, stać cię na to. Jeżeli kochasz siebie, a jest to konieczny warunek spełnionego życia, nigdy nie będziesz stosował represji. Będziesz umiał we właściwy sposób wyrażać to, co niesie życie: radości, smutki, uniesienia, rozterki.

Jednak wychowano cię w ten sposób, byś był nieprawdziwy, byś stał się hipokrytą. Kiedy czujesz złość, pokrywasz ją uprzejmym uśmiechem. Kiedy wpadasz we wściekłość, tłumisz ją. Kiedy odczuwasz podniecenie seksualne, także je tłumisz. Nigdy nie przyznajesz się prawdziwie do tego, co jest wewnątrz ciebie.

Joe zabrał swoją córkę Midge do parku rozrywki. Po drodze wstąpili na obfity posiłek. W parku podeszli do stoiska z hot-dogami. Midge odezwała się:

– Tato, ja chcę… – Joe przerwał jej i podał porcję prażonej kukurydzy.

Kiedy podeszli do baru z lodami, dziewczynka zawołała raz jeszcze:

– Tato, ja chcę… – Joe przerwał jej ponownie, lecz tym razem powiedział:

– Ty chcesz, ty chcesz! Wiem, czego chcesz – lodów!

– Nie, tato – odpowiedziała błagalnie Midge. – Chcę wymiotować!

Od początku zbierało się jej na wymioty. Czy jednak ktoś jej wysłuchał? Represja oznacza, że nie słuchamy własnej natury. Represja jest sposobem na zniszczenie siebie.

Tym właśnie jest represja. Jest to sposób na okaleczenie siebie, na osłabienie. Jest to sposób na to, byś skierował się przeciwko sobie samemu. Jest to sposób na stworzenie wewnętrznego konfliktu. A kiedy człowiek pozostaje w wewnętrznym konflikcie, jest oczywiście bardzo słaby.

Społeczeństwo gra w wielką grę. Kieruje każdą osobę przeciwko sobie samej. Z tego powodu w twoim wnętrzu odbywa się nieustanna walka. Nie masz energii, by robić cokolwiek innego. Czy możesz to zobaczyć? Jest to ciągła walka. Społeczeństwo dokonało w twojej osobowości podziału, rozszczepienia i pomieszania. Stałeś się niczym kawałek drewna, który dryfuje po oceanie. Nie wiesz, kim jesteś. Nie wiesz, dokąd zmierzasz. Nie wiesz, co tu robisz. Nie wiesz, dlaczego znajdujesz się w tym właśnie miejscu. Pozostajesz w wewnętrznym zamęcie.

Z tego zamętu rodzą się wielcy przywódcy: Hitler, Mao Tse-tung, Stalin. Z tego zamętu wyłania się również papież. Z zamętu pojawia się tysiąc innych rzeczy. W tym procesie jednak ty zostajesz niszczony.

Tantra poucza, byś wyrażał siebie. Pamiętaj jednak, że wyrażanie siebie nie oznacza braku odpowiedzialności. Tantra powiada: Wyrażaj siebie w inteligentny sposób, a wówczas nikogo nie zranisz. Człowiek, który nie rani siebie samego, nigdy nie zrani innej osoby. Natomiast człowiek, który rani samego siebie, jest też groźny dla innych. Jeśli nie kocha siebie, jest niebezpieczny. Faktycznie, będzie ranił.

Kiedy jesteś smutny i doświadczasz depresji, wpływasz na innych ludzi. Stają się oni tacy sami. Kiedy jednak jesteś szczęśliwy, możesz stworzyć szczęśliwe społeczeństwo. Szczęście może istnieć tylko w szczęśliwym świecie. Jeżeli żyjesz radośnie, będziesz chciał, by wszyscy doświadczali radości. To jest prawdziwa religia. Swoją radością błogosławisz całe istnienie.

Zostałem wychowany jako katolik. Nie widzę przed sobą perspektyw. Czy możesz mi jednak pomóc?

Nie robi to różnicy, czy jesteś katolikiem, muzułmaninem czy maoistą, dżinistą czy też żydem. Uwarunkowanie jest podobne. Oczywiście katolicy przeprowadzają to warunkowanie w bardziej systematyczny, naukowy sposób niż hindusi. Stali się ekspertami w warunkowaniu ludzi. Wszystkie religie postępują jednak mniej więcej w taki sam sposób. Wszystkie społeczeństwa również to czynią. Każda jednostka zostaje uwarunkowana.

Zaczyna się to już w momencie twoich narodzin, od twego pierwszego oddechu. Nie sposób tego uniknąć. Warunkują cię twoi rodzice, dzieci, z którymi się bawisz, sąsiedzi, szkoła, Kościół, państwo. Ten proces nie zachodzi na poziomie świadomym, lecz nieświadomym. Dziecko nieświadomie gromadzi warunkujące wzorce. Zachodzi to poprzez naśladownictwo.

Nie martw się. To normalna sytuacja w tym świecie. Każda osoba jest na swój sposób uwarunkowana. Każda też musi wydobyć się z tego uwarunkowania. To trudne. Nie jest to podobne do zrzucenia ubrania, ale do ściągnięcia skóry. Jest to trudne i żmudne zadanie, ponieważ utożsamiliśmy się z naszymi uwarunkowaniami. Znamy siebie tylko jako katolików, komunistów, hinduistów, muzułmanów, chrześcijan. Największa obawa, która wiąże się z porzuceniem uwarunkowań, wynika z tego, że możesz wpaść w kryzys tożsamości…

Trudno jest pozbyć się uwarunkowań, ponieważ zawarta jest w nich cała twoja przeszłość, twój umysł oraz ego. Jeżeli jednak jesteś gotów, jeżeli starcza ci odwagi, możesz za mną podążać. Wielu osobom to się udało. Przyłącz się do nas. Nie pozostawaj widzem. Przyłącz się do tańca!

Moje zaproszenie kieruję do wszystkich. Moje zaproszenie jest bezwarunkowe. Wszelkiego rodzaju uwarunkowania mogą zostać przez ciebie porzucone, ponieważ zostały nałożone z zewnątrz.

Nie mogę dać ci Boga, nie mogę dać ci prawdy, nie mogę dać ci wewnętrznego rdzenia. Mogę natomiast zabrać cały śmietnik, który został na ciebie wrzucony. Kiedy śmieci zostaną uprzątnięte, Bóg zacznie w tobie ożywać. Skoro zostaną usunięte wszystkie przeszkody, zacznie tryskać źródło twego życia. Odzyskasz swą niewinność. Odzyskanie niewinności oznacza odzyskanie raju. Ponownie wkroczysz do Edenu.

Człowiek współczesny cierpi z powodu przeszłych uwarunkowań. Nie cierpi z powodu swych własnych grzechów, jak próbują przekonywać tak zwani religijni kaznodzieje. Cierpisz z powodu grzechów popełnianych przez wieki… Teraz jednak sytuacja osiągnęła punkt kulminacyjny. Człowiek popadł w poważne tarapaty, rozpadł się na części. Jak dotąd potrafiliśmy zachować pewną wewnętrzną integrację. Obecnie jednak sprawy zaszły tak daleko, że człowiek musi się całkowicie zmienić, a także zmienić swoją wizję życia, gdyż w przeciwnym razie popełni samobójstwo.

Jeżeli będziemy rozwijać trendy zapoczątkowane w przeszłości, znajdziemy się na krawędzi globalnego samobójstwa. To właśnie próbują robić przywódcy polityczni: przygotowują bombę atomową, wodorową, neutronową. Gromadzą zapasy broni. Arsenały są zbyt wielkie! W rzeczywistości już dziesięć lat temu nagromadzona broń mogła siedem razy uśmiercić każdego człowieka. Dziesięć lat temu przywódcy polityczni mogli zniszczyć tę ziemię siedem razy. Wiadomo, że człowiek umiera tylko raz. Nie trzeba zabijać go ponownie. Gdyby po niszczącym ataku ktoś jeszcze się ostał, zostanie zabity. Politycy zatroszczyli się o to, doskonale to zaplanowali. Tak się rzeczy miały dziesięć lat temu.

Możesz być zaskoczony, ale obecnie dysponenci broni masowej zagłady mogą zniszczyć tę ziemię siedemset razy. Każda pojedyncza osoba może zostać zabita siedemset razy! To już zbyt dużo! Siedem razy można jeszcze zrozumieć. Mogło się znaleźć kilka sprytnych osób, które potrafiły przeżyć masową zagładę. Jednak siedemset razy!? Zawody nadal trwają. Nawet ubogie kraje przyłączyły się do tego wyścigu. Ich ludność cierpi z głodu, ale rząd pragnie bomby atomowej. Głodują, a jednak chcą mieć więcej możliwości, by zabijać i niszczyć.

Patrząc na ziemię z lotu ptaka, można zaobserwować przygotowania do globalnego samobójstwa, do totalnej destrukcji i totalnej wojny. Zwróć jednak uwagę na to, że nie ma to nic wspólnego z postawą współczesnego człowieka. Człowiek współczesny jest jedynie ofiarą całej przeszłości. Kapłani ciągle mówią, że człowiek współczesny obciążony jest poważnymi wadami, a jednocześnie wychwalają czasy minione. Człowiek współczesny jest produktem ubocznym całej przeszłości! Chrześcijanie, muzułmanie, hinduiści, buddyści – wszelkie kultury przyczyniły się do powstania tej sytuacji. To oni są odpowiedzialni. Te niezdrowe religijne podziały powinny zaniknąć. Musimy porzucić całą patologiczną przeszłość i zacząć od nowa życie w teraźniejszości, życie wolne od perfekcjonizmu, ideałów, powinności i przykazań. Jeśli tak się nie stanie, los człowieka będzie przesądzony.

Niewolnik

Każdy człowiek musi zmierzyć się ze światem, w którym się urodził. Intencje wewnętrznej istoty człowieka oraz intencje świata nie są ze sobą zgodne. Świat chce, by człowiek mu służył, by był niewolnikiem. Ci, którzy mają władzę, posługują się człowiekiem. Istoty ludzkie sprzeciwiają się temu. Chcą być sobą. Świat nie pozwala nikomu być takim, jak tego chce natura. Świat próbuje przekształcić każdą osobę w przedmiot: użyteczny, wydajny, posłuszny, który nigdy się nie buntuje, nie broni siebie, nie wyraża swojej indywidualności, lecz zawsze służy niczym robot. Świat nie chce, abyście byli istotami ludzkimi, ale wydajnymi maszynami. Im bardziej jesteś wydajny, tym bardziej cię szanują i honorują. Powstaje problem.

Żaden człowiek nie przyszedł na ten świat, by stać się maszyną. Jest to poniżające i degradujące. Oznacza odebranie człowiekowi jego godności i dumy, zniszczenie jego duchowej istoty i zredukowanie go do poziomu mechanizmu. Dlatego każde dziecko już na samym początku życia, kiedy staje się świadome intencji społeczeństwa, rodziców, rodziny, systemu kształcenia, narodu i religii, zaczyna zamykać się. Przyjmuje postawę obronną, ponieważ obawia się konfrontacji z przeważającymi siłami. A jednocześnie jest ono małe, delikatne, wrażliwe, bezradne i zależne od ludzi, przed którymi musi się bronić.

Problem staje się jeszcze bardziej złożony, ponieważ ludzie, przed którymi musi się bronić, myślą, że kochają dziecko. Prawdopodobnie nie kłamią. Mają dobre intencje, lecz zaburzoną świadomość; głęboko śpią. Nie wiedzą, że są marionetkami w rękach ślepej siły zwanej społeczeństwem, które narzuca im swoje interesy.

Dziecko napotyka dylemat. Musi walczyć przeciwko tym, których kocha. Myśli przy tym, że oni kochają je także. Jednak jest to dziwne, że osoby, które kochają dziecko, nie kochają go takim, jakim ono jest. Opiekunowie mówią do dziecka: „Będziemy cię kochać, jeżeli będziesz zmierzać w tym samym kierunku, co my; jeżeli będziesz wyznawać tę samą religię, którą my wyznajemy, i jeżeli będziesz posłuszne”.

Stałeś się częścią tego szeroko rozbudowanego mechanizmu. Możesz spędzić w ten sposób całe swoje życie… Walka przeciwko tym uwarunkowaniom nie ma sensu. Po prostu zostaniesz zniszczony. Mądrzej jest podporządkować się i nauczyć się mówienia „tak”, bez względu na to, czy chcesz tego, czy też nie. Tłumisz swoje „nie” we wszystkich sytuacjach i warunkach. Oczekuje się od ciebie, że będziesz potakiwał. „Nie” jest zakazane. „Nie” jest pierwotnym grzechem. Nieposłuszeństwo jest pierwotnym grzechem. Jeżeli jesteś nieposłuszny, społeczeństwo mści się na tobie z wielką siłą. Wywołuje to w dziecku przerażenie. Dziecko chce pozostać sobą, ponieważ inaczej nie odnajdzie w życiu sensu. Jeżeli nie będzie realizować swego potencjału, nigdy nie zazna szczęścia, radości, spełnienia, zadowolenia. Nigdy nie będzie czuć się swobodnie, lecz pozostanie wewnętrznie podzielone. Najbardziej subtelna część istoty dziecka zawsze będzie pozostawała głodna, spragniona, niespełniona i niepełna. Siły zewnętrzne są zbyt potężne, a walka z nimi zbyt ryzykowna.

Oczywiście każde dziecko stopniowo uczy się, w jaki sposób może siebie bronić i chronić. Zamyka wszystkie drzwi swojej istoty. Przed nikim się nie ujawnia, zaczyna udawać. Staje się aktorem. Gra swoją rolę zgodnie z rozkazami, które są mu wydawane. Dziecko tłumi pojawiające się wątpliwości. Sama natura próbuje bronić dziecko, lecz także zostaje stłumiona. Inteligencja podpowiada: „To nie jest w porządku. Co ty robisz?”. Dziecko jednak odrzuca także inteligencję.

Bezpieczniej byłoby być osobą opóźnioną w rozwoju, mało inteligentną. Niebezpieczne jest bowiem wszystko, co prowadzi cię do konfliktu z usankcjonowanymi normami. Nawet otwarcie się przed bliskimi osobami odbierasz jako ryzykowne. Z tego powodu każdy człowiek zamyka się. Nikt nie otwiera się niczym kwiat, tańcząc na deszczu, w słońcu…

Wszyscy żyjemy, zamykając swoje kielichy kwiatów. Obawiamy się, że jeżeli będziemy otwarci, zostaniemy zranieni. Każdy człowiek używa różnego rodzaju osłon. Nawet przyjaźń może być użyta jako obronna tarcza. Wygląda to na sprzeczność, ponieważ przyjaźń oznacza wzajemną otwartość, dzielenie się sekretami, dzielenie się sercem. Wszyscy żyją w takiej sprzeczności. Ludzie używają przyjaźni jako tarczy, miłości jako tarczy, modlitwy jako tarczy. Kiedy chcą płakać, nie mogą. Uśmiechają się, ponieważ uśmiech funkcjonuje jako tarcza. Płaczą wtedy, kiedy tak naprawdę tego nie potrzebują, ponieważ łzy mogą funkcjonować w pewnych sytuacjach jako tarcza. Nasz śmiech jest czasami tylko ruchem warg. Za nim kryje się prawdziwy nastrój – nasze łzy.

Całe społeczeństwo zostało zorganizowane wokół idei, która prowadzi do hipokryzji. Musisz być taki, jak tego oczekują od ciebie inni, a nie taki, jaki jesteś. Z tego powodu cala rzeczywistość społeczna stała się zafałszowana. Nawet w przyjacielskiej relacji ludzie utrzymują między sobą dystans. Być może obawiasz się, że jeżeli ktoś nazbyt się do ciebie zbliży, może zajrzeć za twoją maskę. Być może ta osoba zorientuje się, że to nie jest twoja prawdziwa twarz. Wszyscy ludzie w tym świecie są nieprawdziwi i nieautentyczni.

Uważam, że nowy człowiek powinien się zbuntować, poszukiwać swego prawdziwego ja, swojego oryginalnego oblicza. Jest to wizja człowieka, który jest gotów odrzucić wszelkie maski, wszelkie pretensje, zrezygnować z hipokryzji i pokazać światu, kim jest w swej istocie. Nie ma znaczenia, czy będzie kochany, czy potępiany, honorowany czy poniżany, koronowany czy krzyżowany, ponieważ bycie sobą jest największym błogosławieństwem. Nawet gdy będziesz krzyżowany, zachowasz postawę spełnienia i ogromnego zadowolenia.

Człowiek, który poznał prawdę, który jest szczery, który potrafi kochać i współczuć, rozumie, że ludzie są ślepi, nieświadomi, duchowo uśpieni… Działają niczym we śnie.

Podlegałeś warunkowaniu w ciągu całego swego życia. Pozbycie się tych uwarunkowań musi zabrać trochę czasu. Obciążono cię wszelkiego rodzaju fałszywymi ideami. Musi upłynąć nieco czasu, abyś mógł rozpoznać, że są one fałszywe, i abyś je porzucił. W rzeczy samej jeśli rozpoznasz, że coś jest fałszywe, z łatwością to odrzucisz. Samo rozpoznanie powoduje, że fałszywe idee odpadają same z siebie. Rozpoznanie wystarcza. Kiedy znikną fałszywe idee i postawy, pojawia się rzeczywistość w całej swej świeżości i pięknie. Szczerość jest bowiem piękna, uczciwość jest piękna, prawdomówność jest piękna. Bycie sobą jest piękne.

Kierując się świadomością, zrozumieniem i odwagą, odnajdziesz siebie i pozbędziesz się wszelkich masek, które narzucili ci inni ludzie. Oni również pozostają w nieświadomości. Są to twoi rodzice, twoi nauczyciele. Nie złość się na nich. Oni są także ofiarami, podobnie jak ty. Ich ojcowie, ich nauczyciele, ich kapłani przyczynili się do zniszczenia ich umysłów. Natomiast twoi rodzice i twoi nauczyciele zniszczyli ciebie. Nigdy nie pomyślałeś, że to, czego uczyli cię rodzice, nauczyciele, kapłani, może być nieprawdziwe. Jednak było nieprawdziwe. To ich postawy stworzyły cały ten zły świat. Jest on zły w każdym calu. Dowody na to znajdujemy w całej historii, wypełnionej wojnami, zbrodniami, gwałtami…

Miliony ludzi zostały zamordowane, zarżnięte, żywcem spalone w imię religii, w imię Boga, w imię wolności, w imię demokracji, w imię komunizmu. Są to piękne nazwy. Za tymi nazwami kryją się jednak okropne rzeczy. Pewnego dnia ludzie spojrzą na swoją historię jako na historię szaleństwa.

Życie zostało potępione na wszelkie możliwe sposoby przez wszystkie religie. Jeżeli wszyscy potępiają życie, na świecie zaczynają dominować takie właśnie postawy. Co może w tej sytuacji zrobić małe dziecko? Spójrzmy na historię początku świata. Bóg powiedział do Adama i Ewy: „Nie jedzcie z drzewa poznania; nie jedzcie też z drzewa życia”. Bóg zakazał im spożywania owoców dwóch drzew. Są to dwie najważniejsze rzeczy: mądrość oraz życie… Bóg zakazał ich obu. Możesz wobec tego spożywać różnego rodzaju trawy i inne pokarmy. Bóg nie powiedział: „Nie zażywaj marihuany, nie pij alkoholu”. Nie, Bóg nie jest tym zainteresowany. Adam i Ewa mogli palić marihuanę, mogli robić wino z winogron. To było im wolno. Zabroniono im tylko jednej rzeczy: nie mogli posiąść wiedzy. Powinni pozostać w ignorancji. Nie powinni też aktywnie żyć, powinni odsunąć się od życia.

Adam i Ewa okazali nieposłuszeństwo i jedli owoce z drzewa poznania. Kiedy usiłowali sięgnąć po owoce drugiego drzewa, zostali złapani. Po zjedzeniu owocu z drzewa poznania szybko skierowali się ku drzewu życia, lecz zostali powstrzymani. Jest to zrozumiałe. Każda osoba, która rozwinęła odpowiednią świadomość, a jest to cecha mądrości, chce wejść w życie głębiej. Chce smakować życie i połączyć się z jego centrum. Chce zanurzyć się w tajemnicę życia.

Historia o tym nie opowiada, ale historia nie jest kompletna. Mówię wam, że oni natychmiast ruszyli do drugiego drzewa, ponieważ jest to całkowicie logiczne. Po zjedzeniu owocu z drzewa poznania ruszyli ku drzewu życia. Z tego powodu Bóg mógł ich łatwo pochwycić. W ogrodzie Edenu rosły miliony drzew. Skąd Bóg mógł wiedzieć, gdzie oni się znajdują? Mogła upłynąć cała wieczność, zanim Bóg odnalazłby Adama i Ewę. To nie człowiek szukałby Boga, lecz Bóg człowieka. Ja jednak wiem, jak przebiegały te wypadki. Historia o tym nie mówi. Bóg dowiedział się, że Adam i Ewa zjedli owoc z drzewa poznania. Pospieszył więc do drzewa życia i czekał tam. Wiedział, że ludzie muszą nadejść. To jest zupełnie logiczne. Z pewnością Adam i Ewa tam właśnie zostali złapani. Oboje spieszyli się, byli nadzy, rozradowani, ponieważ ich oczy po raz pierwszy się otwarły. Po raz pierwszy stali się istotami ludzkimi. Wcześniej byli bowiem zwierzętami wśród innych zwierząt… Bóg wyrzucił ich z Edenu. Od tego czasu człowiek zaczął tęsknić za życiem, chciał bardziej z niego korzystać. Lecz kapłani, którzy reprezentują Boga: księża, imamowie, rabini, stają na przeszkodzie. Wszyscy oni reprezentują tego samego Boga.

Dziwne, że nikt ci nie powiedział o tym, iż ten facet był twoim pierwszym wrogiem. Odwrotnie, mówiono ci, że tym wrogiem był biedny wąż, który skusił Ewę. Powiedział on: „Postąpisz głupio, jeśli nie będziesz jadła z drzewa poznania. Bóg jest zazdrosny. Obawia się, że jeżeli będziesz jadła z drzewa poznania, posiądziesz wiedzę. Obawia się również, że jeśli będziesz jadła z drzewa życia, staniesz się taka, jak on. Czyż można go czcić? On jest zazdrosny, boi się. To właśnie z tego powodu stosuje zakazy”.

Ten wąż był pierwszym przyjacielem ludzkości. Został jednak potępiony. Przyjaciel został nazwany diabłem, natomiast wróg został nazwany Bogiem. Jak dziwnymi drogami wędruje umysł człowieka! Powinieneś podziękować wężowi. To właśnie dzięki niemu stałeś się tym, kim jesteś. To z powodu nieposłuszeństwa Bogu osiągnąłeś pewną godność, dumę z tego, że jesteś człowiekiem, integralność i indywidualność.

Tak więc zamiast mówić: „Dzięki Bogu!”, powiedz: „Dzięki wężowi!”. Wyrazisz w ten sposób podziękowania za jego życzliwość. Musiał być facetem pełnym współczucia. Inaczej nie zadbałby o ciebie.

Nieposłuszeństwo stanowi podstawę rzeczywiście religijnego człowieka. Chodzi mi o nieposłuszeństwo wobec wszystkich kapłanów, wszystkich polityków i wszystkich narzucanych norm. Tylko przyjmując taką postawę, możesz odrzucić wszelkie uwarunkowania. W chwili, gdy staniesz się wolny od uwarunkowań, przestaniesz pytać, na czym polega cel życia. Twoje pytanie zmieni się diametralnie. Zapytasz: „W jaki sposób mogę żyć bardziej autentycznie? W jaki sposób mogę całkowicie zanurzyć się w życie?”. Życie jest celem samym w sobie. Ty jednak cierpisz. Wydaje się, że nie istnieje dla ciebie nic prócz śmierci. Życie przepływa ci między palcami, a śmierć z każdą chwilą zbliża się. Twoje życie jest tylko powolnym umieraniem.

A kto wprowadził cię w taką sytuację? Wszyscy twoi „dobroczyńcy”, twoi prorocy, twoi mesjasze, twoje inkarnacje Boga. Są to ludzie, którzy przemienili twoje życie w powolną śmierć. A zrobili to w bardzo sprytny sposób. Zastosowali prostą strategię: powiedzieli, że twoje życie jest karą.

Chrześcijanie mówią, że rodzisz się z pierworodnym grzechem. W jaki sposób masz żyć? Jesteś po prostu grzesznikiem. W świetle tego jedyny sposób prawdziwego życia polega na wyrzeczeniu się życia, które jest skażone grzechem. Kim są twoi święci? Są to ludzie, którzy prawie przestali żyć. Im mniej autentycznie żyją, tym są uważani za większych. Wszyscy twoi mędrcy żyją w atmosferze nocnego koszmaru. A jednocześnie głoszą kazania, w których nawołują do podążania za nimi. Cały ich wysiłek jest skierowany na to, aby odcinać cię od życia. Potępiają życie, potępiają seks, potępiają chęć życia w komforcie. Potępione jest czerpanie zadowolenia z jedzenia i ubrania. Jest to ucinanie życia. Życie jest ci zabierane kawałek po kawałku.

Jeżeli zbadasz historię klasztorów chrześcijańskich, dżinijskich, buddyjskich czy hinduskich, będziesz zdumiony. Trudno uwierzyć, że ludzkie istoty były traktowane w tak nieludzki sposób i to w imię religii. Robiono tam różnego rodzaju głupoty…

Jeżeli masz mniej sił witalnych, jest to na rękę politykom, ponieważ wtedy mniej się buntujesz, jesteś bardziej posłuszny, przestrzegasz norm i tradycji. Nie stanowisz zagrożenia. Z tych samych względów jest to na rękę kapłanom. Kiedy jesteś żywy, stanowisz dla wszystkich zagrożenie, a szczególnie dla tych, którzy chcą cię wykorzystywać.

Masz walczyć z całych sił. Lepiej żebyś raczej umarł niż żył jak niewolnik. Dla osoby, która żyła pełnią życia, śmierć nie jest końcem, lecz kulminacją życia. Taka osoba nawet w momencie śmierci żyje intensywnie i całkowicie. Ona nie obawia się śmierci, nie obawia się niczego.

Z tego właśnie względu przedstawiciele establishmentu obawiają się żywotnych osób. Wynaleźli bardzo subtelną strategię. Polega ona na tym, aby dać ci jakiś cel w życiu. Masz stać się „kimś”. Już w tej chwili jesteś taki, jakim cię chce widzieć natura. Nie musisz stawać się kimś innym.

Jednak oni twierdzą, że musisz się stać Jezusem Chrystusem. Dlaczego? Skoro Jezus Chrystus nie musiał się stać mną, to dlaczego ja powinienem stać się Jezusem Chrystusem? Jezus Chrystus powinien być Jezusem Chrystusem, zaś ja powinienem pozostać sobą. Co jednak robią wszyscy chrześcijanie? Starają się naśladować Jezusa Chrystusa. W pewien sposób próbują nim się stać. Hindusi próbują stać się Kryszną, buddyści próbują stać się Buddą. Dziwne! Nikt nie troszczy się o siebie. Każdy próbuje stać się kimś innym. Taka postawa zupełnie odcina cię od życia. Dlatego stwierdzam, że życie nie ma określonego celu, bowiem jest celem samym w sobie.

Porzuć wszelkie cele. Porzuć samą ideę przyszłości. Zupełnie zapomnij, że istnieje coś takiego, jak dzień jutrzejszy. Pozbieraj części samego siebie, które są rozproszone w różnych kierunkach. Skoncentruj się na tu i teraz. W pewnym momencie będziesz mógł poznać życie w jego wiecznym wymiarze.

Syn

Wszyscy rodzice mają nadzieję i ta nadzieja niszczy ich dzieci. Musisz uwolnić się od swoich rodziców – podobnie jak dziecko pewnego dnia musi wyjść z łona matki. W przeciwnym wypadku łono przekształci się w miejsce śmierci. Po dziewięciu miesiącach dziecko musi wyjść z łona, musi oddzielić się od matki. Jest to proces związany z doznaniem bólu, a matka po porodzie może czuć się wewnątrz pusta. Jednak dziecko musi wyjść z jej łona na zewnątrz. Następnie pewnego dnia dziecko musi uwolnić się od oczekiwań rodziców. Tylko wtedy staje się ono istotą niezależną. Staje na własnych nogach. Staje się naprawdę wolne. Jeżeli rodzice są czujni i wykazują zrozumienie, będą pomagać dziecku, by stało się wolne tak szybko, jak to jest możliwe. Tacy rodzice nie będą warunkowali dzieci w ten sposób, by społeczeństwo mogło je wykorzystywać, lecz pomogą dzieciom stać się osobami wypełnionymi miłością.

Narodzi się wówczas zupełnie inny świat… Stolarz będzie pracował, ponieważ kocha kontakt z drewnem. Nauczyciel będzie uczył w szkole, ponieważ kocha nauczanie. Szewc będzie robił buty, ponieważ kocha tę pracę. Obecnie zaś istnieje pomieszanie ról. Szewc musi zostać chirurgiem, natomiast chirurg szewcem. Obaj są niezadowoleni. Stolarz musi zostać politykiem, natomiast polityk stolarzem. Obaj są niezadowoleni. Wydaje się, że całe życie jest zabarwione niezadowoleniem i złością. Spójrz na ludzi. Każdy wydaje się zły, wydaje się być w niewłaściwym miejscu, nie pasuje do sytuacji. Każda osoba wydaje się być niespełniona właśnie z powodu niewłaściwych społecznych oczekiwań. Społeczeństwo chce bowiem człowieka wykorzystać do własnych celów. Prześladuje ludzi.

Pani Ginsberg przybyła do nieba i nieśmiało zwróciła się do anioła, który ją rejestrował:

– Czy mogłabym porozmawiać z kimś, kto tutaj przebywa?

– Oczywiście, pod warunkiem że osoba, którą masz na myśli, przebywa tutaj.

– Ależ tak, ona z pewnością tu jest. Chcę się zobaczyć z Marią Panną.

Anioł odchrząknął:

– Ach tak. Ona przebywa w innym oddziale nieba. Jeżeli jednak pani nalega, przekażę tę prośbę. Jest ona osobą łaskawą i może będzie chciała odwiedzić sąsiadów.

Prośba została sumiennie przekazana. Maria Panna rzeczywiście okazała łaskę. Po krótkim czasie pani Ginsberg została zaszczycona wizytą Marii. Wpatrywała się długo w promienną postać i w końcu powiedziała:

– Wybacz mi moją ciekawość, ale zawsze chciałam cię o to zapytać. Powiedz mi, proszę, jak się czujesz jako matka wspaniałego syna, który przez miliony ludzi jest czczony jako bóg?

– Mówiąc szczerze, pani Ginsberg, mieliśmy nadzieję, że on zostanie lekarzem.

Rodzice zawsze mają nadzieję. Jednak ich nadzieja staje się trucizną. Chcę wam powiedzieć, abyście kochali swoje dzieci. Nigdy jednak nie próbujcie za ich pośrednictwem realizować własnych nadziei. Kochajcie swoje dzieci tak bardzo, jak tylko możecie. Przekażcie im uczucie, że kochacie je bezwarunkowo, a nie z jakiegoś określonego powodu. Kochajcie mocno wasze dzieci i przekażcie im uczucie, że akceptujecie je takimi, jakimi są. One nie muszą spełniać żadnych określonych wymagań. Ta miłość ma być bezwarunkowa. Wtedy może powstać zupełnie nowy świat. Ludzie zaczną w naturalny sposób wykonywać rzeczy, które lubią. Będą podążać w kierunku zgodnym z ich wnętrzem.

Jeżeli nie znajdziesz rzeczywistego powołania, nie będziesz w stanie odczuć wdzięczności wobec swoich rodziców. Kiedy natomiast osiągniesz spełnienie, odczujesz ogromną wdzięczność. Spełnienie jest natomiast możliwe tylko wtedy, gdy nie zostaniesz uprzedmiotowiony. Twoim przeznaczeniem jest stanie się osobą, odnalezienie wewnętrznych wartości, odnalezienie celu w samym sobie.

Czyż nie powinniśmy kochać tak mocno, jak potrafimy?

Ojciec może wywierać presję: „Kochaj mnie. Jestem twoim ojcem!”. Dziecko musi udawać, że go kocha. Dziecko nie musi kochać nawet swojej matki. Z prawa natury wynika, że to matka przejawia instynktowną miłość do dziecka. Nie jest jednak odwrotnie. Dziecko nie jest wyposażone w naturalny instynkt kochania matki. Dziecko potrzebuje matki, korzysta z opieki matki. Żadne prawo natury nie stanowi jednak, że dziecko powinno kochać matkę. Dziecko lubi matkę, ponieważ jest ona pomocna i troskliwa. Bez matki dziecko nie mogłoby istnieć. Dziecko obdarza matkę wdzięcznością i szacunkiem. Jednak miłość to zupełnie odmienne zjawisko.

Miłość przepływa z góry na dół: od matki do dziecka, a nie w odwrotnym kierunku. Podobnie jak Ganges płynie w stronę oceanu, a nie w kierunku źródła. Matka jest źródłem i miłość od niej płynie ku nowym pokoleniom. Przepływ miłości w kierunku odwrotnym byłby aktem przemocy, działaniem nienaturalnym i sprzecznym z biologicznymi zasadami.

Jednak dziecko musi udawać, ponieważ matka mówi: „Jestem twoją matką. Musisz mnie kochać!”. Co może zrobić dziecko? Ono może tylko udawać, dlatego zostaje politykiem. Każde dziecko już od kołyski staje się politykiem. Uśmiecha się, kiedy tylko matka wchodzi do pokoju. Jest to uśmiech Jimmy’ego Cartera! Dziecko nie odczuwa żadnej radości, lecz musi się uśmiechać. Musi otworzyć usta i wykonać określone ruchy wargami. To pomaga, gdyż stwarza dziecku możliwość przeżycia. Jednak miłość staje się zafałszowana. Skoro nauczysz się tandetnej miłości, miłości plastikowej, bardzo trudno jest odkryć miłość oryginalną, prawdziwą, autentyczną. Następnie dziecku nakazuje się, by kochało swoje siostry i braci. Są to wszystko narzucone dziecku pomysły, które mają na celu utrzymanie spójności rodziny. Cały proces fałszowania rzeczywistości doprowadza do punktu, w którym zakochanie się w drugiej osobie również nie jest autentyczne.

Zapomniałeś, czym jest prawdziwa miłość. Zakochałeś się w kobiecie, bo spodobał ci się kolor jej włosów. Co to ma wspólnego z miłością? Za dwa dni w ogóle nie będziesz zwracał uwagi na kolor włosów partnerki. Możesz też zakochać się w kobiecie, gdyż spodobał ci się kształt jej nosa bądź wykrój oczu. Jednak po upływie miodowego miesiąca jesteś już znudzony tymi cechami jej wyglądu. Jakoś musisz poradzić sobie z tą sytuacją, udajesz i oszukujesz. Gdybyś zachował rzeczywistą spontaniczność, nie byłbyś w stanie zakochać się w poszczególnych częściach ciała. Jednak tak właśnie się stało. Kiedy ktoś cię spyta: „ Dlaczego kochasz tę kobietę czy tego mężczyznę?” – odpowiesz: „Ponieważ jest piękna” lub też „Ponieważ ma szczególny nos, oczy, proporcje ciała”. To wszystko nonsensy! Tego rodzaju miłość nie może być głęboka i nie ma żadnej wartości. Nie można, myśląc w ten sposób, stworzyć bliskości. Taka miłość nie będzie płynąć wartkim nurtem, lecz szybko uschnie. Jest bowiem powierzchowna. Tego rodzaju miłość nie powstała w sercu, lecz w umyśle.

Być może twoja partnerka wygląda jak aktorka i z tego powodu ją lubisz. Jednak lubienie nie jest miłością. Miłość jest zupełnie odmiennym zjawiskiem, trudnym do zdefiniowania, tajemniczym. Jest tak tajemnicza, że Jezus powiedział: „Bóg jest miłością”. Jezus postawił znak równości pomiędzy Bogiem a miłością. Obu zjawisk nie można zdefiniować.

Zapytałeś mnie: „Czyż nie powinniśmy kochać tak mocno, jak potrafimy?”. Czy myślisz, że jest to kwestia stwarzania czegoś w dużych ilościach? Nie, nie jest to kwestia stwarzania. Miłość jest zjawiskiem związanym z sercem. Miłość oznacza przekroczenie umysłu oraz ciała. Miłość nie jest prozą, lecz poezją; nie jest matematyką, lecz muzyką. Nie możesz miłości stwarzać, możesz tylko nią być. Miłość nie jest czymś, co stwarzasz, lecz czymś, czym jesteś. Twoja spontaniczność została ograniczona przez narzucone powinności. Miłość nigdy nie jest powinnością. Nie można jej rozkazywać. Nie możesz zmuszać siebie do tego, żebyś kochał tak mocno, jak potrafisz. Tak jednak postępuje wiele osób i z tego powodu rozmija się z miłością.

Jak mogę kochać swoją matkę?

Matkę należy kochać w zupełnie inny sposób. Ona nie jest twoją kochanką i nie może nią być. Jeżeli jesteś zbytnio do matki przywiązany, nie będziesz w stanie znaleźć kochanki. Wtedy głęboko w sobie odczujesz złość na swoją matkę. To z jej bowiem powodu nie możesz nawiązać kontaktu z inną kobietą.

Częścią procesu rozwoju człowieka jest odejście od rodziców. Jest to podobne do przebywania w łonie. Następnie pojawia się konieczność opuszczenia go. Musiałeś opuścić swoją matkę, w pewien sposób ją zdradzić. Jeżeli jednak, przebywając w łonie matki, dziecko zacznie myśleć, że jest to zdrada: „Jak mogę opuścić swoją matkę, która dała mi życie?” – to wtedy zabije i siebie, i matkę. Ono musi wyjść z łona.

Początkowo dziecko jest całkowicie z matką połączone. Później pępowina musi być przecięta. Dziecko zaczyna oddychać samodzielnie. Staje się niezależną jednostką, która funkcjonuje samodzielnie. Jednak przez wiele lat dziecko pozostaje zależne od matki. Otrzymuje bowiem od niej mleko, pokarm, schronienie, miłość. Samo dziecko jest bezradne. Jednak w miarę jak staje się coraz bardziej silne, zaczyna się od matki oddalać. Matka przestaje karmić je piersią, a dziecko przechodzi na odżywianie innymi pokarmami.

Pewnego dnia dziecko musi pójść do szkoły, musi znaleźć przyjaciół. Kiedy staje się młodym mężczyzną, zakochuje się w kobiecie i całkowicie zapomina o matce. Miłość do nowej kobiety wzbudza w mężczyźnie potężną energię. Jeżeli tak się nie dzieje, oznacza to, że rzeczy nie toczą się we właściwy sposób. Jeżeli matka próbuje lgnąć do ciebie, nie spełnia swoich matczynych obowiązków. Te obowiązki mają bardzo delikatny charakter – polega on na tym, że matka musi pomóc ci w odejściu. Matka musi uczynić cię na tyle silnym, byś mógł od niej odejść. Na tym polega jej miłość. Wówczas można powiedzieć, że matka wypełniła swój obowiązek. Jeżeli lgniesz do swojej matki, wówczas także ty popełniasz błąd. Postępujesz wbrew naturze. Jest to podobne do sytuacji, gdy rzeka płynie w górę ku swoim źródłom. Wówczas wszystko jest postawione na głowie.

Matka jest twoim źródłem. Jeżeli zaczynasz poruszać się w kierunku matki, płyniesz w górę strumienia. Masz poruszać się w kierunku odwrotnym. Rzeka musi płynąć od swego źródła ku oceanowi. Nie oznacza to jednak, że pomiędzy tobą a matką nie istnieje miłość.

Pamiętaj więc, że miłość do matki powinna przyjmować formę wdzięczności i głębokiego szacunku. Matka dała ci życie. Dzięki niej pojawiłeś się na tym świecie. Twoja miłość do matki powinna być związana z czcią. Zrób wszystko, by jej usłużyć. Nie kochaj jednak matki taką miłością, jaką obdarzasz swoją kochankę. W takim bowiem wypadku pomieszasz swoją matkę z kochanką. Pamiętaj, że twoim zadaniem jest znalezienie ukochanej kobiety, która nie jest twoją matką. Wtedy po raz pierwszy staniesz się człowiekiem dojrzałym. Znalezienie innej kobiety oznacza, że teraz całkowicie odciąłeś się od swojej matki. Pępowina została ostatecznie odcięta.

Z tego właśnie względu istnieje subtelny antagonizm pomiędzy matką a żoną jej syna. Występuje on na całym świecie. Tak musi być, ponieważ matka w jakiś sposób odczuwa, że ta kobieta odebrała jej syna. W pewnym sensie to odczucie jest naturalne, ale wskazuje na ignorancję. Matka powinna być szczęśliwa, że została znaleziona inna kobieta. Teraz jej dziecko nie jest już dzieckiem. Stało się dojrzałą, dorosłą osobą. Matka powinna czuć się szczęśliwa.

Tak więc możesz stać się osobą dojrzałą tylko w jeden sposób – opuszczając swoją matkę. Ten proces przebiega na wielu poziomach. Pewnego dnia syn musi zbuntować się przeciwko ojcu. Ważne, by zachował przy tym głęboki szacunek. Jednak musi się zbuntować. Należy postępować w delikatny sposób. Bunt ma być połączony z głębokim szacunkiem. Jeżeli brakuje szacunku, ten proces przebiega okropnie. Bunt wówczas nie jest okraszony pięknem i coś zostaje zgubione. Buntuj się, zmierzaj do wolności, lecz zachowaj szacunek, ponieważ ojciec i matka są twoim źródłem.

Tak więc musisz odejść od swoich rodziców. Ten proces przebiega na wielu płaszczyznach. Nie możesz jednak kierować się złością. Odchodzenie powinno być piękne i okraszone szacunkiem. Kiedy odchodzisz, dotknij stóp twojej matki i ojca. Powiedz im, że musisz odejść… Zapłacz. Powiedz im, że jesteś bezradny, że musisz odejść. Masz przed sobą życiowe wyzwania i musisz odejść. Niektórzy płaczą, opuszczając dom. Niektórzy oglądają się za siebie i patrzą tęsknym wzrokiem. Piękne dni przeminęły, lecz co można zrobić?

Jeżeli przylgniesz do swego rodzinnego domu, zostaniesz okaleczony. Pozostaniesz niedojrzały. Nigdy nie staniesz się niezależnym mężczyzną. Dlatego mówię ci, abyś odszedł z szacunkiem. Kiedykolwiek rodzice tego potrzebują – służ im, bądź dostępny. Nigdy jednak nie myl swojej matki ze swoją kochanką.

Robot

Dlaczego sufiowie mówią, że człowiek jest maszyną? Człowiek rzeczywiście jest maszyną. Człowiek w swej obecnej postaci jest całkowicie nieświadomy. Jest on sumą swych nawyków. Człowiek jest robotem. Człowiek nie stał się jeszcze człowiekiem. Jeżeli świadomość nie ogarnie twojej istoty, pozostaniesz maszyną.

Z tego właśnie powodu sufiowie mówią, że człowiek jest maszyną. Tę ideę, przejętą z tradycji sufickiej, przekazał na Zachód Gurdżijew. Kiedy Gurdżijew po raz pierwszy powiedział, że człowiek jest maszyną, zaszokował tym wielu ludzi. Jednak powiedział prawdę.

Do rzadkości należą chwile, kiedy naprawdę jesteś świadomy. Jeżeli pędzisz tak zwane zwykłe życie i żyjesz siedemdziesiąt lat, to w tym czasie możesz doświadczyć najwyżej siedmiu momentów prawdziwej świadomości. Są to tylko drobne incydenty. Przykładowo: możesz doświadczyć jasnej świadomości, jeżeli nagle wtargnie do twego mieszkania i przyłoży ci do piersi rewolwer. W takim momencie twoje nawykowe myślenie ustanie. Na moment staniesz się świadomy. Niebezpieczeństwo spowoduje bowiem, że nie możesz pozostać w zwykłym stanie uśpienia.

W pewnych niebezpiecznych sytuacjach stajesz się świadomy. Zazwyczaj głęboko śpisz. Masz szczególne umiejętności, by swoje czynności wykonywać w mechaniczny sposób.

Stań pewnego razu na ulicy i obserwuj przechodzących ludzi. Zauważysz wówczas, że wszyscy poruszają się jakby we śnie, niczym lunatycy.

Ty także taki jesteś.

Aresztowano dwóch włóczęgów i oskarżono ich o morderstwo, które zostało popełnione w tej okolicy. Sąd orzekł, że są winni, i sędzia skazał ich na powieszenie. Mieli wisieć tak długo, aż Bóg zlituje się nad ich duszami.

Obaj nie tracili ducha. Wreszcie nadszedł ranek, kiedy miała się odbyć egzekucja. Kiedy byli przygotowywani w pobliżu szubienicy, jeden z nich odwrócił w stronę drugiego i powiedział:

– Niech to cholera weźmie. Chyba mam bzika. Nie mogę zebrać myśli. Nie wiem nawet, jaki jest dzień tygodnia.

– Poniedziałek.

– Poniedziałek? Mój Boże! Co za parszywy początek tygodnia!

Po prostu obserwuj siebie. Ludzie powtarzają nawykowe działania niemal do chwili śmierci. W tej historii nowy tydzień miał nie nastąpić. Tego ranka obaj mężczyźni mieli być powieszeni. Zadziałał jednak stary nawyk. Ktoś powiedział, że dziś jest poniedziałek, a ty odpowiadasz:

– Poniedziałek? Mój Boże! Co za parszywy początek tygodnia!

Człowiek po prostu reaguje. Z tego właśnie powodu sufiowie mówią, że człowiek jest maszyną.

Jeżeli nie zaczniesz odpowiadać, jeżeli nie staniesz się odpowiedzialny… Reakcje pochodzą z czasu przeszłego, natomiast odpowiedzi nadchodzą z chwili obecnej. Odpowiedzi są spontaniczne, natomiast reakcje są po prostu starym nawykiem.

Obserwuj siebie. Kiedy twoja kobieta mówi coś do ciebie, zważaj na swoją odpowiedź, zastanów się. Czy jest to reakcja? Będziesz zaskoczony: dziewięćdziesiąt dziewięć procent twoich działań to nie są rzeczywiste działania. Nie są to bowiem odpowiedzi. Są to mechaniczne reakcje. Powtarzasz ten proces. Mówisz te same rzeczy, a twoja kobieta reaguje w ten sam sposób. Następnie ty reagujesz i powtarza się to ciągle od nowa. Już to znasz, ona też to zna. Wszystko jest przewidywalne.

– Tato – powiedział dziesięcioletni chłopiec. – W jaki sposób zaczynają się wojny?

– Tak więc synu – zaczął ojciec – powiedzmy, że Ameryka kłóci się z Anglią…

– Ameryka nie sprzecza się z Anglią – przerwała matka.

– Kto powiedział, że tak jest? – odrzekł wyraźnie zirytowany ojciec. – Po prostu podałem chłopcu hipotetyczny przykład.

– Śmiechu warte – prychnęła matka. – Wkładasz chłopakowi do głowy różne głupie pomysły.

– Śmiechu warte – odparował ojciec. – Gdyby on słuchał ciebie, jego głowa byłaby zupełnie pusta.

Napięcie narastało. Wtedy syn odezwał się ponownie:

– Dziękuję, mamo, dziękuję, tato. Nigdy już nie będę pytał, w jaki sposób zaczynają się wojny.

Po prostu obserwuj siebie. Czynności, które wykonujesz, wykonywałeś już wiele razy. Zawsze reagowałeś w podobny sposób. W pewnych sytuacjach zawsze robiłeś te same rzeczy. Czujesz zdenerwowanie, sięgasz po papierosa i zaczynasz palić. To jest przykład reakcji. Kiedykolwiek odczuwasz zdenerwowanie, zachowujesz się w ten sposób.

Jesteś niczym maszyna. Tak działa wbudowany w ciebie program: odczuwasz zdenerwowanie, sięgasz ręką do kieszeni i wyjmujesz paczkę papierosów. W ten sposób działają maszyny… Wyjmujesz papierosa, wkładasz go do ust, zapalasz. Wszystko odbywa się w mechaniczny sposób. Wykonywałeś to już miliony razy i robisz to znowu.

Za każdym razem, kiedy to robisz, wzmacniasz to działanie. Maszyna zaczyna działać coraz bardziej automatycznie, coraz sprawniej. Im częściej to robisz, tym mniej angażujesz świadomości.

Z tego właśnie powoduje sufiowie twierdzą, że człowiek funkcjonuje niczym maszyna. Spróbuj sprzeciwić się tym mechanicznym nawykom.

Spróbuj. Powiedzmy, że wracasz do domu spóźniony i obawiasz się, że żona zacznie się z tobą kłócić. Zastanawiasz się, co jej powiedzieć – że w biurze było dużo pracy czy też coś innego. Ona wyczuwa twoje myśli. Wie, co odpowiesz, jeśli cię spyta, dlaczego się spóźniłeś. Ty zaś wiesz, że jeżeli powiesz, iż spóźniłeś się z powodu dużej ilości pracy w biurze, ona ci nie uwierzy. Nigdy w to nie wierzyła. Mogła to sprawdzić. Mogła wcześniej zadzwonić do biura i spytać, gdzie jesteś. Jednak taki wzorzec już się utrwalił.

Dziś po powrocie do domu zachowaj się całkiem inaczej. Żona pyta cię:

– Gdzie byłeś?

– Byłem z kobietą i kochaliśmy się.

Obserwuj, co się wydarzy. Żona jest w kompletnym szoku! Nie będzie wiedziała, co odpowiedzieć. Nie znajdzie słów na wyrażenie tego, co czuje. Przez moment będzie się czuła całkowicie zagubiona. Nie będzie się mogła posłużyć żadną utrwaloną reakcją, żadnym starym wzorcem.

Albo też, jeżeli żona stała się mechanizmem, odpowie:

– Nie wierzę ci!

Bo nigdy ci nie wierzyła.

– Z pewnością żartujesz!

Pacjent psychoanalityka ciągle narzekał:

– Zawsze się boję, kiedy wracam do domu. Moja żona wygląda na tak nieszczęśliwą, smutną, zawsze rozpacza. Moje serce truchleje. Mam ochotę uciec z domu.

Psycholog odpowiedział:

– Być może to ty jesteś przyczyną tej sytuacji. Zrób tak: kup swojej żonie kwiaty, lody i słodycze. Kiedy otworzy drzwi, obejmij ją i mocno pocałuj. Potem od razu zacznij jej pomagać. Wyczyść stół, umyj naczynia i zamieć podłogę. Zrób coś zupełnie odmiennego niż robiłeś do tej pory.

Ten pomysł spodobał się pacjentowi. Miał ochotę go wypróbować. Wrócił do domu. Żona otworzyła drzwi i zobaczyła mężczyznę z kwiatami, lodami i słodyczami, który promiennie uśmiecha się i obejmuję ją. Nie mogła uwierzyć własnym oczom! Była całkowicie zaskoczona. Może to jest ktoś inny, a nie jej mąż? Musi to sprawdzić jeszcze raz.

Mąż pocałował ją i od razu zaczął uprzątać stół. Następnie podszedł do zlewu i zaczął zmywać naczynia. Wtedy kobieta zaczęła płakać. Kiedy mężczyzna ochłonął, zapytał:

– Dlaczego płaczesz?

– Czy ty zwariowałeś? Zawsze przypuszczałam, że pewnego dnia zwariujesz. A teraz to się stało. Najlepiej by było, gdybyś zgłosił się do psychiatry.

Sufiowie posługują się następującą dewizą: Zachowaj się zupełnie odmiennie. Wtedy zaskoczone będą nie tylko inne osoby, lecz także ty sam.

Możesz to zastosować w codziennych, drobnych czynnościach. Przykładowo: zazwyczaj, kiedy jesteś zdenerwowany, poruszasz się szybko. Tym razem jednak nie idź szybko. Poruszaj się bardzo wolno. Obserwuj. Niespodziewanie odkryjesz, że twój mechaniczny umysł mówi: „Co ty robisz? Nigdy tego nie robiłeś!”.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki